Categorie archief: Geen categorie

Efkes tussendoor zo…

Recyclage… altijd plezant! 😉

My thoughts are like butterflies

Eerst klikken op de volgende link, en dan pas verder lezen:

deze link heb ik het dus over…

Je bent gerickrolled! Altijd al eens willen doen eigenlijk. Die kinderhand hé.. .

Enfin, dit gezegd zijnde heb ik eigenlijk verder niet veel te vertellen vandaag. Misschien nog juist efkes den tekst, dan je kan meezingen hé. ’t Is van graag gedaan en zo vanal! 🙂
(Morgen heb ik hopelijk iets interessants te vertellen, al weet je dat nooit zeker natuurlijk! 😉 )

giphy.gif

View original post

Advertenties

Lest we forget

11 november. Wapenstilstand.

11 november. Een dag om meer dan even stil te staan bij het zinloze van de oorlog.

11 november. Om hen te gedenken die hun leven gaven opdat iemand als ik gewoon aan de tafel achter een computerscherm kan zitten schrijven wat ik wil.

11 november. Het is grijs, het waait, en het regent.

11 november. Ik ga lopen. 20 kilometer. En de volle 20 kilometer ga ik in mijn hoofd houden dat afzien relatief is. Dat dit niet eens afzien is, dat er mensen zijn die geleden hebben, opdat ik kan en mag lopen op zo’n herfstige zondagnamiddag. Misschien wel in de regen. Maar wel vrij.

11 november. Lest we forget.

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

 

 

 

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂

 

Onkruid

Onkruid trekken, zei ik gisteren dat ik vandaag zou doen. Uhu. Mensen zeggen ook weleens dat je van werken in de tuin helemaal zen wordt. Uhu. Dat je daar rustig van wordt. Uhu. Dat dat kalmerend werkt. Uhu.

Ik dus met goede moed vanochtend de voortuin in. ’t Is te zeggen, de oprit op, want de voortuin daar wil ik nog niet eens aan denken om daaraan te beginnen. De oprit dus. Die is een paar meters lang, en een paar meters breed. Er liggen wat tegels, en ook steentjes. En daartussen tiert het onkruid welig. Maar dan ook echt welig!

Ik had een tijdje terug de tip gehad om een mengsel te maken van 1 kilo zout en 200 ml azijn en 5 liter water. Bon… dat werkt. Het onkruid schrompelt ervan weg. Alleen… met die 5 liter water kom ik dus niet ver op die meters oprit. *zucht*
Dus ja, het was goed voor even, ook dankzij de hete zomer, en toen ging het weer regenen. En schoot het onkruid weer alle kanten uit. Na een korte midweek weg, viel het mij dan ook op hoe groen de oprit was. Met wuivende blaadjes zeg! Ja, zo hoog stond dat onkruid dus al. Dus geen ontsnappen aan, ik moest en zou onkruid trekken.

Ik startte vooraan, aan de straatkant. Probleem, want daar hoorde ik de muziek niet. Die stond aan de voordeur. Eerst de muziek wat dichterbij gehaald (den Bryan vandaag hé! 😀 ), en dan aan de slag. De eerste onkruidjes lieten zich gewillig met wortel en al uit de grond trekken. Auw! Dat was een distel. Gemene prikkers zeg! En dan zo’n geniepig kruipplantje. De wortel zit ergens tussen de tegels, aan jou om uit te vissen waar, want het plantje heeft zich intussen wijd verspreid. Gedoetjes, echt!

Hoe verder ik vorderde op de oprit, hoe slechter het onkruid trekken eigenlijk ging. Ook een hulpmiddel in de vorm van zo’n steekspul hielp niet echt. Ik besloot dan maar van gewoon te doen wat mogelijk was. En dan verder te zien. Manman… echt… nooit geweten dat er zoveel onkruid kan groeien op 1 oprit! Zoals U2 ooit zong: too much is not enough. Na goed 2u had ik er dan ook meer dan genoeg van. De groenkliko was ook helemaal vol, en op de oprit stond er nog altijd groen dat er niet thuishoorde. Mijn T-shirt was intussen kletsnat van het zweet, mijn haar idem. En vuil, dat ook. Het helpt natuurlijk ook niet dat de short die je aanhebt nét iets te groot is en elke keer afzakt als je rechtstaat. En je die dan met die vuile tuinhandschoenen aan weer moet optrekken.

Enfin bon ja… ik was dus de uitputting nabij, doornat en vuil! En dus gooide ik na die 2u de handdoek maar in de ring. Of de tuinhandschoenen op de oprit. Zoiets. 😉
Dat zen worden, snieglukt hé! Ik zou begot al bijna een Sam Gooriske gaan doen. Ik snap dat helemaal hé, dat die kerel zijn gras gewoon laat groeien en daar een liedje over maakt! Zen worden van in de tuin werken, wie bedenkt dat  eigenlijk?

Morgen maak ik nog eens een mengsel van dat zout en die azijn, om het onkruid wat zich niet liet trekken nog aan te pakken. Ooit, ooit komt het goed. Ooit, ooit hebben wij hier een oprit die blinkt van contentement. Tot die tijd ga ik ervan uit dat op een goede oprit onkruid moet groeien. Nem!

 

It’s the final Countdown

Daarstraks postte ik op de grote smoelenboek: “It’s the final Countdown”. En oh boy kwamen daar reacties op zeg! Niet alleen onder de post zelf, maar ook privé, en zelfs achteraf nog, na de looptraining.

Mensen vragen zich dus af waar ik naar aan het aftellen ben. Collegaatjes polsten of ik hen mis (jeps, ofcourse 😉 ), anderen vragen dan weer wat er aan de hand is en naar wat ik aftel.

Eeeh… hallooookes! Het was gewoon Europe op de radio, en elke keer Europe op de radio komt, vind ik dat ik een soort statement moet maken door dat te vermelden. Of door het volume gewoon wat hoger te draaien, is het niet, ex-collegaatjes? Gewoon… omdat ik nog altijd zo blij word van dat nummer. Echtig in techtig!  En als ik blij ben, dan wil ik dat delen. Vandaar dus. Europe. The Final Countdown. Bij deze ook voor jullie weer beschikbaar, zodat jullie niet te ver door mijn pagina’s moeten scrollen, want de clip staat hier al wel een paar keer. 😀
Overigens… scroll na Europe nog even door, want ik had vandaag een beetje een nostalgisch dagje, er komen nog wat leuke eighties pareltjes. Allez… vind ik hé! 😀

Zo, dat was Europe. En iedereen (allez ja bon, bijna iedereen 😉 ) weet: geen Europe zonder Bon Jovi! Wooohooow! Jaja, die is vandaag ook gepasseerd, wees maar zeker! Ik had trouwens een opruimdagje vandaag. Een vuilniszak vol rommel eruit, idem dito met een doos vol oud papier. Hehe… een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd zeggen ze. Ik denk dat dat werkt, want ik heb me al lang niet meer zo licht gevoeld. Bon ja ok… ik ben ook een kilootje of 5-6 kwijt (neenee, niks wereldschokkends, ik had die er eerst ook flink aangegeten), maar toch… het voelt toch wel goed aan, thuis te komen in een huis met een pak minder rommel. En ja, Bon Jovi was daar voor een stuk de soundtrack bij, bij dat opruimen. Aaah… die intro… echt… blijft gewoon super!

Dé kers op die eighties-taart, die moest dan nog komen. Na de training en het obligate recupdrankje achteraf, kwam den Bryan in de auto nog een liedje ten berde brengen. Nu… Bryan Adams… ik heb daar een tijdje mee gedweept, ik vond hem fantastisch. “Reckless”, dat album heb ik ook helemaal zotgedraaid. En toen kwam hij op de soundtrack van dingeskes, allez, hoe heet het nu weer…

*dames en heren, we onderbreken even deze blog voor een bezoekje aan mijn vriend Google… *

Aha! Ik heb het! The Bodyguard, met Whitney Houston en Kevin Costner. Toen was de liefde met den Bryan een beetje over, omdat ik het te melig begon te vinden. Melig ja. Ik, die “Heaven” vanop Reckless zo schoon vond. Alsof dat niet… jahaa, tuurlijk wel! Die “Heaven” was ook zo 1 van die liedjes die altijd na den Bamba gedraaid werd “in mijne tijd”. Dat was bijgevolg een liedje dat ik vanuit de verte hoorde, wegens al op het toilet omdat ik mezelf toch weer de pijn van het niet-gekozen worden wilde besparen. Neemt niet weg dat ik er nog altijd weleens op zou willen dansen. Enfin… dit was niet de herinnering die ik wou hebben. Dus skippen, en over naar mooiere herinneringen. Want het blijft uiteindelijk wél een schoon lieke. Morgen Reckless nog eens spelen, als ik onkruid ga trekken op de oprit hierzo. Zo’n weekje vakantie thuis, dat doet wel iets met een mens ja! 😉

Wish you were here

Hmz… en dan zit je te kijken op een wit blad, en zegt WordPress ‘nog niets geschreven’. Doh! Echt! Alsofikdanietweetjoeng!

Ik wil vanalles schrijven, en eigenlijk wil ik het ook niet schrijven. Beetje in dubio. Ik leg mijn hart hier al zoveel bloot. En ik zie ook wel dat het gelezen wordt, maar soms is ook dat een beetje dubbel. Want wie leest dit? Geen idee. En is dat altijd zo, met bloggen? Dat bloggers niet eens weten wie hun lezerspubliek is? En ook… ik gooi wat van mijn persoonlijke dingen op het grote (boze?) web. Misschien is dat dom. Misschien ook niet. Ik heb geen dingen te verbergen, dus wat dat betreft.. no worries.
Alleen… soms zou ik het wel willen weten. Wie leest er? Wie ben jij? Wie zijn jullie? Ik heb er geen antwoord op. Jij/jullie wel?
En misschien ook, aanvullend op het voorgaande: wie ben ik? Aha! Ook daar heb ik dus geen antwoord op!

Enfin, om maar te zeggen… vanavond verlies ik mezelf nog maar eens helemaal in de muziek. Ik start met Pink Floyd, “Wish You were here”. Ik moet ergens starten, maar het is niet zomaar lukraak gekozen. Het is en blijft toch 1 van de mooiste liedjes ooit geschreven.  Waar het eindigt… dat merk ik straks vanzelf wel.
Overigens… “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”… dat is en blijft toch wel één van mijn favoriete films. Aanrader, wat mij betreft! 🙂 En ik heb ook nog vakantie, dus ik kan hem één dezer gewoon ook terugkijken! Hoera en zo vanal! 🙂

How I wish, how I wish you were here.
We’re just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have we found?
The same old fears.
Wish you were here.

Aretha

Looking out on the morning rain
I used to feel so uninspired 
And when I knew I had to face another day
Lord it made me feel so tired. 
Before the day I met you,
Life was so unkind
You’re the key to my piece of mind

‘Cause you make me feel
You make me feel 
You make me feel like a natural woman (woman)

 

 

En dan was er ook nog deze… soms zou je denken dat heaven écht thé place to be is….