Tagarchief: muziek

Moettegijnieopwerchterzittenjong?

” Moettegijnieopwerchterzittenjong? “
Goh. Nadenkertje toch wel. Want ik kreeg de vraag, en dacht toen: ja, Sandra, moettegijnieopwerchterzittenjong?
Enkele dagen geleden kreeg ik ook al de vraag of ik op Werchter zou zijn, om nog een keer af te spreken met vrienden die ik alweer veel te lang niet meer gezien heb. Maar helaas… neen. Ik ga niet naar Werchter.

Beetje bizar misschien, voor de verstokte Werchter-bezoeker die ik was. Was ja, en niet meer ben. Immers… tot voor een paar jaar ging er geen jaar voorbij of ik hing wel op de wei. 4 volle dagen lang. En ja, daar hangen ook een boel geweldige anekdotes aan vast. Zoals die keer toen we die 2 Canadezen tegenkwamen… wat een zwaar weekend was me dat! Enfin, de mannen kwamen voor Pearl Jam (ikke ook, dat trof!), en ontdekten tegelijkertijd het Belgische bier. Nu, zoveel jaar later, heb ik nog altijd sporadisch contact met 1 van hen. Nice, zou mijn dochter zeggen. 😉 Het is ook nice. Niet alle contacten hoeven dagelijks te zijn.

Maar waar ging het dan mis tussen Werchter en mij? Ik weet het niet. Werchter groeide, en ik wou back to basics. Zoiets. Vorig jaar ging ik nog met een vriend omdat Pearl Jam (inderdaad, wie anders) kwam, en ik hem wou overtuigen van de kwaliteiten van PJ als live-groep. Alleen had ik wat onderschat hoe groot Werchter intussen geworden was, daar in dat festivalpark in Werchter. Ik, die daar zoveel uren, zoveel dagen, zoveel nachten had doorgebracht, ik liep verloren. Buiten Pearl Jam, en dan nog, ging het allemaal een beetje aan mij voorbij. Groot-groter-grootst, terwijl ik net terug naar dat kleinschalige aan het gaan was. Concerten van vrij onbekende groepen, of van vergane glorieën in zaaltjes her en der. Maar daarom niet minder fantastisch.

Dit jaar besloot ik dan ook maar wijselijk om het allemaal aan mij te laten voorbij gaan. Een vriend vroeg wel of ik mee wou naar Tool, maar gezien de ervaring van vorig jaar liet ik die beker maar aan mij voorbij gaan. Nu met een beetje spijt in het hart omdat de vrienden waarvan hierboven sprake er ook zullen zijn, maar zij lieten alvast weten dat we binnenkort maar eens een ander optreden moeten inplannen om nog eens afspreken! Waarvan akte!

Dus goh ja… misschien moet ik uiteindelijk toch toegeven dat ik te oud geworden ben om 4 dagen lang op een wei rond te hangen. Ik ben fysiek in een betere conditie dan ‘toen’, en toch lijkt het mij nog meer een uitputtingsslag dan zoveel jaar terug met zoveel kilootjes meer. Zeker met de temperaturen die er momenteel heersen. Want ik weet uiteraard hoe dat is, met temperaturen boven de 30° 4 dagen op een wei hangen.

Beetje jammer voor die paar groepen/zangers/zangeressen die ik nog eens wil (terug) zien. Elbow *zucht* had ik heel graag nog eens gezien, The Cure ook. En verder Angèle, Beirut, Dean Lewis (!), Kylie (jaja, toch wel 😉 ), New Order, Tamino, Tool. Uiteindelijk is dat maar een magere oogst voor 4 dagen, dus maar goed dat ik niet ga. Uit dit lijstje zijn er wel een paar die ik nog weleens in een zaal wil zien. En evengoed komen er vast nog wel wat andere leuke concerten op mijn pad. Intussentijd teer ik nog even door op die paar fantastische concerten van het voorjaar. Want Snow Patrol, Mystery, Glen Hansard, Eddie Vedder, Glen Hansard (jeps, twice 😉 ) , .. jullie waren fantastisch!

De moraal van het verhaal? Ik word oud en moet uiteindelijk toch ook toegeven dat ik niet eeuwig in mijn twenties blijf. 😉 En dan ga ik nu Glen Hansard nog even in mijn oor laten fluisteren…

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Advertenties

Muzieklijstjes…

Vandaag was het ‘werk eens de was/strijk van 4 weken weg’-dag. En daar hoort, uiteraard, een muziekje bij. Dat muziekje, dat kwam er niet 1-2-3, want een klein paniekje werd er eerst wel even gezaaid. Door me, myself & and I, uiteraard. Want ik vond mijn i-Pod niet meer! Echt paniek! Nochtans leg ik hem altijd op dezelfde plaats, maar nu… onvindbaar. Niet te vinden dat ding. Na een halfuur zoeken (zoiets toch, het kan net iets minder geweest zijn 😉 ) besloot ik toch om de strijk maar aan te vatten en muziek te streamen via de telefoon en Spotify.

Toen dochterlief besloot om nog eens naar beneden de komen (honger vermoed ik, dorst kan ook), vroeg ik haar of zij niet wist waar dat ding lag: “Neen mama, en daarbij, dat is met een code, ik kan daar toch niets mee doen”. Uhu, dat weet, ik, en dat is bewust (anders zie ik het ding nooit meer terug 😀 ), maar dat neemt niet weg dat ze misschien toch wist waar hij lag. En ja hoor! Ze vond hem! Op een plaats waar ik zeker al zeker 10 keer gekeken had. Dat ze die dingen nog kleiner maken en nog dunner. Maar eind goed, al goed zeker? En zucht van opluchting, dat toch ook, want ik ben er toch wel aan gehecht, aan dat tiny ding met mijn muziek op.

In ieder geval… de feun ging van de box af, de i-Pod erop. Kwestie van batterij sparen hé mannekes! Want wel dezelfde Spotify-streaming. En dat streek wel lekker weg eigenlijk. Toen Rick Astley de revue passeerde, bedacht ik bij mezelf dat de maker van het lijstje wel heel goede smaak had. Bij Glen Medeiros dacht ik dat er over smaak niet te twisten valt, maar dat het eigenlijk niet stoorde. Een beetje later dacht ik dan weer dat ik het lijstje eens naar mijn i-Pod moest copiëren met de nummers die ik heb, want het was wel gevarieerd, het luisterde lekker weg, en zo zou ik er offline ook van kunnen profiteren (want neeje, ik heb geen betalend abonnement 😉 ). En toen schalde plots Eisbrecher uit de box. Niet dat er wat mis is met Eisbrecher, integendeel, ze zijn fantastisch, maar het was wel vreemd, want het paste niet in het lijstje waarnaar ik dacht dat ik aan het luisteren was…. Dat Rick Astley noch Glen Medeiros daar ook niet in pasten, dat ontging mij op dat moment even. 😉

Awel! Niet dus hé! Want Spotify stond gewoon af, en ik zat gewoon te luisteren naar een lijstje dat ik ooit zelf samengesteld had. Wat wel raar was, want ik had echt Spotify aangelikt, en zelfs nog een reclameboodschap gehoord de eerste minuten. Daarna was er geen reclame meer geweest, waardoor ik ook weer bij mezelve dacht dat zo’n Premium-abo niet echt nodig was, gezien ik toch geen reclame meer gehad had. Bon. Tot zover. Maar niet dus. Hoe komt zo’n i-Pod van Spotify zelf op de opgeslagen lijstjes? Eigenlijk? Feitelijk? Het goede nieuws is echter: daar waar ik altijd twijfelde aan mijn lijstjes, blijken die toch wel meer dan ok te zijn. Inclusief Glen Medeiros ja. Een oorwurm, iemand?

Ikzelf was in ieder geval aangenaam verrast! Toch wel een klein lichtpuntje op zo’n marathonstrijkzondag. 😀 Los daarvan: de was is gedaan, de strijk ook… en de kast is nu eigenlijk te klein. Ik vond al dat ik zo weinig kledingkeuzestress had te afgelopen dagen. 😉

Passing through

“Passing through, passing through.
Sometimes happy, sometimes blue.
Glad that I ran into you.
Tell the people that you saw me passing through”

Hiermee sloot Glen Hansard in het Koninklijk Circus gisteren af, na een passage van goed 2 uur. 2 uur die in een wip voorbij waren. Het was schoon. Het was heeeel schoon. Het was schoon van het soort dat alleen maar een Glen Hansard schoon kan zijn. Echt.

Ik zei het al eerder: verwacht van mij geen recensie, daar ben ik niet goed in. Daar zijn muziekjournalisten tig keer beter in dan ik. Dansende Beren heeft zo een ferme recensie geschreven, ik kan alleen maar zeggen: second that! Behalve het voorprogramma, dat was echt niet mijn ding. Dat van mijn compagnon overigens ook niet, dus ik was niet de enige. 😀

En nu zit ik dus op een soort van roze wolk. Een schone wolk. Zo’n wolk waarop ik wel nog even een weekje door kan zweven. Of langer, dat kan ook.

Goh… en dan moet Eddie Vedder nog komen, zo volgende maand. Muzikaal zijn ’t schoon tijden. 😉
Oja… wat Ed betreft: als er iemand interesse heeft om mee te gaan… still 1 ticket left! (damn, dat klinkt hopeloos! 😉 😀 😀 )

Nieuw in de playlist :)

’t Is weer van datte. Van watte? Van datte… ik ben nog maar eens “gepakt” door een liedje. Al efkes eigenlijk, want ik luister er al meer dan een maand naar. Op 1 of andere manier was het nog niet tot op de blog geraakt. Maar toch, maar toch… geen reden om het alsnog niet te doen.

De Glen dus. Glen Hansard. Jeps, die weer. Hij weet te raken, keer op keer. Volgende maand komt zijn nieuwe CD uit, en dit is al een voorproefje. En de maand daarna mag ik hem nog eens live zien. Ik kan niet zeggen dat ik er niet naar uitkijk eigenlijk. Schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Vorige week ontdekte ik trouwens ook de nieuwe Dream Theater. Dank u Spotify! Nu… ook daaruit had ik al een nummer ontdekt, Untethered Angel, maar toch viel ik dan zo halsoverkop zo vorige week voor nog een ander nummer: Barstool Warrior. Man… schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

Enfin, om maar te zeggen… als je mij mist… ik ben muziekjes aan het luisteren. Want er is weer zooooveel moois te ontdekken!

Nog eens een schoon lieke…

Allejoppa! Valentijn! ik zou kunnen zeggen wat ik er allemaal van denk, maar ik ga dat verstandig niet doen. Neen. Echt niet. In plaats daarvan deel ik gewoon nog eens een schoon liedje. En neen, het is er niet eentje uit de “Openingsdans top 100”, die blijkbaar vandaag weer uitgezonden wordt. Daarover had ik mijn licht ooit al eens laten schijnen. 😉 Een hit overigens, die blogpost. Tenminste, een post die wekelijks toch eens gehit/aangeklikt wordt blijkbaar. Wie oh wie? (’t Is niet dat ik verder een curieuzeneus ben, verre van 😛 😀 )

Neen, het is er eentje uit mijne persoonlijke top 3. Die top 3 die volgens mijn stemming wat kan veranderen. Maar vandaag zit hij erin. Met stip op 1 zelfs. Want zo ben ik dan toch ook weer. Enfin… het is wat het is, en wie de schoen past trekke hem aan. Toch?

Lullaby

Sinds een paar dagen doe ik aan “lullabies”. Liedjes voor het slapengaan dus. En neen, het gaat niet over “Lullaby” van The Cure in dit geval. Waar niets verkeerd mee is, maar het gaat toch over een ander soort van slaapliedje.

Neeneen… eigenlijk was ik een beetje nalatig. Ik kreeg een CD (EP) mee om te beluisteren, en ik wist dat ik de tijd moest nemen om de liedjes die daarop stonden te beluisteren. Tijd is relatief overigens. Tijd is snel, dat ook, en tijd vliegt. Net daarom wou ik er ook voor gaan zitten, om er ten volle van te kunnen genieten. Want ik wist wat er op de EP stond. Zo ongeveer toch, want ik had de zanger al live gezien.

Nadat ik een keer of 3 gevraagd was “of ik al geluisterd had”, werd ik aangemaand dat toch maar eens te doen. Die avond. En liefst vlak voor het slapen gaan. Gezien ik nooit heel erg dwars ben, zette ik mij er die avond voor. Voor het slapengaan. Ik zei het al, braaf, gehoorzaam en van die dingen allemaal.

Enfin bon… wat ik verwacht had gebeurde ook. Het is mooi. Heel mooi. Vind ik persoonlijk dan. Dus wat doe je dan? Meermaals luisteren. De eerste avond 3 keer, de volgende avond ook nog eens 3 keer, en vanavond ben ik al aan de 4de keer toe. En nu ga ik slapen. Met dit in het achterhoofd. Schoon. Schoon. Schoon. Ik ben verkocht. Denk ik. Of neen… ik weet het wel zeker. 😉

You spread through my veins
I think we’re infected just the same
If there’s no cure I’m here to stay
If love is pain

Then set me on fire
Keep lifting me higher
In your veins
If love is pain
Then throw me in the water
When I’m going under
Save me again
They’re one and the same
Freedom and pain