Categorie archief: boostyourpositivity

Valentijn anno 2017

Ik eindigde 1 van mijn vorige blogposts met een strip van Snoopy en Charlie Brown die lagen te wachten op Valentijnspost. Bon. Be carefull what you wish for, zeggen “ze” weleens. Die “ze”, awel, die hebben alweer gelijk. Want ik heb dus Valentijnspost gekregen. Alleen niet het soort wat ik had willen krijgen. Een kleine bloemlezing:

  • een mooie sjaal geeft elke outfit een romantisch tintje, of je hem nu in je haar of rond je hals draagt of aan je handtas hangt.
  • Houten hart te koop, voor uw Valentijn of Valentine
  • Hallo, ik ben Dr. Valentijn. Hoe ga jij jouw valentijn op 14 februari verrassen? Ik geef je graag advies. Doe daarom nu de love test en maak ook nog eens kans op 1 van de 5 diners t.w.v. € 100,-!
  • Deze kriekentaartjes kan iedereen maken. Echt waar! Ook al heb je geen bakvingers, dit is zo een taart die altijd lukt. Een ideetje voor Valentijn?
  • Wil je je geliefde eens iets anders cadeau geven deze Valentijnsdag? Bestel dan een cadeaubon voor een leuke workshop! Wij zorgen voor een extra romantische verpakking. Bestel je bon via deze link…
  • Valentijn in zicht… Nog geen cadeau gevonden om je liefste te verrassen? Geen paniek: wij hebben enkele originele ideeën voor jou.
  • Happy Single? Geen Valentijn voor jou? Waarom zou je jezelf geen pleziertje doen met één van onze cadeautips.

Tot zover. Ik ben geabonneerd op de verkeerde maillijsten denk ik. Ik heb mij intussen al overal uitgeschreven. De rode draad door al deze berichten is eigenlijk: Koop! Koop bij ons! Koop koop koop! Zeiden we al koop?

Bah! Als dit de enige Valentijnsmails zijn die ik dit jaar ontvang (en dat zullen ze inderdaad wel zijn 😀 ) dan hoeft het niet voor mij. Serieus, niet!

Vorig jaar had ik nog geprutteld over dat Valentijnsgedoe, en dat dat allemaal zo gemakkelijk niet is. ’t Is niet dat ik daar niet meer achtersta. Want uiteraard wil ik weleens verrast worden, uiteraard wil ik weleens cadeautjes krijgen. Het is niet omdat ik pretendeer dat ik niet zo romantisch ben, dat dat ook heel letterlijk moet genomen worden. Maar als ik er zo eens verder over nadenk, dan hoeft die commerciële bullshit voor mij ook weer niet.

Nee, ik denk dat ik het dit jaar maar eens anders aanpak. Ik ga mezelf eens graag zien. Ik ben toch nog altijd de belangrijkste persoon in mijn leven, toch? Daarom: morgen eerst maar eens naar het werk fietsen. Daarna werken. En dan weer terugfietsen. Om vervolgens andere sportkleren aan te trekken, en richting training te gaan. Ik hoop stiekem een klein stukje pijnloos te kunnen lopen, dat zou voor mij morgen mijn dag helemaal af maken! Of zoals een collega het vorige week zei, toen ik blij als een kind zei dat ik een impulsaankoop van sportkleren gedaan had: “boeiend leven heb jij toch”. *grijns* Er zit dus niet anders op dan mezelf in die saaiheid te gaan bevestigen. Ik zoek er enkel nog een soundtrack bij. Suggesties zijn overigens welkom. Al heb ik er zelf toch ook al eentje.

Dus ja, ik ga dat geweldig goed doen, morgen, dat mezelf graag zien. Dat weet ik nu al. Al voel ik mij wél aangesproken door Charlie Brown. Little? En red-haired? Jaaaaaahaaaaa, that’s me! 😀

little-red-haired-girl-snoopy

 

Geloof in jezelf

Nieuwjaarswensen. We doen er allemaal aan vermoed ik. Er is ook niets mis mee. De klassiekers zijn meestal “een goede gezondheid, en 6 goede cijfers op de Lotto.” Zoiets. Dit jaar zat er echter eentje tussen dat er toch wat uitsprong. Eentje die zei “geloof in jezelf”.

Als je het nu hebt over nagels met koppen… jeps, dit is er inderdaad wel zo eentje. Want die 3 woorden, daar loop ik nu toch al wel efkes over na te denken. Goh… want ja… die mezelf, daar heb ik regelmatig de grootste moeite mee. Die mezelf, daar discussieer ik dagelijks wat mee af. In mijn hoofd dan, anders zou het helemaal van de zotte worden!

Die mezelf, die haalde het ook ooit, en die ooit is nog niet eens zo lang geleden, in haar hoofd om te beginnen met lopen. Lopen begot! Ik, die nog nooit verder dan een paar honderd meter gelopen had. En dan bedoel ik ook echt lopen als in rennen, en niet lopen als in wandelen. Dus ja, lopen. Die mezelf, die lukte daar ook nog in, in dat lopen. Weliswaar met heel veel vallen, maar met evenveel keer ook weer opstaan. Die mezelf, die kreeg dus uiteindelijk wél gelijk, ik kon dit! Daar waar ik heel veel keer geprutteld heb dat het mij nooit zou lukken, dat ik nooit die 5 kilometer zou kunnen lopen. Jaja, ik geef het toe, die mezelf… die heeft dat toen wel goed gedaan.

Neemt niet weg dat ik nog altijd een soort van ‘faalangst’ heb. Ik twijfel, ik minimaliseer, ik haal mezelf ook heel erg naar beneden daardoor. Dat lopen bijvoorbeeld. Ja, ik loop. Ik kan intussen meer dan 10 kilometer lopen. Waarna ik aanvul met: “maar ik loop wél heel traag hé”. Inderdaad. Die insteek. Alsof 10 kilometer op een traag tempo minder waard is dan 10 kilometer op een snel tempo. 10 kilometer, dat zijn toch 10 kilometer, ongeacht het tempo?
Hetzelfde met die trail van vorig jaar augustus. Ja, ik heb daar meer dan 10 mijl gedaan, “maar dat was wél op meer dan 3u!”  Waarom doe ik dat toch, dat mezelf neerhalen? Want die trail, die was wel op een loodzwaar parcours, met hellingen stijl bergop (en ook weer bergaf), en dat bij 36°. Hadden ze mij dat een paar jaar terug gezegd, dat ik dat zou doen, dat ik dat zou kunnen, ik had “ze” voor gek verklaard.

Dus ja, die mezelf. Die haalt mij soms in. Die mezelf, die is veel sterker dan ik ben. Die mezelf, die is stukken impulsiever dan ik ooit zal zijn. Of ooit zal durven te zijn. Die mezelf, die springt soms in dingen, waarvan ik achteraf dan weer denk: “waar ben ik toch weer aan begonnen?” Want ja, ik bén ook gewoon die mezelf. Of ik zou dat toch moeten zijn. Maar eerlijk? Ik ben het niet altijd, mezelf. Maar ik werk eraan. Aan die mezelf. Aan dat geloven in mezelf. Aan dat mezelf zijn ook.

Het is ook niet allemaal even gemakkelijk. Na jaren van mezelf te laten afglijden naar iemand die ik totaal niet meer was, is het soms wel lastig om die mezelf weer te zien, om die mezelf weer te zijn. Om te weten dat die mezelf er ook mag zijn. En dat die mezelf écht wel dingen kan.

Ik kan lopen. Ik kan fietsen. Ik hoef echt niet altijd erbij te zeggen ‘jamaar, het tempo is…’, want dat maakt niet uit. Ik loop, ik fiets. Ik huppel, ik spring. En ik lach. Dat zijn gewoon allemaal dingen die ik doe. Allemaal dingen die ik kan. Ik doe nu wat ik al die jaren voor onmogelijk had gehouden. En dat… dat heb ik voor het overgrote deel aan mezelf te danken.

Maar eerlijk? Ik vind het eng. Doodeng. Gewoon, zeggen dat ik iets kan. Gewoon, mezelf zijn.  Ik weet dat heel veel mensen dat een doodnormale zaak vinden, maar voor mij is dit écht springen. Springen over een beek, en niet weten of ik de overkant zal halen. Maar af en toe moet een mens dat gewoon eens doen zeker, dat springen over die beek?

Daarom, afsluitend: die trail in augustus, ik ga dat gewoon doen, dat gaat mij lukken. Want ik ga daar keihard voor trainen. Meer zelfs, ik bén daar al voor aan het trainen, want ik ben aan het opbouwen. 26 kilometer, die moet je nu eenmaal verdienen! En als ik daar finish, en ik zal finishen, dan ga ik dit keer niet pruttelen over mijn tijd. Neen, ik ga trots zijn op mezelf, want ik heb dat dan toch maar mooi weer op mijn curriculum staan.
Zo… en nu nog op ‘publiceren’ klikken. Soms zijn de kleinste stappen de allermoeilijkste! 😉

 

I love my ugly body #boostyourpositivity

Een paar maanden terug kreeg ik op het werk een meeting request voor een workshop. Een workshop met als titel ‘Inspirational Women’.
Wat dat allemaal inhield, kreeg ik op de workshop te horen. Voor hier vat ik het even samen: ik moest een vrouw zien te vinden die mij inspireerde, die voor mij een voorbeeld is, die, kortom, een inspiratie is voor mij. Lastig, moeilijk. Wie moest ik kiezen? Welke “inspirational women” kende ik? En welke daarvan moest ik dan kiezen?

Heel erg voor de hand lagen natuurlijk mijn mama, of meer nog, mijn grootmoeder. Zowel die aan mama’s als die aan papa’s kant. Kiezen is verliezen, dus daar koos ik niet voor.
Neen. Ik koos voor iemand die voor mij een inspiratiebron is omwille van haar lef, omdat ze mij mijn ogen heeft doen opengaan. Iemand die heel veel gewicht heeft verloren (niet op de manier waarop ik het gedaan heb, maar ieder zijn manier denk ik dan maar), maar wel iemand die nadat ze dat gewicht verloren is zich helemaal op het sporten gestort heeft. En ja, daarin is ze wél een inspiratiebron! En wat voor een!

De manier waarop ze met haar lichaam omgaat, was voor mij een eyeopener. Want ja, ze heeft huidoverschot. Veel huidoverschot. Maar het laten wegsnijden, doet ze niet. Neen. Op een moment nam ze de beslissing om de positieve dingen van haar lichaam te gaan benadrukken, in plaats van te focussen op de lelijkheid van haar lichaam.

En dat heeft ze op een fantastische manier gedaan! Ze heeft een vriendin foto’s laten nemen, van haar lichaam, in sportlingerie. Maar… ze zegt er wel bij dat ze trots is op haar lichaam, omdat haar lichaam nu dingen kan die ze nooit voor mogelijk had gehouden. En wat voor dingen!

Meer nog dan ik het kan uitleggen: ga het vooral zelf lezen, op haar blog: 10+ reasons I love my ugly body.

Ik vind het straf! Heel straf! Zo straf dat ik, telkens ik een moeilijk momentje heb, even op haar blog ga kijken. Of op haar Facebook-pagina. En telkens weer krijg ik er kracht van, telkens weer vind ik daar toch de moed om door te gaan waar ik mee bezig ben: gezond proberen te leven, en te blijven bewegen.

Daarom ook quote ik Andrea zelf even: “Regardless of how ugly my body is under my clothes, it is STRONG and it’s getting stronger every day.  I am proud of my accomplishments and look forward to continued improvement.  While I toy with the idea of plastic surgery, the thought of taking time off from doing the things I love like Crossfit and races and LIFE in order to recover appeals to me far less than my reflection in the mirror.  So for now, I am just going to keep on doing what I’m doing– eating right, working out and embracing my I’mperfect Life.”