Great Breweries: 25k. I did it!

Ik zit. En ik beweeg niet meer vandaag. Want van de zetel komen en stappen, dat eh… dat voel ik toch wel in mijn spieren.
Maar hey hey hey *insert modus HEEL ERG TROTS OP ZICHZELF*: ik liep die 25 kilometer op de Great Breweries he-le-maal uit. Geen meter gefoefeld, alles gelopen!

Het was anders best wel een rare start van de dag: het was kouder dan ik verwacht had, en ik zat dus te bibberen voor de start wegens een beetje underdressed in mijn loopshort en shirt met lange mouwen. Ik dacht er al serieus aan om toch maar een T-shirt onder mijn singlet aan te doen… en deed dat ook. Om vervolgens bij het aanschuiven om de sporttas weg te zetten in een stralende zon terecht te komen, en daar ter plekke toch maar te beslissen om het T-shirt weer uit te doen. Uit-aan-uit-aan, een mens moet iets terwijl ze wacht op het startschot. En ook, beslissen, het is soms lastig. 😉

Enfin, ik ging in het goede startvak staan, daar waar de tempomakers van 3u stonden. 7:12/kilometer is dat qua tempo. Ik twijfelde. Zou ik, zou ik niet? We gingen van start en de eerste kilometer zou ik inderdaad. Ik besloot toch maar mezelf terug te fluiten en wat gas terug te nemen. Bye bye 3u! En bye bye volk ook, want ik liep quasi alleen. Tot rond kilometer 5 een meneer mij inhaalde, en naast mij bleef lopen. Herman. Sandra. Aangenaam. Babbeltje aangeknoopt, en de kilometertjes vlogen zo voorbij. Aan elke bevoorradingspost namen we wat water, en dan weer door. Op een moment liepen we zo alleen door een veld. Geen lopers voor ons, geen lopers achter ons. Beetje bizar eigenlijk, voor zo’n groot event. Helemaal laatst waren we niet, want na de verplichte stop aan de spoorwegovergang “treintje komt zo, maar waarom moet dat zolang duren en heel mijne loopflow naar de boem”, hadden we nog wat mensen achter ons gezien.

Nu ja goed, we kwamen om te lopen, en nadat de trein eindelijk gepasseerd was mochten we ook weer lopen. Herman wou in het tweede deel zijn turbo aanzetten en sneller gaan lopen. Ik zou dan wel zien. Kon ik mee, dan ging ik mee, in het andere geval bleef ik het tempo lopen wat ik liep. Ergens iets over halverwege beslisten we echter dat het tempo wat we liepen al goed genoeg zou zijn om aan te komen. En dus gingen we gewoon verder zoals we bezig waren. Na kilometer 18 zo ongeveer, kregen we toch weer wat lopers in het vizier, ook achter ons. Aan de bevoorradingspost maakten twee dames die net na ons liepen van de gelegenheid gebruik om voor ons te vertrekken. De eerste dame hadden we al na een paar 100 meter terug te stekken (sorry not sorry), de tweede dame, daar hadden we toch wat langer voor nodig. Maar toch… ook zij bleef achter, en dit keer voorgoed. Ook hier… tsja… sorry not sorry!

En toen kwam het leukste eigenlijk. Want eigenlijk had ik mijn 5 laatste kilometers al gelopen. Dat zit zo: ik had beslist om mijn laatste 5 kilometer eerst te lopen. Bijgevolg moest ik dan daarna nog 20 kilometer lopen, en 20 kilometer dat is een afstand die ik al een paar keer gedaan heb en waarvan ik weet dat ik dat wel kan. Mentaal zat ik dus op kilometer 15, ik had nog adem genoeg, en ook mijn spieren werkten nog flink mee. Andere lopers, die kregen blijkbaar toch wel een kleine inzinking. En zo konden we 1 voor 1 een 25-tal lopers passeren. Of meer zelfs. Ik had dat totaal niet meer verwacht na al die kilometers, maar voor de moraal is dat wel een geweldige opsteker! Want ik, ik kon gewoon blijven lopen, gemakkelijk zelfs nog, terwijl ik mensen passeerde die stapten, hijgden en puften. Ok, ik voelde ook wel dat mijn spieren stilaan een beetje gingen protesteren, maar toch, maar toch… gaan stappen was écht geen optie, en blijven lopen was niet echt een supermoeilijke opgave.

Neemt niet weg dat ik toch vree content was toen ik “den Duvel” mocht binnenlopen. Daar nog wat draaien en keren, en eindelijk: daar was hij: the red carpet! Lang naar uitgekeken, ongeveer 3u19 zowat blijkbaar, en uiteindelijk toch gehaald! Geen toptijd neen, maar ik ben zoooo supercontent. Ik heb alle kilometers aan ongeveer een gelijk tempo gelopen, én niet onbelangrijk, ik heb die volle 25K, zelfs iets meer, volledig gelopen.

Ik doe dus nog efkes van nagenieten. Dat wolkje van vorige week heeft beslist om nog efkes te blijven hangen. 😉 De fotookes zijn er overigens nog niet. Ik heb er alleen eentje van mijn blinkende (verbrande, want ik had die zon niet verwacht) snoet (en check die T-shirt mannekes, zooo schoon!), mijn medaille (heel belangrijk, eindelijk nog eens een medaille!) en mijn bierpakket.
“See you next year!” staat er op de doos. Als het aan mij ligt: ik peins het wel ja, want dit was een heel fijn loopje. 😉

Advertenties

En dan toch… een stresske?

Nog iets minder dan 24u, en ik ben aan het lopen. Mijn eerste kilometers zitten er dan op, en als alles gaat zoals het gaat, of loopt zoals het moet lopen, dan heb ik morgen op dit moment toch al iets meer dan 1/5e van het parcours gelopen. 😀 25 kilometer begot… ik weet nog niet zo goed wat ervan te verwachten, maar ik ga het toch doen. Alleen. Niemand mee dit keer om twijfels uit mijn hoofd te praten, niemand mee dit keer voor dat figuurlijke steuntje in de rug.

En dan komt de twijfel toch weer opzetten: 25 kilometer, dat is ver. Gaat mij dat wel lukken? Ga ik dat wel kunnen? Ja toch?
Goh ja… ik was eigenlijk al de hele week er vrij gerust in. En nu, zo’n dag vooraf, word ik toch weer nerveus. Gezonde spanning? Hopelijk ja. Misschien is er ook wel iets van spanning nodig om te kunnen presteren. Het is vooral weer dat trage lopen wat mij parten speelt. Want ga ik ondanks de ‘massa’ toch weer niet alleen lopen? Waarom schreef ik mij ook alweer in? Had ik niet voor een ander event moeten kiezen? Of gewoon voor geen event en gewoon gaan lopen, een rondje van 25K hierzo ergens?

Ugh… ik merk dat ik ook gewoon weinig zinnigs te zeggen heb, maar toch wel iets wil zeggen. Stress, stress, stress. Het doet rare dingen met een mens! Gelukkig mag ik morgen die stress eraf lopen. 😉

Stressvrij richting Breweries

Kalm, rustig, at ease. Zo kan je het wel omschrijven nu. Het, als in ik, moi. Chill, dat ook. En relax max en zo vanal, uiteraard. Dat ik zondag 25 kilometer ga lopen op de Great Breweries? Ach… juist ja, tuurlijk. Ik was het al bijna vergeten zeg, zo relax ben ik!

Voel ik daar eigenlijk geen pijntje opkomen in mijn scheenbeen? En die teen, gaat die niet te lastig doen? En ojee neen neen neen! Blijf met die verkoudheid uit mijn buurt! Van verkouden gesproken… Misschien toch nog eens het weerbericht checken. ’t Ziet er goed uit. Geen regen, niet te warm, niet te koud. Het zou perfect loopweer moeten zijn. Hopelijk speelt de hooikoorts toch niet teveel op. Niet vergeten een tabletje te nemen vooraf. Ah, die website van de Breweries, ik zal daar ook nog eens kijken. Misschien is er nog nieuwe info bijgekomen. Dat parcours, dat ken ik al bijna vanbuiten.

Mijn nummer, waar heb ik die mail met die nummer weer gestoken? En het is toch eerst nummer afhalen, dan T-shirt, en na het lopen het bierpakket hé? Toch nog eens checken. Ja, inderdaad. De parking, die is ook nog altijd wat ze is toch?
Ze hebben ook een Facebook-pagina, zou daar nog iets van extra info te vinden zijn? Toch ook maar eens kijken daar. De T-shirts zien er leuk uit. En ja, dat ik op tijd moet komen. Reken maar dat ik op tijd zal zijn! ’t Zal nog niet zijn zeker! En ik krijg een medaille aan de finish, tralalie, tralala!

Maar wat ga ik eigenlijk aantrekken? Een loopshort ja, maar welk shirt? Qua schoenen weet ik het al. Of zou ik toch? Neeneen, die “oudjes” zijn perfect, die weten hoe dat voelt, en ik weet hoe zij voelen. Maar dat shirt? Eentje met mouwen? Eentje van de club? Of niet? Toch maar een singlet anders?

De camelback, die heb ik dit keer niet nodig, die mag thuisblijven. Mijn drankgordeltje ook. Vanaf kilometer 5 is er alle 2,5 kilometer drank voorzien. Daar zal ik wel mee toekomen zeker? Als ik mij niet vergis staan er ook Dixi’s langs het parcours. Hopelijk heb ik die niet nodig. Ken jezelf. Eh… bon, we zien wel wat dat betreft.

Kan ik dat eigenlijk wel, 25 kilometer lopen? Dat is toch best wel ver. Komt dit niet te snel? Had ik niet nog wat meer moeten trainen? Wat meer lange afstanden nog, want de laatste 2 weken is het wat minder geweest. Bijna 2 weken geleden is het al, dat ik die 18 kilometer LSD-gewijs liep. En het zijn er nog 7 meer dit keer. 7. Dat is net geen uur lopen. Zo ongeveer toch, voor mij.

Goh ja, en tempo… toch echt opletten dat ik mij in het begin niet vergaloppeer. Letterlijk dan. Tempo temperen, een beetje toch. Mij niet laten meedrijven met de rest en de hartslag toch laag proberen te houden. Of toch zo laag mogelijk. Maar ga ik dan niet laatste lopen? Alweer? Wil ik dat wel? 15 kilometer rustig aan en dan tempo iets omhoog, zo was het. Maar kan ik na die 15 kilometer nog sneller? Het zijn dan nog 10 kilometer te lopen hé.

Wat was mijn tijd nu weer op die iets meer dan halve marathons in Duitsland, met die hoogtemeters? Want die waren toch wat lastiger, en die deed ik toch ook? Zonder op hartslag te letten toen zelfs. Toch eens checken. De Harz Gebirgslauf, 22,35 kilometer en 581 hoogtemeters. 3u14. En de Ottonenlauf, 23,65 kilometer met 339 hoogtemeters, daar deed ik 3u10 over. En dit keer is het plat. Dan kunnen die 2 kilometer er toch nog bij?

Morgen toch nog eens naar de training. Hoeveel zou ik daar nog lopen? Op het gemak een kilometertje of 10? Of 8 misschien? Niet teveel bergop, beetje rustigaan en zo vanal. Ja, zoiets dat moet nog kunnen. En vanavond en de volgende avonden toch ook maar op tijd naar bed. Of toch zo op tijd mogelijk, want ik ben vandaag precies alweer te laat om op tijd te zijn.

Enfin… jullie merken het. Dit keer heb ik alles onder controle. Kalm, rustig en relaxt. Ik ga stressvrij richting zondag!

Passing through

“Passing through, passing through.
Sometimes happy, sometimes blue.
Glad that I ran into you.
Tell the people that you saw me passing through”

Hiermee sloot Glen Hansard in het Koninklijk Circus gisteren af, na een passage van goed 2 uur. 2 uur die in een wip voorbij waren. Het was schoon. Het was heeeel schoon. Het was schoon van het soort dat alleen maar een Glen Hansard schoon kan zijn. Echt.

Ik zei het al eerder: verwacht van mij geen recensie, daar ben ik niet goed in. Daar zijn muziekjournalisten tig keer beter in dan ik. Dansende Beren heeft zo een ferme recensie geschreven, ik kan alleen maar zeggen: second that! Behalve het voorprogramma, dat was echt niet mijn ding. Dat van mijn compagnon overigens ook niet, dus ik was niet de enige. 😀

En nu zit ik dus op een soort van roze wolk. Een schone wolk. Zo’n wolk waarop ik wel nog even een weekje door kan zweven. Of langer, dat kan ook.

Goh… en dan moet Eddie Vedder nog komen, zo volgende maand. Muzikaal zijn ’t schoon tijden. 😉
Oja… wat Ed betreft: als er iemand interesse heeft om mee te gaan… still 1 ticket left! (damn, dat klinkt hopeloos! 😉 😀 😀 )

Nog eens over dat lopen op hartslag…

Na het moeizame loopje van goed anderhalve week geleden, en de daaropvolgende rust in het weekend, dacht ik dinsdag van te herpakken. Herpakken…. en dat lukte niet. Weer naar adem happen, en het lopen wat niet echt lukte. Ja, ik kon wat core-stability oefeningen doen op banken, en op een paar stukken eens wat sneller lopen om daarna weer over te gaan tot wandelen – een beetje interval-training zeg maar – maar toch… dit was niet wat ik verwacht had na een volledig weekend rust.

Een klein paniekje begon zich dan ook op te dringen. Want binnen amper 2 weekjes is mijn eerste grote uitdaging van dit jaar al daar! De Breweries! 25 kilometer, hoe kan ik die nu op deze manier lopen? Buiten adem? Zou ik dan niet beter omboeken naar wandelen? Dat zou mij hopelijk wél lukken!

Na de eerste paniek raapte ik toch het beetje gezond verstand dat er nog zat bij elkaar. Donderdag regende het dan ook nog eens, dus ik hoopte dat met de regen ook alles wat maakte dat ik geen lucht kreeg, weggespoeld was. Het plan was duidelijk: 10 kilometer, niet stoppen, op een heel traag tempo zodat het comfortabel lopen zou zijn. En… zo gezegd, zo gedaan! Oef zeg, ik kon het nog, dat lopen!

Probleem 2 dan: ik had geen lange LSD-loopjes meer ingepland staan voor 12 mei. Het laatste dateerde ook alweer van 2 weken terug, dus dat zou dan 4 weken zijn tot de Breweries. Te lang. Normaal gezien was er vorige week nog eentje geweest, maar dat had ik dus gecancelled en rust genomen. Maar wat nu? Zondag zou ik Brallonnen, dus 12 kilometer aan redelijk hoge hartslag lopen. Zou dat wel verstandig zijn? Zou ik niet beter een rustig en langer duurloopje inplannen?

Twijfel en nog eens twijfel… OK, plan B dus: ik zou op zaterdag een traag duurloopje doen, en dan kon ik op zondag in Wauthier-Braine die 12 kilometer wandelen. Ik bedacht voor mezelf een leuk toereke om te lopen, en liep uiteindelijk toch een ander toereke. Het is te zeggen, het eerste stuk van het uitgetekende parcours liep ik wel, maar nog voor halverwege bedacht ik dat ik geen zin had in een brug over de autostrade en in nog meer wind op een jaagpad. Ik koos voor wat minder jaagpad, en wat meer bos, veld en wei. Ik denk dat dat de goede beslissing was. 🙂 Ik zag trouwens onderweg dat de ooievaars van hetzelfde gedacht waren, ook zij zaten in de wei te vissen 😀

Goed, het lopen zelf dan. Hartslag na 1 kilometer 142. Wat als ik die 142 zou proberen te houden? En max tot 145 zou gaan? Zou dat lukken? Of zou ik weer moeten zakken naar 9 min/kilometer (uhu, traaaaag hé, aaai neuw)?? Awel hé… het lukte! OK, een tempo van onder de 8 min/kilometer haalde ik niet, maar 9 minuten, die toch ook niet. Tadaaa! Ik bleef mooi hangen tussen de 8,10 en de 8,40 zo ongeveer. En ik was (ben!) daar vree content mee! 18 kilometer aan een gemiddelde hartslag van 143 bpm, dat was mij nog nooit gelukt! Woohoow!

Enfin… mijn nummer voor de Breweries zat afgelopen week in de mail. Het is nu voor echt dus. Ik denk dat ik die 25 kilometer daar eigenlijk wel de baas kan. Allez, nu toch. Dat is tot de volgende keer ik weer ga twijfelen. Joe noow mie hé! 😉

Een nieuwe job!

Hier gaan we weer… een week vol van ‘laatste keren’, al zijn die laatste keren vorige week eigenlijk al gestart. De laatste maandag en de laatste vrijdag zitten er eigenlijk al op. Al nam ik nu wél zelf de beslissing, en vertrek ik uit eigen vrije wil. Maar toch… blijft afscheid nemen altijd lastig.

Want ja, ik heb een nieuwe job. Eentje waar ik zelfs niet naar op zoek was. Ik was zelfs niet aan het solliciteren, maar mijn CV zwerft dus nog rond van in de tijd dat ik wanhopig op zoek ging naar ander werk toen er bij C&A besloten werd dat ik collectief zou ontslagen worden. En die CV werd dus gevonden, ik werd gebeld, en bon ja… ik ging luisteren. En van het ene kwam het andere.

Maar het gevolg is nu dus inderdaad weer een aantal laatste keren, en vanaf volgende week weer een aantal nieuwe eerste keren. Een sprong in het diepe toch wel weer, want je weet nooit echt vooraf wat er komt. Al heb ik er wel een goed gevoel bij. Een goed gevoel bij zowel mijn nieuwe werkgever, als bij de nieuwe collega’s waar ik er al een paar van ontmoet heb. Het zal anders zijn ja, maar ik hoop in ieder geval dat ik in een leuke, stabiele omgeving zal terechtkomen, én vooral dat de job mij zal liggen. Of staan, want in facilities zit je niet altijd een hele dag achter je bureau. 🙂

Mijn collegaatjes bij FNG, die laat ik met veel spijt in het hart achter. Het lastigste aan vertrekken, dat zijn altijd de mensen die je achterlaat. Mensen waar je graag mee werkt, mensen waar je het goed mee kan vinden. Ik had niet alleen het geluk nog voor mijn ontslag al ander werk te hebben, ik had ook nog eens het geluk in een fantastisch team terecht te komen met leuke collega’s. Kiezen is verliezen zeggen ze weleens, maar het is inderdaad wel zo.

Het goede nieuws is: er komt dus een leuke job in Mechelen vrij. Een job voor iemand die, net als ik, let op: stipt, nauwkeurig en planmatig is. Geef toe, dat hadden jullie niet in mij gezien hé! 😛
Die leuke job, die vinden jullie door te klikken op deze link. Klik, solliciteer, en kom terecht in een enthousiast en leuk team. Ik zou zeggen: doen!

En mijn hartslag….

En mijn hartslag polsslag rond en rond
En mijn hart slaat mijn hoofd tegen de grond
Hartslag polsslag rond en rond
En jouw hart slaat mijn hoofd tegen de grond

The Scene, inderdaad. “Hartslag”. Nostalgie zeg, amai nog niet. Maar het was wel dat wat in mijn hoofd plots zat, na mijn loopje van vandaag. Tijdens eigenlijk al. Want wawasmeda zeg!
Al van bij de start liep het eigenlijk niet zo geweldig, maar ik dacht dat het na een 400 meter wel beter zou gaan. Dat doet het immers altijd. Niet dit keer. Ik hapte naar adem, en ik zou dat blijven doen, de hele training lang.

Nochtans, het was een schoon loopke. Mooie omgeving, beetje bergop… alleen geraakte ik dus na het bergop-lopen dit keer niet gerecupereerd. Ik had het gevoel dat ik constant in het rood liep, liep te hijgen, en ook de benen wilden niet helemaal mee. Het was zo erg dat ik op een gegeven moment ook zei dat ik niet eens naar mijn hartslag durfde te kijken, want dat ik vermoedde dat die tegen de 175 aan zat. Waarop de coach vroeg het toch maar eens te doen. 160. Doh! Dat viel nog goed mee! Dat viel eigenlijk heel goed mee. Het gevoel was duidelijk anders dan de werkelijkheid. Maar toch, er was duidelijk wel iets aan de hand. Wat… geen idee. Beetje samenloop van omstandigheden vermoed ik. Wat vermoeid, de dag ervoor uit eten geweest, hooikoorts, de warmte … enfin, vanalles dus. Maar niks goed.

Een training op karakter dus maar. Lopen, en blijven lopen, ondanks dat het eigenlijk niet liep. En een slechte training is ook een training zeker? Niet alle loopjes lopen zoals gewild, maar blijkbaar hoort dat er gewoon ook bij.
Ook bij het uitwandelen wou de hartslag niet echt omlaag. 140, hallookes, al wandelend zeg! Ik besloot dan maar van dadelijk – ongewassen en stinkend ja – de cafetaria in te duiken. Aquarius, altijd goed bij dergelijke dipjes. 2 zelfs.
Het duurde ook tergend lang eer mijn hartslag dit keer weer terug normaal was. Eigenlijk pas goed 3u na het lopen ging het weer terug de lagere kant op. Gelukkig maar!

Ik denk dat ik mijn allergie-pufjes en -pilletjes terug wat strikter moet gaan innemen, want dat het hooikoortsseizoen nu toch écht wel goed bezig is. En en en… dat ik ook wat meer moet drinken eigenlijk, zo overdag. Want 2 koffies, 2 espresso’s en 3 glazen water, dat is duidelijk niet genoeg. Ik weet dat ook. Alleen moet ik het gewoon eens doen, dat meer water drinken. Ik ga daar werk van maken. Morgen starten.
En verder toch ook eens een weekend rust nemen. Eens een paar dagen niet lopen, daar zal ik wel niet van doodgaan zeker? Toch? Neen hé?

Ah bon ja… onder die rust had ik overigens verstaan dat ik met mijn beetjes omhoog in 1 of andere zetel mocht gaan zitten, binnen of buiten. Boekske d’erbij, iets om te drinken… Niks van dus… want de coach zei dat er wél bewogen moet worden, en dat wandelen zeker geen kwaad kan. Bon… wandelen dus maar hé. En ik zal dan misschien ook nog eens wat meer werk maken van die core-stability en wat meer squats en lunges en plankskes doen. Kwestie van ook al voorbereid te zijn als die groepssessies binnenkort weer van start gaan. Aye… oei… voelde ik daar al wat spierpijn opkomen? Ik ga rap maar terug zitten en het voorbeeld van Snoopy volgen. 😉