Pluk de dag… zo’n beetje

Ik heb een probleem. Een beetje zo. Een mentaliteitsprobleem zeg maar. Allez ja, vind ik toch zelf.

Momenteel ben ik dus thuis. Werkloos, officieel. Voor 2 weken toch. En dat was een eigen keuze. Want ik zou wat rust nodig hebben na dat collectief ontslag, en alles even op een rij moeten zetten vooraleer in in die nieuwe job spring. Dus ja, ik zag mezelf al, vooraf: genietend van het thuis zijn, genietend van het niets-moeten, genietend van die zee aan vrije tijd, genietend van wat extra beweging, genietend van het leven gewoon, quoi.

De realiteit, die is even anders. Want nu ik toch thuis ben, kan ik evengoed met de auto naar de garage. Of de belastingen (laten) invullen.  Moest de garage ook eens niet in orde gezet worden? En moesten er daar ook niet wat kastjes geïnstalleerd worden? En wat met die berg aan was? En oh ja… er moet nog wat eetbaars voorzien worden voor vanavond. En prut… het is gewoon veel te heet voor die extra beweging, ik was woensdag, na die dag garage opruimen en kastjes sleuren helemaal gaar.

Bon, u raadt het al… van echt genieten (op Eddie Vedder maandagavond na dan, ik zit nog altijd op dat wolkje, en ja, het is nogal aan de rozige kant 😀 . Vertelde ik eigenlijk al dat ik nu eindelijk “I am mine” live heb mogen horen? Maar dat het een ander nummer was dat veel harder binnenkwam dan dat? Neen? Dan zal ik dat misschien nog een keertje moeten doen denk ik. Want uiteraard heb ik wat tranen uit mijn ogen moeten vegen. Omstandigheden en vanal. Ik ben ook zo’n watje, soms. Een watje op een wolkje. 😉 ) kwam er nog niet veel in huis. Teveel ‘moetjes’. Moetjes van mezelf.

Dus ja, dat moet (ja, dat moet, alweer) anders. Ik heb nog 1 week “werkloos” zijn te gaan. En daarna heb ik dat ook weer gehad. Ik ben uiteraard niet echt werkloos, want ik heb al mooie vooruitzichten. Maar die extra vrije tijd, die had ik toch even anders ingecalculeerd. Ik zag mezelf al flaneren over leuke markten (dat ik eigenlijk helemaal niet graag naar de markt ga is een detail, laat staan dat ik zou weten hoe ik dat moet doen, dat flaneren), ik zag mezelf al ’s ochtends ergens op een leuk terrasje een ontbijt nuttigen (dat ik eerst na het opstaan wat tijd nodig heb om wakker te worden was ik selectief vergeten), ik zag mezelf zelfs al ergens in een leuke stad wat gaan shoppen (dat ik eigenlijk niet zo graag in een stad ben én dat ik ook niet graag shop… enfin, u snapt het intussen wel).

Volgende week ga ik dat dus anders doen. Ja, de auto moet nog eens terug naar de garage, maar dit keer gaat de fiets mee zodat ik geen 3u moet zitten chambreren in een bloedhete hangar. Voor de rest heb ik weinig plannen. Al die dingen hierboven, die zijn van de lijst geschrapt wegens toch niets voor mij. In plaats daarvan heb ik geen lijst. Ik ga gewoon de dag plukken. Een hele week lang. Allez ja, en mijne fiets een keer poetsen misschien, kwestie van dat die op dat nieuwe werk in dat nieuwe gebouw niet teveel uit de toon gaat vallen. Maar, dat is enkel als er terug meer water mag gebruikt worden, want anders kan het niet. Sterker, mag het zelfs gewoon niet. En die duurloop van 2,5u die zou ik ook heel graag doen volgende week, als het wat frisser is. Want binnen 5 weken zo ongeveer wachten die 26 kilometer in de Harz. Stilaan begin ik mij wel af te vragen waar ik aan begonnen ben… stress!

Bon, ik ga eerst maar eens starten, met dat plukken van die dag. Oeps… zie ik daar nu onder dat venstertablet een stofnet hangen? Eerst even de stofzuiger nemen …. maar daarna! En dan! Maar echt hé!

NLw0511_9

 

Een magische avond

Een magische avond… dat is inderdaad wat het was. Eddie Vedder in concert. Ik zag hem al in Carré Amsterdam, een paar jaar terug. Ik ontdekte daar ook Glen Hansard. Niet zo toevallig nam Eddie Glen weer mee op tournee doorheen Europa. Dit keer deden ze ook Antwerpen aan. Ik zou er veel over kunnen zeggen, maar laat dat over aan de recensenten. Die overigens unaniem lovend zijn. En gelijk hebben ze. Sommige dingen zijn overigens niet in woorden te vatten.

Het was warm, het was zelfs bloedheet. Het was fantastisch, het was magisch. Het was gewoon ook heel erg mooi. De hele avond. Alles. Als ik al niet ‘verk(n)ocht’ was… dan nu zeker wel. Maar ik was het al…

Don’t come closer or I’ll have to go
Holding me like gravity are places that pull
If ever there was someone to keep me at home
It would be you

 

Fietsbegeleiding

Zondag heb ik voor de eerste keer ooit fietsbegeleiding gedaan tijdens een marathon. Omdat ik vond dat een marathon, zelfs al is het de zoveelste op rij, wel speciaal is. En ook omdat ik vond dat een marathon eigenlijk niet alleen hoeft gelopen te worden. Zeker geen marathon in de oven die het was, afgelopen zondag.

Dus reed ik met de fiets mee met Michaël die een marathon liep tijdens de Great Breweries. Het idee kwam er onnozel. Ik zei dat ik zou meefietsen, en hij vond dat ok. Zo simpel zijn de dingen soms.

Dat het op die 18de juni bloedheet zou worden, dat hadden we niet ingecalculeerd. Maar het werd het wel. Van in de vroege ochtend eigenlijk al. Want om 7u20 stond ik al vertrekkensklaar om richting Carré te vertrekken. Niet eens om uit te gaan, maar gewoon om te parkeren. Plekje in de schaduw gevonden voor de auto (ja, voor de auto wel), en dan richting de brouwerij van “den Duvel” waar het allemaal zou van start gaan.

2017-06-18 09.28.14Alles ging vlot. Nummer afhalen, T-shirt ook. Alles onder controle. Ik besloot van niet op de start te wachten maar al door te fietsen naar een punt ergens tussen kilometer 3 en 4. Om zeker te zijn dat we elkaar niet zouden missen, kreeg ik het polsbandje met de richttijden van 3u45 mee. Een tijd die in normale omstandigheden meer dan haalbaar was. Wat extra zonnecréme en nog een slok water, en we waren er gewoon klaar voor. Nu ja… klaar. Het zweet gutste tegen die tijd al van ons af, en we hadden nog niet eens iets gedaan.

Achteraf gezien was het goed dat ik die voorsprong genomen had, want dat stoffige landweggetje tussendoor met de fiets, terwijl de lopers nog goed samengepakt zouden lopen, dat was niet goedgekomen.

2017-06-18 09.37.19.jpgOp de gepaste tijd, zelfs iets vroeger, kwam Michaël er door. Ik dacht dat hij al onder 1 of andere tuinslang doorgelopen had, maar het was zo heet dat het gewoon zweet was dat al van hem afgutste. En het was nog maar net begonnen. Ik pikte vlot aan, en we hadden allebei het gevoel dat het wel zou goed komen. En dat deed het ook. Ik kon vlotjes meefietsen, en ook op de stukken waar ik vooraf gedacht had dat ik niet zou kunnen meefietsen, lukte dat wel. Meevaller. Ik was overigens niet de enige die mee fietste. Op sommige momenten zou je gedacht hebben dat je op een fietsomloop zat in plaats van op een loopomloop. Mea culpa ja… maar ik denk wel dat ik altijd rekening gehouden heb met de lopers, en dat ik quasi nooit in de weg gefietst heb. Zelf lopen, dat helpt wel om dingen te kunnen inschatten. De buitenbochten nemen bijvoorbeeld… een kleine moeite als fietser.

Intussen werd de hitte alsmaar zwaarder en zwaarder. Ik vreesde er een beetje voor. Lopen in deze omstandigheden is echt niet evident. Buggenhout-Bos was echt een verademing. Onder de bomen, in de schaduw. Aan de bevoorradingsposten fietste ik telkens even door, zodat ik hopelijk geen enkele loper hinderde. Overigens… die bevoorradingsposten, die waren dik in orde. Water en isotone drank elke 2,5 kilometer, en bananen op 3 momenten. Al had dat blijkbaar wel iets meer kunnen en mogen zijn. In ieder geval; het was ok, en ook ik als fietser kreeg regelmatig een drankje aangereikt. Ik had overigens ook gewoon mijn eigen drank mee.

IMG_8366

foto: http://www.loopnaardemaan.be/lopers/robby.hoskens-0

Eenmaal het bos door, was het gewoon straat. Straat, en bijgevolg een loden hitte. Ik had al even tussendoor mezelf een keer extra met zonnemelk factor 50 kunnen sprayen, maar voor een loper is dat dus niet evident. Extra zonnemelk had gewoon geen zin gezien het zweet. Dan maar hopen dat het niet zo erg zou zijn met de zonnebrand… hoewel niet echt verantwoord.

2 keer moest ik wel het parcours af, maar kreeg ik richtlijnen van de politie. Rechtdoor, en 3 keer rechts bijvoorbeeld. Het kwam in ieder geval elke keer goed. Ok ja… de eerste keer had ik blijkbaar te traag gefietst of was de omleiding langer dan het stuk wat de lopers moesten doen en miste ik bijgevolg ‘de afspraak’ en de tweede keer had ik inderdaad wat tijd over om af te wachten. De paar andere keren dat ik het parcours af moest waren telkens maar kleine lusjes.

19359127_10211701703250507_538885235_o (1)

foto: http://www.loopnaardemaan.be/lopers/robby.hoskens-0

Dus ja… door dan maar. Ondanks de loden hitte, ondanks het zweet dat er met beken afliep. ik besloot om wat trivia te gaan vertellen. Wat prietpraat over mijn loopje van zaterdag, en hoe zwaar dat wel niet geweest was met de vele hoogtemeters en de hitte toch ook al, en wie er allemaal gelopen had, en wie hoe gelopen had. Over hoe laat ik gaan slapen was (veel te laat!), over het etentje van de avond ervoor… een mens moet wat, als je zo 4u samen loopt en fietst. Ik polste regelmatig of alles nog ok was, en dat was het. Ja, er was een dip, maar ook die ging weer voorbij. Hij bleef lopen.. dat karakter heeft hij dan gewoon.

We passeerden meer en meer mensen die op stappen overgegaan waren, wat in deze omstandigheden overigens geen verwijt is. Maar niet Michaël. Hij bleef lopen. Mensen langs de kant zeggen soms ook de onbedoeld de grappigste dingen als aanmoediging. Ja, hij is zichzelf op die manier wel een paar keer tegen gekomen, je leert jezelf wel kennen tijdens zo’n 42,195 kilometer. 😀

Op ongeveer 8 kilometer van de aankomst besloot ik dat het tijd was om te gaan aftellen. Nog 8 kilometer te gaan. Dat was 1 rondje bos + 1 rondje volgende bos. 5 kilometer. Dat was een rondje bos. 3 kilometer. 2 keer Fins pad. En dan plots was daar eindelijk toch die finish in zicht. Hij haalde het, en nog belangrijker: hij haalde die finish in goede toestand. De tijd, die was van geen belang. Gewoon uitlopen, en in goede staat uitlopen. Super, echt waar. We hebben andere dingen gezien zo onderweg en achteraf nog na de aankomst. Ik hoop dat alles goed gekomen is in ieder geval met al die mensen.

En echt: Michaël, ik ben megatrots op jou, je hebt dat keigoed gedaan! ! 4:07:38 in subtropische temperaturen! De voor en de na liegen dan ook niet. Die Karmeliet na het bekomen was dan ook meer dan verdiend! Schol! 😉

 

 

 

 

Dagen met een gouden randje

Ik keek er als een berg tegenop. Niet zomaar een molshoop, maar een hele berg à la die die ik vorig jaar in Altenahr op de trail tegenkwam. Hoog, en lastig, dat ook!
Maar met de hand op het hart: ja, het was lastig, maar wat waren het, dankzij die fantastische mensen die mijn collega’s zijn, fantastische dagen.

Eerst de donderdag. Die donderdag waarop ik wel even koffiekoeken zou meebrengen voor de gietsvriendinnekes (en -vriendjes, maar die douchen wel apart 😀 ) Ik passeer toch een bakker en van die dingen.

doucheDat die bakker gesloten zou zijn wegens – tadaaaaaa – sluitingsdag, dat stond niet in mijn planning. Er zat bijgevolg niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bakker. Ik was al bijna terug thuis tegen dat ik de volgende bakker tegenkwam. Koeken gekocht, en dan weer terug. Tegen dat ik dan eindelijk op het werk arriveerde was ik én 10 minuten te laat op de douche-afspraak van 8u,  én had ik 6 kilometer extra gereden. Een mens moet er wat over hebben!
Maar het was wel leuk. Een selfiesessie mét handdoek – want zo lopen wij dan rond in die douchekamer – en een hoop gegiechel later konden we koffie drinken met die welverdiende koffiekoek erbij.

 

Daarna ging ik nog even aan het werk. Nog wat dingen afwerken, zodat mijn collegaatjes volgende week het hopelijk wat makkelijker hebben. Hopelijk, maar het is twijfelachtig. Niet meer mijn probleem, maar ik vind het voor hen toch wel lastig…

Rond 11u40 werd ik al geroepen voor het volgende feestje. Ik was intussen ook nog een paar keer gaan koffie drinken, dus de voormiddag was wel voorbij gevlogen.
Aperitief dus. Dat is altijd lekker. Limoncello aangevuld met cava trouwens ook. Doe daar wat hapjes bij, en een zicht op de vijver, en het is helemaal top. En wat een fantastische middag werd het. Echt waar, ik had vorig jaar nooit gedacht dat dat fietsen naar het werk en het daar douchen mij zo’n leuke vriendschappen zouden opleveren. Want echt waar, wat een leuke bende zijn die gietsende collegaatjes! Dat gietsen is trouwens geen typefout. Iets met een glas wijn en van die dingen. Gietsen is het gebleven. Ze hadden overigens ook cadeautjes mee. Een bel die heel luid dingdong doet (ik mag ze van de mannen overigens niet op mijn koersvelooke monteren 😀 ) en gepaste wijn. Gietswijn zeg maar. Maar wat het hem dan helemaal deed, dat was het kaartje. Bon… gesnotter en van die dingen, ik bespaar jullie de details.

En toen besloot ook nog 1 van de onderhoudstechniekers langs te komen met een boeket bloemen. Probeer daar maar eens allemaal mee thuis te komen met al dat gerief! Maar het kan dus hé. Wijn in de fietstas en een boeket bloemen onder de snelbinder. Het kan allemaal!

En dan moest de vrijdag nog komen. Een vrijdag waarop ik besloot om eerst met de auto naar het werk te rijden – iets met wat flessen en andere dingen die mee moesten – om vervolgens weer naar huis te rijden en dan met de fiets terug te rijden. In de streek werken heeft écht zijn voordelen! Ik had namelijk aan een collega beloofd om ’s middags samen met hem naar het restaurant te fietsen, en beloofd is beloofd hé! Om vervolgens, eens op kantoor aangekomen, een enorme pot bloemen op mijn bureau te vinden. Zo’n pot die je niet zomaar efkes onder je snelbinder kan steken. Van mijn collegaatjes. Snif. En snotter ook. Zo mooi. En zo onverwacht. En rood! Mijn kleur!

Daarna gingen we nog ontbijten. Een afscheidsontbijt. 3 mensen van onze dienst waarvan de functie geschrapt werd. Er blijven er niet zoveel meer over. Onze “reizende technieker” (het staat écht zo in zijn contract 😀 ) die normaal gezien op vrijdag niet werkt, kwam speciaal voor ons af.
Het was gezellig. Het was plezant. Het is ook voor herhaling vatbaar, maar ja… het zal elders moeten zijn. We hadden in ieder geval lekker eten, én bubbels erbij. Ik ben helaas wel vergeten foto’s te nemen. 😦
Afscheid nemen is en blijft wel lastig. Al gaat dat afscheid nemen dan gepaard met een leuk ontbijt en welgemeende knuffels.

Maar verwend ben ik wel. En hoe! En dat ik goed ga ruiken, daar zo bij mijn nieuwe werkgever na het fietsen en het douche, dat ook! Zoveel lieve en fijne attenties, ik ben er helemaal mellow van geworden. Het waren echt dagen met een gouden randje.

Lieve collega’s… het C&A-verhaal stopt voor mij dan wel, maar we houden contact. Jullie zijn bijlange nog niet van mij af! 😉 Dikke dankjewel, dikke kus, dikke knuffel! En nu 2 weekjes vakantie en daarna op naar de schoenen! 🙂

 

Afscheid nemen…

Afscheid nemen. Het is wat. Ik had nooit gedacht dat het zo diep op mij zou inhakken. Neen. Niet op mij. Ik zou met opgeheven hoofd het pand verlaten.
Intussen ben ik er al achter dat het meer iets van luid snikkend en met mijn neus in een zakdoek zal zijn, dapper mijn tranen wegvegend. Jeps, soms zou ik best wel een beetje een dramaqueen willen zijn.

Neemt niet weg dat ik de laatste dagen een onuitputtelijk vat met tranen lijk te zijn. Ik slik dapper heel veel tranen weg, maar soms wordt het toch gewoon even teveel. Een lieve reactie van een fietsmadam op een Facebookpost… en daar zijn ze weer, die tranen.

Ik deed dus van “grab yourself together” vanochtend. Het zou beter gaan. Het moest beter gaan. Geen tranen meer. Dat ging goed, tot er op het werk een douchevriendinneke (grapje, omdat we altijd met dezelfden zijn die na het fietsen douchen ’s ochtends op het werk) op kantoor even over mij kwam zitten om te vragen of ik donderdag 11u30 voor hen wil vrijhouden. Ze hebben iets voorzien. Of ik een fleske meebreng? Neen, niet nodig, zij voorzien alles. En hups… daar ga ik dan weer. Het was amper 8u15 denk ik.

Gisterenavond stond dan plots ook nog mijn looppartner voor de deur. Zij vermoedde al dat het niet zo goed met mij ging, en vertrekt vandaag met vakantie. En dus kwam ze nog even een knuffel langsbrengen. Lap, weer vochtige ogen. Ik heb haar helemaal platgeknuffeld denk ik, zo blij was ik met haar bezoek.

En dat gaat deze week zo maar door en door en door. Een meeting heb ik gecancelled, ik denk niet dat ik dat moreel nog aankan. Verdorie zeg! Ik! Ik, die de afgelopen maanden probleemloos alles wat op mijn pad kwam counterde. Ik, die afgelopen maanden nergens last van leek te hebben. OK ja, het was niet alle dagen even leuk, uiteraard niet, maar de man met die grote hamer die ik nochtans wel verwachtte, die kwam maar niet langs. Nee, toen niet. Nu heeft hij denk ik toch wel ergens heel sneaky en gemeen een kans gezien om een tik uit te delen.

Gelukkig mocht ik vanavond lopen. Mocht ja. Ik heb dat lopen leren zien als een cadeautje. Ik wou vanavond ook gewoon lang lopen, mezelf even helemaal in het zweet en totaal moe lopen. Want dat slapen… dat is de laatste 2 dagen ook niet helemaal wat het moet zijn. Het werd dus een heel langzame duurloop. Ik wou mezelf niet voorbij hollen, ik wou écht dat anderhalf uur volmaken. En dat is perfect gelukt. Ergens rond de 9de kilometer was het op, en toen ging ik voor zekerheid nog 2 kilometer door. Even helemaal leeg. Ik ben er blij om. Vanaf nu zal en kan het alleen nog maar beter gaan.

Ik weet wél dat ik dit deuntje – dat telkens aan tafel ’s middags door iemand eventjes geneuried wordt – niet zal missen. Wat een oorwurm! Alleen maar dat begin, en het zit in mijn hoofd! Neen neen neen!
Dus ik roep (zingen is teveel eer, ik weet het) op kantoor nu af en toe van : tududuuuduuu… tuduuduuututuuuuuuuuuuuuuuu.

Dus ja, het komt wel weer helemaal goed met mij. Morgen Marco, met Rood. En overmorgen de Rick. Ik heb er nu al zin in! 😉

(geen) tranen

Dan denk je dat je alles goed voor elkaar hebt. Ja, je bent ontslagen, maar dat nieuwe contract is ook al een feit. Volgende week afscheid nemen, dan 2 weekjes vakantie, en dan de nieuwe job. Een nieuwe job waarin mijn zomervakantie ook al besproken zit. Mooi allemaal.

Maar waarom voel ik mij dan de laatste 2 dagen niet zo geweldig?
Ik weet het niet. Ik weet het wel. Ik weet het niet. Ik weet het wel.
Tuurlijk weet ik het wel. Want gisteren al, in de challenge du BW die in Ottignies plaatsvond dit keer, liep het niet zo lekker. Ik had vooraf mijn tijd van vorig jaar gecheckt, en die was niet zo geweldig. Wat op zich niet uitmaakt, maar ik herinnerde mij ook dat ik vorig jaar daar ergens een dreun van de warmte gekregen had. En het was alweer zo warm. Daarom, en ook omdat we ’s avonds nog op tijd op een feestje moesten zijn, besloten we om met 3 toch met “les marcheurs” te vertrekken en er een loop-staprondje van te maken.

19030670_10212527842532942_7035190471269482974_n.jpg

foto Laurent Saublens

Zo gezegd, zo gedaan. Dat ging ook goed, tot ik 3 kilometer verder op mijn adem leek te trappen. Het tempo lag voor mij dan ook nét iets te hoog. Iets met wel willen maar niet kunnen. Stappen dus maar. En die hartslag terug proberen omlaag te krijgen, want die zat al veel te hoog. Bummer, dat ook. Ik voelde mij zo schuldig tegenover mijn 2 loopvriendinnen omdat ik telkens weer terug moest stappen. Ik had het ook gewoon lastig. Ergens prikten er tranen, maar die tranen wilden niet komen. Of ik stond niet toe ze te laten komen. Maar ze zitten er wel. Terwijl ik ook weet dat ik het beter wél zou doen. Dat dat een opluchting zou betekenen.

Dus ja, dat lopen… dat lukte gewoon niet. In de Chinese geneeskunde zeggen ze dan ook dat je verdriet in de longen draagt. Dat verklaarde in ieder geval al waarom het lopen echt voor geen meter lukte en ik constant naar adem moest happen. Zelfs bij het overgaan naar stappen, bleef ik nahijgen. Terwijl mijn conditie echt wel goed genoeg is, en ik normaal gezien als ik stop met lopen dadelijk weer gerecupereerd ben. Gisteren dus niet. Ik heb evenwel uiteraard wel de volledige 11,6 kilometer uitgedaan. Met afwisselend lopen en stappen.

Ik ben sinds vrijdag ook wel bezig met ‘laatste keren’. Vrijdag was het de laatste keer dat ik op vrijdag gewerkt heb bij deze werkgever. Komende week gaan er zo heel veel laatste keren zijn. De laatste maandag, de laatste dinsdag… Ik ben daar toch wel mee bezig, al probeer ik er luchtig mee om te gaan. Alleen zit er blijkbaar iets in mij dat het allemaal niet zo luchtig vindt.

Het helpt ook niet dat iemand ook net nu – niet eens doelbewust – op mijn hart trapte. Sommige dingen zijn gewoon te bizar voor woorden en niet te vatten omdat ze zich zo heel erg tegenspreken. Het was trouwens niet de eerste keer, maar ik had gehoopt dat het bij 1 keer zou blijven. Ik vermoed dat het dus nog wel zal gebeuren. Op de duur zal ook dit wel wennen vermoed ik. Enfin, mijn gevoel. Niet dat van een ander. En zoals altijd: als ik mij niet goed in mijn vel voel, dan zie ik de dingen ook altijd wat zwarter dan ze effectief zijn.
Gooi in die mix ook nog wat vrouwelijke hormonen die net vanmorgen beslisten van ook nog eens een keer langs te komen, en dan krijg je vanzelf een hoopje onzekere Sandra die van geen hout pijlen weet te maken.

Ik zou ook gaan fietsen vandaag, richting Schelde. Ik had het gisteren beloofd. Vanochtend de wekker om 6u45, alles lag al klaar: fietskleding, drinkfles, een reep… Maar al bij het opstaan voelde ik dat het ‘m niet zou worden. Hormonen en toestanden, en als ik zo ga fietsen dan vraagt dat om irritaties en openliggende regionen. Afgezegd dus. Met spijt in het hart, want het zou mij wel deugd gedaan hebben.

Ik vermoed ook dat ik de afgelopen week ook nét iets teveel gedaan heb. 46 kilometer op  1 week lopen is voor mij ook wel erg veel. Tel daar nog de tegenwind kilometers met de fiets bij (en daardoor pijn in mijn bovenbenen)… alles bij elkaar is mijn lichaam misschien ook gewoon moe en aan wat rust toe.

Maar daarmee gaat dat lastige gevoel natuurlijk niet weg. Maar ook dat zal wel weer goed komen. Dat doet het uiteindelijk altijd. Ik geef het een weekje. Alles. 😉 In tussentijd ga ik wel ergens in een hoekje een potje zitten janken met de gepaste soundtrack erbij…

Sleeping by myself – EV

I should have know there was someone else
Down below I always kept it to myself
Now I believe in nothing
Not today as I move myself out of your sight
Oh, I’ll be sleeping by myself tonight

I could never go to no one else
The hurt don’t show but who knows, time will tell
I believe in nothing but the pain
And I can’t see this turning out right
Oh, I’ll be sleeping by myself tonight

Forever be sad and lonely
Forever never be the same
Oh, I close my eyes and wait for a sign
Am I just waiting in vain?
Oh, I’ll be leaving love and disaster
Sometimes the two are just the same
I’m beginning to see
What’s left of me is gonna have to be free to survive

I’ll be sleeping by myself
I’ll be sleeping by myself
I’ll be sleeping by myself tonight