Tagarchief: muziek

Nog eens een schoon lieke…

Allejoppa! Valentijn! ik zou kunnen zeggen wat ik er allemaal van denk, maar ik ga dat verstandig niet doen. Neen. Echt niet. In plaats daarvan deel ik gewoon nog eens een schoon liedje. En neen, het is er niet eentje uit de “Openingsdans top 100”, die blijkbaar vandaag weer uitgezonden wordt. Daarover had ik mijn licht ooit al eens laten schijnen. 😉 Een hit overigens, die blogpost. Tenminste, een post die wekelijks toch eens gehit/aangeklikt wordt blijkbaar. Wie oh wie? (’t Is niet dat ik verder een curieuzeneus ben, verre van 😛 😀 )

Neen, het is er eentje uit mijne persoonlijke top 3. Die top 3 die volgens mijn stemming wat kan veranderen. Maar vandaag zit hij erin. Met stip op 1 zelfs. Want zo ben ik dan toch ook weer. Enfin… het is wat het is, en wie de schoen past trekke hem aan. Toch?

Advertenties

Lullaby

Sinds een paar dagen doe ik aan “lullabies”. Liedjes voor het slapengaan dus. En neen, het gaat niet over “Lullaby” van The Cure in dit geval. Waar niets verkeerd mee is, maar het gaat toch over een ander soort van slaapliedje.

Neeneen… eigenlijk was ik een beetje nalatig. Ik kreeg een CD (EP) mee om te beluisteren, en ik wist dat ik de tijd moest nemen om de liedjes die daarop stonden te beluisteren. Tijd is relatief overigens. Tijd is snel, dat ook, en tijd vliegt. Net daarom wou ik er ook voor gaan zitten, om er ten volle van te kunnen genieten. Want ik wist wat er op de EP stond. Zo ongeveer toch, want ik had de zanger al live gezien.

Nadat ik een keer of 3 gevraagd was “of ik al geluisterd had”, werd ik aangemaand dat toch maar eens te doen. Die avond. En liefst vlak voor het slapen gaan. Gezien ik nooit heel erg dwars ben, zette ik mij er die avond voor. Voor het slapengaan. Ik zei het al, braaf, gehoorzaam en van die dingen allemaal.

Enfin bon… wat ik verwacht had gebeurde ook. Het is mooi. Heel mooi. Vind ik persoonlijk dan. Dus wat doe je dan? Meermaals luisteren. De eerste avond 3 keer, de volgende avond ook nog eens 3 keer, en vanavond ben ik al aan de 4de keer toe. En nu ga ik slapen. Met dit in het achterhoofd. Schoon. Schoon. Schoon. Ik ben verkocht. Denk ik. Of neen… ik weet het wel zeker. 😉

You spread through my veins
I think we’re infected just the same
If there’s no cure I’m here to stay
If love is pain

Then set me on fire
Keep lifting me higher
In your veins
If love is pain
Then throw me in the water
When I’m going under
Save me again
They’re one and the same
Freedom and pain

Snow Patrol live

Ik ben eigenlijk nog altijd een beetje aan het nagenieten. Aan het nagenieten van Snow Patrol, die ik eindelijk live zag. Neen, hier volgt geen recensie, daar zijn anderen veel beter in. Neen, ik ben vooral aan het nagenieten, aan het nagenieten van het feit dat ze “Dark Roman Wine” brachten. Voor mij persoonlijk een serieus kippenvelmoment. Fantastisch mooi nummer. Al is het alleen maar al voor dit stukje:

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

Schoon schoon schoon! Echt! En kippenvel, zei ik dat al? 

Ik heb overigens nog een klein adviesje voor mensen die naar een concert gaan om daar hun leven te vertellen: koop een CD of koop de digitale versie online, zet die thuis op, en installeer je in de zetel met je nieuw lief. Dan kan je zo luid als je maar wilt vertellen over het feit dat je je ex nog graag ziet ‘as a human’. Je nieuw lief kan dan dat irritante verhaal over die foxes ook heel luid in het Engels in je oor brullen. Je hoeft dan ook niet regelmatig ongepast te gaan gillen of uit de maat gaan springen wanneer je tussen de bedrijven door beseft dat je op een concert bent. Dat hele concert kunnen jullie eigenlijk gewoon overslaan en gelijk terzake komen thuis. Dat gaat niet alleen voor jullie een stuk beter zijn, maar vooral voor de mede-concertgangers. In jullie eigen huiskamer kunnen jullie dan de enige echte hoofdact zijn, zonder concurrentie van een wazig groepje op het podium die jullie conversatie alsmaar stoort met hun liedjes. Echt, jeezes zeg: wat waren jullie mega-irritante aso’s!

Voila, dit moest er even af. 

En nu weer over naar de liefde. En naar dat andere schoon liedje. En toch ook wel een beetje traantjes ja, inderdaad. Ja, ook dat nog. 😉 Maar schoon hĂ© mannekes, schoon! Echt! 

2019-01-22 22.29.46.jpg

Schrijven

Schrijven. Hoe dikwijls heb ik het blokje nu al open geklikt? Hoe dikwijls heb ik de afgelopen tijd al niet willen schrijven? Hoe dikwijls heb ik het ook weer niet terug dicht geklikt, wegens niets om te schrijven? Concepten blijven gewoon staan waar ze staan. En af en toe schaaf ik eens iets bij aan een tekst waar ik al aan begonnen ben, om dat dan ook weer weg te klikken.

Een writer’s block? Het kan. Het kan ook niet. Geen goesting is ook een optie. Hoewel, geen goesting. Schrijven wil ik altijd wel doen. Maar mijn hersenen willen op dit moment niet mee. Geen onderwerpen. Mijn gedachten fladderen op dit moment gewoon niet. Beetje on-ik toch. Want mijn gedachten fladderen meestal wel alle kanten uit.

Ik denk trouwens te weten waar het hem wringt. De reality check waar ik het vorige keer al over had. Dat Plan M. Ik was mentaal helemaal voorbereid op dat lopen van die marathon in 2019. Maar de realiteit haalt mij in, en ik weet ook diep vanbinnen dat ik nog veel meer training ga nodig hebben dan ik nu al heb. En dat ik zo’n marathon best verstandig loop. Alleen… het snijdt altijd een beetje als iemand dan aankondigt dat hij of zij dit jaar een marathon gaat lopen. Zeker als dat dan iemand is waarvan ik weet dat hij of zij er veel minder voor doet dan ik. Ik heb het daar echt moeilijk mee. Want ik wil het ook zo graag, weetjewel… en dan gaat dat draaien, en keren, en dan vraag ik mij af of ik het toch niet gewoon moet doen. Waarna een beetje later dat verstand toch weer roept dat ik geduld moet hebben, dat ik gewoon moet blijven trainen, en dat ik dan die marathon wel kan lopen in het jaar dat ik 50 word. *insert cynische modus* En hoe schoon dat wel niet zou zijn. Hou ik mij toch voor. Nu.

Dus ja… ik weet het. Ik weet dat allemaal. En ik ben ook verstandig genoeg om te beseffen dat de dingen nu eenmaal zijn wat ze zijn, en dat ik het qua lopen inderdaad van het op karakter lopen moet hebben, en niet van talent. Wat dus wilt zeggen dat ik moet rekening houden met een aantal factoren. En daar houd ik ook al rekening mee… alleen is dat niet altijd even gemakkelijk. Want dat gevoel hĂ©…. hart volgen, verstand volgen… ik weet het efkes niet goed meer. Enfin… die mood of the day.. en dan vond ik ook nog eens onderstaande versie van Dark Roman Wine van Snow Patrol… volgende week ook deze live, hoop ik. Intussen dompel ik mij verder onder in dat badje van weemoed en verlangen…

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

6 jaar geleden…

Regelmatig word ik geconfronteerd – dank u, smoelenboek – met de onnozelheden die ik ooit op het grote net gegooid heb. Vandaag kwam er ook weer zo eentje langs, dit keer van 6 jaar terug. Toen liep ik nog niet eens. Sterker nog, dat lopen, dat was toen nog voor die onnozelaars waarvan ik niet begreep dat ze voor een wedstrijd al liepen rond te draven en na een wedstrijd ook nog wat gingen rondhupsen. Dus neen, denken, laat staan dromen over lopen, dat was er toen zeker nog niet bij.

Want dat lopen, dat was helemaal niets voor mij. Neen, oh neen (oh niet met mij 😉 )! Lopen, daar werd je alleen maar moe van. En ik kon dat toch niet. En zo vanalles. Dus ja, volgende uitspraak komt van mijn sarcastische zelve… al moet ik toegeven, dat wat toen heel belachelijk leek, nu toch wel iets heeft. Want stel je voor zeg, dat ik die eerste marathon uiteindelijk toch loop, Ă©n uitloop, Ă©n dat er dan Chariots of Fire van Vangelis weerklinkt uit de boxen. Het lijkt mij heroĂŻsch, maar ik peins en ik vrees dat ik gewoon ga bleiten dan. Then again… daar heb ik dat muziekje dan misschien niet eens voor nodig. 😀

Ik wou dat…

Ja, ik wou dat… zo af en toe soms, ja. Klik vooral de linkjes die op de teksten staan, want het is zo mooi. Vind ik. En ik laat me er momenteel graag nog eens door bevangen. Omdat. Inderdaad.

Veldhuis & Kemper hadden het er al over:

maar ik wou juist dat ik jou was
gewoon een dag niet mezelf was
dat ik alles was wat jij was
en jij was dan wie ik was
en wij dan nog steeds wij was
en ik een dagje vrij was
ik niet eenzaam maar een club was
ik niet de regen maar de drup was
en wij dan nog steeds wij was

En dan dit ook nog… want soms zou je toch ook weleens dat verschil willen maken: De Poema’s

Niet het ritme van mij hart 
Niet het zuiverste geweten 
Ze kwam niet op het juiste moment 
En dat kan me ook niet schelen 
Want meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil 
Zij maakt het verschil 

Tussen alles wat ik had, en hoe dat opeens ging leven
Wat met potlood staat geschetst 
Kan met kleur worden ingetekend 
Tussen nooit iets aan de hand en van alles te beleven 
Tussen nooit, en misschien, heel soms 
Tussen ik en ons 

De warmste week

Nog iets meer dan 2 weken, en het is weer zover: de mooiste radio van het jaar wordt dan weer gemaakt, met “de warmste week” van Studio Brussel.

Zoveel jaar terug werden de presentators in een glazen huis opgesloten en leefden zij een week op sapjes. Ik weet nog dat ik die eerste keer, ik werkte toen nog in Brussel in Thour & Taxis, de aankondiging hoorde toen ik stond aan te schuiven aan Van Praet. Ik dacht toen ook nog schamper bij mezelf “wie gaat er nu betalen voor een liedje wat je zomaar zelf kan opzoeken op het internet?”
Het duurde echter niet lang voor ook ik “om” was. En in diezelfde week nog een omhaling deed bij de collega’s op het werk om die geweldige radio DJ’s die op sapjes leefden in dat glazen huis te steunen. Ik heb zelfs geen idee meer wat het goede doel toen was, maar steunen moest en zou ik.

Intussen is het concept ten goede veranderd, en mag iedereen voor zijn eigen goede doel centjes ophalen. Of gewoon storten, dat kan ook natuurlijk.
En daar wou ik het eens over hebben. Want omwille van persoonlijke redenen ging mijn steun de afgelopen jaren naar de MS-Liga, Het Rode Kruis en Kom op Tegen Kanker. Echter, sinds meer dan een jaar volg ik Ambulance Wens BelgiĂ« en man oh man… wat doet die organisatie mooie dingen voor mensen die niet lang meer te leven hebben en die niet meer mobiel zijn.

Daarstraks las ik nog het verhaal van een man die nog eens naar “den Antwerp” wou gaan kijken. Misschien ligt het aan mij, misschien ligt het aan de tijd van het jaar, maar ik heb er, ik die totaal verder niets met voetbal heeft, een zakdoek moeten bijpakken. Zo mooi, en tegelijkertijd ook zo droevig.

En net omwille van de mooie dingen die deze organisatie doet, krijgen zij mijn steun dit jaar. Mocht jij nog niet weten welke organisatie jij wilt steunen, neem dan eens een kijkje op hun Facebook-pagina

(ik heb overigens verder geen enkele link met deze organisatie, ik ben gewoon oprecht gepakt door wat ze doen… )

Ik denk trouwens dat ik ook dit jaar nog eens een liedje aanvraag. Rick Astley ligt uiteraard heel erg voor de hand, ook omwille van de leuke herinneringen aan die leuke avond in Brussel afgelopen september, maar ik ga toch maar voor deze… ook wegens de mooie herinneringen die eraan vast hangen…
“Falling slowly, eyes that know me
And I can’t go back
Moods that take me and erase me
And I’m painted black”

Overigens… die Glen… 6 mei volgend jaar, Koninklijk Circus Brussel. Zeg niet dat je het niet wist. Onze tickets zijn al in de pocket! 🙂

En die boom zeg je? Wel… dat is een warme herinnering aan afgelopen herfst. 🙂 De warmste week, de warmste herfst… enfin, je snapt het plaatje wel. En indien niet, ook goed hĂ©! 🙂

2018-10-12 14.13.36