Categorie archief: Geen categorie

Wartrail Zonnebeke

Heel af en toe heb ik écht wel goede ideeën. Ideeën die op dat moment schitterend lijken, maar die ik achteraf toch niet als zo geweldig bestempel. Iets met impulsief en zo van die dingen. Zo ook nu weer. 2 vrienden van de atletiekclub zouden een trail gaan lopen in Flanders Fields. Dus jah, wat doet bibi dan: eens gaan kijken wat voor soort trail dat is. En heeeey, ze hebben ook een kortere afstand. Dus ja, je voelt het al van ver aankomen: ik vroeg of ik mee mocht, en schreef mij in voor de 12 kilometer.

Nu, op zich is dat allemaal niks. Ware het niet dat die trail gelopen werd op mijn verjaardag, én op de dag na mijn feestje. Oeps. Reden te meer om het niet té laat te maken (hoewel, ik kon nog anderhalf uur in de auto slapen, blijkbaar wel op voorwaarde dat ik niet zou snurken), en reden te meer om ook de wijn met mate (en met maten ja) te degusteren.

Zo geschiedde. Allez ja, zo half en half toch. Want natuurlijk dronk ik toch dat glaasje extra, en natuurlijk was het na middernacht voor ik mijn bed zag. En natuurlijk ging de wekker dan ook weer veel te vroeg af. En natuurlijk dacht ik toen ook nog: “foohook, waarom wou ik dit ook weer doen?” En on top: natuurlijk kon ik niet slapen in de auto!

Dus jah… waarom en waarom en waarom? Eens in Zonnebeke vervielen alle waaroms. Het is te zeggen: onderweg kreeg ik nog even een “ja maar” momentje toen het begon te regenen. Regen begot, regen die niet eens op mijn buienradar stond! Klein paniekaanvalletje, want ik had mijn regenpet niet mee (voor mij toch heel belangrijk als het regent, want anders dansen mijn lenzen zo mijn ogen uit), en mijn regenjasje lag ook nog thuis. Gelukkig stopte het een paar kilometer verder toch met regenen, en werd het verder een stralende dag. We waren er, elk op onze manier, klaar voor.

De mannen waarmee ik op stap was startten 5 minuten voor mij, zij deden de XL-trail van 26 kilometer. Zelf vond ik de War Trail van 12 kilometer al wel uitdagend genoeg. Ik startte verstandig helemaal achteraan. Al snel bleek dat mijn tempo perfect samenliep met dat van een andere dame die ook achteraan liep, Rosalie. We beslisten om de trail samen verder te lopen. De kilometertjes passeerden zo vlotjes. We hielden elkaar aan de praat, en motiveerden elkaar. En ja, uiteraard kregen we natte voeten. En ja, uiteraard was het niet overal even makkelijk om te lopen. En toch is het dat wat we deden: lopen. Op ons tempo, elkaar ook wijzend op de mooie uitzichten onderweg! Genieten, dat is het woord denk ik wel.

mg-6722-medium_orig.jpg

Bij de bevoorrading namen we dan ook even onze tijd. Een drankje, een banaantje, een stukje peperkoek, wat rozijnen (die doorgespoeld werden met water, wegens toch wel té droog), een babbeltje met wat andere trailers. En daarna weer door. Voor de laatste 5 kilometertjes.

Hier en daar lag de weg er ook wel erg glad bij. De boswegen en de passages door de wei waren dan wel drassig, ik kan niet zeggen dat het op het beton beter lopen was. Constant opletten om niet uit te glijden, het vraagt toch wel een andere loophouding. Een loophouding waarvan ik achteraf ook voel dat ik anders gelopen heb. De trap afkomen is een nogal pijnlijke zaak. Een pijnlijke zaak die er niet op verbeterde na de functionele training op maandagavond trouwens. 😀

De laatste 2 kilometer was het wel even doorbijten nog. Het ziek-zijn van de week ervoor had er zeker ook geen goed aan gedaan, maar dankzij mijn compagne liep ik toch gewoon door. Opgeven was geen optie, toch? Al vroegen we ons bij het binnenlopen wel af waar nu uiteindelijk die aankomst was en waar we dan mochten stoppen? Goed 100 meter verder werd het duidelijk. De aankomst! Yes! We hadden het gedaan. Een high-five en een warme chocomelk later wachtte de douche nog. Aja, en een glas of 2 cava, dat ook. Tenslotte was het mijn verjaardag.

25498085_10212866852039538_221458149489391953_n.jpg

In ieder geval: als mijn 2 compagnons nog van dergelijke ideeën hebben, dan mogen ze mij daarvan altijd verwittigen. Het was een ferm leuke dag, ik heb super genoten van het lopen, van de omgeving, de organisatie was top, en het gezelschap ook. Meer moet dat écht niet zijn!

2017-12-17 19.18.26-1.jpg

(Fotocredits (behalve voor de foto hierboven): Kurt Lowie, Dirk Andries, Kurt Devoldere & Erik Malfait –  waarvoor dank!)

 

Advertenties

Relatief

Soms is alles relatief. Maar dan ook echt alles.
Een paar weken terug vroeg mijn zoon of ik hem de komende zaterdag naar Antwerpen kon brengen om een begrafenis bij te wonen. Nu zat ik op dat moment even in mijn eigen bubbel, en dus zei ik hem dat dat niet zou lukken. Tot ik toch even het verstand had om eens te vragen naar welke begrafenis hij dan zou willen gaan? Het was de begrafenis van de zus van 1 van zijn vrienden.

OK. Daar laat je dus zo’n kerel niet alleen naartoe gaan. Ik ging met hem mee. En zelfs al kende ik het meisje in kwestie niet, het hakte er toch wel op in. Zo jong. Zo onverwacht. Overleden in een dode-hoekongeval; Het toonde maar weer eens aan hoe kwetsbaar we zijn. Allemaal. Of het nu te voet, met de fiets, of zelfs met de wagen is. De rest van de dag moest ik toch even bekomen. Lopen? Zelfs dat niet, die dag.

Vandaag gingen we dan die vriend ophalen. Hij gaat morgen mee naar een pretpark met zoonlief, en dan was het makkelijker als hij hier zou komen slapen. Ik was toch al taxi voor de kids, dus ik zou hem even gaan oppikken. Even dus. Maar kwamen we niet even binnen? Ja, waarom ook niet. Het werd een gezellige, warme avond, met een lekker glas wijn erbij. Uiteraard kwam het gesprek ook op de dochter. Altijd liefdevol, altijd berustend. Er is verdriet, maar door het verdriet door is er toch ook plaats voor andere dingen. Dingen als de mama van een vriend van de zoon ontvangen en een glaasje wijn mee drinken.

Mijn dochter was ook mee. Blijkbaar heeft zij ongeveer dezelfde maten als hun dochter. En er stonden nog zoveel dozen onder de trap. Dozen die nog moeten verdeeld worden, maar liefst nog zouden ze zien dat ook deze spulletjes, die van hun dochter kwamen, ergens goed terechtkwamen. En of de dochter niet even naar de kleren wou kijken die er nog waren? Lang kledingverhaal kort: er is een doos vol kleding naar hier verhuisd. Allemaal superleuke spullen, die dochterlief met veel plezier en met veel respect zal dragen.

Het ontroert mij. En het zet sommige dingen ook weer in een ander perspectief. Kleine zorgen waarover ik liep te tobben… waar maak ik mij druk over? Het is allemaal zo relatief! Genieten, dat is aan de orde. Genieten van alle kleine én alle grote dingen. Genieten van alles wat mij overkomt, zonder mij het waarom af te vragen. Geen wat als, geen maar dan…
Het is zoals die wijn: waarom bewaren, als je er ook nu van kan genieten?

Een zaterdagavond met een onverwacht kadertje er rond zeg maar. Ik ben er dankbaar voor. En neen. Ik ga geen Ingeborgske doen. 😉 Ik ga wel nog een glaasje wijn drinken. Op die kleine, fijne dingen in het leven die soms ook groots kunnen zijn.  *tsjing!*it's the little things

Bosmarathon Buggenhout (de jogging)

Oei… ik had nog een verslagke van de bosmarathon van Buggenhout bij mijn niet-gepubliceerde berichten staan. Geen idee hoe het komt dat ik het niet afgewerkt heb. Bij deze dus nog, een laterblog!

De laatste zondag van september dus. De Bosmarathon van Buggenhout. Met niet alleen een marathon in de aanbieding. Neen, voor elk wat wils: een marathon, een halve marathon, een aflossingsmarathon, en 11,7 kilometer.  Dat laatste, daar ging ik voor. Al was ik daar eigenlijk niet helemaal klaar voor, zo om 10u op een zondagochtend. Het was koud, en mistig! En ik had eigenlijk gewoon last van een ochtendhumeur. Mijn bed leek mij duuzend keer aantrekkelijker dan een loopje van 11,7 kilometer. Pff… wat deed ik daar eigenlijk, zo op een vroege kille zondagochtend?

Nu ja goed… ik was ingeschreven, mijn bed was heel ver weg, en het was dus simpel: lopen stond er op het programma, en lopen werd het. Dik tegen de goesting in het begin, dat ook. De eerste kilometer ging ook wel heel erg snel naar mijn normen. Mijn man liep met mij mee, en zijn tempo ligt normaal gezien stukken hoger dan het mijne. Hij liep met mij mee, omdat hij het voorlopig rustiger aan moet doen in afwachting van een operatie aan de knie. Nu ja, rustiger aan… dat was nadat ik hem teruggefloten had omdat het tempo toch nét iets te hoog lag. Daarna kwam het wel goed. Als is goed relatief. Want ik bleef toch wel wat zeuren (jaja, ik ken mezelf-, net zoals mijn spieren dat deden. Op kilometer 2 had hij er genoeg van, en zei hij dat mijn spieren zich wel zouden zetten eens ze warm genoeg waren. Moraal van het verhaal: eigenlijk had ik dus gewoon moeten opwarmen vooraf.

Vanaf de 3de kilometer liep het inderdaad toch wat gemakkelijker. Ik weet dat uiteindelijk ook wel, dat ik vanaf dan beter ga lopen, maar dat ochtendhumeur blokkeerde toch wel dat gedeelte. Het tempo zat verder ook wel ok. Goed, we waren te snel gestart, maar eenmaal ik warm was, liep het echt wel fijn. Het weer was intussen ook gekeerd. Weg mist, welkom zon. Wat een prachtige dag, en wij mochten lopen, in een mooie bosrijke omgeving. En plat hé mannekes, plat! Hoewel… af en toe was dat plat ook gewoon vals, en dus vals plat. En dat laat zich wel voelen. Ik was onderweg wel wat aan het denken gegaan over mijn snelheid. Loop ik traag omdat ik denk dat ik niet sneller kan? Kan ik wel sneller? Ben ik bang om sneller te lopen omdat ik dan toch wat meer ga afzien? Moet ik uit die comfortzone komen? Want als ik toch die langere afstanden overweeg, moet ik dan ook niet wat aan mijn snelheid gaan werken? Kwestie van niet buiten tijd aan te komen op van die loopjes

22008434_2030797707157049_8190145589704298063_n

Om maar te zeggen: ik houd mezelf wel bezig, zo tijdens een jogging. En terwijl ik mezelf bezig hield, besloot ik om het te testen, en ging het tempo wat omhoog. Hey, ik kon dat best! Ik liep voor de eerste keer ooit enkele kilometers aan minder dan 7 minuten per kilometer! Een overwinning op mezelf! Ook in de laatste 2 kilometer – de zwaarste, want je ziet de sporthal liggen, je weet dat je er bent, maar je bent er eigenlijk toch nog niet want je moet nog een lusje lopen – bleef het tempo hoger dan gewoonlijk. Ik kon er zelfs nog een klein sprintje uitpersen aan de aankomst, en ging gemakkelijk mijn man voorbij! (ok ja, hij liet mij voorgaan, ik weet het 😉 ) Maar het was wel kermis op mijn horloge nadat ik afgedrukt had bij de finish. 3 nieuwe records!  1 op de mijl, 1 op de 5 kilometer en een op de 10 kilometer!

Echt! Ik ben zoooooooooooooo content! Ik kon het, ik deed het! Misschien zit er toch wel meer in dan ik denk? Misschien en als en dan? Tijdens het etentje na het lopen tuinde ik er op een gegeven moment dan ook in. Iets met het grote M-woord. Autch.  Niet concreet, maar wel vaag. En vaag, dat wilt al wel zeggen dat ik er toch al over nadenk. Denken kan nooit kwaad, toch? 😉

In ieder geval: de mooie zonnige dag werd gepast afgesloten in de tuin bij vrienden, onder het genot van een lekker glaasje 43. Of was het toch 34? 😉

 

10 December: Sunday, Runday

Dit lijkt mij wreed plezant… nog iemand interesse?

Peter's Running Blog

Sunday Runday (1)Beste lezers,

Even een heel onschuldig vraagje voor julie, hebben jullie op zondag 10 december al plannen?

Neen?

Mooi zo.

Neem dan alvast uw digitale of uw papieren kalender bij de hand, en verwittig uw wederhelft: op zondag 10 december bent u dus niet thuis.

Dan trekt u er namelijk een dagje op uit.

Indien uw wederhelft iets té hevig protesteert, dan mag u hem of haar gewoon meenemen, natuurlijk. Voor de niet-lopers kan er een fijne wandeling georganiseerd worden!

10 december: dat wordt de allereerste editievan Sunday, Runday.

Boenkin het Zoniënwoud.

Het wordt een prachtige loopervaring. Samen lopen, samen kennis opdoen & uitwisselen, lekker & gezond eten, en bovenal, onze passie delen!

Sunday Runday (2)Professionele antwoorden op al je vragen over sportvoeding, core-stability, en mindful running …

Wat denkt u?

Klinkt goed?

De plaatsen zijn beperkt, het is een eerste try-out.

Later zal u…

View original post 116 woorden meer

If you want me

Bon… 3 teksten begonnen, ik krijg er geen enkele af. Er zijn van die dagen, en die horen er gewoon ook bij. Mijn gedachten fladderen wat teveel rond denk ik. De titel van mijn blog blijft zo natuurlijk ook gewoon accuraat. Dat schrijven komt wel weer. Intussen gewoon genieten van wat muziek. Want dit is en blijft zo mooi!  Muziek… mijn reddingsboei, altijd weer. 🙂

 

Feest, curved

Meestal kijk ik met een half oog TV, omdat ik altijd met andere dingen bezig ben. Soms wordt mijn aandacht wel door iets getrokken. Dit keer was dat bij Gert Late Night. Ik hoorde plots iets over curvy mannen en vrouwen (sic), die een apart feestje willen.

Zucht. Echt!
Kijk… ik snap dat je niet buitenkomt omdat je je bekeken voelt. Been there, weetjewel. Maar had ik mij beter gevoeld op een feestje waar alleen maar dikkere mensen aanwezig zijn? Ik weet wel zeker van niet! Het is toch niet omdat ik dik ben/was, dat ik alleen maar met dikke mensen mag gaan dansen? Alsof dat mij over die drempel zou halen. Plus… net als andere mensen, wou ik er gewoon bij horen. En dat erbij horen, daarmee bedoel ik niet tot een niche-groepje. Dat erbij horen, dat gaat ook echt niet gebeuren door aparte feestjes te organiseren.

Dus ja, ik vraag mij echt af: dat hokjesgedoe, moet dat? Moeten dikke mensen samen met andere dikke mensen gaan feesten? En moeten kleinere mensen dat dan samen met andere kleinere mensen doen? In mijn geval: welke groep moet ik dan kiezen? En val ik dan bij de kleinere mensen niet uit de toon omdat ik toch ook dik ben? Moet er daar dan ook geen apart feestje voor georganiseerd worden? Overigens: hoe gaat er bepaald worden wie er mag komen en wie niet? Moet je op de weegschaal? Wordt dat op zicht bepaald? Wat met ‘randgevallen’? Ha, en ook: wat als je dan verliefd-verloofd-getrouwd bent met een slanke man of vrouw… is de partner dan ook welkom? Of mag die buiten wachten tot man- of vrouwlief klaar is met dansen? Om maar te zeggen: heel veel vragen bij dergelijk concept!
Of oh wacht… even opgezocht. Blijkbaar zijn ‘fans van volslank‘ ook uitgenodigd. Het is ook “voor de liefhebbers en de vrienden”. Echt waar. Ik gruwel!

Het is waarschijnlijk allemaal goed bedoeld. No fatshaming, daar kan ik alleen maar achter staan.  Maar… werkt dat ook niet de andere kant op? Ik ben zelf iemand die altijd al vol complexen gezeten heeft, door die issues met mijn gewicht. Net zoals de dame op TV, woog ik ook altijd al meer dan andere kinderen van mijn leeftijd. Net zoals de dame op TV dacht ook ik dat het maar zo was, en dat daar niets aan te doen was. Dat het mijn schuld niet was. Ik had het daar al een keer over. Nu, ik ken de dame in kwestie niet. Voor mezelf kan ik proefondervindelijk wel stellen dat het een feit is dat ik niet “zomaar” dikker werd. En dat ik ook wel vermoed dat dat voor heel veel mensen zo is. Aanleg? Ja, misschien en zo vanal. Neemt niet weg dat je met die aanleg wel iets kan doen. Die aanleg voeden, of niet. Pun intended.

Los daarvan gaat zo’n avond “onder gelijken” mij niet helpen om die “ik ben dik en ongelukkig” issues aan kant te zetten. Want keer en draai het hoe je wilt: vergeleken zal er toch worden.  “Oh kijk, ik ben toch niet de dikste hier”.

En ik blijf het zeggen: ik vond het leven als volslanke (aargh! Ik was dik, gewoon dik! Gedaan met dat eufemisme!) – ik herbegin dus: ik vond het leven als dikke vrouw echt geen leuk leven. Ik kon niets, ik deed niets. En neen, ik zou ook niet naar dergelijke feestjes gegaan zijn. Ik twijfel er overigens niet aan dat er mensen zijn die dat wél zullen doen. De ene zit nu eenmaal anders in elkaar dan de andere. Maar persoonlijk? Neen. Net de diversiteit in het leven maakt het leven boeiend, en dat is ook zo voor feestjes. Ik hoop dan ook oprecht dat het niet de ‘freakshow’ zal worden, met al die media-aandacht. Want uiteindelijk is het dat toch wel een beetje aan het worden. Ik vind het geen vrolijk idee….

beauty

De Slag om Passendale

Dit typende, zit ik te kijken naar de herdenkingsplechtigheid van de Slag om Passendale. Ik was dat eigenlijk niet van plan, ik had zoiets van: “weer een saaie herdenking, ik herdenk wel op mijn manier”.

Nu goed… iets maakte dat ik toch ging kijken. Intussen, meer dan een uur verder, heb ik al 2 keer stiekem de tranen uit mijn ogen geveegd.
Het is “mooi”, op een manier dat oorlog mooi kan zijn natuurlijk, want oorlog is niet mooi. Oorlog is vuil en lelijk. Maar het is wel een prachtig eerbetoon. Een prachtig eerbetoon aan al die mensen, al die jonge mensen ook, die voor eeuwig daar zullen rusten.
Zoveel levens, zoveel toekomst… allemaal weg. Zinloos. In Flanders Fields.

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

Major John McCrae – 1915