Categorie archief: Geen categorie

De Slag om Passendale

Dit typende, zit ik te kijken naar de herdenkingsplechtigheid van de Slag om Passendale. Ik was dat eigenlijk niet van plan, ik had zoiets van: “weer een saaie herdenking, ik herdenk wel op mijn manier”.

Nu goed… iets maakte dat ik toch ging kijken. Intussen, meer dan een uur verder, heb ik al 2 keer stiekem de tranen uit mijn ogen geveegd.
Het is “mooi”, op een manier dat oorlog mooi kan zijn natuurlijk, want oorlog is niet mooi. Oorlog is vuil en lelijk. Maar het is wel een prachtig eerbetoon. Een prachtig eerbetoon aan al die mensen, al die jonge mensen ook, die voor eeuwig daar zullen rusten.
Zoveel levens, zoveel toekomst… allemaal weg. Zinloos. In Flanders Fields.

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

Major John McCrae – 1915

Dagen met een gouden randje

Ik keek er als een berg tegenop. Niet zomaar een molshoop, maar een hele berg à la die die ik vorig jaar in Altenahr op de trail tegenkwam. Hoog, en lastig, dat ook!
Maar met de hand op het hart: ja, het was lastig, maar wat waren het, dankzij die fantastische mensen die mijn collega’s zijn, fantastische dagen.

Eerst de donderdag. Die donderdag waarop ik wel even koffiekoeken zou meebrengen voor de gietsvriendinnekes (en -vriendjes, maar die douchen wel apart 😀 ) Ik passeer toch een bakker en van die dingen.

doucheDat die bakker gesloten zou zijn wegens – tadaaaaaa – sluitingsdag, dat stond niet in mijn planning. Er zat bijgevolg niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bakker. Ik was al bijna terug thuis tegen dat ik de volgende bakker tegenkwam. Koeken gekocht, en dan weer terug. Tegen dat ik dan eindelijk op het werk arriveerde was ik én 10 minuten te laat op de douche-afspraak van 8u,  én had ik 6 kilometer extra gereden. Een mens moet er wat over hebben!
Maar het was wel leuk. Een selfiesessie mét handdoek – want zo lopen wij dan rond in die douchekamer – en een hoop gegiechel later konden we koffie drinken met die welverdiende koffiekoek erbij.

 

Daarna ging ik nog even aan het werk. Nog wat dingen afwerken, zodat mijn collegaatjes volgende week het hopelijk wat makkelijker hebben. Hopelijk, maar het is twijfelachtig. Niet meer mijn probleem, maar ik vind het voor hen toch wel lastig…

Rond 11u40 werd ik al geroepen voor het volgende feestje. Ik was intussen ook nog een paar keer gaan koffie drinken, dus de voormiddag was wel voorbij gevlogen.
Aperitief dus. Dat is altijd lekker. Limoncello aangevuld met cava trouwens ook. Doe daar wat hapjes bij, en een zicht op de vijver, en het is helemaal top. En wat een fantastische middag werd het. Echt waar, ik had vorig jaar nooit gedacht dat dat fietsen naar het werk en het daar douchen mij zo’n leuke vriendschappen zouden opleveren. Want echt waar, wat een leuke bende zijn die gietsende collegaatjes! Dat gietsen is trouwens geen typefout. Iets met een glas wijn en van die dingen. Gietsen is het gebleven. Ze hadden overigens ook cadeautjes mee. Een bel die heel luid dingdong doet (ik mag ze van de mannen overigens niet op mijn koersvelooke monteren 😀 ) en gepaste wijn. Gietswijn zeg maar. Maar wat het hem dan helemaal deed, dat was het kaartje. Bon… gesnotter en van die dingen, ik bespaar jullie de details.

En toen besloot ook nog 1 van de onderhoudstechniekers langs te komen met een boeket bloemen. Probeer daar maar eens allemaal mee thuis te komen met al dat gerief! Maar het kan dus hé. Wijn in de fietstas en een boeket bloemen onder de snelbinder. Het kan allemaal!

En dan moest de vrijdag nog komen. Een vrijdag waarop ik besloot om eerst met de auto naar het werk te rijden – iets met wat flessen en andere dingen die mee moesten – om vervolgens weer naar huis te rijden en dan met de fiets terug te rijden. In de streek werken heeft écht zijn voordelen! Ik had namelijk aan een collega beloofd om ’s middags samen met hem naar het restaurant te fietsen, en beloofd is beloofd hé! Om vervolgens, eens op kantoor aangekomen, een enorme pot bloemen op mijn bureau te vinden. Zo’n pot die je niet zomaar efkes onder je snelbinder kan steken. Van mijn collegaatjes. Snif. En snotter ook. Zo mooi. En zo onverwacht. En rood! Mijn kleur!

Daarna gingen we nog ontbijten. Een afscheidsontbijt. 3 mensen van onze dienst waarvan de functie geschrapt werd. Er blijven er niet zoveel meer over. Onze “reizende technieker” (het staat écht zo in zijn contract 😀 ) die normaal gezien op vrijdag niet werkt, kwam speciaal voor ons af.
Het was gezellig. Het was plezant. Het is ook voor herhaling vatbaar, maar ja… het zal elders moeten zijn. We hadden in ieder geval lekker eten, én bubbels erbij. Ik ben helaas wel vergeten foto’s te nemen. 😦
Afscheid nemen is en blijft wel lastig. Al gaat dat afscheid nemen dan gepaard met een leuk ontbijt en welgemeende knuffels.

Maar verwend ben ik wel. En hoe! En dat ik goed ga ruiken, daar zo bij mijn nieuwe werkgever na het fietsen en het douche, dat ook! Zoveel lieve en fijne attenties, ik ben er helemaal mellow van geworden. Het waren echt dagen met een gouden randje.

Lieve collega’s… het C&A-verhaal stopt voor mij dan wel, maar we houden contact. Jullie zijn bijlange nog niet van mij af! 😉 Dikke dankjewel, dikke kus, dikke knuffel! En nu 2 weekjes vakantie en daarna op naar de schoenen! 🙂

 

Afscheid nemen…

Afscheid nemen. Het is wat. Ik had nooit gedacht dat het zo diep op mij zou inhakken. Neen. Niet op mij. Ik zou met opgeheven hoofd het pand verlaten.
Intussen ben ik er al achter dat het meer iets van luid snikkend en met mijn neus in een zakdoek zal zijn, dapper mijn tranen wegvegend. Jeps, soms zou ik best wel een beetje een dramaqueen willen zijn.

Neemt niet weg dat ik de laatste dagen een onuitputtelijk vat met tranen lijk te zijn. Ik slik dapper heel veel tranen weg, maar soms wordt het toch gewoon even teveel. Een lieve reactie van een fietsmadam op een Facebookpost… en daar zijn ze weer, die tranen.

Ik deed dus van “grab yourself together” vanochtend. Het zou beter gaan. Het moest beter gaan. Geen tranen meer. Dat ging goed, tot er op het werk een douchevriendinneke (grapje, omdat we altijd met dezelfden zijn die na het fietsen douchen ’s ochtends op het werk) op kantoor even over mij kwam zitten om te vragen of ik donderdag 11u30 voor hen wil vrijhouden. Ze hebben iets voorzien. Of ik een fleske meebreng? Neen, niet nodig, zij voorzien alles. En hups… daar ga ik dan weer. Het was amper 8u15 denk ik.

Gisterenavond stond dan plots ook nog mijn looppartner voor de deur. Zij vermoedde al dat het niet zo goed met mij ging, en vertrekt vandaag met vakantie. En dus kwam ze nog even een knuffel langsbrengen. Lap, weer vochtige ogen. Ik heb haar helemaal platgeknuffeld denk ik, zo blij was ik met haar bezoek.

En dat gaat deze week zo maar door en door en door. Een meeting heb ik gecancelled, ik denk niet dat ik dat moreel nog aankan. Verdorie zeg! Ik! Ik, die de afgelopen maanden probleemloos alles wat op mijn pad kwam counterde. Ik, die afgelopen maanden nergens last van leek te hebben. OK ja, het was niet alle dagen even leuk, uiteraard niet, maar de man met die grote hamer die ik nochtans wel verwachtte, die kwam maar niet langs. Nee, toen niet. Nu heeft hij denk ik toch wel ergens heel sneaky en gemeen een kans gezien om een tik uit te delen.

Gelukkig mocht ik vanavond lopen. Mocht ja. Ik heb dat lopen leren zien als een cadeautje. Ik wou vanavond ook gewoon lang lopen, mezelf even helemaal in het zweet en totaal moe lopen. Want dat slapen… dat is de laatste 2 dagen ook niet helemaal wat het moet zijn. Het werd dus een heel langzame duurloop. Ik wou mezelf niet voorbij hollen, ik wou écht dat anderhalf uur volmaken. En dat is perfect gelukt. Ergens rond de 9de kilometer was het op, en toen ging ik voor zekerheid nog 2 kilometer door. Even helemaal leeg. Ik ben er blij om. Vanaf nu zal en kan het alleen nog maar beter gaan.

Ik weet wél dat ik dit deuntje – dat telkens aan tafel ’s middags door iemand eventjes geneuried wordt – niet zal missen. Wat een oorwurm! Alleen maar dat begin, en het zit in mijn hoofd! Neen neen neen!
Dus ik roep (zingen is teveel eer, ik weet het) op kantoor nu af en toe van : tududuuuduuu… tuduuduuututuuuuuuuuuuuuuuu.

Dus ja, het komt wel weer helemaal goed met mij. Morgen Marco, met Rood. En overmorgen de Rick. Ik heb er nu al zin in! 😉

Ontslag, een update

2 maanden geleden kreeg ik te horen dat ik op 16 juni aanstaande ontslagen zal worden. Collectief ontslag wegens reorganisatie, heet dat schoon.
Ik schreef er toen dit over: “Ontslag, en wat nu?
Blijkbaar is het iets wat wel meer mensen bezighoudt, want er gaat geen dag voorbij of dat blogartikel wordt wel door iemand gelezen.

Hoog tijd dus voor een update, nu goed 2 maanden verder. 2 maanden ja, zolang is het al geleden dat “de bom” viel. Want je kan er dan altijd wel rekening mee houden dat je erbij kan zijn, en je kan daar ook heel erg nuchter mee omgaan… feit is dat ik mij op een gegeven moment toch ook ging afvragen “waarom ik?” Ik heb mezelf dat zelfmedelijden, want dat is het uiteindelijk, niet lang toegestaan. Ik heb voor mezelf mijn eigen conclusies getrokken, en die conclusies lopen gelijk met de conclusies die iemand anders ook gemaakt heeft. Ik heb het voor mezelf dus helemaal klaar en helder. Van veronderstellingen word ik niet echt vrolijker, dus die maken we niet meer. Wat mij betreft ben ik er ook klaar mee: mijn toekomst ligt elders, en ik ben momenteel eigenlijk wel blij dat de keuze voor mij gemaakt is.

Dus ja: binnen goed 2 weken is het dus voor écht, mag ik gaan tekenen en word ik effectief ontslagen. Intussen zijn alle trajecten volgens de wet Renault van start gegaan. Nu, die wet Renault… ik snap dat die er ter bescherming van de werknemers is, maar zo’n traject van 2,5 maand, daar wordt eigenlijk niemand gelukkiger van. Wat mij betreft mocht dit korter (ik ben nogal van de korte pijn), maar goed…. het is wat het is, ook hier.  En ja, ik heb het hele voortraject gehad: voorstelling outplacement, gesprek met consultant, infosessies allerhande. Ik heb ze allemaal gevolgd, ik heb alles meegedaan. En ja, ik heb er ook wel iets aan gehad.

Ik ben overigens ook nog altijd aan het werk. Al is dat niet meer met dezelfde “goesting” als voordat de bom viel. Niemand die mij dat kwalijk neemt.
Neemt niet weg dat ik wel gaan nadenken ben. Wie ben ik, wat doe ik, en vooral: doe ik dat nog graag en moet ik niet gaan heroriënteren?
En ja, ik geef toe: dat sporten, daar zou ik heel graag iets mee gaan doen. Al is het maar qua coaching. Idem dito met dat afvallen. Maar de feiten zijn wat ze zijn: ik heb daar niet de nodige skills, laat staan de nodige diploma’s voor. En dan is er ook nog dat schrijven. Dat schrijven, daar wou ik vroeger al mijn boterham mee gaan verdienen. Alleen heb ik daar nooit echt moeite voor gedaan, laat staan dat ik er ook echt mijn boterham mee verdiend heb. En neen, dat zal ook nu niet gaan gebeuren. Want dat schrijven, en dat sporten, dat is liefhebberij. Een hobby zeg maar. En ik ben er nu ook uit dat dat een hobby moet blijven, dat dat iets is wat ik graag moet blijven doen. Dat dat mijn uitlaatklep is.

Dus ja: mijn toekomst ligt elders. Waar dan precies, dat weet ik ook nog niet zo direct. Feit is dat ik wat lijntjes uitgegooid hebt, en dat sommige lijntjes blijkbaar wel succesvol uitgegooid zijn. Alleen is de buit nog niet helemaal binnen. Al hoop ik uiteraard wel dat binnen aanzienlijke tijd zal gebeuren. Dus ja, ik hoop dat ik op korte termijn nog een update kan schrijven. Een toekomstgerichte update. In het andere geval zullen jullie met mij het (nogal saaie vermoed ik) outplacement-traject moeten mee volgen. En gezien ik 45+ ben… hangen jullie er net als ik aan voor 6 maanden!

Gezien ik niet op de eerste rij stond toen het geduld werd uitgedeeld: heel graag jullie thumbs up, dat het allemaal niet lang zal duren. Dat zal niet alleen goed zijn voor mij, maar ook jullie ten goede komen! Mijn dank is alvast heel groot! 😉

reason

 

Paasmaandagjogging

Paasmaandag. En of we de jogging in Erps-Kwerps zouden meedoen? Er waren enkele opties:

  • ikweetetniet*
  • geengoesting*
  • dagjerust*
  • ikdoedaniegraagwedstrijdenlopen*
  • ikzalthuisweleentoerekedoen *

* Schrappen wat niet past

Bon… alle excuses ten spijt, ik stond er toch, zo rond een uur of 2 in de namiddag, in Erps-Kwerps. Niet voor de 12, maar wel om nog eens een kortere afstand te lopen. De 6 dus. Normaal gezien ben ik dan gestresseerd als hell. Last van mijn maag en toestanden, nerveus, lastig, ambetant. Echter, vandaag niet. Nope. Ik was geheel tegen mijn eigen doens in rustig. Ik wist waar ik voor stond, en ik wist ook dat ik dat kon. 6 kilometer lopen in een vlakke omgeving… jeps, dat kan ik best wel baas! De tijd deed er niet eens toe. Gewoon, uitlopen en fris toekomen, dat was het plan.

En dat plan, dat lukte. Een vriendin die ik al lange tijd niet meer gezien had en die ook net uit blessure kwam, liep met ons mee. Ons, dat is mijn vaste loopmaatje en mezelf. Maar het liep wel lekker weg zo, al taterend. Ik had al slechtere loopjes, veel slechtere loopjes! Neen… dit was echt superleuk. Het liep gemakkelijk, ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik op de grens zat. Al blijf ik de eerste 3 kilometer prut vinden. Heel raar, maar pas na 3 kilometer lijk ik mijn cadans te vinden, en lijkt het allemaal wat beter te gaan lopen. Pas dan begin ik het lopen ook leuk te vinden. Die eerste 3 kilometer vraag ik mezelf telkens af waar ik toch mee bezig ben. Lopen ja, maar waarom? En waarom doe ik dat? Na die 3 kilometer komt dan wel het antwoord op die vragen. Het is gewoon heerlijk, om te lopen. Om te kunnen lopen. Om te blijven lopen.

ErpsIn ieder geval: de 6 kilometer liepen heerlijk weg. Ja, we hingen aan het staartje, maar was dat erg? Neen, totaal niet! Het is geen schande om aan het staartje te lopen. Zeker niet gezien we de volledige afstand liepen. Ik zag ook mensen tussendoor stappen, om vervolgens weer een sprintje te trekken, om dan weer te moeten stappen. Eerlijk? Ze zijn dan wel voor mij aan de aankomst geraakt, maar ik zou daar persoonlijk geen eer uit halen. Nu deed ik dat wel. Want ik heb 6 mooie kilometers gelopen in goed gezelschap. Overigens, over dat goed gezelschap… op het einde zat er nog een lusje van een paar honderd meter vooraleer richting aankomst te gaan. De vriendin waarvan eerder sprake, liep een paar meter voor ons uit. Dus ik dacht: sprinten, en ik haal haar wel in! Ging zij toch wel niet wachten op ons zeker? Na wat aansporing van mij om mee te sprinten, ging ze er toch mee voor. Maar toch niet helemaal. Jammer, want ik had het toch wel leuk gevonden om zo voor ‘echt’ te winnen. Haar motivatie was dan wel weer mooi, want “zonder ons zou ze niet eens die 6 kilometer uitgelopen hebben.” Echter, niemand heeft die afstand voor haar gelopen, ze heeft het wél helemaal zelf gelopen!

Waar het mij nu eigenlijk om ging, dat was om mijn eigen progressie te zien. Want Garmin kan dan wel zitten roepen dat mijn VO2-max gestegen is, en dat ik bij de hoogste 35% qua leeftijd en geslacht zit, ik wil dat vooral toch ergens bevestigd zien. Bevestigd in keiharde cijfers. Wel… ik heb ze, die keiharde cijfers. En ik vind ze mooi!

Kijk maar eens mee naar mijn eerste 5 kilometer ooit: ik liep toen 5 kilometer op net geen 45 minuten.

eerste 5K

En dan nu, ter vergelijking… mijn 6 (ZES!) kilometertjes van vandaag:

6K vandaag

Zien jullie wat ik zie? Jaahaaa… ik loop op minder tijd méér kilometers. Jammer overigens dat ik geen hartslaggegevens heb van die eerste 5 kilometer, want die zouden vast helemaal in het rood gegaan zijn. Dus ja, ik ben content. Ik ben méér dan content. Er is heel veel progressie. Progressie niet alleen in de zin van “ik loop een beetje rapper dan toens”, maar ook progressie als in “wat is dat plezant, dat lopen”!
Mooi surplusje: ik kan eindelijk in het clubshirt dat eerst te klein was lopen. Want dat past, eindelijk!

Op naar meer, en nog beter zou ik zo denken! 🙂