Fiets even met mij mee…

Maandagochtend. De wekker. Kreun en zucht. Afduwen. Oh shit neen, ik moet op, ik moet fietsen. Nu ja moet… ik heb iets in mijn hoofd gestoken zallekmaarzeggen.
Ah, en ik heb een nieuwe fietsbroek, hoog tijd ook dat ik die test. Allez hup, de fiets op. Hmz, valt nog vies tegen, ik dacht dat de Frank gezegd had dat het warmer zou zijn. Toch wel koud aan mijn benen zo. Die fietsbroek trouwens, die zag er zo klein uit toen ik ze uit de doos haalde. Past nooit, dacht ik. Toch maar geprobeerd. Stretch, dat is geweldig. Ze past dus wel. Ze zit goed. Ze fietst goed. Goh, ik krijg het nu toch wel een beetje warmer. Wel veel wind anders. Hopelijk straks meewind, als ik nu al zo moet duwen. Rijd ik nog even tot aan het rond punt? 14,98 kilometer, net 200 meter te kort, zou ik… neen, ik rijd binnen.

Maandagavond. Oeps, dringend vertrekken. Afwerken, en go go go! Vlaggen checken. Yeskes, meewind. Neem ik de omweg? Wel een slecht fietspad daar. En een brug. Maar mentaal wel leuker dan lusjes fietsen. Waarom fietst het hier eigenlijk zo lastig, heb ik hier dan geen wind in de rug of gaat die baan toch wat de andere richting uit? Fietsoversteek, ik zal maar opletten zo op die donkere baan. Ola, de piep van de 5 kilometer. Nog 10, dat is mijn gewone weg verder. Maandag zit er weer bijna op.
Nu nog een uurtje core stability. Hoorde ik daar zeggen dat deze oefening goed is voor een fietser? Hierzo! Moi! Ikke!

Dinsdagochtend. Regen. Ik ben niet van suiker, ik fiets. Goh, dat valt precies toch vies tegen met die regen, die is natter dan ik dacht. Was het Sabine die het weer voor vandaag gemaakt heeft? En wind, wind! Oeps… daar werd ik bijna het water in geblazen. Aan de volgende oversteek maar verstandig langs de baan rijden. Neeje, niet langs dat vals plat van gisteren. Pff, ik zal blij zijn als ik er ben. Nat tot op mijn vel. Zouden er al zwemvliezen tussen mijn tenen groeien? Mijn handen zijn ook al nat. Hey zeg madam, ik heb hier wel voorrang hé, als je mij nu eerst doorlaat dan zal de file er daarna nog wel staan. Aaargh! Neen meneer, ik heb voorrang op dit rond punt. Hier wel ja! Heeeeee trut! Het benzinestation is géén manier om de file te omzeilen! Gelukkig heb ik goede remmen. Voor 10 seconden winst bijna de grond op. Ik dan. Het is niet dat je mij niet kan zien hé! Fluovest, mijn fietslichten werken, en ik heb begot ook nog eens extra fluorescerende staafjes aan mijn spaken geklikt. Man man… zo blij dat ik op het werk ben, wat een hoop gestresseerde automobilisten hier zeg. Kan ik er aan doen dat de parallelstraat afgesloten is en iedereen langs hier moet komen?

Dinsdagavond. Gelukkig is alles droog geraakt. Even de vlaggen checken. Jeps jeps, meewind naar huis. Ik doe dezelfde rit als gisteren, die is wel ok. Niet teveel keren en draaien. Of zou ik toch eens dat andere lusje proberen? Het is zo precies of ik de enige fietser op de baan ben. Zoem zoem. Mijn bandjes. En zo stil langs het water. Genieten dit. Bim bam… de klok. 18 uur. Wel nog altijd wind. Die laatste 2 kilometer zijn er ook wel teveel aan eigenlijk. Ik.val.precies.stil. Neeje, lopen, dat wordt ‘m niet. Douchen en wandelen met woef. Mijn batterij is leeg.

Woensdagochtend. Pff, heb ik dit echt zelf bedacht? Het waait alweer zo hard. Gelukkig geen regen. Iew, al dat snot ook, van waar komt dat eigenlijk? Wout had dat ook laatst tijdens een veldrit. Ja zie, ik ben dus ook een échte! Oh, die juffrouw hier voor mij die geraakt precies niet vooruit. Nochtans, die is mij al een paar keer zowat fluitend op haar elektrische fiets voorbij gereden op andere dagen. Zou haar batterij plat zijn? Erop en erover, neen zeker! Oei ik trap precies toch wat op mijn adem. Minderen? En als die mij dan terug voorbij rijdt? Doortrappen. Pijn is fijn. Autch.

Woensdagavond. Zeer. Squatjes en lunges op maandag is spierpijn vandaag. Dat been moet toch over die fiets. Allejoppa, we zijn weer weg. Moh zie, al die vogels. Zijn dat spreeuwen? Of van die groene kwetteraars? Wolken vol vogels. Fascinerend. Wel zien dat ik nu nergens oprijd met dat opzij koekeloeren. En wat een lawaai maken die beesten. Schitterend! Gelukkig woon ik hier niet. Bij uitbreiding niemand, ’t is een natuurgebied. Waar vogels thuis zijn.

Donderdagochtend. Wat een woei vannacht. Hela, die meneer fietst mij hier zomaar voorbij. Knap, hij rijdt ook niet elektrisch. Oeps, die inspanning was blijkbaar teveel, veel voorsprong neemt hij niet. Ja nu, hij wou mij voorbij, ik ga nu niet hem weer voorbij. Ik blijf in zijn wiel wat hangen. Dit fietst anders wel leuk, zo uit de wind. Zou ik hier afslaan? Oeps, ik rijd toch maar door. Oew, mijn spieren zeggen sebiet boem denk ik. Ontploft. Ik.ben.de.wind.beu. Dat is al de 4de dag stoempen! Dat weggetje hier was ook niet mijn beste idee, de wind komt van het veld. En sinds wanneer is er hier langs beide kanten van de weg water? Focus Sandra, focus. En blijven trappen!

Donderdagavond. Vlaggen, check. De wind zou gaan draaien. Het regent. Stond dat op de planning die regen? Neen toch hé. Droog stond er. Raar concept, dat droog zo nat. De wind is precies toch aan het keren. Of ben ik gedraaid? Weerstandstraining. Ik ga nogal fietsbenen krijgen op die manier. En zeggen dat er mensen zijn die een spinningfiets kopen om 20 minuten af te zien. Watjes!

Vrijdagochtend. Mijn fietsjas begint precies een beetje naar zweet te ruiken. Niet erg, ik rijd solo. Die ene sukkelaar die toch in mijn wiel zou gaan hangen heeft pech. Ik zal dat van ’t weekend eens in ’t machien steken. Minder wind vandaag zo precies. Wel nog altijd wind. Wat staat die camionette hier op het jaagpad te doen? Hé tof, die auto daar wacht tot ik gepasseerd ben. Attent. Zeker ook een fietser. Amai, dat fietspad hier… ze hadden zeker nog wat steentjes over en hebben dat onder de overschot van de beton gemengd. Sebiet rammelen mijn tanden eruit. Goed voor de banden zal dit anders ook niet zijn. Goedemorgen! Amai, dat was ne vriendelijke fietser! Die keek ook even, zou ik die kennen? Ene van den Emrin. Neen, ik peins niet dat ik die ken. Toch vriendelijk. Daar zie, dat kind gooit haar papierprop over de muur bij iemand. Zou die dat thuis ook doen?

Vrijdagavond. Wat vroeger naar huis. Het is nog licht. De dagen lengen ook. Dat doet anders wel deugd, zowat daglicht. Ah zie, daar, een collegaatje aan het joggen met hare hubbie. Goed bezig! Verdorie, die brug is langs de andere kant precies minder hoog. Ik ga ook eens langs die andere weg rijden. Oeps… juist ja, hier ligt nog een brug. en die scheve klinkers, dat is ook niet alles om over te rijden. Dat was ik ook vergeten. Hier staan veel huizen te koop en te huur. Allez ja, ze zijn al allemaal verkocht en verhuurd precies. Amai, het water staat hoog. Bruin water ook. ’t Zal proper zijn. Al die eendjes hebben precies wel de tijd van hun leven. Die daar aan de kant staan te wachten om de wildwaterbaan in te springen. Het fietsen gaat precies niet meer zo vlotjes. Sebiet een warme douche. 150 kilometer deze week in de pocket. Ik denk dat ik toch dat glas wijn verdiend heb. Maar dat was natuurlijk het projectje niet. Of wel? Wie zal het zeggen! 😉

Sponsored Post Learn from the experts: Create a successful blog with our brand new courseThe WordPress.com Blog

WordPress.com is excited to announce our newest offering: a course just for beginning bloggers where you’ll learn everything you need to know about blogging from the most trusted experts in the industry. We have helped millions of blogs get up and running, we know what works, and we want you to to know everything we know. This course provides all the fundamental skills and inspiration you need to get your blog started, an interactive community forum, and content updated annually.

Op naar de jurk!

Bon, iets anders. Want over lopen kan ik het niet hebben, want lopen lukt voorlopig niet.

Ik mis het nochtans. Ik mis de beweging, ik mis het “in de flow” zitten, dat moment waarop je ademhaling helemaal onder controle is, en je gewoon loopt. En ik mis ook het volledig bezweet thuis komen om dan onder de douche te gaan staan. Nu de dagen weer lengen is het ook gemakkelijker om ’s avonds na het werk weer te gaan lopen. Want eerlijk, zo in het donker nog alleen op pad, heel aantrekkelijk is het niet. En gezien ik ook altijd alleen loop, is er ook niemand die mij uit die zetel trekt om te zeggen ‘komaan, gaan, afspraak is afspraak’.

Maar toch… ik mis het dus. Helaas. Ik heb donderdag 6 kilometer gelopen, en sinds vrijdag is de pijn in de rug weer wat erger. Wachten dus maar weer. Afwachten tot het helemaal over is, want het heeft anders blijkbaar toch geen zin. Blegh.
En fietsen is momenteel al helemaal Disney on Ice, daar waag ik mij maar niet aan.

Om maar te zeggen: ik kan het dus niet over lopen hebben. Maar als ik niet kan lopen, en bijgevolg ook niet veel rekening hoef te houden met mijn energie-inname, dan kan ik misschien wel nog eens iets aan mijn gewicht doen. Want bon ja, eerlijk? Het is niet meer wat het geweest is. Gelukkig is het niet meer wat het geweest is, maar het is ook niet meer wat het geweest is. Snapje? Het is gelukkig inderdaad nog niet zo erg dan het ooit geweest is, maar als ik nu niet ga opletten dan zit ik in no-time natuurlijk weer dik boven de 3 cijfers. En die dik… jaaaaahaa, pun intended, inderdeedekes!

Maandag besliste ik dus om al eens wat meer op te letten. Opletten, dus niets te strikt. Gewoon, terug yoghurt als ontbijt. En een boterhammetje minder ’s middags. Of een slaatje. En jaaaaahaaaaa, er is een wafeltje binnengesmikkeld. En een stuk cake. Of 2. En een Lea denk ik. En oh ja, speculaas, maar die heb ik ipv havermout over mijn yoghurt verkruimeld. En omdat ik hoognodig meer moet drinken – 1 glas chocomelk (na het fietsen naar het werk 🙂 ), 2 mokken koffie en een blik cola zero per dag is inderdaad niet genoeg – probeer ik nu ook mondjesmaat meer water te drinken. Of thee. Al levert dat dan ’s nachts wel alle 2u een “ik moet hoognodig plassen maar het is zo koud”-probleem op. Afgelopen nacht was dat. En dat is er dan ook weer over eigenlijk.

Maar het brengt wel op. Of af. -2kg op 5 dagen, enkel en alleen met wat op te letten. En nee, dat is heus niet te snel, want de eerste kilo’s zijn altijd snelle kilo’s, volgende week zal het een pak minder zijn. Ik had er ook over gedacht om terug hulp in te schakelen in de vorm van een diëtiste, meer zelfs: ik had al halvelings een mail getypt naar iemand. Maar ik ga het toch nog eens zelf zo proberen. Op mijne alleen, want ik ben nu toch ook gewend om zowat alles alleen te doen. Me, myself & I, wij zijn een goed team!

Het doel is in ieder geval terug beter in dat ene jurkje passen. Ja, dat leuke zomerjurkje, of wat had je anders gedacht? Meer hoeft niet. Ik ben nogal rap content. En ja, zo oppervlakkig ben ik soms toch ook wel. 😉

Maar nu… muts op, jas aan, hoog tijd dat ik ga wandelen, volk genoeg op de iPod om mij gezelschap te houden. 😉

Jaloers, jaloers… ;)

Ik zit aan de tafel, en verwonder mij over het uitzicht. In de verte zie ik, door de kale bomen door, het jaagpad waarop menig mountainbiker zich uitleeft. Het is een stuk met veel modder na een regenachtige week, weet ik uit ondervinding van daar te lopen.

Aan de overkant van de straat stopt een fietser om een koekje te eten. Warm ingeduffeld, het is best koud nu.
Voor het raam passeren ontelbare joggers. En wandelaars, wandelaars, wandelaars.

Bon, ik ben eigenlijk jaloers. Jaloers op die mountainbiker (ik mountainbike niet eens, moet je niet vragen), jaloers op die fietser, jaloers op die joggers. Op de wandelaars niet, want wandelen mag ik. De rug, weetuwel. Niet dat het zo erg is. De vijftigplusietis zei een vriend. Fijne vrienden heb ik ja. Ha! Maar goed, dat is het dus ook niet. Het zijn de ligamentjes in mijn linker onderrug die overstrekt zijn. Een paar daagjes bewegen maar niet forceren, en dan komt het goed.

En ja, ik weet dat een paar daagjes niet lang is, en dat een paar daagjes overzienbaar is, maar maar maar: ik had zoveel dingen gepland deze week zeg! Ik had nog zoveel Garminpunten te halen, en dat was allemaal voorzien voor deze week. En dat bijt hé, die punten die ik nu niet kan halen. Ik geraak op die manier mijlenver achterop, en dat kan ik dus nooit meer inhalen. Aaaaaaaaargh! Maar écht hé! Ik zeg het nog eens: aaaaaaaargh!

Wandelen mag gelukkig wel. Gisteren ging ik op pad en vergat ik mijn Aftershokz thuis. Fout. Grote fout. Want dat werd een hele saaie wandeling, zo van het soort die niet snel genoeg ging en die vooral laaaaaaaaaaaaaaaang duurde. Vond ik, al is dat laaaaaaaaaaaaaaaang natuurlijk heel relatief.
Vandaag ging het beter, mét de Aftershokz. En vooral met de Tijdloze van Studio Brussel. Eindelijk nog eens een volle week fantastische muziek op de radio. En ja, plots vloog de tijd, en had ik in no-time een leuke wandeling gedaan. Dire Straits, Alice Cooper (hehe, goed fout is altijd goed), Queen, Eminem, en ga zo maar door. Ik leerde trouwens ook iets vandaag, namelijk dat de opening van dat lied van Eminem de perfect oppepper is. Met dank aan Serine Ayari, ere wie ere toekomt:

Look
If you had
One shot
Or one opportunity
To seize everything you ever wanted
In one moment
Would you capture it
Or just let it slip?

Man man… ik ben zo mee! De mensen die voor mij wandelden ook denk ik, want die keken toch een paar keer redelijk bedenkelijk achterom.
Morgen nog meer Tijdloze… en dan regent het. Grote kans dat ik dan alleen door de plassen drets. Dan kan ik ook wat luider meezingen.

Sportjaaroverzicht 2020

31 december. Zo stond op mijn planning om een sportjaaroverzicht te maken. Iets met nog een 20-tal kilometertjes te lopen en nog wat te fietsen.

Maar bon… het ziet er niet naar uit dat dat er nog van zal komen. Neuh, niet door het weer, ik smelt heus niet van wat water en wind. Neen. Eerder de rug. En jaja, ik hoor de grapjes over dat ouder worden wel. Neemt niet weg, het doet zeer. Ik weet/hoop dat het van voorbijgaande aard is, maar dat voorbijgaan zal toch wel een paar dagen duren.

Want het loopt wat lastig met een zere rug. Zaterdagochtend was er nog geen vuiltje aan de rug bij het opstaan, en een uurtje later liep ik krom nadat ik op de zetel gezeten had. Ik vermoed een beetje verkeerd gezeten ofzo? Geen idee. Maar ik moest en ik zou, dus ik ben toch 10 kilometer gaan lopen. En eerlijk, de rugpijn werd minder vanaf de 3de kilometer. Op kilometer 9 was het zelfs helemaal weg. Maar afgelopen nacht was het toch lastig slapen op die ene zij. En mij op mijn andere zij draaien, wat een gedoe om dat pijnloos proberen te doen.

Het rare is wel dat ik het meeste pijn heb als ik een tijdje heb neergezeten. Het rechtstaan daarna, dat is in etappes. Het is dus of blijven zitten, of blijven bewegen. Want zolang ik beweeg gaat het beter.
Wandelen zal vast wel ok zijn, maar lopen? En fietsen? Daddis als ik mijn been al over de buis krijg momenteel natuurlijk, want ik heb inderdaad geen klassieke damesfiets meer.
Dus bon ja: ik heb dan maar verstandig even alles on hold gezet (en morgen een afspraak bij de dokter geboekt).
En daarmee sluit ik mijn sportjaar dan ook maar af, dik tegen mijn goesting wel. Dan heb je eens een week congé zeg! Pfff… dikke prut ja!

Enfin, al bij al ben ik toch wel tevreden over mijn sportjaar. Nog nooit zoveel kilometertjes afgelegd. Het eigenlijk doel was eigenlijk alle dagen ‘iets’ doen, en 1x/week een rustdag in te lassen. En dat ‘iets doen’ dat mocht wandelen, fietsen of lopen zijn. Ik kan wel zeggen dat dat zo goed als gelukt is: 450u gesport op 309 actieve dagen.

Mijn fietsdoel stond op 4.000 kilometer, en daar ben ik toch wel los overgegaan. Eigenlijk was het stiekem mijn bedoeling om – toen ik die 4.000 kilometer behaald had – naar de 6.000 kilometer te rijden. Helaas, dat is niet gelukt. Maar met 5.741 kilometer ben ik toch ook al wel vree content. Ook met dank aan dat fijne fietsclubje, dat mij weer terug de volle goesting in fietsen heeft teruggegeven.

Lopen dan. 1.000 kilometer was het doel, 683 zijn het geworden. Dat hadden er deze week nog 700 kunnen worden, maar bon… tiswatis.
Wandelen deed ik af en toe eens in het weekend, of tussendoor met onze woeffer, en ook wat korte middagwandelingen. Toch ook goed voor 427 kilometer. En niet te vergeten de Functionele Training, core-stability. Een uurtje per week, maar wel een uurtje waarop ik voelde waar mijn spieren zitten.

Met andere woorden: ik ben echt wel tevreden. Het kan altijd meer, het kan altijd beter, maar er moet ook iets overblijven om volgend jaar naar te streven. Volgend jaar staat er in ieder geval weer wat meer lopen op mijn agenda, en ik hoop toch op zijn minst evenveel leuke fietsritjes als dit jaar te rijden. Meer mag altijd, want dit jaar ben ik toch een beetje meer “Head over Wheels” geworden. 😉

Enfin, in ieder geval: op naar een beter en mooier 2021, en dat we nog maar veel mogen bewegen.

Het perfecte cadeautje aan mezelf :)

Het einde van mijn “verjaardagsweek” nadert. Geen betere manier om die af te sluiten dan met een lekker glas rood, en met goede muziek. En qua goede muziek zit het wel goed. Want ik besloot vorige week om mijzelf een mooi cadeautje te gunnen.

Glen Hansard (@thegingerman222 ), postte vorige week ergens op Instagram het volgende: “I’m releasing a live record this Christmas, recorded over two nights at the Sydney Opera House in 2016 by the brilliant Nick Didia, all profits go directly to @ichhdublin to support the tireless work they do in their outreach programme for the homeless and shelterless of Dublin. I’ve lost family members to the devistation of poverty and addiction. It’s a small gesture made in their direction. You can find the record here. @dublinvinyl artwork by the brilliant @iviart_photography

Iedereen die mij een beetje kent weet dat dit mijn dada is. En dat ik de man graag hoor zingen. Liever nog live kijk, maar goed, we weten allemaal dat dit momenteel niet kan. Second best dan maar, en zodoende bestelde ik als cadeautje aan mezelf, en eigenlijk ook wel aan hem dus, dit live-album. In presale, better safe than sorry, toch?

Afgelopen vrijdag kreeg ik ook netjes de link met de download in mijn mailbox. Het was echt een beetje als een cadeautje uitpakken. Ik heb sinds vrijdag dan ook al elke dag het album beluisterd. En hoe meer ik het beluister, hoe beter het wordt. Kippenvel inclusief. 1u22minuten puur genieten. Ik heb mezelf al slechtere cadeautjes gegeven. 😉

U kent Glen Hansard niet zegt u? Wel… doe van klikkerdeklik, en ontdek deze schitterende singer-songwriter!

Tienenveertig!

Het is gebeurd! Jawel! Er was dan ook geen ontsnappen aan, aan deze jaarlijks terugkerende gebeurtenis.

Toch was het dit jaar een beetje speciaal. 50 in 2020. Afgeronde getallen, altijd geweldig. Niet alleen bij het lopen, ook bij het verjaren. Overigens, bij het fietsen heb ik die rare obsessie niet om naar een rond getal te fietsen. Daar is het stop en klaar.
Maar daar ging het niet over. Sommige afwijkingen – waaronder dat afwijken dus – gaan er ook duidelijk met de leeftijd niet uit. 😉

Dus 50 in 2020. Of tienenveertig, zoals iemand op mijn tijdlijn kwam melden. Die houd ik er dus in, want het heeft wel iets. 🙂
En deze ook:

Maar het is inderdaad wel waar. Ik heb het altijd al lastig gehad met dat ouder worden. Want alles ging altijd slechter, en moeizamer, en bladadie bladada. Dat is tot ik ging sporten. Vanaf dan ging het eigenlijk letterlijk alleen maar “level up”. Jarig zijn werd leuker, want met elke verjaardag kon ik meer: verder lopen, verder fietsen, verder wandelen. En dat telkens met wat kilootjes minder. Sky and limit, zoiets.

Dus bon ja… het is een beetje zoals met goede wijn. Ik word beter met de jaren. Ik zeg het maar zelf. Ik zit in ieder geval een pak beter in mijn vel dan toen ik 40 werd. Wat ook niet zo verwonderlijk is, met al dat gewicht minder. Hadden ze mij 10 jaar geleden gezegd dat ik op mijn 50e verjaardag voor mijn plezier een rondje van 10 kilometer zou gaan joggen, ik zou heel hard gelachen hebben en inwendig heel hard gehuild. Want toen dacht ik nog niet eens dat dat lopen überhaupt zou mogelijk zijn voor mij. Dus ja… Spot the difference, tussen deze 2 foto’s zit exact 10 jaar. De eerste is genomen op het etentje voor mijn 40e verjaardag, de 2de een paar dagen geleden tijdens een wandeling. In het West-Vlaams zeggen ze “preus lik tfigtig”. Awel… dat dus hé! 🙂 (overigens stond er eerst fjirtig, maar met dank aan Kristof voor de West-Vlaamse vertaling is het nu correcter 😉 )

In ieder geval: een hele grote dankjewel aan iedereen die, ook al was het maar heel even, aan mij dacht op deze toch wel memorabele dag. Ik heb een huis dat geurt naar bloemen, ik kreeg echt een massa berichten via alle mogelijke wegen, en op het einde van de dag stonden er ook nog vrienden met champagne aan de deur. De dag is dan ook geheel coronaproof (uiteraard) afgesloten met een glaasje op het terras.

Deze oude doos heft bijgevolg het glas op jullie allemaal! *tsjing* ! En op naar de volgende! 😉

Busje komt zo…

Hmz… hier zit ik dan. Te wachten. Op wat? Geen idee. Het is ook allemaal een beetje stom, nu. Je kan niks, je mag niks. In mineur? Kweenie. Had ik iets groots gepland? Dat nu ook weer niet. Gewoon, gezellig samenzijn. Iets eten. Iets lekker. Iets drinken. Ook iets lekker. Meer moet dat niet zijn. Of wacht, toch wel… een beetje goede muziek mag er ook wel bij. Concertje? Ja, heel graag. Iets kleins. Iets goeds. Zoiets.

Maar bon, het is niet zo. Het is anders. Dit jaar hadden we beter ook gewoon overgeslagen. Omwille van 2020, maar eigenlijk niet omdat ik tegen die verjaardag op zie, integendeel. Want nu is het zo noch vis noch vlees. Ik hang ergens tussen, maar hoor niet echt bij het ene maar ook nog niet bij het andere. Er zijn er ook al genoeg die mij voorafgegaan zijn en die het voorgedaan hebben. Dus laat mij dan maar bij het andere gaan horen, dan zijn we daar tenminste toch al.

En ook: ik mag. Ik kan. In goede gezondheid. En er zijn er ook die helaas op dit punt niet geraakt zijn. Dus ja. Wat dat betreft toch wel een fijn gevoel. En verder… wacht ik maar verder. Want dat busje, dat komt zo. Inderdaad. Tram 5 wacht. Er zal wel iets te eten zijn. Iets lekker. En te drinken. Ook iets lekker. En dat muziekje, dat zet ik gewoon zelf op, keuze genoeg. Laat tram 5 maar vertrekken, ik spring morgen dan wel even gezwind van de ene tram op de andere. Laat ons hopen dat het minstens een even mooie rit wordt dan die op tram 4. 🙂

Wandelen

Gaan wandelen vandaag.
Het was koud.
Ook aan de oren.
Vooral aan de oren.
Muts op.
Muts weer af.
Want zo’n muts, dat is lastig met mijn “oortjes”.
Mijn “oortjes” zijn eigenlijk geen “oortjes”.
Bone conduction.
Wat mij betreft de aankoop van het jaar zowat.
Op de duur ging de muts toch ook weer op.
Te koud.
Veel volk ook onderweg.
Ook op de baantjes waar ik normaal gezien geen kat tegenkom.
Mensen, overal mensen.

Wel veel muziek geluisterd.
Ook met muts op.
Muziek die ik zou gemist hebben, zegt Spotify.
Ze hebben daar een lijstje van gemaakt, Spotify-gewijs.
Ik heb niet die indruk nadat ik mij 10 kilometer lang door de lijst geworsteld heb.
Op 1 à 2 liedjes na dan.
Spotify kent mij dan ook niet goed denk ik.
Spotify kent mij helemaal niet.
Nick Kershaw staat blijkbaar als nummer 1 als meest beluisterd.
In 2020.
Door mijzelf ja.
Bizar.
Ik kan mij niet herinneren Nick Kershaw beluisterd te hebben op Spotify.

Dat ene nummer wat mij wel boeide?
Bush.
Flowers on a grave.

Ik kende het niet.
Nu wel.
Bush kende ik tenandere al wel.
Gavin ook.
Gavin zeker.

But who cares?
Niemand.
Net zoals de mededeling dat ik gaan wandelen ben.
Of hoe de wandeling was.
Het boeit niet.
En dat snap ik.

Niks aan te doen.
Verder ook niets over te zeggen.
Geen mening is ook een mening.

Oja, dat tweede nummer dat mij boeide?
The Courteneers.
Hanging off your Cloud

Geen idee waarom.
Het pakte mij.

Ik ga maar blijven wandelen denk ik.
Dat is nadat ik geslapen heb.

Het krieken van de dag

Het krieken van de dag, om het maar over iets te hebben. Niet dat ik het daar specifiek over ga hebben, maar het is de laatste tijd een beetje lastig om iets te vinden om over te schrijven. Om te schrijven over sport als je eigenlijk altijd hetzelfde doet. Nu ja, hetzelfde. Ja en neen, maar toch… het komt er wel een beetje op neer. Er zijn geen joggings, geen wedstrijden, zelfs geen hilarische fietsritten.

Ik sport wel hoor. Sporten als in met een omwegje naar het werk heen en terug fietsen, wandelen, en toch ook weer meer lopen. Al vind ik dat meer lopen nog altijd niet genoeg, maar dat ligt aan mezelf. Want ik loop momenteel weer quasi probleemloos 10 à 11 kilometer. Het is een kwestie van mindset, een kwestie van tegen mezelf te zeggen dat ik die 10 kilometer ga lopen en dat effectief ook doe. De conditie is er blijkbaar nog. Uiteindelijk zou het ook maar triestig zijn moest al dat fietsen totaal niets aan conditie opbrengen natuurlijk.
En neen, ik ben niet steendood na het lopen, en onderweg lijkt het toch ook weer alsof – eens de eerste 3 kilometer gepasseerd – het lopen weer gemakkelijker gaat.
Dus ja, dat lopen… ik kan dat nog, ik doe dat nog altijd graag.

Alleen… ik fiets ook zo graag. Dus die ritjes naar en van het werk, inclusief extra lusjes, die blijf ik doen. Ook omdat dat voor mij de ideale manier is om mijn dag te verwerken. Met een hoofd vol van het werk op de fiets stappen, om dan ergens onderweg alles kwijt te geraken en aan niets meer te denken. Behalve dan aan trappen op die fiets.

En het is ook gewoon een mooi fietsseizoen, ’s ochtends dan. Die zonsopgangen! Starten in het donker, en het op dat halfuur dat ik nodig heb om op het werk te geraken licht zien worden. Ik fiets bijna letterlijk met mijn mond open omdat ik de natuur momenteel zo schitterend vind. En let op, hier komt hij dan toch: Het krieken van de dag, de zon die door de mist doorpiept. Echt… zoooo mooi. Heel af en toe doe ik dan ook eens moeite om dit op foto te vangen. Maar de echte beleving, die is nog altijd tig keer beter.

Dat fietsen maakt ook dat ik bezweet thuiskom. Bezweet wegens soms toch te warm gekleed, want de ochtenden zijn momenteel kouder dan de avonden, en bezweet omdat ik toch ook wel stevig moet doortrappen op mijn fiets, zeker nu daar nieuwe banden opstaan. Anti-lekbanden, maar die zijn dus ook iets breder dan de fietsbanden die ik ervoor had. En een bredere fietsband, dat wilt zeggen harder werken op de fiets. En bijgevolg harder zweten.

En dan kom ik thuis, bezweet, doe mijn helm, fietsjas en mijn schoenen uit, boterhamdoos (of de Boc’n’Roll, jaja, af en toe ben ik ook hip! En voor diegenen die dit niet kennen: aanrader, google maar een keer, en neen, ik ben niet gesponsord) bij de afwas en van die dingen, en dan komt er altijd weer een moment waarop ik kou krijg. En dat moment is het moment waarop ik telkens weer denk: ik ga douchen ipv nu mijn loopkleren aan te trekken en in het donker en in de kilte te gaan lopen. Het nodigt ook niet echt uit, dat donkere en dat kille, om dan nog alleen te gaan lopen. Ik weet dat er mensen zijn die daarvan genieten en dat net leuk vinden, maar mij kan het eigenlijk niet echt bekoren.

Neen, doe mij maar het daglicht om mijn toerekes te lopen. En och ja… voorlopig is er toch ook niet echt iets om naartoe te trainen. Want een doel hebben is voor mij blijkbaar toch ook wel belangrijk. Een doel, en het ‘gewicht’ wat er aan dat doel gehangen wordt. Zo is momenteel het doel ‘zoveel kilometer fietsen dit jaar’ voor mij belangrijker dan het loopjaardoel. Neen, ik zeg nog niet hoeveel kilometer. Ik zie wel hoever ik geraak, het hangt ook allemaal nog van de (weers)omstandigheden af. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik dat doel ook wat heb moeten bijschroeven wegens wat dubbele ritten in Garmin Connect.

Dubbele ritten zegt u? Ja, want ik heb een nieuwe fiets-GPS, maar had daar in het begin toch niet heel veel vertrouwen in en registreerde dus ook nog de ritten met mijn horloge. Waarna ik thuis op Garmin Connect 1 van de 2 ritten verwijderde, maar blijkbaar heb ik dat niet consequent gedaan. Nu dus wel. Alles is ontdubbeld, alles is correct. Ik zal dus nog even moeten doorfietsen, gelukkig is het jaar nog niet helemaal om.

Dus ja, ik sport nog, ik blijf bezig. Al de rest, dat komt wel weer. Ooit. En misschien. Ik weet dat ik ooit heel enthousiast was om die marathon te gaan lopen, maar intussen heb ik zoiets van och… er zijn wel andere zaken. Komt die marathon, dan komt hij. Indien niet, ook goed. Toch? Nu eerst maar eens naar die andere mijlpaal toeleven, iets met een tram en een ander cijfer. En daarna zien we wel weer wat er komt. 🙂