Categorie archief: Geen categorie

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂

 

Advertenties

Onkruid

Onkruid trekken, zei ik gisteren dat ik vandaag zou doen. Uhu. Mensen zeggen ook weleens dat je van werken in de tuin helemaal zen wordt. Uhu. Dat je daar rustig van wordt. Uhu. Dat dat kalmerend werkt. Uhu.

Ik dus met goede moed vanochtend de voortuin in. ’t Is te zeggen, de oprit op, want de voortuin daar wil ik nog niet eens aan denken om daaraan te beginnen. De oprit dus. Die is een paar meters lang, en een paar meters breed. Er liggen wat tegels, en ook steentjes. En daartussen tiert het onkruid welig. Maar dan ook echt welig!

Ik had een tijdje terug de tip gehad om een mengsel te maken van 1 kilo zout en 200 ml azijn en 5 liter water. Bon… dat werkt. Het onkruid schrompelt ervan weg. Alleen… met die 5 liter water kom ik dus niet ver op die meters oprit. *zucht*
Dus ja, het was goed voor even, ook dankzij de hete zomer, en toen ging het weer regenen. En schoot het onkruid weer alle kanten uit. Na een korte midweek weg, viel het mij dan ook op hoe groen de oprit was. Met wuivende blaadjes zeg! Ja, zo hoog stond dat onkruid dus al. Dus geen ontsnappen aan, ik moest en zou onkruid trekken.

Ik startte vooraan, aan de straatkant. Probleem, want daar hoorde ik de muziek niet. Die stond aan de voordeur. Eerst de muziek wat dichterbij gehaald (den Bryan vandaag hé! 😀 ), en dan aan de slag. De eerste onkruidjes lieten zich gewillig met wortel en al uit de grond trekken. Auw! Dat was een distel. Gemene prikkers zeg! En dan zo’n geniepig kruipplantje. De wortel zit ergens tussen de tegels, aan jou om uit te vissen waar, want het plantje heeft zich intussen wijd verspreid. Gedoetjes, echt!

Hoe verder ik vorderde op de oprit, hoe slechter het onkruid trekken eigenlijk ging. Ook een hulpmiddel in de vorm van zo’n steekspul hielp niet echt. Ik besloot dan maar van gewoon te doen wat mogelijk was. En dan verder te zien. Manman… echt… nooit geweten dat er zoveel onkruid kan groeien op 1 oprit! Zoals U2 ooit zong: too much is not enough. Na goed 2u had ik er dan ook meer dan genoeg van. De groenkliko was ook helemaal vol, en op de oprit stond er nog altijd groen dat er niet thuishoorde. Mijn T-shirt was intussen kletsnat van het zweet, mijn haar idem. En vuil, dat ook. Het helpt natuurlijk ook niet dat de short die je aanhebt nét iets te groot is en elke keer afzakt als je rechtstaat. En je die dan met die vuile tuinhandschoenen aan weer moet optrekken.

Enfin bon ja… ik was dus de uitputting nabij, doornat en vuil! En dus gooide ik na die 2u de handdoek maar in de ring. Of de tuinhandschoenen op de oprit. Zoiets. 😉
Dat zen worden, snieglukt hé! Ik zou begot al bijna een Sam Gooriske gaan doen. Ik snap dat helemaal hé, dat die kerel zijn gras gewoon laat groeien en daar een liedje over maakt! Zen worden van in de tuin werken, wie bedenkt dat  eigenlijk?

Morgen maak ik nog eens een mengsel van dat zout en die azijn, om het onkruid wat zich niet liet trekken nog aan te pakken. Ooit, ooit komt het goed. Ooit, ooit hebben wij hier een oprit die blinkt van contentement. Tot die tijd ga ik ervan uit dat op een goede oprit onkruid moet groeien. Nem!

 

It’s the final Countdown

Daarstraks postte ik op de grote smoelenboek: “It’s the final Countdown”. En oh boy kwamen daar reacties op zeg! Niet alleen onder de post zelf, maar ook privé, en zelfs achteraf nog, na de looptraining.

Mensen vragen zich dus af waar ik naar aan het aftellen ben. Collegaatjes polsten of ik hen mis (jeps, ofcourse 😉 ), anderen vragen dan weer wat er aan de hand is en naar wat ik aftel.

Eeeh… hallooookes! Het was gewoon Europe op de radio, en elke keer Europe op de radio komt, vind ik dat ik een soort statement moet maken door dat te vermelden. Of door het volume gewoon wat hoger te draaien, is het niet, ex-collegaatjes? Gewoon… omdat ik nog altijd zo blij word van dat nummer. Echtig in techtig!  En als ik blij ben, dan wil ik dat delen. Vandaar dus. Europe. The Final Countdown. Bij deze ook voor jullie weer beschikbaar, zodat jullie niet te ver door mijn pagina’s moeten scrollen, want de clip staat hier al wel een paar keer. 😀
Overigens… scroll na Europe nog even door, want ik had vandaag een beetje een nostalgisch dagje, er komen nog wat leuke eighties pareltjes. Allez… vind ik hé! 😀

Zo, dat was Europe. En iedereen (allez ja bon, bijna iedereen 😉 ) weet: geen Europe zonder Bon Jovi! Wooohooow! Jaja, die is vandaag ook gepasseerd, wees maar zeker! Ik had trouwens een opruimdagje vandaag. Een vuilniszak vol rommel eruit, idem dito met een doos vol oud papier. Hehe… een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd zeggen ze. Ik denk dat dat werkt, want ik heb me al lang niet meer zo licht gevoeld. Bon ja ok… ik ben ook een kilootje of 5-6 kwijt (neenee, niks wereldschokkends, ik had die er eerst ook flink aangegeten), maar toch… het voelt toch wel goed aan, thuis te komen in een huis met een pak minder rommel. En ja, Bon Jovi was daar voor een stuk de soundtrack bij, bij dat opruimen. Aaah… die intro… echt… blijft gewoon super!

Dé kers op die eighties-taart, die moest dan nog komen. Na de training en het obligate recupdrankje achteraf, kwam den Bryan in de auto nog een liedje ten berde brengen. Nu… Bryan Adams… ik heb daar een tijdje mee gedweept, ik vond hem fantastisch. “Reckless”, dat album heb ik ook helemaal zotgedraaid. En toen kwam hij op de soundtrack van dingeskes, allez, hoe heet het nu weer…

*dames en heren, we onderbreken even deze blog voor een bezoekje aan mijn vriend Google… *

Aha! Ik heb het! The Bodyguard, met Whitney Houston en Kevin Costner. Toen was de liefde met den Bryan een beetje over, omdat ik het te melig begon te vinden. Melig ja. Ik, die “Heaven” vanop Reckless zo schoon vond. Alsof dat niet… jahaa, tuurlijk wel! Die “Heaven” was ook zo 1 van die liedjes die altijd na den Bamba gedraaid werd “in mijne tijd”. Dat was bijgevolg een liedje dat ik vanuit de verte hoorde, wegens al op het toilet omdat ik mezelf toch weer de pijn van het niet-gekozen worden wilde besparen. Neemt niet weg dat ik er nog altijd weleens op zou willen dansen. Enfin… dit was niet de herinnering die ik wou hebben. Dus skippen, en over naar mooiere herinneringen. Want het blijft uiteindelijk wél een schoon lieke. Morgen Reckless nog eens spelen, als ik onkruid ga trekken op de oprit hierzo. Zo’n weekje vakantie thuis, dat doet wel iets met een mens ja! 😉

Wish you were here

Hmz… en dan zit je te kijken op een wit blad, en zegt WordPress ‘nog niets geschreven’. Doh! Echt! Alsofikdanietweetjoeng!

Ik wil vanalles schrijven, en eigenlijk wil ik het ook niet schrijven. Beetje in dubio. Ik leg mijn hart hier al zoveel bloot. En ik zie ook wel dat het gelezen wordt, maar soms is ook dat een beetje dubbel. Want wie leest dit? Geen idee. En is dat altijd zo, met bloggen? Dat bloggers niet eens weten wie hun lezerspubliek is? En ook… ik gooi wat van mijn persoonlijke dingen op het grote (boze?) web. Misschien is dat dom. Misschien ook niet. Ik heb geen dingen te verbergen, dus wat dat betreft.. no worries.
Alleen… soms zou ik het wel willen weten. Wie leest er? Wie ben jij? Wie zijn jullie? Ik heb er geen antwoord op. Jij/jullie wel?
En misschien ook, aanvullend op het voorgaande: wie ben ik? Aha! Ook daar heb ik dus geen antwoord op!

Enfin, om maar te zeggen… vanavond verlies ik mezelf nog maar eens helemaal in de muziek. Ik start met Pink Floyd, “Wish You were here”. Ik moet ergens starten, maar het is niet zomaar lukraak gekozen. Het is en blijft toch 1 van de mooiste liedjes ooit geschreven.  Waar het eindigt… dat merk ik straks vanzelf wel.
Overigens… “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”… dat is en blijft toch wel één van mijn favoriete films. Aanrader, wat mij betreft! 🙂 En ik heb ook nog vakantie, dus ik kan hem één dezer gewoon ook terugkijken! Hoera en zo vanal! 🙂

How I wish, how I wish you were here.
We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.

Aretha

Looking out on the morning rain
I used to feel so uninspired 
And when I knew I had to face another day
Lord it made me feel so tired. 
Before the day I met you,
Life was so unkind
You’re the key to my piece of mind

‘Cause you make me feel
You make me feel 
You make me feel like a natural woman (woman)

 

 

En dan was er ook nog deze… soms zou je denken dat heaven écht thé place to be is….

 

tik tak tik tak

Het is wat… een hele blogpost klaarstaan hebben, maar de foto’s niet kunnen uploaden wegens kwakkelende wifi. Tik tak, tik tak… en dat ding blijft maar draaien. Gevolgd door de mededeling dat de foto’s wegens fout niet kunnen opgeladen worden.
Wat fout? Hoezo fout? Tss… echt!

In ieder geval… zoals ooit al eens gemeld: de dingen blijven wat ze zijn. Ook de mooie dingen. Iets met magisch, flashback, verliefd, en van die dingen. Ik had het er ooit al eerder over, en wou er nog eens op terugkomen. Diegene die nu al weet waar het over gaat, wint. Wat, daar moet ik nog eens over nadenken. En gezien ik toch moet wachten, nu eerst dan maar een glaasje rosé. Ik twijfel nog tussen trocken en halbtrocken, ik vind het allebei lekker. Keuzestress!  Het kunnen ook 2 of meer glaasjes worden. En een nachtje slaap, en koffie en vanal. Want er zijn ook dingen die nu eenmaal niet zeker zijn. En daarmee heb ik het dan over een kwakkelende wifi.

In afwachting een liedje. Een schoontje. Vind ik persoonlijk zelf. Allez ja, dat is als de joetjoeb wilt meewerken natuurlijk…

 

 

Brallonnen in Beauvechain

Naar goede gewoonte was het weer Brallonnen geblazen afgelopen zaterdag. Beauvechain was dit keer the place to be. Niet de meest mooie omloop, maar wel vrij vlak. En veel steentjes en kasseien en landbouwweggetjes. Meende ik mij zo allemaal te herinneren. Dat van dat vrij vlak neem ik overigens terug. What was I thinking?

Op weg naar Bevekom vroeg onze chauffeur mij of ik al stress had. Stress? Ik? Ik verstond niet zo goed waarom hij mij die vraag stelde. 😉 Ja tuurlijk had ik weer stress, zelfs al was er geen reden om stress te hebben. Ik ging gewoon 12 kilometer lopen, en dat kan ik. Toch? Pff, al dat gedoe altijd! Een training is veel minder vermoeiend.

Na de nodige plaspauzes (uhu) en een terugroepactie aan de start (geen idee waarom eigenlijk, iets met een start die een paar meter eerder was dan waar de lopers stonden, maar ze tekenen daar natuurlijk ook nooit een startlijn), gingen we met 5 minuutjes vertraging uiteindelijk toch van start over de kasseien. Voor mij liepen een papa en zijn zoontje, volgens mij met spiksplinternieuwe witte kousen aan. Een mens moet iets terwijl ze haar adem zoekt natuurlijk….

Toen ik mijn adem en mijn tempo eindelijk gevonden had, kwam er een dame naast mij lopen en vroeg mij of ze samen met mij mocht lopen. Ja, uiteraard. Met 2 loopt het toch altijd iets vlotter dan alleen. Haar tempo lag toch nét ietsiepietsie hoger dan het mijne, maar ik besloot gewoon mee te gaan. We maakten kennis, en het klikte wel. Leuke dame, en aan gespreksonderwerp (lopen, of wat had je gedacht?) geen gebrek. 7 kilometer gingen we zo door, en toen wou ze iets sneller gaan. Of ik dat erg vond? Neen, totaal niet. A woman’s got to do what a woman got to do, toch? Lopen dus! Ik kabbelde zelf wat verder, en was erg blij dat er 2 bevoorradingen voorzien waren. De zon brandde genadeloos, en veel schaduw – op 2 kleine boskes bomen na – was er op het parcours door de velden niet te vinden. Afzien! Zweten!

Net op het moment dat ik alweer een helling zag aankomen, en bij mezelf dacht dat ik die helling wel al stappend zou nemen, zag ik een clubgenoot mijn richting uitkomen. Damn… ik had de helling op willen zijn tegen dat hij mij tegemoet kwam, maar dat had ik dus net niet gehaald. Jammer, maar… hij had wél een flesje water voor mij mee, en dat was zo welkom! Een persoonlijke verzorger zeg maar! En doe er ook maar gelijk motivational coach bij. Ik besloot om dit keer niet te pruttelen en tegen te spreken, maar zijn adviezen gewoon te volgen. Lopen in de goot in plaats van over de kasseien, achter hem uit de wind lopen, nog een slokje drinken… en kijk, plots lukte het mij toch om die dame waar ik al de hele jogging lang haasje over mee gespeeld had, achter mij te laten. Mijn looppartner had al een volgend doel in het vizier: “die daar, die gaan we ook nog voorbij”. Ik pruttelde toch even tegen. Helemaal niets zeggen lukte me toch niet. 😉 Maar hij had wel gelijk. Stillekes aan kwamen we dichter en dichter op de dame in kwestie. Toen we bijna bij haar waren, was ze al wel quasi aan de finish. Ze moest enkel nog draaien aan de vlaggen, en binnenlopen. Een verloren zaak volgens mij, niet volgens Michaël: “spurten, nu Sandra, loop mij eraf, en loop haar voorbij”. Ik zag het echt niet zitten, maar besloot het toch maar te proberen. Beetje grotere passen, een kleine versnelling, ze kwam dichter, en dichter… en toen ging ik haar gewoon voorbij! Ik weet niet wie het meest verbaasd was, zij of ik.

Resultaat: voor de 5de keer dit jaar een verbetering van mijn PR op een Brabant Wallon-parcours met ongeveer 10 minuten. I’m on a roll! Het gaat alleen op een keer wél stoppen denk ik. 😀

En als toemaatje blijkt er ook nog een soort van geweldige fotoreeks te zijn van dat water-aangeef-moment. Met dank aan Laurent Saublens, de fotograaf van dienst. 🙂