De digitale coach

En toen dacht ik: waar zou die functie in Garmin Connect voor zijn? Ik drukte, en tadaaaaaa… een hele nieuwe wereld opende zich voor mij. Een wereld met coaches, digitaal wel, en met een keuzemenuutje en een beetje op maat.

Jaja, de Garmin coach werkt op maat! Doel kiezen, coach kiezen, paar vraagjes beantwoorden (hoe snel loop je, hoeveel keer per week wil je trainen, op welke dagen wil je trainen, wat is je doel, wanneer kan je je lange-afstandsloop best doen), en hups: daar kwam zowaar een schema tevoorschijn.

Helemaal niets wereldschokkends overigens. Gezien ik wil blijven lopen, probeer ik mijn goesting terug te vinden. Maar dat schema hadden ze niet. Het alternatief was een schema om op te bouwen naar de 10 kilometer. Uitlopen, niet tegen een bepaalde tijd. En jaja, ik kan dat inderdaad best wel, die 10 kilometer. Alleen loop ik die nu dik tegen mijn goesting. En dus wil ik gewoon terug plezier krijgen in het lopen.

En ik denk dat het marcheert. Intussen ben ik aan mijn tweede week bezig, en ik vind het nog altijd plezant. Het zijn momenteel nog ietwat kortere loopjes dan die die ik gewend ben, maar daar is niks mis mee. Eens even gewoon helemaal tabula rasa en helemaal opnieuw beginnen. Er staan toch geen joggings op het programma, en ik vermoed ook dat dat de eerstvolgende maanden nog wel zo zal blijven.

Ik startte met een korte “Benchmark Run”. Opwarmen, en dan 10 minuten doorlopen. Ikkanda. Beter dan verwacht overigens. Op basis daarvan (of dat wil ik toch heel graag geloven) kreeg ik al voor een eerste week trainingsmomenten in mijn agenda. Loopjes in stukken, loopjes die zeggen: als je nog kan, loop gerust door, maar als het niet meer lukt, wandel dan een stuk. Of loop trager. Qua druk van het vat halen kan dit wel tellen. No pressure, gewoon doen wat goed voelt. Ik heb ook al eens gespiekt naar volgende week, dan staan er kleine intervalletjes op het programma gevolgd door een loopje waarin ik ook al eens een 10 minuten wat sneller mag lopen.

En ik voel dat de loopgoesting stilaan terugkomt. Ik doe weer met plezier mijn schoenen aan om een toereke te gaan doen. De 10 kilometer, die staan voor ergens in mei gepland. En op zich vind ik het ook wel een beetje spannend, om te zien waar ik dan uitkom op die 10 kilometer. Of dat dan inderdaad een beetje gemakkelijker loopt, of ik die 10 kilometer dan ook met plezier en de volle goesting uitloop. Maar ik zie het helemaal zitten, volgens mij gaat dat helemaal goedkomen! Let’s run! 🙂

Een hoofdstuk afgesloten

“En dan graag alle pagina’s paraferen en daar handtekenen”. En zo sloot, met 1 zinnetje, een groot hoofdstuk in mijn leven af.

Na het overlijden van mijn papa vorig jaar, verhuisde mijn mama naar een woonzorgcentrum. Hun appartement stond een tijdje onbewoond, tot wij de moed vonden om het leeg te maken. En daarna ging het vrij snel. We contacteerden een makelaar, lieten de laatste spullen ophalen, tekenden de nodige documenten, lieten foto’s nemen en de nodige attesten opmaken. Niet noodzakelijk in die volgorde.

2 weken later werd het appartement effectief in verkoop geplaatst, om 1 dag later al verkocht te zijn. Zei ik al dat het snel ging? Supersonisch snel eigenlijk zo plots.

Een aantal zaken lagen nog wel in het appartement. Foto’s. Vooral. En ook nog wat spullen die wij zelf thuis een plekje wilden geven. Iets wat we al weken uitgesteld hadden. Want zolang die spullen er waren, was het nog altijd een beetje het appartement van mijn ouders.
Maar uiteindelijk contacteerde de notaris ons met datum en uur van afspraak, en toen moest het wel. In het weekend voor de ondertekening van de akte schoten we dus opnieuw in actie om de foto’s en resterende spulletjes op te halen. En dat was toch wel raar moet ik toegeven. Beseffen dat het zowat de laatste keer was dat we de poort openden en naar achter reden, beseffen dat het zowat de laatste keer was dat we het appartement zomaar in- en uit konden wandelen.

En vandaag trokken we dan uiteindelijk toch definitief de deur achter ons dicht. Voor de allerlaatste keer. En dat doet raar. Niet alleen omdat we de deur achter ons dichttrokken en het appartement niet meer van ons is, maar vooral omdat we hiermee ook het hoofdstuk “dorp waar we opgroeiden” helemaal achterlaten. Want zolang onze ouders er woonden, was er een reden om naar dat dorpje aan de rivier te gaan. Om er eens te gaan wandelen, of te gaan lopen, of naartoe te fietsen. Want er was altijd die honk waar we even binnen konden voor een drankje, voor een koekje, voor een praatje. En die honk, die is er niet meer. Een hoofdstuk helemaal afgesloten. Het doet toch wel iets …

My boring life

Bon…. de titel zegt het al. Helemaal. Ik heb een heel saai leven. Ik bén ook gewoon heel saai. Neus en feiten, vorige week weer eens bewezen. Want vorige week ben ik eens op stap geweest met 2 vriendinnen.

Jeps, voor de eerste keer sinds lang had ik een keer afgesproken om te gaan wandelen. Met een mondmasker op door de stad. Hmz… ik stond een beetje te kijken van de verhalen die verteld werden. Of ik liep te kijken. Maar dan klopt het spreekwoord niet meer. In ieder geval: ik heb dingen gehoord waar mijn oren van gingen tuuten, en ik ben heus niet preuts. Maar wel saai. Of die indruk kreeg ik toch.

Want wat heb ik nu de laatste tijd te vertellen? Over het werk? Jeps, boeiend. Zeker na een stresserende week waarin een luchtgroep op het dak vastgevroren was en er bijgevolg geen verwarming was op kantoor. Lees: dat boeit niemand.

Idem met mijn sportieve uitspattingen. Een paar kilometertjes gelopen en oef zeg, mijn i-Pod is niet uitgevallen ondanks dat ik met een nogal lege batterij gestart was. Wat gefietst, en vooral niet platgereden, en een paar stukjes gewandeld, dit keer met minder modder op het pad. Oh, en het hoogtepunt van mijn week: die would-be wielerterrorist die ik er met mijn woon-werkfiets compleet affietste. Hij reed mij voorbij, en toen was zijn bobijntje blijkbaar op en geraakte hij niet meer vooruit. Ik vermoed dat mij inhalen zijn doel was, en dat hij dacht dat het doel gehaald was. Tsja… gezien ik toch maar wat reed te lummelen, stak ik een tandje bij, ging hem in no-time voorbij en liet hem achter. Waarop hij nog een paar krampachtige pogingen ondernam om in mijn wiel te blijven, maar hij ook daar in mij zijn meerdere moest erkennen. Hehe! Boeiend! Not. maar het stof was wel even uit mijn longen gepompt.

Was er dan nog iets? Neuh… niet dat ik zo direct kan bedenken. Och ja, naar de kapper geweest, en gekortwiekt buiten gekomen. Stuk af. Nieuwe look. Dezelfde Sandra, dezelfde krullen, alleen korter. Same old, same old.

Verder: niets te melden. Geen andere wandelingen in compagnie met een afterwalk (as if), geen loopjes in gezelschap met leuke anekdotes om te vertellen (as if bis), geen fietsen in groep met hilarische momenten om op verder te teren. Dat laatste was overigens vrije keuze omdat ik niet goed wist hoe dat gedaan werd, dat fietsen in clubverband. Simpel dus, zo bleek achteraf, in groepjes van 4.

Maar goed. Verder dus gewoon niks. En ja, ik snap het wel. De besmettingen stijgen, de hospitalisaties ook, dus er kan niet versoepeld worden. Maar ik heb zo genoeg van dit sedentair leven, van dit woon-werk-sleep-repeat, zonder dat er ook maar iets is wat de sleur breekt. Alles is zo gewoon meer van hetzelfde. Ik krijg mezelf er niet meer warm voor. Niet om nog een stukje te gaan lopen, niet om een eind te gaan fietsen, noch om een rondje te gaan wandelen. Maar ik moet van mezelf, omdat het einde anders helemaal zoek is.

En ja, alles is rekbaar. Ook dit. Blijkbaar. En op termijn komt alles uiteindelijk wel goed, denk ik. Hoop ik. Alleen mag die op termijn nu niet meer te lang duren. Want zelfs voor iemand als ik, die altijd het zonnige ziet en aan de horizon altijd de einder ziet glooien, wordt dit stilaan lood- en loodzwaar. Het mag eens gaan stoppen. Dus als iedereen nu eens gewoon doet wat hij of zij moet doen, inclusief de regering en de farmabedrijven? Pretty please zeg? Want dat normale leven, wat dat ook moge zijn… ik heb er hoogdringend nood aan!

Ha, en het is een inkoppertje natuurlijk om nu Brigitte Kaaidorp hieronder te plaatsen. En dat is dan weer wél het voordeel van veel tijd hebben, je ontdekt nog eens iets. Leuke liedjes over een saai leven bijvoorbeeld. 😉

En dat afvallen?

Ah ja, ik was weer gestart met het letten op mijn eten want ik wil zo graag kilootjes kwijt en zo vanal hé!

Awel ja, ik ben daar nog altijd mee bezig, of wat had je anders gedacht? Nog niets spectaculairs, dus ik heb eigenlijk niets te melden, behalve dan dat ik iets aan het uittesten ben. En neeneen, geen hocuspocus of andere rare pilletjes, daar doe ik niet aan mee.

Gewoon, iets anders. Met normaal eten. Dus ook geen shakes of van die dingen. Ook geen spierversterkende toestanden. Niks daarvan!

Maar zoals ik al zei: ik ben ermee bezig. Ik ben het aan het leren zeg maar. En uiteraard: I’ll be back, van zodra ik een – hopelijk mooie – update heb. Ha, als dat geen cliffhanger van formaat is, dan weet ik het ook niet meer zulle! 😉

Over die 14de

Valentijn. We zijn der weer. Ik schreef er ooit al eens iets over. Of het al veranderd is in tussentijd? Ha, haha, hahahahahaaaa… need I say more?

Bon, eten moeten we toch, en ik heb dat dan maar gekoppeld aan een goed doel en een ontbijt besteld. Zelluf ja, ik kan dat, en vooral, ik ontbijt graag. Het voordeel is dan ook dat ik zeker ben dat ik lust wat er in de box zit. En voor de rest zal er niets bijzonders gedaan worden. Een loopke geplaceerd en straks een glas cava omdat ik dat dan verdiend heb. Tenslotte heb ik toch maar weer schoon 10 zonnige kilometerkes in de beentjes. Dat.

Neen, qua romantiek is het hier geen hoogvlieger. Nochtans, ik kan sommige dingen wel smaken. Al zijn het dan waarschijnlijk ook net die dingen die maken dat ik romantiek als iets onhaalbaar bekijk.

Neem nu deze quote, door William Parrish (Sir Anthony Hopkins) in “Meet Joe Black”. Jeps, die film met Brad Pitt ja. Neeje, ik wil daar verder niks mee zeggen. Maar dit dus: “Love is passion, obsession, someone you can’t live without. I say, fall head over heels. Find someone you can love like crazy and who will love you the same way back. How do you find him? Well, you forget your head, and you listen to your heart. And I’m not hearing any heart. Cause the truth is, honey, there’s no sense living your life without this. To make the journey and not fall deeply in love, well, you haven’t lived a life at all. But you have to try, cause if you haven’t tried, you haven’t lived.
En dat, dat vinnekik dus kweeniehoeschoon!

En om af te sluiten ietske van Tom Waits… ook kweeniehoeschoon, en op een dag als vandaag mag dat ook gewoon, vinnekik.

Ik ben gestart!

Jeps, ik ben gestart, met de yoga. Met dank aan de tips die ik kreeg! Allez ja, ik heb nog maar 2 lesjes gevolgd (Adriene inderdaad 🙂 ), maar tot hiertoe valt het al goed mee.

Jeps, het valt goed mee, ondanks het feit dat ik moet toegeven dat ik me af en toe wel een beetje als een olifant in de porseleinkast voel. Sommige dingen zien er heel simpel uit, tot ik ze dan probeer. Allez, hoe moeilijk kan het zijn zeg, om als je op je knieën zit in 1 vloeiende beweging op je billen gaan te gaan zitten met de benen gekruist.

Eeeeh… heel moeilijk dus! Ik wil ook niet weten hoe het eruit ziet als ik denk dat ik een beweging even elegant uitvoer als Adriene. Maar goed, we zijn nog maar aan het begin van wat ongetwijfeld een bloeiende yoga-carrière in wording is, dus ik zet door! Op zijn minst de 30 dagen van dit programma. Wie weet ga ik het nog echt leuk vinden. Nu is het een çavakes, maar ik voelde al wel dat sommige spieren dit wel kunnen gebruiken.

Plancheren bijvoorbeeld, dakkanekiké!
Een brugske maken is dan weer lastiger, maar ik weet dat het een oefening is die goed is voor de bilspieren. En die bilspieren, daarvan weet ik dat die beter getraind moeten worden om beter te kunnen fietsen, dus ik heb wel degelijk het gevoel dat ik hier goed zit. Soepeler word ik vast vanzelf wel, al is het maar een beetje.

En zoals Adriene ook zei: het lastigste is er zijn en starten. Dus bon ja, dat ga ik gewoon doen. 2 down, 28 to go. Ik kan dat, en ik kan daar ook een gewoonte van maken.

En neen, geen foto’s. Neehee, dit ben ik niet. Neen, ook de onderste niet neen! 😛

Start to yoga?

Met al dat corona-gedoe en sportlessen die nu zowat overal aangeboden worden, betalend of niet, popte er zo toch ook een idee in mijn hoofd. Nu popt er wel meer in mijn hoofd (ik dacht ik zeg het maar zelf al), maar dit blijft nu toch al wel een tijdje hangen.

Ik heb het ooit al wel eens gedaan, yoga. 1 les. En daarna heb ik de rest van mijn lessen weggegeven. Niets voor mij, te zweverig. Dat idee. Of die les toen toch. Maar als ik dan lees dat zoveel mensen daar deugd van hebben, dan heb ik misschien gewoon de verkeerde les gevolgd toen? Of ben ik gewoon in de verkeerde soort yoga terecht gekomen.

Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval op zoek naar iets, naar iets wat mij een beetje kan helpen om mijn hoofd leeg te maken, en daardoor dingen in perspectief te plaatsen, om het gemis aan vanalles op te vangen. Eigenlijk om een beetje balans te brengen. Mind, body, spirit. Zoiets. Als aanvulling op het wandelen, lopen, fietsen en de core stability. Too much is not enough, nope. Beetje adrenalineverslaafd vermoed ik, al denk ik dat er bij yoga weinig adrenaline vrijkomt. Of zie ik het verkeerd?

Enfin, om dus maar te zeggen: ik ben op zoek naar tips over yoga, online dan. Een of andere les waar ik eens kan proberen of het toch niet iets voor mij is. Een mat heb ik in ieder geval al. Een mens moet ergens beginnen, toch? 😉

Geen zin in niets

Gedichtendag vandaag. Normaal gezien post ik dan een gedicht, maar ik heb daar dit jaar geen zin in. Geen zin in gedichtendag, geen zin in niets eigenlijk. Ik ben het gewoon beu. Beu beu beu.

Ik heb het echt even allemaal gehad. Alles. De regen, de kou, de wind, de wind, de eindeloos durende wind, de grijze luchten, de corona-shit, de quarantaine, het niet-bestaande sociaal leven, het isolement, en nog wel wat dingen… Gewoon. Alles.
Dus neen, geen zin in een gedicht. Maar ik kwam deze week wel deze tegen, en dat is al evengoed als een gedicht. En als ik het zo bekijk, ook nog eens passend in deze tijden.

Mystery – Dear Someone

Dear Someone
I wrote this letter many many years ago
Dear Someone
It might have travelled across oceans you don’t know

Dear Someone
The world I’m living in ain’t what I used to know
Dear Someone
All we believed in were only lies we were told
We were told

Beware
Don’t do the same mistakes we made
And pray
Just keep your children loved and safe
The world will find a way
Dear Someone
Will find a way

In all the lies that we were told
If only we could find some hope
The world will find a way
Dear Someone

Oh
Dear Someone

Dear Someone
People running trying to find a place to hide
Dear Someone
A child is born at dawn, three suns arise

Beware
Don’t do the same mistakes we made
And pray
Just keep your children loved and safe

Don’t do the same mistakes we made
Just keep your children loved and safe
The world will find a way
Dear Someone

Bericht aan de melder van ons “coronafeestje”

Beste melder,

Vandaag kregen wij de politie op bezoek naar aanleiding van jouw melding “dat er een coronafeestje aan de gang was”.
Ik wil jou graag even vertellen wat er écht aan de hand was.

Vandaag, 24 januari, kwamen onze petekinderen hun nieuwjaarsbrief voorlezen. Volledig coronaproof in de tuin, aan de vuurkorf. Ja, we hebben een aparte ingang via onze garage naar de tuin. En ja, de kinderen zijn onder de 12, maar wel met 3. Ik snap dat je zo vanuit de verte op de straat niet kan zien wie er onder zo’n dekentje zit, aan die vuurkorf. En dat je dan gelijk denkt “dat daar toch wel veel volk in die tuin zit”. Maar dat je daarvoor dan dadelijk de politie belt, dat snap ik dus niet. Want denk jij dat wij nu écht zo gek zouden zijn om een feestje te organiseren in een tuin met het volle zicht vanop de straat?

De politie is gekomen ja. En neen, wij zijn niet gaan lopen. Want we waren perfect in orde. En dat heeft de vriendelijke politiedame ook bevestigd. Morgen zoek jij bijgevolg vruchteloos naar het artikel over het coronafeestje waar jij melding van maakte. Want dat feestje, dat was er gewoon niet. Enkel 3 kinderen die eindelijk hun nieuwjaarsbrief kwamen voorlezen aan een vuurkorf in de bijtende kou.

Ik wil jou ook graag even meegeven dat wij écht wel weten waarover het gaat, die corona. Dat wij niet zomaar even een feestje gaan organiseren. Mijn broer en ik, wij zijn allebei onze papa verloren aan dat vieze Covid-19 beestje. Wij hebben onze papa ook moeten begraven in “beperkte kring” en zonder koffietafel. Wij weten dus écht wel waar het over gaat. Idem voor onze partners, idem voor onze kinderen.

Dus volgende keer je nog eens de politie belt voor een coronafeestje, denk eens 2 keer na. En neen, wij weten niet wij jij bent. Dat doet er ook niet toe. Het enige wat ik zou willen vragen, is dat jij volgende keer je gezonde verstand zou gebruiken. Of dat je naar ons komt, en ons vraagt wat er aan de hand is. Want dat kan ook. En dan vertellen wij jou – vanop veilige afstand uiteraard – dat onze petekinderen, die wij al maanden niet gezien hebben, hun nieuwjaarsbrief komen lezen. In de kou. En dat wij de vuurkorf aangestoken hebben om hen en onszelf te verwarmen. En dat daar een hapje en een drankje bij hoort. En dat dat perfect kan, met de geldende maatregelen.

Maar zo tussen ons, ik vertel het niet verder: hoe gaat het met jou eigenlijk? Hoe voel jij je, nu je een melding hebt kunnen maken van een “coronafeestje”? Lucht het je op? Voel je je daardoor beter? En vooral: heb je je hand al in eigen boezem gestoken? En mocht je niet weten wat dat spreekwoord wil zeggen; meneer Google staat tot je dienst.

En omdat ik het vertik om dit mijn dag te laten vergallen, en ook omdat ik weiger om net zoals jij verzuurd door het leven te gaan, wens ik je verder een mooi, en vooral coronavrij leven toe. Dat laatste restje uit die fles cava, dat drink ik ook op jou. Schol!