Lopen en hakken

Door omstandigheden kan ik momenteel niet lopen zoals ik dat gewend ben. Dus geen dinsdag- en donderdagavondtraining, helaas. Dat ik, of mijn lichaam, die beweging mist, dat voel ik. Dat voel ik heel erg. Mijn lichaam functioneert gewoon minder goed, en ik voel mij ook niet zo fantastisch. Dat dat niet alleen aan dat gebrek aan lopen te wijten is, dat weet ik uiteraard ook, maar het niet kunnen lopen draagt er zeker aan bij. Zeker nu, in een toch nogal stressvolle periode.

Dus ja… woensdag dacht ik bij thuiskomst: misschien moet ik toch maar even een klein rondje doen, onder het motto: “beter een kort rondje lopen, dan helemaal niet lopen”. Zodoende. Echter, na ongeveer anderhalve kilometer gingen mijn kuiten trekken en pijn doen. Hallooowww! Anderhalve kilometer. Ik ben intussen wel meer gewend, en de tijd dat mijn kuiten protesteerden bij 2 kilometer, die ligt intussen al wel achter mij. Dacht ik. Niet dus. Zeer deed het, en zeer bleef het doen. Even stretchen dus, en dan weer door. Daarna liep het wat beter. Evengoed nog altijd niet zo vlot als ik gewend ben dat het loopt. Het bleef lastig, het bleef moeilijk, en zelfs mijn scheenbenen gingen een beetje protesteren. Wat logisch is, als ik mijn loophouding aanpas om mijn kuiten te sparen. Ik ken intussen al wel een beetje hoe dat gaat.

Zo al lopende, was ik eens aan het overdenken wat ik de laatste dagen gedaan heb wat die pijn in de kuiten zou kunnen verklaren.  Sportief niet veel. De 15 kilometer van zaterdag zijn al lang verteerd, zondag liep ik een 5 kilometer, maandag 2×10 minuten en een eindsprintje om de 4 kilometer te halen bij het start-to-runnen met de buurvrouw, en dat is het. Niets om spierpijn van te krijgen dus. Tot mijn munt viel. Ja, mijn munt. Geen cent. Afgelopen week ging ik zo op zoek naar chocoladen centen om te bestellen op een webshop, maar ik vond ze niet. Het moeten munten zijn. Die waren er wel. Maar dit terzijde, ik wijk weer af. Die afwijking, inderdaad.

Dus, die munt die viel. Ik heb dinsdag op schoenen met een hak rondgelopen. Geen stiletto’s, ze waren amper 5 centimeter, maar gezien ik meestal op sneakers rondhuppel, is dat wel een aanzienlijk verschil. Maar ja… af en toe wil je, als vrouw zijnde, toch eens iets anders aantrekken… en dus werden dat dinsdag die schoenen met lage hak. Het toeval wil dat we net dinsdagavond nog een kleine discussie hadden over hakken. Iets met een kleine blessure en dat er op gewezen werd dat de naaldhakken die die dame droeg niet zo goed waren voor een loopster. Same old story dus, want de persoon die dat zei zei ook ooit dat heus niet alle mannen graag vrouwen op hakken zien. Waar ik overigens wel benieuwd naar ben, want ik lees in “de boekskes” toch altijd dat hakken bijdragen aan een mooier silhouet, en dat mannen dat ook weten te appreciëren. Blijkbaar niet dus. Welke man werpt daar eens zijn licht op?

high heels

Advertenties

Rot wie die Liebe

Gisteren zat ik nog eens te luisteren naar “Schock” van Eisbrecher. Het voor mij beste lied op die CD is “Zwischen uns”.  Maar gisteren, geen idee waarom, werd ik opeens ‘gepakt’ door het nummer dat erna komt, “Rot wie die Liebe”.  En dan deel ik dat maar hé… Vandaag is dus eigenlijk weer “rood”, maar dit keer toch anders.

Overigens, bedenking: daar waar ik Duits vroeger altijd een harde en moeilijke taal vond, vind ik het de laatste tijd meer poëtisch. Rare dingen zo allemaal wel. Misschien toch maar dat cursuske Duits gaan volgen.

Eine Nacht wie raue Seide
Ein Herzschlag auf Eis
Silhouetten im Dunkeln
Drehen sich im Kreis
Umgeben von nichts
In Demut verloren
Vertraut und doch allein

Im Leben erwacht
Geboren im Licht
Wer weiß schon, wie es aussgeht
Alles ändert sich
Du schenkst mir die Welt
Dringst tief in mich ein
Zu schön, um wahr zu sein

Rot wie die Liebe
Rot wie ein Rubin
Ich verlier die Fassung
Es zieht mich zu dir hin

Rot wie die Liebe
Rot wie ein Rubin
Ich verlier die Fassung
Weil ich so sinnlich bin

Dein Körper ist Feuer
Die Adern aus Glut
Du brennst in meiner Seele
Und so ist es gut
So kostbar und ewig
Vollkommen und rein
Zu schön, um wahr zu sein

 

De fles is leeg

Soms, heel soms, is het simpel. De fles is leeg, het vat is af! Hoog tijd om naar huis te gaan en om te gaan slapen dan. Het is niet anders. Niet dat er nog veel in de fles zat, eigenlijk. Hoe die fles leeg kwam… daar heb je dan vrienden voor, in het beste geval. Vrienden waarmee je zo’n fles kan delen. En nadien… koop je gewoon een nieuwe fles, die je opnieuw in goed gezelschap kan leegmaken.

Soms is de fles echter ook mentaal leeg. En dat is nu zo wel een beetje het geval. Ik ben moe, en ik loop een beetje achter mezelf aan. Desondanks ga ik toch maar door. Geen andere keuze, het moet momenteel even. Helaas kan ik niet zomaar een nieuwe fles kopen, ik zal ze op een andere manier moeten vullen.

Momenteel ken ik geen betere manier om dat te doen dan met lopen. Zaterdagochtend vertrok ik dan ook in de druilerige regen voor een toereke. Een toereke waarvan ik niet wist hoe het zou lopen. Ik was zinnens een nieuw lusje te lopen, en had een routebeschrijving gekregen. Die routebeschrijving had ik in het achterzakje van mijn loopbroek gestoken… om tegen dat ik ze nodig had te zien dat ze helemaal doorweekt was. Daahaag routebeschrijving dus. Dus ja… het liep ergens mis, maar ik wist wel ongeveer waar ik was. Blijkbaar heb ik daardoor wel het mooiste stuk gemist, dus ik zal dat nog eens opnieuw moeten doen. Neemt niet weg dat ik toch een mooie 15 kilometer liep. Volgende keer toch maar eerst het plannetje misschien wat beter bestuderen vooraf. Meenemen ga ik toch maar niet meer doen.

Maar dat lopen… gewoon omdat ik dat kan, gewoon omdat ik dat graag doe, gewoon omdat ik kan blijven lopen op een moment. Ik blijf dat een ongelooflijk gegeven vinden. Ik kwam dan ook weer helemaal fris en monter weer thuis, ik kon er weer tegen. Bij het uploaden van mijn gegevens bleek ook nog eens dat mijn loop-jaardoel voor dit jaar keihard binnen is! Ik heb dit jaar al 1.300 kilometer gelopen. Duizend driehonderd! Joehoe! Joehoe ook voor iets met 2 flessen wijn die ik verdiend heb. Al zijn er die dat tegenspreken. Puh!

doelen 2017

Maar wat nu hé? Mijn doel is binnen. Ik kan gaan rusten. En supporteren voor hen die hun jaardoel nog niet gehaald hebben en nu dus volle bak aan het lopen zijn. Dat kan. Maar ik vermoed dat het gewoon beter is dat ik blijf lopen. Iets met die fles en die batterijen. Net daarom trok ik ook vandaag maar weer die loopsloefkes aan. Tussen 2 buien door, even buiten, even de natuur in, even lopen. 5 kilometer, meer was er niet nodig, en ik was weer een ander mens. Dus ja… stoppen is geen optie. Misschien moet ik dat doel dan toch maar wat bijstellen? Niet dat ik dat doel nodig heb om te lopen, maar het is wel plezant natuurlijk.

Bon, ik moet daar allemaal zo toch nog eens over nadenken. Misschien terwijl ik mijn volgende rondje aan het lopen ben, morgen. Die fles c.q. die batterijen, die zullen wel weer gevuld geraken vermoed ik. Neen, weet ik wel zeker. Want ook lastige periodes gaan voorbij…

I need you

Ik kwam vanavond per toeval nog eens langs The Scabs. Goh.. nostalgie. Die “Royalty in Excile”, die heb ik echt kapot gedraaid. Ik heb hem vanavond nog eens beluisterd, ik blijf ‘m goed vinden. Ik ga er nog wat in blijven hangen deze week denk ik. 🙂

you could’ve noticed
by the way that I was tryin’ to catch your eyes
you could have known it
‘cause I tried to start a conversation twice
I was really excited when you turned around and laughed at me
a silly smile and I didn’t know what to say

I need you, baby, I need you
I wanna have a talk with you
baby it’s so true

we didn’t notice
that we talked and laughed until the morning light
you didn’t show it
you were waiting all the time to hold me tight
I’m really excited, I wanna come home and live with you
but I’m really tired and I got no place to go