Categorie archief: kleding

De (kleding)box van Pandora

Aye… de doos van Pandora… die is open. De geest is uit de fles, en van die dingen allemaal. Wat ik nu weer broebel?
Ik zal dat weer eens haarfijn expliqueren zie, want dat doe ik graag. Diegenen die hier al langer meelezen, die kennen het verhaal van mijn gewicht, en vooral dat van mijn gewichtsverlies. Van heel hoog naar wat lager. En dat dat de figuurlijke zweet bloed en tranen gevraagd heeft. Dat de ene dag de andere dag niet is. En met ups en downs. En zo vanal.

Lang verhaal kort, of toch nog eens een poging 😉 : ik had dus ooit-niet-eens-zo-superlang-geleden maat 56. Dat ik momenteel niet in maat 56 moet gaan kleren zoeken, dat is mij duidelijk. Maar toch blijf ik ergens in mijn hoofd blijkbaar dikker dan ik ben. Ik grijp automatisch naar een XXL of naar maat 46, want dat is veilig. Daar pas ik in.

Echter, 2 weken terug wou ik heel graag zo’n playsuit . Die er helaas niet was in maat 46. “Maar probeer dan toch die 44”, werd er geopperd. Ervan overtuigd dat het toch niet zou lukken, probeerde ik het toch. Om vervolgens met stijgende verbazing te merken dat mijn lijf, dat ik quasi altijd gekend heb als te dik en te lomp en nooit ergens in passend, daar gewoon in past. Meer zelfs, het zat (en zit!) eigenlijk supergoed, en het stond mij nog ook. Onwaarschijnlijk.

En het is nog niet gedaan. Want met mijn ‘winkelstages’ deze dagen, kom ik in winkels waar ik nog nooit geweest ben. Of waar ik al wel geweest ben, maar nooit echt naar de kleding durfde te kijken.  Zo ook vorige week. Die knalroze short die een verkoopster aanhad leek mij wel mooi. Maar helaas, niet meer in mijn comfortabele maat 46 beschikbaar. Echter, die dingen bleken nogal groot te tailleren, dus ja… “pas eens een maatje kleiner, Sandra”. Dat maatje kleiner bleek te groot. En dus bestelde ik het maatje nog kleiner, want dat was niet meer op voorraad in de winkel. Volgen jullie nog? Want het is nog niet gedaan! De dag erna vond ik namelijk ook de groene short wel leuk, maar die was niet meer beschikbaar in de maat die ik besteld had in het roze. Maar, werd er geopperd, pas anders die nog kleinere maat, het is stretch, dat gaat waarschijnlijk wel lukken. Ik dus met een klein hartje de paskamer in, en lap! Dat paste! Maat 40, astemblieft! Nu goed, het zijn inderdaad maten die heel ruim tailleren, maar dan nog. Ik groeide gelijk een stukje. Of neen, beter, ik slankte gelijk een stukje af! 😉

En dan moest het beste vandaag nog komen. In een boetiek, waar ik mijn entree vanochtend, nat in het zweet en in fietsbroek en sportshirt maakte. Die entree was een beetje raar, ik geef het toe. Logisch ook dat ik een beetje een rare ‘komt zij hier een hele dag werken’-blik kreeg. 😀  Eens uitgezweet en omgekleed kwam het wel goed, en werd het een fijne en ook leerrijke dag. De verkoopster wees mij tijdens de dag op een jurk waarvan ze dacht dat die mij leuk zou staan. Qua kleur, qua model. En dat mijn maat er nog was, een large. Pardon? Large? XXL, op zijn minst hé! Hoewel ik ervan overtuigd was dat de jurk te klein zou zijn, beet het toch wel.  Ja, tuurlijk beet dat toch. En tuurlijk probeerde ik die jurk. Ze paste. Maar het was wel heel erg raar om mezelf in dergelijke jurk te zien – een stukje korter dan de andere die ik heb, en ook wat gecentreerder – maar de verkoopster had wel gelijk. De jurk zat (en zit 😉 ) mij als gegoten. Ik heb zelfs een taille! Woohoow!
En zo ging het dus maar door. Ik was daar nu toch, en wat persoonlijk advies is wel prettig. En ik had toch kleren nodig, want ik heb afgelopen maanden weer heel veel kleding moeten wegdoen wegens te groot. Mijn kledingkast is dus weer mooi aangevuld, met spullen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou dragen. Voor mij is en blijft het een hele rare gewaarwording, dat ik eigenlijk slanker ben dan ik mezelf zie. Ooit went het misschien wel zeker? Tot die tijd blijf ik mij erover verwonderen en blijf ik erover schrijven.

Morgen moet ik gelukkig in een kinderkledingwinkel gaan helpen. De kans is klein dat er daar iets in mijn maat te vinden is. 😉

hapiness dress.jpeg

De nieuwe job!

Dit gaat zoooo niet goedkomen, met mij en mijn nieuwe job!
Hoezo? En hoe ik dat nu al weet? En dat ik nog maar net begonnen ben? Vandaag dan nog!

Awel ja… ’t is dat ik natuurlijk terug bij een retailer aan de slag ben gegaan. Zelfde soort functie ja, alleen nét iets anders. Nét iets uitdagender denk ik ook, zo na de eerste dag. En ik heb daar wel zin in, in die uitdagingen. Jeuj, en zo vanalles! Het moet nog allemaal een beetje duidelijk worden de komende weken en maanden, maar ik voel mij in ieder geval nu al heel erg welkom. Het lijkt een beetje of het stof van mij afgeblazen is, en ik nu opgeblonken en al elders mag gaan “shinen”. Zei ik ooit al dat enig gevoel voor drama mij toch niet onbekend is? 😉

Het ‘probleem’ situeert zich dan ook anders. Want ik moet dus voor mijn job ‘op stage’, om de winkels te leren kennen. Op zich geen probleem. Tuurlijk niet. Het lijkt mij wel eens boeiend om aan de andere kant te staan. Dat gaat mij helpen bij mijn job binnenkort.

Maar bon ja… sinds ik zo’n beetje afgevallen ben (de dame van de opleidingen bleef het vanochtend maar zeggen: “40 kilo zeg!”), heb ik een chronisch gebrek aan kleding. Ook omdat er nog constant dingen plots te groot lijken te worden, wat een rare gewaarwording blijft. De vorige keer paste het nog mooi, en nu hangt het als een patattenzak aan mijn lijf, dat gevoel.  Dus jah, kleding, en bij uitbreiding schoenen ook, die krijgen de laatste tijd wat meer aandacht. Want er zijn dus ook schoenen die te groot geworden zijn! En die schoenen, daar wringt het hem. Of wrong het hem, vandaag. En ook de komende dagen vast nog. Mijn eerste stage zal namelijk deze week in de schoenenwinkel zijn.

En verdorie zeg! Zag ik daar nu geen fantastisch mooi paar schoenen staan zeg? Aan -70% astemblieft! En ze pasten nog ook! En, nog belangrijker: ik kon er ook mee stappen. En jahaaa, ze hadden hakken. Maar bon ja… wanneer ga ik die dingen weer aandoen? Deze week alvast niet, want om zo door een winkel te hupsen, heb ik denk ik wat comfortabelere schoenen (lees: sneakers) nodig. Ik heb nu dus een deal met mezelf: als die schoenen op het einde van de week er nog steeds staan, dan zijn wij voor elkaar voorbestemd. Dan koop ik ze gewoon! Deze week is dus onder controle. Denk ik. Want die schoenen zullen tegen vrijdag vast wel verkocht zijn. Morgen wordt er daar wel geleverd. Nieuwe spullen. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Toch?

Er is daar echter ook nog volgende week. Volgende week trek ik de stad in, en mag ik in “de boetiekskes” gaan stage lopen. Het gaat van kwaad naar erger gaan vrees ik. Want in die boetiekskes hangt best wel schoon gerief. En het zijn solden. En ik heb toch ook nog wel wat gerief nodig. En hoe plezant zou dat wel niet zijn als ik in die boetiekskes ook iets kan dragen uit dat boetiekske. Allez ja, 1 uitzondering, de winkel met kinderkleding natuurlijk. Maar dan nog kan ik daar wel iets dragen uit een ander winkeltje van de groep. Haaaajaaaaaa!
En misschien wel iets waar die schoenen van hierboven geweldig zouden onder gaan? Ik peins dat ik nu toch een soort van plan heb…

Maar dit is eigenlijk zooooo not me! Dat nieuwe werk, dat maakt het slechtste in mij los. Nu al! 😉 Langs de andere kant: vroegah, als in 40 kilo zwaarder, zou de gedachte aan in een winkel moeten gaan helpen alleen maar paniek veroorzaakt hebben. Paniek, want ik zou mij voelen als een olifant in de porseleinkast. Nu vind ik het eigenlijk wel leuk, en een keer fijn om te doen. Ik kijk er dan ook naar uit.

Aja, en nog iets! Restart… ik heb beslist dat ik er nog maar eens voor ga. Ik ben tot op heden 12kg kwijt, en stabiel… Stabiel, ondanks alle uitspattingen van de laatste weken. Ergens deed ik het tussendoor toch echt wel goed. Maar eerlijk? Ik wil eigenlijk nog een 15-tal kilootjes kwijt, en dan ben ik er, naar mijn gevoel. Vandaag ben ik dus maar eens bij de Restart-coach langs geweest, en het beste nieuws daar was dat – eindelijk – mijn metabolische leeftijd ook aan het zakken is. Ik word dus jonger! Echt! Het rare is dat ik dat gisteren nog vond van mijn foto, dat ik er zo jong uitzag. Even kaderen: mijn smoelenboek profielfoto was intussen al meer dan een jaar oud. En dus verzuchtte ik gisteren tegen een vriendin dat ik eigenlijk een nieuwe profielfoto nodig had. Het was maar een woord… amper een paar minuutjes later had ze haar fototoestel bovengehaald, en moest ik eraan geloven. Dus ja… alles op een hoopje: nieuwe job, nieuwe profielfoto, nieuwe Restart! Nieuwe Sandra? Ik ben er helemaal klaar voor! Laat die tweede helft van 2017 maar komen!

 

Pluk de dag… zo’n beetje

Ik heb een probleem. Een beetje zo. Een mentaliteitsprobleem zeg maar. Allez ja, vind ik toch zelf.

Momenteel ben ik dus thuis. Werkloos, officieel. Voor 2 weken toch. En dat was een eigen keuze. Want ik zou wat rust nodig hebben na dat collectief ontslag, en alles even op een rij moeten zetten vooraleer in in die nieuwe job spring. Dus ja, ik zag mezelf al, vooraf: genietend van het thuis zijn, genietend van het niets-moeten, genietend van die zee aan vrije tijd, genietend van wat extra beweging, genietend van het leven gewoon, quoi.

De realiteit, die is even anders. Want nu ik toch thuis ben, kan ik evengoed met de auto naar de garage. Of de belastingen (laten) invullen.  Moest de garage ook eens niet in orde gezet worden? En moesten er daar ook niet wat kastjes geïnstalleerd worden? En wat met die berg aan was? En oh ja… er moet nog wat eetbaars voorzien worden voor vanavond. En prut… het is gewoon veel te heet voor die extra beweging, ik was woensdag, na die dag garage opruimen en kastjes sleuren helemaal gaar.

Bon, u raadt het al… van echt genieten (op Eddie Vedder maandagavond na dan, ik zit nog altijd op dat wolkje, en ja, het is nogal aan de rozige kant 😀 . Vertelde ik eigenlijk al dat ik nu eindelijk “I am mine” live heb mogen horen? Maar dat het een ander nummer was dat veel harder binnenkwam dan dat? Neen? Dan zal ik dat misschien nog een keertje moeten doen denk ik. Want uiteraard heb ik wat tranen uit mijn ogen moeten vegen. Omstandigheden en vanal. Ik ben ook zo’n watje, soms. Een watje op een wolkje. 😉 ) kwam er nog niet veel in huis. Teveel ‘moetjes’. Moetjes van mezelf.

Dus ja, dat moet (ja, dat moet, alweer) anders. Ik heb nog 1 week “werkloos” zijn te gaan. En daarna heb ik dat ook weer gehad. Ik ben uiteraard niet echt werkloos, want ik heb al mooie vooruitzichten. Maar die extra vrije tijd, die had ik toch even anders ingecalculeerd. Ik zag mezelf al flaneren over leuke markten (dat ik eigenlijk helemaal niet graag naar de markt ga is een detail, laat staan dat ik zou weten hoe ik dat moet doen, dat flaneren), ik zag mezelf al ’s ochtends ergens op een leuk terrasje een ontbijt nuttigen (dat ik eerst na het opstaan wat tijd nodig heb om wakker te worden was ik selectief vergeten), ik zag mezelf zelfs al ergens in een leuke stad wat gaan shoppen (dat ik eigenlijk niet zo graag in een stad ben én dat ik ook niet graag shop… enfin, u snapt het intussen wel).

Volgende week ga ik dat dus anders doen. Ja, de auto moet nog eens terug naar de garage, maar dit keer gaat de fiets mee zodat ik geen 3u moet zitten chambreren in een bloedhete hangar. Voor de rest heb ik weinig plannen. Al die dingen hierboven, die zijn van de lijst geschrapt wegens toch niets voor mij. In plaats daarvan heb ik geen lijst. Ik ga gewoon de dag plukken. Een hele week lang. Allez ja, en mijne fiets een keer poetsen misschien, kwestie van dat die op dat nieuwe werk in dat nieuwe gebouw niet teveel uit de toon gaat vallen. Maar, dat is enkel als er terug meer water mag gebruikt worden, want anders kan het niet. Sterker, mag het zelfs gewoon niet. En die duurloop van 2,5u die zou ik ook heel graag doen volgende week, als het wat frisser is. Want binnen 5 weken zo ongeveer wachten die 26 kilometer in de Harz. Stilaan begin ik mij wel af te vragen waar ik aan begonnen ben… stress!

Bon, ik ga eerst maar eens starten, met dat plukken van die dag. Oeps… zie ik daar nu onder dat venstertablet een stofnet hangen? Eerst even de stofzuiger nemen …. maar daarna! En dan! Maar echt hé!

NLw0511_9

 

Feestjes

Naar feestjes gaan, dat is tegenwoordig kei-plezant! Want de laatste feestjes waar ik naartoe ging, daar vlogen de complimentjes mij om de oren. En dat is altijd wel plezant. Feit is natuurlijk ook dat een leuke jurk helpt. Die leuke jurk die inderdaad al bijna een jaar in mijn kast hing te hangen met het etiket nog aan, die past nu dus perfect. Maar écht perfect! En dat is wel leuk, dat zo’n jurk dan eindelijk past. En dat je daar ook complimentjes voor krijgt.

Het meest hilarische compliment was wel dat ‘tot voor een paar weken alles nog blubberde bij haar, maar dat het nu allemaal schoon in proportie is’. Veeg mij maar bijeen ja! 😀 😀
Het is ook al wel wat dat ik er ook de humor van inzie nu. Want ook dat is weleens anders geweest! Ha!

Maar persoonlijk, wat voor mij écht het leukste moment was, dat was toen we na zo’n feestje nog wat zaten te drinken buiten en het wat fris werd. Ik had even zitten negeren dat ik best ook wat kou kreeg, maar op de duur moest ik toch toegeven: ik had kou. Ik stond op het punt om mijn truitje in de auto te gaan halen, toen een man – type lang en smal en hip – aanbood om zijn kostuumvest binnen voor mij te gaan halen.

Bon… een beetje halve paniek dus bij mij. Die vest, die ging mij nooit passen! En dan zat ik daar, met zo’n vest half op mijn ene schouder. Wat nu?
Die halve paniek, die bleek half ongegrond. Die vest, die ging perfect over mijn schouders. Maar zou ik proberen ze aan te trekken? In eerste instantie dus niet, want ik was bang om ze stuk te maken. Zo’n vest, dat zou mij toch ook nooit passen? Dat is alleen maar voor slim fit vrouwen weggelegd! Maar bon ja… het triggerde wel. Zou ik, zou ik niet? Op de duur zou ik, en eh… die slim fit van die lange smalle hippe man… die paste! Echt! Serieus! Ik paste daar in! Ik vind dat dus ongelooflijk zoiets!

Weer een ervaring rijker. Ik zeg het nog maar eens: dat slankere leven, dat is toch wel iets! Dat doet ook wel iets met een mens. Rare dingen. Die sky en die limit… we zijn er nog laaaaang niet! Maar die reis naar die sky (terwijl die limit telkens mee opschuift) die is toch al wel dik (pun intended, of wat had je gedacht 😉 ) de moeite waard!

single step.jpg

Restart week #10

Tadaaaaaa! Een op-tijd-blogje, hoe is dat nu mogelijk zeg? Ajaaa, want vandaag was het weer controle-dag. Met een klein hartje weliswaar, want ik had, zoals gezegd in de vorige blogjes, zwaar gefoefeld.

Nu goed… ik heb mij herpakt, en alles bij elkaar ben ik nu toch 11 kilo kwijt. Nee, afgelopen weekend is er niets extra meer afgegaan. Dat had ik ook niet verwacht, met wat sociale dinges op de agenda. Maar plezant was het wel ja. 🙂

Ik vermoed dat de coach intussen ook al wel doorheeft hoe ik een beetje in elkaar zit. En dus koppelde ze er dit keer een uitdaging aan. Hoeveel kilo wil ik kwijt tegen de volgende keer ik bij haar op controle kom? En wanneer wil ik die volgende controle? Wel… simpel, eigenlijk. Ik wil eindelijk die grens van de -40kg halen. En heel graag tegen dat ik mijn laatste week presteer op mijn huidige job. Deadlines, letterlijk zowat. Want inderdaad ja, dat ontslag zit er natuurlijk ook aan te komen. Het zou mooi zijn om te zeggen dat ik tegen dan in totaal 40 kilo kwijt ben. En dat zou moeten te doen zijn. Ik wil dat, ik kan dat. Zeker tegen dan. Nee zeker! En meer ook, als het moet! Maar nu toch maar niet te overmoedig worden. -800 gram per week moet ik verliezen. En zal ik ook verliezen. Reken maar van yes yes yes!

Oh, en intussen… passen al die kleren die ik op de omgekeerde groei gekocht had. Vreemde gewaarwording: zo’n broeksriem, waarin ik hopeloos geprobeerd had om naar een kleiner gaatje te gaan… die draai ik nu anderhalve keer rond mijn middel. Die broek die vorig jaar nog spande, die gaapt nu open zo achteraan. En trek ik op tot onder mijn oksels. Die rok waar ik nét-niet in kon… perfect! Idem voor die jurk. Corrigerend ondergoed, wie heeft dat nu nog nodig zeg? 😉 Ha, en die shorts die ik vorig jaar kocht… zo van het type: 2 keer dezelfde maar wel in een ander kleurtje, jullie kennen mij intussen – die lijken wel een rokje als ik ze aanheb! Best wel grappig! Maar een goede broeksriem, dat is dus écht de investering waard. Want om nu alweer nieuwe kleren te gaan kopen… de mand met te grote kleren is intussen wel weer aardig gevuld. T-shirts waarin ik lijk te verdrinken, het lijkt meer regel dan uitzondering. Nochtans, zo groot kocht ik die dingen toch niet?

Eye-opener vandaag was ook wel dat ik het gevoel heb ‘dat het wel ok is’. Ik ben afgevallen, ik kan weer in een maatje kleiner, ik krijg complimentjes, ik zie er weer wat beter uit, en dus denk ik van: ‘het is wel ok zo’. En dat is het ook, maar het zou nog veel meer ok zijn als ik toch nog meer richting dat gezonde BMI zou gaan. Daarbovenop: elke kilo die ik minder bergop moet sleuren tijdens die geplande halve marathon in augustus, is een kilo gewonnen. En daarom: ja, ik ga door, en ja, het plan blijft: nog zeker 20 kilo te gaan!

En intussen blijf ik ook wandelen, en fietsen (jaja, te weinig, ik weet het 😛 ) , en lopen. Tegenwoordig mag dat zelfs in een zomerse outfit!

2017-05-06 17.32.04.jpg

Duurloopje van 2u

Normaal gezien loop ik altijd op zaterdag. Op zaterdag, want op zondag zou het fietsdag moeten zijn. Echter, de laatste tijd komt er jammer genoeg van dat fietsen op zondag niet zoveel in huis. De focus ligt een beetje meer op het lopen, en nu ik de “Brallons” loop, heb ik blijkbaar op zondag toch iets meer recuperatie nodig. Afgelopen vrijdag echter zag ik de Fietsmadammen, en kon ik niet anders dan beterschap beloven. Dus, lieve Fietsmadammen: binnenkort sta ik er terug, en ga ik samen met jullie terug de kilometertjes wegtrappen op zondagochtend.

Maar vandaag dus nog niet. Iets met een festivalperimeter waar ons huis net in lag. Iets met daarom ook wat te weinig slaap de afgelopen 2 dagen. En heel misschien ook iets met een pintje en een frietje. Eh…. goed. Over naar het volgende punt.

Want zondag was dan geen fietsdag, ik besloot dat het wel loopdag zou worden. Weliswaar nadat ik uitgeslapen was, en nadat ik mijn ontbijt verteerd had. Mijn loopmaatje zou ook van de partij zijn, dus dat was helemaal geweldig. Ik was zinnens om een kleine 10 kilometer te lopen, dat zou mijn kilometertotaal deze week op 32 brengen. Wat ik al niet mis vond, mijn doel staat op 25km/week.
Ze viel echter met de deur zowat in huis: “en wat als wij nu vandaag eens die 2u zouden lopen? Het weer is er meer dan ok voor, en we doen het op een rustig tempo.”

Ik had niet veel overredingskracht nodig. Een simpele ‘ja’ volstond, en na nog een extra glas water vertrokken we. Het doel was 2 volle uren lopen, en dat vol te houden. Het tempo wat we wilden aanhouden was 7,5km/u. Dat zou dus 15 kilometer zijn na 2u. Meteen ook het langste wat ik ooit in 1 stuk zou gelopen hebben.

De wind was wat fris (koud?), dus met een extra truitje aan vertrokken we. We zouden wel zien hoe en wat en waar, en lieten de opties een beetje open. Na nog geen anderhalve kilometer had ik mijn mouwen al opgestroopt, en de rits opengezet. Nog geen kilometer verder besloot ik om het extra truitje maar uit te trekken en rond mijn heupen te binden. Het is overigens fijn te merken dat tegenwoordig de mouwen van mijn truien lang genoeg zijn om én rond mijn heupen te passen én er ook nog een dubbele knoop in te leggen. Het is weleens anders geweest… een enkel knoop ging toen maar nét. Dus hey ja… ik was al op kilometer 3 vree content!

Enfin, kilometer 3 dus. Het liep best lekker. Ademhaling onder controle, en ik keek bewust niet op mijn hartslagmeter. Zolang het gevoel goed zat, zolang mijn ademhaling goed zat, zolang mijn benen goed zaten, was het ook goed.
Verder door langs het water, en op een gegeven moment besefte ik van: hey, amper een paar maanden terug moest ik dit stuk nog stappen. Alweer een opsteker van formaat, en alweer: vree content!

En zo ging het maar door. Op het punt waar we normaal gezien rechtdoor lopen, besloten we nu om een extra lusje in te bouwen. We waren een uurtje onderweg. Had ik dorst? Bwoah. Wat water zou er altijd wel ingaan, maar zonder zou het ook wel lukken. Op naar het extra lusje dus! Een kleine afdaling in een tunnel en bijgevolg ook een klein bergopje bij het uitkomen was dit keer geen streep door de rekening. We gingen door. Het liep goed, en het bleef ook goed lopen.

Om onszelf een te grote inspanning te besparen, besloten we na een klein lusje om niet de brug van de autostrade over te lopen, doch wel terug te keren via dezelfde tunnel van eerder. We ontdekten een landweggetje, en kwamen netjes weer terug uit langs het water. Nog een half uur te lopen. We zouden, we moesten. Geen stoppen meer aan, dat laatste halfuur konden we ook wel de baas. Door dus.

In de verte zagen we 2 bekende silhouetten wandelen, aan de overkant van het water. Na wat geroep van onze kant zagen ze ons ook. Zelfs dat konden we dus nog. Nog een 20 minuten te gaan. We besloten onze route niet via de gebruikelijke weg verder te zetten, want dan moesten we toch nog bergop, en dat zou de cadans breken. Verder dus maar via de straten. En wat tussendoor weggetjes, waarvan er gelukkig heel veel zijn in de gemeente. Met nog een laatste klein lusje was het perfect getimed. Op kilometer 15, en 2 uur verder, stonden we weer waar we gestart waren. Helemaal volgens het schema van de coach!

Heel even popte het nog in mijn hoofd om dat ene extra kilometertje nog te doen. Om naar die 10 mijl te gaan. Mijn verstand was echter bij de zaak. Die ene extra kilometer, die kan nog wel even wachten. Kwestie van een doel te blijven hebben – volgende week misschien?

In ieder geval: mijn spieren doen weer van aye en oei. Dus nu even die 2u goed in de benen krijgen, en dan op naar de 20 kilometer. Nog 3 maanden, en dan wacht de 26 kilometer. Ik ga dat kunnen! Reken maar van yes!

En hey zeg… ik liep 2u aan een stuk. 120 minuten. Dat wolkje… laat mij daar nog maar efkes verder op zweven. 🙂

duurloopje

Restart week #7

Oela! Ik ben al aan week 7 van mijn Restart bezig, en ik heb het nog niet komen melden. Dat kan dus niet zijn. Dat is zoals met het lopen: als het niet op Strava staat, is het niet gebeurd (Garmin-gebruikers die niet op Strava zitten: dit geldt ook voor jullie). Dus in dit geval: als er niet over geblogd is, heb ik niet geRestart. Zoiets. De vergelijking loopt nogal mank, maar bon. Ik pruttel er verder niet over als jullie dat ook niet doen.

En bij deze dus toch nog de #Restartlaterblog. Alleen… ik heb dus niets te melden. Want alles wat ik al wou zeggen, staat in mijn vorige tussentijdse Restart-blog. Gevalletje eigen schuld dikke bult, want had ik wat geduld gehad, dan had ik nu wél iets te melden gehad.

Enfin, in ieder geval: ik ben bij de coach geweest, en het was goed. Uiteraard. -3kg op goed 2 weken, dat is altijd goed. -10kg op 7 weken dat is ook nog altijd heel goed. En dat ik nog doorga, dat wisten jullie ook al. Ik moet ook wel. Iets met een T-shirt dat ik gekocht heb op een concert – damesmodelletje, voor de eerste keer in mijn leven – en dat eigenlijk toch ietsiepietsie te smal is. Ietsiepietsie maar. Ik kan erin, maar met een kilootje of 5 minder gaat het mooier vallen. Dus ik moet en ik zal daar dus binnenkort mooi inpassen. Dat moet. Echt. Dan kan ik vanaf nu ook weer coole bandshirts kopen. En ja, ik weet dat ik daar eigenlijk te oud voor ben, maar je bent toch maar zo oud als je je voelt?

Speaking off… op mijn Restart-ticketje staat nog altijd dat mijn metabolische leeftijd 61 is. Ik val elke keer achterover als ik dat zie. Ik voel mij maar een jaar of 30. Ongeveer. Allez ja, vandaag misschien iets meer wegens nogal laat gaan slapen afgelopen nacht (iets met een lang concert en een afterdrink en daarna niet geweldig geslapen), maar toch… 61 zeg. Allooooowwwww! Dat kan niet, dus dat moet ook maar veranderen. Ook daarom: let’s do this!En och, het is lang geleden, ik gooi er ook een “Yes we can” achteraan! Kwaad kan dat niet.

Overigens… meer koffie, pretty please! Too much is not enough…. en wie raadt uit welk nummer ik deze zin geplukt heb, die wint! (wat, daar moet ik nog eens over nadenken 😉 )

En mental note to self: neen, blijf van de chocola af, dat helpt toch niet bij slaaptekort!

1990