Tagarchief: gewicht

Plan M

Plan M. Van in Plan Marathon. Jeps. Ik heb me erin laten broebelen, en het staat eigenlijk min of meer vast. Ik was er eigenlijk eerst niet van overtuigd, want misschien is het gewoon niets voor mij? En ga ik dat wel kunnen, zo ver lopen? En vooral, in mijn geval: zo lang? Want ik heb het even uitgerekend: ik loop ongeveer 8km/u. Dat wilt zeggen dat ik op 4u tijd nog altijd “maar” aan 32 km zou zitten. En daar moeten er dan nog eens 10 bij. Met nog wat dipjes en al ingecalculeerd, zit ik dan al aan 5u30. 5u30 lopen. Halloooooooooowwwwwwww! Dat is laaaaaang! Plus ook: op welke marathon kan ik nog op die tijd binnenkomen?

Maar feit is feit: ik loop wel graag. Het is te zeggen: ik loop graag als de omstandigheden allemaal goed meezitten. Lees: als mijn ademhaling onder controle is, als ik niet het gevoel heb een grote inspanning te leveren, en als mijn spieren ook helemaal ‘mee’ zijn. Als 1 van die dingen niet goed zitten, dan is het toch wel afzien. Soms wat meer, soms wat minder.

Maar zo’n marathon… ik zag het mij zo 1-2-3 nog niet doen. Neen, mijn doelen waren simpeler. 5 kilometer, dat zou geweldig zijn als ik dat zou kunnen. Evenwel, eens ik die afstand wat in de benen had, wou ik naar de 10. Dat ging wat op en af, dat twijfelde een beetje, maar op een moment liep ik dus zomaar die 10 kilometer 3 keer per week. En toen beslisten die snoodaards van de atletiekclub om op loopuitstap te gaan en de Ottonenlauf te gaan doen. Kortst mogelijke afstand: 26 kilometer. Huh? En wat met de 10 mijl die ik eerst wou doen? Maar ik had geen andere keuze, want het was of de 26km, of niets. Dus ik schreef mij in, stond ervoor, en ging ervoor. En ja, dat lukte. Weliswaar op mijn eigen trage tempo, maar ik deed het wel. Ik was megacontent, ik had zowaar een halve marathon gelopen. Op een trailparcours dan nog wel!

Wat was dan nu het volgende doel? Geen idee. Voor mij was die Ottonenlauf zowat het hoogst haalbare, vond ik. Dat is zoals ik vorig jaar zei dat ik met 1.000 kilometer lopen zowat tegen mijn grens aanzat. Intussen zit ik al bijna 300 kilometer verder, en het jaar heeft nog 2 maanden te gaan. Grenzen zijn er dus duidelijk om verlegd te worden. Na de Bosmarathon van Buggenhout, waar ik 13 kilometer liep, kwam de vraag of ik ook eens niet een marathon zou overwegen?
Blaas en zucht… maar ik gaf toe, het idee zat eigenlijk al wel een beetje in mijn hoofd. Er was verder niet meer nodig dan een “ik loop met jou mee, en jij mag kiezen waar”, en het was beslist. Sandra zal een marathon lopen.

Feit is wel dat Sandra daar niet zomaar aan kan beginnen. Als ik een marathon wil lopen, dan moet ik daar wel degelijk goed op voorbereid zijn. Plan M, zeg maar.
En dus besloot ik van het dan maar meteen verstandig aan te pakken. Die marathon, die komt er pas binnen 2 jaar. In het najaar. Dat geeft mij ongeveer 48 maanden om tegen dan helemaal marathonklaar te zijn. Of toch zo goed als. Want helemaal klaar om 42,195 kilometer te lopen ga ik denk ik nooit helemaal zijn.

Plan M dus. En Plan M, dat zegt dat ik het komende jaar die halve marathon maar eens goed in de benen moet krijgen. Niet alleen qua afstand, maar ook qua tempo en hartslag. Lap! Daar heb je het! Mijn achilleshiel. Die hartslag. Momenteel probeer ik op alle trainingsloopjes zo traag mogelijk te lopen om mijn hartslag zo laag mogelijk te houden. Neemt niet weg dat Garmin, ondanks het feit dat ik mijn hartslag gemiddeld al 20 slagen heb naar beneden weten te brengen, nog altijd zegt dat mijn trainingen te intensief zijn. Ik heb dat gevoel niet. Of niet altijd. Er zijn inderdaad loopjes waarop ik naar adem loop te happen, die mij niet zo geweldig goed afgaan. Evengoed zijn er ook loopjes die ik als relaxt ervaar. Afgelopen zaterdag was er zo eentje. 16 kilometer op een leuk tempo, en praten lukte ook nog. Ik heb nergens het gevoel gehad dat het niet meer ging, dat het genoeg geweest was. En toch zei Garmin achteraf: “te intensief”.

Maar heeft Garmin het wel bij het rechte eind? En train in bijgevolg wel goed? Goed genoeg om ook vooruitgang te kunnen maken? Om langer te kunnen gaan lopen, om misschien ook iets aan snelheid te winnen? Ik heb er dus genoeg van, van dat gegis en van dat getwijfel. Plan M, dat vraagt een degelijke voorbereiding. En dus heb ik de stap gezet, en mij ingeschreven om een lactaattest te doen. Een lactaattest, zodat ik eindelijk weet wat die hartslagzones nu precies zijn, en of ik goed bezig ben, of net niet. Maar of het nu wel of niet is, ik hoop in ieder geval wat meer inzicht te krijgen en daarna toch “beter” (lees “gerichter”) te kunnen gaan trainen. Want eigenlijk maak ik momenteel mezelf gek met dat lopen op hartslag.

Idem dito met dat gewicht. Hoe minder gewicht mee te sleuren tijdens die kilometers, hoe beter. Dus ik heb nu ook 2 jaar om daar nog iets aan te doen. Gesteld dat ik elk jaar ongeveer 10 kilo afval (uhu), ben ik binnen 2 jaar ook qua gewicht quasi marathonklaar.
Plan M dus. Dat wordt nog wel iets, de komende tijd. Ik heb er eerlijk gezegd wel zin in. Het wordt een lange weg, maar hopelijk wel een mooie. 🙂

You can

Advertenties

Feest, curved

Meestal kijk ik met een half oog TV, omdat ik altijd met andere dingen bezig ben. Soms wordt mijn aandacht wel door iets getrokken. Dit keer was dat bij Gert Late Night. Ik hoorde plots iets over curvy mannen en vrouwen (sic), die een apart feestje willen.

Zucht. Echt!
Kijk… ik snap dat je niet buitenkomt omdat je je bekeken voelt. Been there, weetjewel. Maar had ik mij beter gevoeld op een feestje waar alleen maar dikkere mensen aanwezig zijn? Ik weet wel zeker van niet! Het is toch niet omdat ik dik ben/was, dat ik alleen maar met dikke mensen mag gaan dansen? Alsof dat mij over die drempel zou halen. Plus… net als andere mensen, wou ik er gewoon bij horen. En dat erbij horen, daarmee bedoel ik niet tot een niche-groepje. Dat erbij horen, dat gaat ook echt niet gebeuren door aparte feestjes te organiseren.

Dus ja, ik vraag mij echt af: dat hokjesgedoe, moet dat? Moeten dikke mensen samen met andere dikke mensen gaan feesten? En moeten kleinere mensen dat dan samen met andere kleinere mensen doen? In mijn geval: welke groep moet ik dan kiezen? En val ik dan bij de kleinere mensen niet uit de toon omdat ik toch ook dik ben? Moet er daar dan ook geen apart feestje voor georganiseerd worden? Overigens: hoe gaat er bepaald worden wie er mag komen en wie niet? Moet je op de weegschaal? Wordt dat op zicht bepaald? Wat met ‘randgevallen’? Ha, en ook: wat als je dan verliefd-verloofd-getrouwd bent met een slanke man of vrouw… is de partner dan ook welkom? Of mag die buiten wachten tot man- of vrouwlief klaar is met dansen? Om maar te zeggen: heel veel vragen bij dergelijk concept!
Of oh wacht… even opgezocht. Blijkbaar zijn ‘fans van volslank‘ ook uitgenodigd. Het is ook “voor de liefhebbers en de vrienden”. Echt waar. Ik gruwel!

Het is waarschijnlijk allemaal goed bedoeld. No fatshaming, daar kan ik alleen maar achter staan.  Maar… werkt dat ook niet de andere kant op? Ik ben zelf iemand die altijd al vol complexen gezeten heeft, door die issues met mijn gewicht. Net zoals de dame op TV, woog ik ook altijd al meer dan andere kinderen van mijn leeftijd. Net zoals de dame op TV dacht ook ik dat het maar zo was, en dat daar niets aan te doen was. Dat het mijn schuld niet was. Ik had het daar al een keer over. Nu, ik ken de dame in kwestie niet. Voor mezelf kan ik proefondervindelijk wel stellen dat het een feit is dat ik niet “zomaar” dikker werd. En dat ik ook wel vermoed dat dat voor heel veel mensen zo is. Aanleg? Ja, misschien en zo vanal. Neemt niet weg dat je met die aanleg wel iets kan doen. Die aanleg voeden, of niet. Pun intended.

Los daarvan gaat zo’n avond “onder gelijken” mij niet helpen om die “ik ben dik en ongelukkig” issues aan kant te zetten. Want keer en draai het hoe je wilt: vergeleken zal er toch worden.  “Oh kijk, ik ben toch niet de dikste hier”.

En ik blijf het zeggen: ik vond het leven als volslanke (aargh! Ik was dik, gewoon dik! Gedaan met dat eufemisme!) – ik herbegin dus: ik vond het leven als dikke vrouw echt geen leuk leven. Ik kon niets, ik deed niets. En neen, ik zou ook niet naar dergelijke feestjes gegaan zijn. Ik twijfel er overigens niet aan dat er mensen zijn die dat wél zullen doen. De ene zit nu eenmaal anders in elkaar dan de andere. Maar persoonlijk? Neen. Net de diversiteit in het leven maakt het leven boeiend, en dat is ook zo voor feestjes. Ik hoop dan ook oprecht dat het niet de ‘freakshow’ zal worden, met al die media-aandacht. Want uiteindelijk is het dat toch wel een beetje aan het worden. Ik vind het geen vrolijk idee….

beauty

Hoe kwam het zover ja?

“Ik snap niet hoe je het zo ver kan laten komen”, aldus een dame die aan tafel mee zat. Het antwoord was simpel: “ik wel”, waarop ik vragend aangekeken werd.
Het gesprek ging eigenlijk over een man die net overleden was. Nog vrij jong, 60 jaar. Maar met een gewicht ver boven de 100kg. En van het ene kwam dus het andere, in dat gesprek.

Want inderdaad ja. Ik snap dat wel. Want ik ben ervaringsexperte. Ervaringsexperte in boven de 3 cijfers wegen. Ervaringsexperte in het zo ver laten komen. Ik weet dus ook perfect hoe dat dat gaat.

Hoe dat dan gaat? Ach… lang verhaal een beetje korter: op een gegeven moment heb je wat kilootjes teveel, en ben je te zwaar. Oeps, nog een kilo erbij. En nog eentje. En op de duur kan het je gewoon niet meer schelen. Want wat je ook doet, die kilo’s komen er gewoon vanzelf bij, door nog maar naar een taartje te kijken! Maar echt hé! Dat ik dat taartje ook opat, dat is overigens een detail. Zo waren er heel veel details.  En zo komen er ook heel veel kilo’s bij. Niet op een dag, niet op een week, want dit is een proces van jaren. Het helpt ook niet dat je op de duur jezelf niet veel meer waard vindt en quasi niet meer buitenkomt. Om te werken ja. En om de sociale verplichtingen waar je niet onderuit kan. Maar verder? Neen… home sweet home!

Feit is dat je ook weinig andere keuze hebt. Je kan niets, want je bent te zwaar. En doordat je te zwaar bent, ga je ook niets doen, want je kan het toch niet. Een vicieuze cirkel, en geraak er maar eens uit. Niet dat ik niets wou doen trouwens. Maar tussen willen en kunnen gaapt toch nog altijd een heel erg groot gat. Zeker met dat gewicht.

Dus ja… ik weet heel erg goed hoe dat gaat, zo allemaal, hoe je het zo ver kan laten komen. Het is verder ook wel een ‘makkelijk’ leven. Je maakt je geen zorgen over gezonde voeding, je plant geen sportmomenten in, en je bent altijd mee met alles wat er op TV komt. Echt! En qua kleding: ook no worries. De eenheidsworst die in de kast hangt, want heel veel keuze in grote maten is er in de winkels niet, daar haal je iets uit, en dat is het. Geen kledingstress. Lekker makkelijk, inderdaad. De frustraties daargelaten toch.

Neemt niet weg dat, mocht ik voor de keuze gesteld worden, ik toch het leven van nu zou kiezen. Het actievere leven. Het leven met veel buiten zijn, met veel weg zijn. Het leven mét sport. Mét lopen, mét fietsen. En ja, for that matter: het leven met de vrienden die ik door dat sporten er zomaar gratis en voor niets bij kreeg.

Want ja, mij is het inderdaad gelukt om uit dat vicieuze cirkeltje te stappen. Niet dat dat gemakkelijk was. Verre van. Dat beginnen met sporten bijvoorbeeld, dat was een immens grote stap. Zeker dat buiten sporten. Dat mij onder de andere ‘sporters’ begeven. Want ik dacht altijd dat zij dachten van “wat doet die dikke hier op ons pad”. Ik moet niet voor anderen denken, ik weet het. Maar mentaal heb ik het daar dus heel erg moeilijk mee gehad. En het heeft ook heel erg lang geduurd voor ik dat gevoel naast mij kon leggen. Nu, op dit eigenste moment, kan ik zeggen dat het niet meer speelt. Maar dat is maar pas sinds onlangs eigenlijk.

Idem met die kleren. Op dit moment ben ik echt op een soort van ontdekkingstocht. Ik pas voor het eerst in meer dan 20 jaar in leuke kleren. Geen grote maten gespecialiseerde toestanden. Al zie ik mezelf nog altijd wel dikker dan ik ben. Ik heb ook altijd nog bevestiging nodig, wat support. Zo onzeker, om zot van te worden. Zotter ja.

Goh ja, en die onzekerheid. Ik vrees dat dat toch iets zal zijn wat er niet meer uitgaat. Ik weet dat het heel erg stom is, maar ik ben en blijf toch heel erg onzeker over allerlei dingen. Zelfs al is er bevestiging. Dus ja, dat is stom. Langs de andere kant is dat wel iets dat bij mij hoort. Want door die onzekerheid ga ik af en toe een beetje de dieperik in. En dat is wel ok, want daardoor leer ik de hoogtes ook veel meer naar waarde te schatten.

Enfin, om maar te zeggen: het kwam zover, ja, en ik weet ook hoe. Ik ben er overigens niet trots op. Maar de dingen zijn nu eenmaal wat ze zijn, of toch wat ze waren.
Nu besef ik ook dat zowat kilootjes verliezen, dat dat niet zomaar gewicht verliezen is. Dat is niet zomaar slanker worden. Dat is heel veel meer dan dat. En dat allemaal plaatsen, dat is ook nog wel een dingetje. Maar zo stilaan lukt dat wel… “with a little help from my friends”.

De (kleding)box van Pandora

Aye… de doos van Pandora… die is open. De geest is uit de fles, en van die dingen allemaal. Wat ik nu weer broebel?
Ik zal dat weer eens haarfijn expliqueren zie, want dat doe ik graag. Diegenen die hier al langer meelezen, die kennen het verhaal van mijn gewicht, en vooral dat van mijn gewichtsverlies. Van heel hoog naar wat lager. En dat dat de figuurlijke zweet bloed en tranen gevraagd heeft. Dat de ene dag de andere dag niet is. En met ups en downs. En zo vanal.

Lang verhaal kort, of toch nog eens een poging 😉 : ik had dus ooit-niet-eens-zo-superlang-geleden maat 56. Dat ik momenteel niet in maat 56 moet gaan kleren zoeken, dat is mij duidelijk. Maar toch blijf ik ergens in mijn hoofd blijkbaar dikker dan ik ben. Ik grijp automatisch naar een XXL of naar maat 46, want dat is veilig. Daar pas ik in.

Echter, 2 weken terug wou ik heel graag zo’n playsuit . Die er helaas niet was in maat 46. “Maar probeer dan toch die 44”, werd er geopperd. Ervan overtuigd dat het toch niet zou lukken, probeerde ik het toch. Om vervolgens met stijgende verbazing te merken dat mijn lijf, dat ik quasi altijd gekend heb als te dik en te lomp en nooit ergens in passend, daar gewoon in past. Meer zelfs, het zat (en zit!) eigenlijk supergoed, en het stond mij nog ook. Onwaarschijnlijk.

En het is nog niet gedaan. Want met mijn ‘winkelstages’ deze dagen, kom ik in winkels waar ik nog nooit geweest ben. Of waar ik al wel geweest ben, maar nooit echt naar de kleding durfde te kijken.  Zo ook vorige week. Die knalroze short die een verkoopster aanhad leek mij wel mooi. Maar helaas, niet meer in mijn comfortabele maat 46 beschikbaar. Echter, die dingen bleken nogal groot te tailleren, dus ja… “pas eens een maatje kleiner, Sandra”. Dat maatje kleiner bleek te groot. En dus bestelde ik het maatje nog kleiner, want dat was niet meer op voorraad in de winkel. Volgen jullie nog? Want het is nog niet gedaan! De dag erna vond ik namelijk ook de groene short wel leuk, maar die was niet meer beschikbaar in de maat die ik besteld had in het roze. Maar, werd er geopperd, pas anders die nog kleinere maat, het is stretch, dat gaat waarschijnlijk wel lukken. Ik dus met een klein hartje de paskamer in, en lap! Dat paste! Maat 40, astemblieft! Nu goed, het zijn inderdaad maten die heel ruim tailleren, maar dan nog. Ik groeide gelijk een stukje. Of neen, beter, ik slankte gelijk een stukje af! 😉

En dan moest het beste vandaag nog komen. In een boetiek, waar ik mijn entree vanochtend, nat in het zweet en in fietsbroek en sportshirt maakte. Die entree was een beetje raar, ik geef het toe. Logisch ook dat ik een beetje een rare ‘komt zij hier een hele dag werken’-blik kreeg. 😀  Eens uitgezweet en omgekleed kwam het wel goed, en werd het een fijne en ook leerrijke dag. De verkoopster wees mij tijdens de dag op een jurk waarvan ze dacht dat die mij leuk zou staan. Qua kleur, qua model. En dat mijn maat er nog was, een large. Pardon? Large? XXL, op zijn minst hé! Hoewel ik ervan overtuigd was dat de jurk te klein zou zijn, beet het toch wel.  Ja, tuurlijk beet dat toch. En tuurlijk probeerde ik die jurk. Ze paste. Maar het was wel heel erg raar om mezelf in dergelijke jurk te zien – een stukje korter dan de andere die ik heb, en ook wat gecentreerder – maar de verkoopster had wel gelijk. De jurk zat (en zit 😉 ) mij als gegoten. Ik heb zelfs een taille! Woohoow!
En zo ging het dus maar door. Ik was daar nu toch, en wat persoonlijk advies is wel prettig. En ik had toch kleren nodig, want ik heb afgelopen maanden weer heel veel kleding moeten wegdoen wegens te groot. Mijn kledingkast is dus weer mooi aangevuld, met spullen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou dragen. Voor mij is en blijft het een hele rare gewaarwording, dat ik eigenlijk slanker ben dan ik mezelf zie. Ooit went het misschien wel zeker? Tot die tijd blijf ik mij erover verwonderen en blijf ik erover schrijven.

Morgen moet ik gelukkig in een kinderkledingwinkel gaan helpen. De kans is klein dat er daar iets in mijn maat te vinden is. 😉

hapiness dress.jpeg

De nieuwe job!

Dit gaat zoooo niet goedkomen, met mij en mijn nieuwe job!
Hoezo? En hoe ik dat nu al weet? En dat ik nog maar net begonnen ben? Vandaag dan nog!

Awel ja… ’t is dat ik natuurlijk terug bij een retailer aan de slag ben gegaan. Zelfde soort functie ja, alleen nét iets anders. Nét iets uitdagender denk ik ook, zo na de eerste dag. En ik heb daar wel zin in, in die uitdagingen. Jeuj, en zo vanalles! Het moet nog allemaal een beetje duidelijk worden de komende weken en maanden, maar ik voel mij in ieder geval nu al heel erg welkom. Het lijkt een beetje of het stof van mij afgeblazen is, en ik nu opgeblonken en al elders mag gaan “shinen”. Zei ik ooit al dat enig gevoel voor drama mij toch niet onbekend is? 😉

Het ‘probleem’ situeert zich dan ook anders. Want ik moet dus voor mijn job ‘op stage’, om de winkels te leren kennen. Op zich geen probleem. Tuurlijk niet. Het lijkt mij wel eens boeiend om aan de andere kant te staan. Dat gaat mij helpen bij mijn job binnenkort.

Maar bon ja… sinds ik zo’n beetje afgevallen ben (de dame van de opleidingen bleef het vanochtend maar zeggen: “40 kilo zeg!”), heb ik een chronisch gebrek aan kleding. Ook omdat er nog constant dingen plots te groot lijken te worden, wat een rare gewaarwording blijft. De vorige keer paste het nog mooi, en nu hangt het als een patattenzak aan mijn lijf, dat gevoel.  Dus jah, kleding, en bij uitbreiding schoenen ook, die krijgen de laatste tijd wat meer aandacht. Want er zijn dus ook schoenen die te groot geworden zijn! En die schoenen, daar wringt het hem. Of wrong het hem, vandaag. En ook de komende dagen vast nog. Mijn eerste stage zal namelijk deze week in de schoenenwinkel zijn.

En verdorie zeg! Zag ik daar nu geen fantastisch mooi paar schoenen staan zeg? Aan -70% astemblieft! En ze pasten nog ook! En, nog belangrijker: ik kon er ook mee stappen. En jahaaa, ze hadden hakken. Maar bon ja… wanneer ga ik die dingen weer aandoen? Deze week alvast niet, want om zo door een winkel te hupsen, heb ik denk ik wat comfortabelere schoenen (lees: sneakers) nodig. Ik heb nu dus een deal met mezelf: als die schoenen op het einde van de week er nog steeds staan, dan zijn wij voor elkaar voorbestemd. Dan koop ik ze gewoon! Deze week is dus onder controle. Denk ik. Want die schoenen zullen tegen vrijdag vast wel verkocht zijn. Morgen wordt er daar wel geleverd. Nieuwe spullen. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Toch?

Er is daar echter ook nog volgende week. Volgende week trek ik de stad in, en mag ik in “de boetiekskes” gaan stage lopen. Het gaat van kwaad naar erger gaan vrees ik. Want in die boetiekskes hangt best wel schoon gerief. En het zijn solden. En ik heb toch ook nog wel wat gerief nodig. En hoe plezant zou dat wel niet zijn als ik in die boetiekskes ook iets kan dragen uit dat boetiekske. Allez ja, 1 uitzondering, de winkel met kinderkleding natuurlijk. Maar dan nog kan ik daar wel iets dragen uit een ander winkeltje van de groep. Haaaajaaaaaa!
En misschien wel iets waar die schoenen van hierboven geweldig zouden onder gaan? Ik peins dat ik nu toch een soort van plan heb…

Maar dit is eigenlijk zooooo not me! Dat nieuwe werk, dat maakt het slechtste in mij los. Nu al! 😉 Langs de andere kant: vroegah, als in 40 kilo zwaarder, zou de gedachte aan in een winkel moeten gaan helpen alleen maar paniek veroorzaakt hebben. Paniek, want ik zou mij voelen als een olifant in de porseleinkast. Nu vind ik het eigenlijk wel leuk, en een keer fijn om te doen. Ik kijk er dan ook naar uit.

Aja, en nog iets! Restart… ik heb beslist dat ik er nog maar eens voor ga. Ik ben tot op heden 12kg kwijt, en stabiel… Stabiel, ondanks alle uitspattingen van de laatste weken. Ergens deed ik het tussendoor toch echt wel goed. Maar eerlijk? Ik wil eigenlijk nog een 15-tal kilootjes kwijt, en dan ben ik er, naar mijn gevoel. Vandaag ben ik dus maar eens bij de Restart-coach langs geweest, en het beste nieuws daar was dat – eindelijk – mijn metabolische leeftijd ook aan het zakken is. Ik word dus jonger! Echt! Het rare is dat ik dat gisteren nog vond van mijn foto, dat ik er zo jong uitzag. Even kaderen: mijn smoelenboek profielfoto was intussen al meer dan een jaar oud. En dus verzuchtte ik gisteren tegen een vriendin dat ik eigenlijk een nieuwe profielfoto nodig had. Het was maar een woord… amper een paar minuutjes later had ze haar fototoestel bovengehaald, en moest ik eraan geloven. Dus ja… alles op een hoopje: nieuwe job, nieuwe profielfoto, nieuwe Restart! Nieuwe Sandra? Ik ben er helemaal klaar voor! Laat die tweede helft van 2017 maar komen!

 

Van couch potato naar slowrunner

Ik postte gisteren een blog met mijn nabeschouwing over den Elewijtse Halve. Mijn zoon merkte op dat ook hij nu heel goed zag dat ik heel veel afgevallen ben. Maar dat hem dat er ook niet van weerhouden had om met onnozele commentaar te reageren op de link op Facebook – zijn eigen woorden hé! 😉

Enfin, dat kan en dat mag allemaal… maar daardoor kreeg ik toch weer even een moment van reflectie.

Spot the difference… ik kan het zelf nog altijd niet helemaal bevatten, maar geloof mij maar op mijn woord: dit leven is duuzend keer beter dan het leven van een paar jaar terug, zelfs al was ik toen jonger. Het was tot op heden al een hele reis, maar wel eentje die ontzettend de moeite waard is. Ik kan het iedereen die wat kilootjes kwijt wilt aanraden.

En noteer ook dit: nooit laat ik het nog zover komen. Daarom, ook voor mezelf, een klein overzichtje van mijn ‘reis’ tot nu toe…. ik zit en sta er zelf nog alle dagen van te kijken…

Feestjes

Naar feestjes gaan, dat is tegenwoordig kei-plezant! Want de laatste feestjes waar ik naartoe ging, daar vlogen de complimentjes mij om de oren. En dat is altijd wel plezant. Feit is natuurlijk ook dat een leuke jurk helpt. Die leuke jurk die inderdaad al bijna een jaar in mijn kast hing te hangen met het etiket nog aan, die past nu dus perfect. Maar écht perfect! En dat is wel leuk, dat zo’n jurk dan eindelijk past. En dat je daar ook complimentjes voor krijgt.

Het meest hilarische compliment was wel dat ‘tot voor een paar weken alles nog blubberde bij haar, maar dat het nu allemaal schoon in proportie is’. Veeg mij maar bijeen ja! 😀 😀
Het is ook al wel wat dat ik er ook de humor van inzie nu. Want ook dat is weleens anders geweest! Ha!

Maar persoonlijk, wat voor mij écht het leukste moment was, dat was toen we na zo’n feestje nog wat zaten te drinken buiten en het wat fris werd. Ik had even zitten negeren dat ik best ook wat kou kreeg, maar op de duur moest ik toch toegeven: ik had kou. Ik stond op het punt om mijn truitje in de auto te gaan halen, toen een man – type lang en smal en hip – aanbood om zijn kostuumvest binnen voor mij te gaan halen.

Bon… een beetje halve paniek dus bij mij. Die vest, die ging mij nooit passen! En dan zat ik daar, met zo’n vest half op mijn ene schouder. Wat nu?
Die halve paniek, die bleek half ongegrond. Die vest, die ging perfect over mijn schouders. Maar zou ik proberen ze aan te trekken? In eerste instantie dus niet, want ik was bang om ze stuk te maken. Zo’n vest, dat zou mij toch ook nooit passen? Dat is alleen maar voor slim fit vrouwen weggelegd! Maar bon ja… het triggerde wel. Zou ik, zou ik niet? Op de duur zou ik, en eh… die slim fit van die lange smalle hippe man… die paste! Echt! Serieus! Ik paste daar in! Ik vind dat dus ongelooflijk zoiets!

Weer een ervaring rijker. Ik zeg het nog maar eens: dat slankere leven, dat is toch wel iets! Dat doet ook wel iets met een mens. Rare dingen. Die sky en die limit… we zijn er nog laaaaang niet! Maar die reis naar die sky (terwijl die limit telkens mee opschuift) die is toch al wel dik (pun intended, of wat had je gedacht 😉 ) de moeite waard!

single step.jpg