Tagarchief: muziek

At last! Dé Rick live!

Eindelijk eindelijk eindelijk! Eindelijk is het gelukt! Jajaja, en het was geweldig! En ja, ik ben er heel blij om, en jajaja, het was een hele leuke avond.

Want ja ja ja! Ik heb eindelijk, eindelijk en eindelijk Rick Astley live gezien. Je weet wel, die Rick Astley die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Hehe. Niet hemzelf… neehee, tuurlijk niet.  Wel zijn muziek. ’t Is te zeggen, zijn eerste 2 CD’s, al mocht ik er maar eentje meenemen. Enfin, dat euvel is opgelost doordat ik gewoon de iPod meeneem en een lader op zonneënergie.

Diegenen die mij een beetje kennen, die weten dat… de Rick, ik hoor die graag. Ik ben fan. Fan van zijn stem dan vooral. De man kan echt wel zingen.
“Rick, I lof joe” is er dan weer meer dan een beetje over, maar “Rick Astley, go fuck yourself”, dat is blijkbaar wel gepermitteerd. Echt waar, vraag het maar aan de Rick himself! Ha! Ziedde wel dat ik gelijk heb. Het mag! Meer zelfs, het moet!

Om maar te zeggen: de man kan zichzelf wel relativeren. En daar hou ik wel van. Dat, en de portie cynisme die in mijn oor gedropt werd tijdens het concert. Ik heb echt zo gelachen! Want eerlijk is eerlijk: ik ging voor de man zijn eighties-muziek. De nieuwe muziek is maar flets, maar ik snap wel dat hij die wou brengen. Het rare “Cycling through Belgium”-vehicle inclusief. En ik vind er verdorie Youtube-gewijs niets van terug.

Maar.. het was een heerlijke avond, ik heb ervan genoten! Zo’n avond met best wel een soort van gouden randje. Zo mogen er nog volgen.  Oja… en voor diegene die zich zo “opofferde” om mij die fantastische avond te bezorgen: I owe you one! 😉

2018-09-21 21.01.13.jpg

Advertenties

Dream a little dream…

“Dream a little dream of me”, hoorde ik net in de versie van een klein meisje. Jaja, The Voice Kids staat op. Maar ik vind dat wel een keimooi liedje. Zo’n klein fijn liedje. En het bestaat in een supermooie andere versie.

Och ja. Af en toe ben ik een romantische idioot. #grijptdatverstandmaarweerbijelkaar 😉 Maar toch hé, maar toch…

Sweet dreams till sunbeams find you
Sweet dreams that leave all worries far behind you
And in your dreams 
Whatever they be
Dream a little dream of me

 

 

 

Vreemde mail

mailIk kreeg een heel vreemde mail daarstraks. Van Spotify.  Ik ken Spotify uiteraard wel. Want ik luister via Spotify op het werk al weleens naar wat muziek. Meestal als ik mijn i-Pod thuis vergeten ben. Niets wat ik anders niet zou beluisteren trouwens. Kijk maar, dit staat er in het “onlangs afgespeeld”-lijstje:

  • This is VNV Nation
  • Wildness (Deluxe) – Snow Patrol
  • Lies and Butterflies – Mystery
  • A Blues for Buddha – The Silencers
  • Resonance – VNV Nation
  • Beautiful Life – Rick Astley (ik zeg niks, echt niet! 😀 )

Niets vreemds dus, niets waarvan iemand die mij kent van achterover zou vallen. En nu stuurde diezelfde Spotify mij daarstraks zowaar een mail. Een mail met concertvoorstellen op basis van mijn muziekvoorkeuren. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. Al helemaal niet omwille van wat ze mij stuurden. Want die concertvoorstellen… allez zeg…

OK… VNV Nation in de Effenaar in Eindhoven, ja, daar kan ik mij in vinden. Ware het niet dat VNV dus ook in Sint-Niklaas komt. Een stuk dichterbij dan Eindhoven lijkt mij. Maar op zich.. niets vreemds. Als tweede suggestie echter, en dan kwam het, ik durf het bijna niet te zeggen, kwam er een voorstel waarvan ik dacht… elloooooooo! Op basis van mijn voorkeuren stelde Spotify mij zowaar het concert van Mariah Carey voor! Mariah begot! Ik zou niet weten wat ik op een een Mariah-concert zou gaan doen. Nu, smaak is goesting, en goesting is smaak maar dit is echt zo niet mijn kopje thee!

Dus ja… hoe komt Spotify bij zo’n Mariah terecht eigenlijk? En waarom presenteren ze haar als concertsuggestie aan mij? Dunno!  Het strafste is dan eigenlijk nog: volgende week komt dé Rick – jaja, als in dé Rick Astley – naar Brussel, en die suggereren ze mij dan niet. Echt.. wie kan daar nog aan uit zeg? Allez jong… Mariah suggereren. En de Rick daar wordt niet van gesproken. Mah echt zeg. Ik ben er nog altijd niet goed van!

Langs de andere kant… misschien is het wel een uitdaging. Naar een concert van Mariah Carey gaan. Meekwelen met “All I want for X-mas”… niet? Iemand? Ja? Jij daar? #krijgtnutochechtdeslappelach

Enfin… ik maak het goed. Iets van VNV dan maar?

 

Slapen

Slapen. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Haat als ik ’s avonds moet gaan slapen. En liefde als ik ’s morgens moet opstaan. Ondanks het feit dat ik heel graag slaap, en vooral heel graag droom, slaap ik eigenlijk te weinig.

loesje-dromen-vallen-zonder-te-breken

Ik had daarom een heel simpel plan bedacht, zo na mijn vakantie. Ik zou vanaf dan elke dag tijdens de week op tijd gaan slapen. Op tijd ja. Want voor mijn vakantie was ik op. Het bobijntje was gewoon helemaal af. En neen, dat komt niet door het werk. Ik weet best waar het door komt. Ik ga gewoon altijd veel en veel te laat slapen.

Tijdens mijn vakantie sliep ik dus ook heel veel. Een dutje overdag? No problemo, ik doe dat wel even. Liggen, en *toek* weg. Meestal gevolgd door een dwaas wakker worden en denken dat ik maar 10 minuutjes geslapen had. Wat dan een goed anderhalf uur bleek te zijn.

Neen, ze zouden mij niet meer liggen hebben. Weer werken, dat zou betekenen dat ik doordeweeks op tijd zou gaan slapen. 22u30, dat was het doel. En ja, ik kan dat! Echt! De eerste week toch. En de tweede week toch ook nog 2 dagen. Daarna begon de “ik ga slapen”-tijd al wat af te kalven. En deze week merk ik dat het eigenlijk al een beetje om zeep is. Gisteren was het alweer 23u voorbij, en ook vandaag zie ik nu plots dat ik alweer te laat ben om op tijd te gaan slapen.

En ja, dit typende… het is alweer 23u ongeveer. Lap. Ik moet dus echt hoogdringend doorgaan met mijn vroeger-gaan-slapen-plan. Want ik merk dat het mij deugd doet, ik merk dat ik dan ’s ochtends toch nét iets beter uit bed kan, en ik merk ook dat ik dan toch wel nét iets frisser op het werk ben. Wat zit ik hier dus nog te doen?

Bon… schop onder mijn kont, ik zal maar gaan slapen. Een beetje tegen mijn zin momenteel, want ik ben nog niet moehoe… maar toch. Ik zal maar verstandig zijn. Anders is het in no-time weer middernacht. En kan ik morgenochtend weer niet uit mijn bed. Op naar bed dus, op naar dromenland!

I close my eyes, then I drift away
Into the magic night, I softly say
A silent prayer like dreamers do
Then I fall asleep to dreams, my dreams of you

 

BMI-hokjes

Wachten duurt soms lang. Zelfs al is dat wachten tot een CD geleverd wordt. Een CD waar ik wel naar uitkijk. Al heb ik hem – toegegeven – al een keer of 6 beluisterd via Spotify. Maar dan nog… ik wil dat ding gewoon hebben, en nu opzetten om te beluisteren. Levering om 20u staat er trouwens op de link. Ben benieuwd, dat is nog 13 minuten, want momenteel is het 19u47.

In tussentijd kan ik misschien al eens iets anders vertellen. Iets met dat gewicht. Want ja, er zijn een paar kilootjes af, en dus ging ik vorige week aan het rekenen. Rekenen om in hokjes te bevatten waar ik vandaan kom. En waar ik toch nog naartoe wil. Jajaja, toch toch.

Een goede 4 jaar terug zat ik in het lugubere “morbide obesitas” hokje. Een BMI van boven de 40: 46,1 meer bepaald. Dat is hoog ja. Extreem hoog, zegt de tabel. Met dus een heel hoog risico op aandoeningen zoals diabetes type 2, hypertensie en hart- en vaatziekten.
Gelukkig had ik dat allemaal niet. Maar wat niet was, kon zeker nog komen. En in ieder geval: gezond zal het absoluut niet geweest zijn.

Met elke kilo die ik afviel – wat zeg ik, met elke 100 gram die ik afviel – zakte mijn BMI. Zo ging ik van morbide obesitas naar obesitas. Een hokje waar ik nu al wel een hele lange tijd inzit. Te zwaar, nog altijd. Maar niet meer zo dodelijk als voordien. Nu was ik vorige week benieuwd om te zien waar ik momenteel zit. En dat is op een BMI 31,2.  Dat wilt zeggen dat ik ongeveer 15 BMI-punten gezakt ben. 15! En dus ging ik even rekenen. Want dat hokje “obesitas”, dat ergert mij eerlijk gezegd wel. Nu blijkt dat ik “maar” 4 kilo meer kwijt moet, en ik dan in een nieuw hokje terecht kom. Het hokje “overgewicht”. En dat wilt zeggen dat ik niet echt een risico loop, maar dat ik niet zwaarder moet worden (alsof ik dat van plan ben zeg! 😉 )

Ik wou dat eigenlijk eerst allemaal een beetje stilhouden, dat ik nog 4 kilo kwijt wil, en pas als ik ze kwijt was komen roepen dat ik niet meer obees ben. Maar bon… ons kent ons, en ons kan dat dus niet stilhouden. Zaterdag vertelde ik het dus al enthousiast tegen een vriend. Als ik enthousiast ben is zwijgen altijd heel erg lastig. En ook, ik ben eigenlijk best wel content. En trots ook, dat ik dit al helemaal zelf bereikt heb. Ik was verdorie bijna mijn granenkoekje kwijt, “want als ik dat niet opat zou mij dat al helpen bij die 4 kilo”. Slechte vrienden, ik zeg het! 😉

Ik vertelde het ook een vriendin via mail. Zij vroeg zich af wat zo’n BMI nu eigenlijk zegt, want als zij mij ziet, of foto’s ziet, dan vindt zij helemaal niet dat ik er te zwaar, laat staan obees, uitzie. Gewoon, normaal.

Dus goh ja… ik weet het niet zo goed. Het is inderdaad wel waar, dat zo’n BMI niet alles zegt. En dat ik het meer als een soort richtlijn moet zien. Langs de ander kant weet ik intussen ook wel dat het leven makkelijker wordt met een paar kilootjes minder. Al moet dat dan ook weer niet doorslaan naar de andere kant natuurlijk. Neemt allemaal niet weg dat ik toch blijf worstelen met dat zelfbeeld door dat gewicht. Afgelopen dinsdag nog, bijvoorbeeld: “of ik even mijn borstomtrek kon meten om te zien welke maat shirt er voor mij moest besteld worden?” Daar heb ik het dus écht heel lastig mee. In tegenstelling blijkbaar tot andere dames. Dames die smaller zijn dan ikzelf. Ik vond het dan ook wat raar. Zij zo weinig, en dan kom ik, met heel veel meer centimeters. Neen… dat lukt mij dus niet, dan blokkeer ik.

Toeval bestaat trouwens niet. Intussen is er op één “De Klas” gestart, met vandaag Dina Tersago. Over schoonheidsidealen. Ik ga maar eens kijken denk ik. Misschien leer ik er ook nog iets van. Het is toch wat het is, en het zal nooit voor iedereen goed zijn. Iets met verschil dat er moet zijn en van die dingen. Als dat nu ook eens tot in die hersenpan van mij zou doordringen… 😉

quotes

Overigens… mijn CD is dus nog altijd niet toegekomen. *bleit*. De website zegt: “Het spijt ons dat je pakket te laat is. Nu verwacht 6 september – 12 september”.  Zo kan ik het ook ja… onnozelaars!
Daarom, een stukje uit de CD “Lies and butterflies” (ik zei het al, toeval dat bestaat niet. Niet hé) van Mystery. Klikken op de tekst om te luisteren. Doen zeggik! 😉

Who are you to see what lies within my heart?
And who’s to judge me by the color of my wings?
Who are you to know what lies deep in my soul?
And who’s to judge me by the color of my wings?
What difference does it make if we can fly away?
The colors of our wings
What difference does it make once we fly away?

You were born to fly butterfly
Far away you’ll fly butterfly
You are free to fly butterfly
Spread your wings and fly…
Little butterfly

 

 

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂

 

It’s the final Countdown

Daarstraks postte ik op de grote smoelenboek: “It’s the final Countdown”. En oh boy kwamen daar reacties op zeg! Niet alleen onder de post zelf, maar ook privé, en zelfs achteraf nog, na de looptraining.

Mensen vragen zich dus af waar ik naar aan het aftellen ben. Collegaatjes polsten of ik hen mis (jeps, ofcourse 😉 ), anderen vragen dan weer wat er aan de hand is en naar wat ik aftel.

Eeeh… hallooookes! Het was gewoon Europe op de radio, en elke keer Europe op de radio komt, vind ik dat ik een soort statement moet maken door dat te vermelden. Of door het volume gewoon wat hoger te draaien, is het niet, ex-collegaatjes? Gewoon… omdat ik nog altijd zo blij word van dat nummer. Echtig in techtig!  En als ik blij ben, dan wil ik dat delen. Vandaar dus. Europe. The Final Countdown. Bij deze ook voor jullie weer beschikbaar, zodat jullie niet te ver door mijn pagina’s moeten scrollen, want de clip staat hier al wel een paar keer. 😀
Overigens… scroll na Europe nog even door, want ik had vandaag een beetje een nostalgisch dagje, er komen nog wat leuke eighties pareltjes. Allez… vind ik hé! 😀

Zo, dat was Europe. En iedereen (allez ja bon, bijna iedereen 😉 ) weet: geen Europe zonder Bon Jovi! Wooohooow! Jaja, die is vandaag ook gepasseerd, wees maar zeker! Ik had trouwens een opruimdagje vandaag. Een vuilniszak vol rommel eruit, idem dito met een doos vol oud papier. Hehe… een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd zeggen ze. Ik denk dat dat werkt, want ik heb me al lang niet meer zo licht gevoeld. Bon ja ok… ik ben ook een kilootje of 5-6 kwijt (neenee, niks wereldschokkends, ik had die er eerst ook flink aangegeten), maar toch… het voelt toch wel goed aan, thuis te komen in een huis met een pak minder rommel. En ja, Bon Jovi was daar voor een stuk de soundtrack bij, bij dat opruimen. Aaah… die intro… echt… blijft gewoon super!

Dé kers op die eighties-taart, die moest dan nog komen. Na de training en het obligate recupdrankje achteraf, kwam den Bryan in de auto nog een liedje ten berde brengen. Nu… Bryan Adams… ik heb daar een tijdje mee gedweept, ik vond hem fantastisch. “Reckless”, dat album heb ik ook helemaal zotgedraaid. En toen kwam hij op de soundtrack van dingeskes, allez, hoe heet het nu weer…

*dames en heren, we onderbreken even deze blog voor een bezoekje aan mijn vriend Google… *

Aha! Ik heb het! The Bodyguard, met Whitney Houston en Kevin Costner. Toen was de liefde met den Bryan een beetje over, omdat ik het te melig begon te vinden. Melig ja. Ik, die “Heaven” vanop Reckless zo schoon vond. Alsof dat niet… jahaa, tuurlijk wel! Die “Heaven” was ook zo 1 van die liedjes die altijd na den Bamba gedraaid werd “in mijne tijd”. Dat was bijgevolg een liedje dat ik vanuit de verte hoorde, wegens al op het toilet omdat ik mezelf toch weer de pijn van het niet-gekozen worden wilde besparen. Neemt niet weg dat ik er nog altijd weleens op zou willen dansen. Enfin… dit was niet de herinnering die ik wou hebben. Dus skippen, en over naar mooiere herinneringen. Want het blijft uiteindelijk wél een schoon lieke. Morgen Reckless nog eens spelen, als ik onkruid ga trekken op de oprit hierzo. Zo’n weekje vakantie thuis, dat doet wel iets met een mens ja! 😉