Categorie archief: Geen categorie

Goesting? Of niet?

Eerlijk? Ja, ik heb het heel erg lastig gehad met het advies om dit jaar die marathon nog niet te lopen. Zo lastig, dat ik eraan gedacht heb het hele plan M maar aan de wilgen te gaan hangen en gewoon voor de korte afstandjes te gaan. De goesting was weg, en ik dacht eraan om maar te stoppen met alles boven de 16 kilometer. Want 10 mijl, die kan ik lopen, daarvoor hoef ik niet meer “meer” te gaan trainen. De zin van de lange duurloopjes ontging mij gewoon even. Het was voor mij een beetje alsof ik aan het trainen was voor niets, zonder doel.

Terwijl dat uiteraard niet zo is. Het is niet omdat dat Plan M dit jaar niet doorgaat, dat het niet volgend jaar kan. En die lange duurloopjes, die helpen. Want die dienen om mijn basis te verbreden. Een basis die nog altijd beter kan, aan een hartslag die nog lager kan, aan een tempo dat best nog wat hoger kan. En en en, die marathon is dan wel een doel, maar ik heb ook nog wel wat andere doelen staan dan die marathon. Doelen waarvoor ik nota bene al ingeschreven ben, doelen waar ik ook al naar uitkijk.

Eén doel is er al gepasseerd: die trail van 21 kilometer door het drielandenpunt. Hoe die vergaan is, kan je hier lezen. One down, 2 to go. Het volgende doel is voor binnen exact 3 maanden: de 25 kilometer van de Great Breweries. Die wil ik comfortabel uitlopen. En comfortabel dat wilt zeggen dat ik die 25 kilometer wil lopen zonder tijdsdruk, zonder dat ik dingen moet van mezelf. Daarom ook dat ik deze ‘wedstrijd’ uitgekozen heb. Een iets grotere wedstrijd dan ik gewend ben, met bijgevolg ook een pak meer deelnemers. En een pak meer deelnemers, dat zou toch moeten maken dat ik niet helemaal aan het staartje ga hangen. Of tenminste, volgens mijn persoonlijke calculaties zou dat toch zo moeten gaan.

Echter, dat neemt niet weg dat ik voor die 25 kilometer wel nog wat training kan gebruiken. Misschien is het op dit moment nog redelijk ver weg (morgen 12 weken 🙂 ) , de realiteit zegt mij dat ik wel hier en nu verder moet werken aan die basis. Aan die conditie. Want het ziek zijn van vorige week heeft eigenlijk geen goed gedaan aan de conditie. Het ging al niet geweldig de week voorafgaand aan het ziek worden, de week van het ziek zijn zelf al helemaal niet. En daarna moest ik toch weer gaan opbouwen. Niet dat alles weg is, maar toch… ik ben best wel een stukje conditie kwijtgeraakt op die 2 weken. Ontstekingsremmers zijn bastards, zeg dat ik het gezegd heb. 😉

Ik heb het er dan ook niet op beter gemaakt door toch die zware trail van 21K te gaan doen. Ondanks de verminderde conditie, ondanks dat ik net ziek geweest was. Iets met beloofd en mensen niet in de steek willen laten. Toch? Dus ik ben ervoor gegaan, en ik heb hem uitgedaan. En ik ben er verdorie ook nog heel trots op ook! Want wat een geweldige trail was dat!

Maar nu komt natuurlijk de weerbots, en moet ik dus echt weer aan die opbouw gaan werken. De eerste weerbots kwam er al de 2 dagen na de trail. Pijnlijke, verzuurde spieren. Zolang ik bewoog was er niets aan de hand, maar van zodra ik even ging zitten en daarna weer wou opstaan, was het dikke miserie. Pijn bij het stappen, de trap afgaan was al helemaal een drama, en probeer je been maar eens over een koersfiets te zwieren in die toestand!

Ik twijfelde dan ook aan het duurloopje dat voor vandaag gepland stond. 17,5 kilometer lopen, zou mij dat wel lukken? Terwijl ik er vorige week nog 21 deed nota bene. En toch, twijfels. Gisteren was er trouwens ook nog een (leuk) feestje, en een feestje, daar horen ook wat drankjes bij. Niet veel, maar ik heb intussen toch al genoeg ervaren dat het minste glas wijn wat ik de avond voor een duurloop drink, mijn hartslag de dag erna de hoogte injaagt. En ja hoor, ook vandaag. Zo hoog, dat ik op een gegeven moment gewoon besliste van niet meer te kijken naar die hartslag, want ik werd er een beetje ongemakkelijk van. En dat terwijl het lopen op zich best wel vlotjes ging. Behalve dan op de momenten dat ik toch iets sneller wou lopen en ik wel voelde dat ik over mijn toeren ging. Maar geen gehijg, ook geen gezaag.. ik liep, en ik vond het fijn lopen. En uiteindelijk bleef de hartslag niet zo laag als ik zou gehoopt hebben, feit is toch dat hij gemiddeld nog altijd stukken lager ligt dan ‘vroeger’.

En dat lopen zelf… dat was in goed gezelschap, onder een stralend zonnetje. En dat in februari. Schitterend gewoon, echt waar! Meer moet dat toch niet zijn? Ik heb er echt van genoten. Zo van genoten, dat ik voor mezelf uitgemaakt heb dat het dit is waar het om gaat: lopen, en genieten van dat lopen. Plezier hebben voor het lopen, tijdens het lopen, en na het lopen. En daar ga ik dus voor. Lopen voor het plezier, lopen omdat ik dat leuk vind. En reken maar dat ik lange duurloopjes leuk vind, dus laat maar komen! Zodat ik voor die 25 kilometer van de Breweries daar in mei ook stevig in mijn loopschoentjes zal staan. Want ik kan dat, en ik ga dat doen! En ik ga daar ook gewoon die 25 kilometer voor mijn plezier lopen. Nem! En dat Plan M? Dat is next level. Eerst ga ik dit level handelen, en reken maar dat dat goed gaat komen. Want de goesting, die is er weer! Heel veel goesting zelfs! Wanneer mag ik weer lopen? 😉

Advertenties

Nog eens een schoon lieke…

Allejoppa! Valentijn! ik zou kunnen zeggen wat ik er allemaal van denk, maar ik ga dat verstandig niet doen. Neen. Echt niet. In plaats daarvan deel ik gewoon nog eens een schoon liedje. En neen, het is er niet eentje uit de “Openingsdans top 100”, die blijkbaar vandaag weer uitgezonden wordt. Daarover had ik mijn licht ooit al eens laten schijnen. 😉 Een hit overigens, die blogpost. Tenminste, een post die wekelijks toch eens gehit/aangeklikt wordt blijkbaar. Wie oh wie? (’t Is niet dat ik verder een curieuzeneus ben, verre van 😛 😀 )

Neen, het is er eentje uit mijne persoonlijke top 3. Die top 3 die volgens mijn stemming wat kan veranderen. Maar vandaag zit hij erin. Met stip op 1 zelfs. Want zo ben ik dan toch ook weer. Enfin… het is wat het is, en wie de schoen past trekke hem aan. Toch?

Lullaby

Sinds een paar dagen doe ik aan “lullabies”. Liedjes voor het slapengaan dus. En neen, het gaat niet over “Lullaby” van The Cure in dit geval. Waar niets verkeerd mee is, maar het gaat toch over een ander soort van slaapliedje.

Neeneen… eigenlijk was ik een beetje nalatig. Ik kreeg een CD (EP) mee om te beluisteren, en ik wist dat ik de tijd moest nemen om de liedjes die daarop stonden te beluisteren. Tijd is relatief overigens. Tijd is snel, dat ook, en tijd vliegt. Net daarom wou ik er ook voor gaan zitten, om er ten volle van te kunnen genieten. Want ik wist wat er op de EP stond. Zo ongeveer toch, want ik had de zanger al live gezien.

Nadat ik een keer of 3 gevraagd was “of ik al geluisterd had”, werd ik aangemaand dat toch maar eens te doen. Die avond. En liefst vlak voor het slapen gaan. Gezien ik nooit heel erg dwars ben, zette ik mij er die avond voor. Voor het slapengaan. Ik zei het al, braaf, gehoorzaam en van die dingen allemaal.

Enfin bon… wat ik verwacht had gebeurde ook. Het is mooi. Heel mooi. Vind ik persoonlijk dan. Dus wat doe je dan? Meermaals luisteren. De eerste avond 3 keer, de volgende avond ook nog eens 3 keer, en vanavond ben ik al aan de 4de keer toe. En nu ga ik slapen. Met dit in het achterhoofd. Schoon. Schoon. Schoon. Ik ben verkocht. Denk ik. Of neen… ik weet het wel zeker. 😉

You spread through my veins
I think we’re infected just the same
If there’s no cure I’m here to stay
If love is pain

Then set me on fire
Keep lifting me higher
In your veins
If love is pain
Then throw me in the water
When I’m going under
Save me again
They’re one and the same
Freedom and pain

DrielandenpuntTrail Vaals

“Of we geen zin hadden om eens een trail te lopen”, was de vraag die iemand in de club stelde. De respons was overweldigend. Meer dan 10 personen hadden inderdaad weleens zin om een trail in de winter te gaan lopen, op het Drielandenpunt in Vaals. Ik, ik twijfelde. Want traag en zo vanal. Uiteindelijk, nadat ik alles nog eens goed gelezen had (bevoorrading op 10K open tot 2u na vertrek, en aankomen mocht tot 5u30 na vertrek) en nadat er wat mensen mij overtuigden, ging ook ik overstag. Ik zou Vaals lopen. 21 kilometer, in winterse omstandigheden.

Een trail dus. En hoe dichterbij de datum van de trail kwam, hoe meer het duidelijk werd dat we weleens tot onze enkels in de modder zouden staan. “Trailschoenen Sandra, trailschoenen” werd er geopperd. Allemaal goed en wel, maar dat paar dat ik hier nu al een tijd staan heb en waar ik een keer of 2 mee gelopen had, daar zag ik mij nog geen 21K mee lopen. Te smal, teveel zeer. Miskoop dus. Jammer genoeg. Wij dus op naar de winkel voor een paar andere. En hoera hoezee! Zowaar een paar dat niet knelde en waar mijn poezelige voet in past. Aha! Oh, en of ze ook regenjasjes hadden, want die trail… het zou gaan regenen. Mwoah…. niet echt. Beetje waterafstotend, maar bon, alles beter dan niks zeker?

Enfin, zondagochtend op tijd op, ontbijtje binnen, taxi voor de deur, en wij naar Vaals. Alwaar bleek dat voor een trail de opstelling minimaal is. Tentje voor de nummers, een paar toiletjes, een start/aankomst en een tentje voor de speaker, en een hoekje om de sporttassen in bewaring te geven. Ah ja, en een grote douchetrailer, niet onbelangrijk. Het plaatselijke café aldaar werd dus overspoeld met mensen die kwamen lopen. De ene geraakte al wat makkelijker aan zijn koffie dan de andere, maar dat moge een detail zijn.

alle foto’s: merci Sammy

Bon, een uur na de start van de 30K, gingen ook wij van start onder stralende omstandigheden. Lees: in de gietende regen. Happy happy happy! Maar we zagen het zitten, en we gingen ervoor. Dat is tot we na 500 meter al serieus een helling op moesten. 800 hoogtemeters volgens de organisatie, die moet je verdienen hé! We liepen al aan het staartje, en besloten dat ook zo te houden. Niet dat ik veel keuze had, maar dit keer had ik er nu eens écht geen probleem mee op laatste te lopen. Doel was uitlopen, en onderweg genieten.

En of dat gelukt is! De bergopjes moest ik veelal stappen – iets met vorige week ziek geweest en een hartslag die nog steeds wat te hoog lag – maar ik geraakte we overal op. In het begin werd er ook nog flink van links naar rechts en terug gehupst om de plassen en de modder te vermijden, maar op de duur wat het gewoon niet te vermijden. Komt natuurlijk ook omdat er al zoveel mensen voor ons gelopen hadden. Erdoor dus maar. En natte voeten, dat dus ook. Sommige bergafjes leken ook op watervallen. Het water stroomde eraf, en wij dus ook. Soms letterlijk, en een valpartij was dus eigenlijk een beetje onvermijdelijk. (nota aan de collega’s: neen, niks gebroken! 😉 😀 ) Ik schoof, en bleef schuiven, en zat plots op één knie met mijn handen in de modder. Iew iew iew! En ja… trailschoenen Sandra, die heb je nodig! Doh! Daar schuif je dus nog altijd mee hé! Zeg dat ik het gezegd heb! Nem! 😉

Overigens, ik moet zeggen: ondanks het feit dat we als laatste liepen, hebben we nooit het gevoel gehad dat de organisatie dat vervelend vond. Aan de bevoorrading stond gewoon nog alles (Chips! Tuc! Cake! Jujuppen! Water! Sportdrank!), en ook aan de oversteekplaatsen stonden de verkeersbegeleiders ons nog op te wachten. Super, echt waar, ik kan dat heel erg appreciëren als trage loper. Vandaag als extra-trage loper dan nog, want de keren dat ik gezegd heb tegen Sammy ‘ik kom af hé’ zijn niet te tellen. Maar wel zo fijn dat we met 2 waren en Sammy telkens weer op mij wachtte. Ik weet niet of ik het alleen ook zo geweldig had gevonden. Vast niet. 🙂

Bon, zo rond kilometer 17 kreeg ik wel een hongerklopje. Ondanks de bevoorrading ja, maar die was intussen ook al 7 kilometer en meer dan een uur geleden. Honger, en benen die niet meer meewilden. Gelukkig had ik een koekje! Koekje binnen, wat water erachter (dat waterrugzakje, fantastisch ding), en voila… we konden weer door. Lopen, vooral blijven lopen. *plets plets*, door de modder, door het water. Nog 2 kilometer. Nog eentje. En dan plots een pijl naar links en eentje naar rechts. Oeps. Wat nu? Ons verstand zei: ‘naar beneden’ en gelukkig bevestigde een fietser dat: “nog een kilometertje ongeveer tot de finish”. Woohoow, de laatste rechte lijn naar de finish, én ook nog bergaf! Gazellen was de enige mogelijke optie, plots liep het ook allemaal weer gemakkelijker.

alle foto’s: merci Sammy

Dus ja, we finishten, als laatsten, én onze naam werd ook nog eens afgeroepen! En ook hier: nog een volledige bevoorrading, pannenkoeken inclusief! Woohooww! De meneer die in het bos aan de bevoorrading gestaan had herkende ons nog, en een groepsknuffel was ons deel! Helemaal geweldig! Onze clubgenoten deden intussen teken vanachter het glas dat de dorstigen daar al gelaafd werden. Het was hen gegund!

Mij wachtte nog een welverdiende douche (dat is nadat ik al die doornatte kleding afgepeld gekregen had), en daarna zowaar nog een stuk taart. Ik ga dat meer doen, voor een wedstrijd zeggen dat als ik het helemaal uitloop, ik erna vast een stuk taart verdiend heb! Merci, het was lekker! 😀

Dus goh ja… Vaals. Het was inderdaad zwaar. En het was vettig. En het was modderig tot achter onze oren. En het was ook heel nat. Maar… het was ook heel plezant. Net omdat die tijdsdruk er niet was, net omdat het genieten voorop stond, net omdat we ondervonden dat de organisatie echt niet zinnens was om alles af te breken vooraleer wij ook toegekomen was. Leuke lange trage loopjes, het kan dus écht wel! 🙂

En tot slot deel ik ook nog efkes de soundtrack van het weekend. Don’t ask. Het is Don Johnson met zijn Heartbeat. 😀



TV-wijsheid

Lap, daarvoor moet je dan TV opstaan hebben. Om daar uit de mond van Frank Bomans himself te horen dat verliefd zijn het schoonste is wat er is. En dat het niet uitmaakt op wie of hoe of wat, zolang het je maar gelukkig maakt.

Wijze woorden. Of toch niet?
Want dat gelukkig zijn omdat je verliefd bent, daar zit natuurlijk ook een andere kant aan. Want verliefd zijn is meer dan alleen maar gelukkig zijn. Dat is soms ook diep gaan, dat is soms ook ongelukkig zijn. Want verliefd zijn, daar zijn emoties mee gemoeid. En emoties, die schieten nu eenmaal alle kanten op. Omhoog, omlaag, … en dan weer helemaal opnieuw.  Toch? Dus ja, of het jou dan gelukkig maakt? Geen idee eigenlijk. Enfin, ja, ik wou het maar even kwijt, omdat het nu toevallig toch passeerde.

Overigens… ik ben een beetje in een Snoopy/Peanuts-periode…. ik zei het al… emoties. En ook die hebben blijkbaar prioriteiten. 😉
Hoe zit het dat trouwens met jou: ben jij gelukkig?

Eenzame trainingsavonden

Training op donderdag. Ik ging altijd graag naar de training, maar ik moet toegeven dat ik sinds enige tijd er een beetje tegenop kijk. Niet omwille van het lopen zelf, ik loop nog altijd graag. En sinds de langere duurloopjes hun intrede gedaan hebben, en ik nog meer loop dan voordien, loop ik zelfs nog liever. Maar over die duurloopjes later nog eens meer. 

Want de reden waarom ik er een beetje tegenop kijk, tegen de training op donderdagavond, dat is omdat de training op donderdag een groepsloop is. Of dat zou het toch moeten zijn. En dat is het ook voor de meesten. Alleen… voor mij dus niet. Elke week opnieuw hoop ik, tegen beter weten in eigenlijk, dat er eens iemand is die zegt van: ‘Sandra, vandaag loop ik met jou’. Maar elke keer opnieuw vertrekt de groep, hobbel ik erachteraan, en moet ik na amper 1 kilometer alweer beseffen dat het niet voor vandaag zal zijn, dat groepsloopje. Of toch wel een groepsloopje, maar blijkbaar niet voor mij. Het voelt een beetje als ‘niet goed genoeg want te traag’. 

Het is nochtans mogelijk. Want een paar weken terug liep een vriend met mij de training. Hij op zijn tempo, ik op het mijne. Hij liep stukken door op zijn tempo, ik liep mijn tempo. Daarna liep hij een stuk terug tot bij mij, en liep vervolgens een stukje met mij mee. Een stukje waarop ik even kon praten, waarop ik even iemand had om mee samen te lopen. En dat maakt al zo’n groot verschil.

Want alleen is soms letterlijk alleen. En ik loop ook best graag alleen, maar dan liefst als het licht is buiten. Want zo alleen lopen in het donker, dat is vrij demotiverend. Zeker als je weet dat de rest van de club wél samenloopt. En dit keer was het zo demotiverend, ook na de zoveelste keer alleen in het donker, dat ik na nog niet eens 3 kilometer op het punt stond om met de tranen in mijn ogen terug te keren, te douchen en in de kantine een warme chocomelk te gaan drinken. Het moet verdorie ook wel gewoon leuk blijven, en dat was het dus écht even niet, alleen in het donker in het bos en in de kou. Niemand die iets tegen je zegt, geen enkel opbeurend woord, of zelfs niet even het gezucht van iemand die het ook donker en koud vind. Gewoon niets. Koud, donker. En ik. Dat was het.  En als je dan denkt van: ‘onnozel wicht, loop dan op straat’. Wel dan, ook daar heb ik gelopen. Maar op straat is het niet veel beter, behalve dan dat daar auto’s rijden en je occasioneel een voetganger tegenkomt. Het is en blijft alleen lopen.  Daar bovenop steek je dan ook allerlei dingen in je hoofd als je die paar andere mensen passeert in het bos (3 mannen en een hond trouwens): “Wat als”? Nu er is geen “wat als” geweest, en ook niet elke passant heeft uiteraard slechte bedoelingen, maar toch… 

In ieder geval: ik ben wel blijven lopen. Want toen ik mijn hartslag checkte, zag ik dat die best goed zat, en heel netjes binnen mijn zone 1. Dus bon ja… de keuze was simpel: de handdoek in de ring gooien, of blijven lopen. En het werd dat tweede. Ik wreef de tranen uit mijn ogen en liep door. Omdat ik karakter wil kweken. Omdat ik ook gewoon wil trainen op zo’n trainingsavond. Omdat ik dat doel heb. Mijn doel trouwens, niet dat van een ander. Ik liep door, en al bij al werd het op een moment nog een deugddoend loopje. Want het liep plots wel fijn, zo in die lage hartslagzone.  De frustratie ging over in genieten, en na afloop was ik toch weer blij dat ik doorgelopen had.  Want dat doel, mijn Plan M, dat staat er. En daar blijf ik voor gaan, zelfs al moet dat op een koude, donkere decemberavond alleen. 

Run on and on
Run on and on
The loneliness of the long distance runner


I
‘ve got to keep running the course
I’ve got to keep running and win at
All costs
I’ve got to keep going be strong
Must be so determined and push myself on


Run over stiles across fields
Turn to look at who’s on your heels
Way ahead of the field
The line is getting nearer but do
You want the glory that goes
You reach the final stretch
Ideals are just a trace
You feel like throwing the race
It’s all so futile


(c) Iron Maiden




Efkes tussendoor zo…

Recyclage… altijd plezant! 😉

My thoughts are like butterflies

Eerst klikken op de volgende link, en dan pas verder lezen:

deze link heb ik het dus over…

Je bent gerickrolled! Altijd al eens willen doen eigenlijk. Die kinderhand hé.. .

Enfin, dit gezegd zijnde heb ik eigenlijk verder niet veel te vertellen vandaag. Misschien nog juist efkes den tekst, dan je kan meezingen hé. ’t Is van graag gedaan en zo vanal! 🙂
(Morgen heb ik hopelijk iets interessants te vertellen, al weet je dat nooit zeker natuurlijk! 😉 )

giphy.gif

View original post