Categorie archief: Boeken

Dingen die mij blij maken…

happy-girlsIk ben geen lijstjesmens. Ik heb het wel geprobeerd, lijstjes maken, maar het werkt voor mij niet. Boodschappenlijstjes niet (ik ben daarstraks wel met een boodschappenlijstje gaan shoppen, maar had een bic vergeten om aan te stippen – ik kan dus morgen nog eens terug), to-do lijstjes niet, om het even welk lijstje dus niet. Maar nu wou ik weleens een lijstje maken. Een leuk lijstje. Een lijstje met dingen die mij blij maken. Want momenteel zit ik nog altijd in dat loopdipje. En in een fietsdipje. Ik kan niet lopen, en ik kan niet mee op het niveau van de fietsmadammen. Hoog tijd om dus eens wat dingen op te lijsten waar ik wél blij van kan worden. Want die zijn er best wel. Ik ben dan ook een blij meisje, zo meestal. 🙂

 

  • In hapiness is...jpgde auto zitten, liefst met een stralend lentezonnetje erbij (hopelijk binnenkort) en dan luidkeels meekwelen met ‘Romeo & Juliet’ van de Dire Straits. Nog beter overigens als er nog iemand mee in de auto zit, al meekwelend. 😀
  • Was die buiten gedroogd is… er zijn weinig dingen die zooo lekker ruiken!
  • Gaan slapen in net gewassen en buiten gedroogde lakens. Zaaaalig!
  • Lopen, en het gevoel hebben dat dat helemaal vanzelves gaat, pijnloos, zonder pruttelende scheenbenen.
  • In dezelfde categorie: lopen, en kunnen blijven lopen. Omdat het gewoon lekker gaat, omdat je conditie goed zit.
  • Naar een concert gaan, en daar zo overweldigd worden door de muziek dat je er tranen van in de ogen krijgt.
  • Het geluid van mijn fietsbanden die over het asfalt zoeven.
  • Rick Astley van ‘never gonna give you up’ horen zingen. Jaahaa! Instant happines! Zijn jullie al weleens een keer gerickrolled eigenlijk? 😛
  • Mezelf overwinnen. Denken dat ik iets niet kan, er toch voor gaan, en uiteindelijk moeten toegeven dat het mij gelukt is. Dat had ik met die 10 mijl vorig jaar. Ik deed ze, ik was achteraf ook wel content, maar toch pruttelde binnenin mij dat stemmetje dat het niet helemaal ok was omdat ik ze niet volledig gelopen had en tussendoor gestapt had. Ik had even een kleine reality check nodig: het was een trail, het was best wel stijl bergop én bergaf, en ik had het toch maar mooi gedaan! Amen to that! 🙂
  • Een glas ijskoude witte wijn op een zomers terras. Ik ben overigens geen moeilijk mens, het mag ook cava of iets in dien aard zijn.
  • Kleren die te groot geworden zijn.
  • ‘Zomaar’ een broek kunnen kopen, op zicht.
  • Bevroren autoruiten krabben. Het hééft iets. Behalve dan de voorruit, want daar kan ik niet zo goed aan.
  • Eindeloze discussies, zo van het soort die toch niemand wint, maar die evengoed wel blijven doorgaan en daardoor helemaal ontsporen en hilarisch worden.
  • music-is-what-feelingsMuziekontdekkingsavonden. Al mogen dat ook namiddagen zijn. Ochtenden liever niet. Iets met een ochtendhumeur. 😉
  • Het jaagpad langs de rivier.
  • De rivier zelf.
  • De geur die aan die rivier hangt. Ik rook het afgelopen zaterdag, tijdens een fietstochtje, weer. De typerende geur van de rivier die stroomt door het dorp waar ik opgegroeid ben, die is ook te vinden in het dorp waar ik nu woon. Logisch, want de rivier die daar stroomt, mondt uit in die andere rivier.
  • Een goed boek, zo eentje dat je helemaal meeneemt in de door de schrijver gecreëerde wereld.
  • Star Wars… ik ben fan!
  • En Harry Potter, die ook. De film is beter dan het boek is beter dan de film…
  • Het afscheidsconcert van The Scene dat op Youtube te vinden is. Uiteindelijk is blij hiervoor niet het goede woord. Want ik was daar, op dat concert, en ja, ik heb daar ook meer dan 1 traan gelaten. Dat schreef ik ooit al een keer op mijn blog. Maar het besef dat ik het daar nu kan gaan terugkijken, dat is wel een dingetje. Voor de liefhebbers: dit dus: https://www.youtube.com/watch?v=xCz968v6VFY
  • Onverwachte etentjes met vrienden, van het soort: wat gaan jullie eten, breng dat mee, en we eten samen en doen er een flesje wijn bij open.
  • In dezelfde categorie: de ‘komen jullie nog even iets drinken’-vraag. Meestal duren die ook iets langer dan ‘even’.
  • Een klassieker, maar toch: stampen in de plassen, zeiknat worden, en daarna een warme douche. Idem eigenlijk aan rollen in de sneeuw.
  • Ik zei het ooit al eens, maar ik herhaal het heel graag nog eens: vriendjes en vriendinnetjes! Want die maken altijd dat bovenstaande momentjes toch nét iets leuker, toch nét iets specialer worden.

Het is een beetje rommelig lijstje geworden merk ik. Een beetje van de hak-op-de-tak-lijstje ook. Eh… nu ik het zo bekijk, een Sandra-lijstje dus!
Het is geen volledig lijstje, want er zijn vast nog wel een hoop dingen te vinden. Dingen die mij gelukkig maken, of gelukkiger in sommige gevallen.  Neemt niet weg dat de meeste zaken de laatste tijd toch heel erg te maken hebben met dat sporten, met dat lopen, met dat fietsen. Dat komt natuurlijk ook doordat de vriendenkring zich ook rond dat sporten centraliseert. Al zie ik ook dat muziek zich handig doorheen het lijstje weet te weven. Uiteindelijk heb ik dus een lange lijst gemaakt terwijl dat veel korter had gekund:

  • vrienden
  • sporten
  • muziek
  • eten
  • drinken

Kortom… mijn leven in een notendop dus eigenlijk! 😀 Onderstaande quote heb ik overigens al eens gepost. Hij blijft evenwel gewoon gelden. Verdorie… en zo kom ik uiteindelijk toch weer bij het lopen uit. Die cirkel…. 🙂

running quote

 

 

Over fietsen, lopen, calorieën en vanalles

Oewa! Ik zou lezen! Ik ging lezen! Ik had een leesplan! Vandaag, 3 dagen verder, zou ik dus al halfweg in een boek kunnen zijn. Of toch op zijn minst enkele pagina’s kunnen gelezen hebben.

De realiteit is helaas weer anders. Maandag fietste (of liep, dat is afhankelijk van hoe je het bekijkt) een lezing over sportvoeding door mijn leesplannen. OK ja, ik geef toe. Ik had ook niet veel overredingskracht nodig om daar naartoe te gaan. het was ook maar op een paar 100 meter van mijn deur.
En het was best wel boeiend. Ik heb wat dingen opgestoken. Vooral dan over hydrateren. Water, veel water, meer water, en sportwater! Best wel belangrijk, zo voor het sporten. Dat wist ik al, maar ik wist niet hoeveel er eigenlijk moest gedronken worden. Nu wel. Heel veel. Zoveel dat ik er lang niet aan kom. En ik dacht dat ik goed bezig was de laatste tijd.

Want ja… het is gelijk het is: van al dat drinken moet ik vooral heel veel plassen. Zelfs middenin meetings moet ik ‘even weg’ wegens hoge nood. Best wel lastig, ook tijdens saaie meetings. Maar niet-drinken, of minder drinken, is dus zeker geen optie. Integendeel. Het moet nog meer. Had ik gisteren geen dorst tijdens het lopen? Misschien had ik na het fietsen toch al een glas water moeten drinken vooraleer aan mijn 5km te beginnen?

Aargh! Ik word er gek van, écht! Ik weet het gewoon niet. Probleem is gewoon dat dat water bij mij gewoon doorloopt. En probeer dan maar eens een stuk te fietsen of een stuk te lopen. Echt waar! Voor een man is dat makkelijk, die zet zich aan kant in het bos en bewatert een struik, of een boom. Whatever. Als vrouw moet je al uitkijken of er iets of wat dichte begroeiing is, en of er ook geen looppad achter de boom loopt, of dat er niet teveel netels staan. Echt, serieus, dat is niet zo simpel! Daarom probeerde ik dus ook altijd om mijn waterinname 2, of zelfs 3u voor het lopen te beperken. Maar dat is niet goed. Echt niet. De lesgever zei gisteren dat nog even naar het toilet gaan vlak voor de wedstrijd goed is, want dat dat wilt zeggen dat je goed gehydrateerd bent. Ha! Dan kent hij mij duidelijk niet! Want 1 keer gaan, is ook 2 keer gaan, en zelfs 3 keer. Ja, ik weet het, het zit voor een stuk tussen mijn oren, maar toch.

Ik probeer dat nu dus te trainen. En veel water te drinken overdag. In de hoop dat mijn blaas dan gaat rekken ofzo, of dat ik langer kan ophouden. Dat is dus zoooooooooooooooo wishfull thinking! Het blijft gewoon dramatisch, dat water drinken en dat water dat doorloopt. Ik mag er niet eens aan denken dat ik ooit aan langere afstanden zou gaan beginnen. Misschien moet ik die plannen om langer en meer te lopen maar in de koelkast zetten, want serieus… ik zou begot niet weten hoe ik dat moet gaan bolwerken met al dat water!
Maar daarmee heb ik dus niets gelezen maandag. Ah neen, want daarna moest er toch ook nog afgesloten worden met een drankje.

En gisteren was het dinsdag. Dinsdag, dat is looptrainingsavond. Ha ja. Dat staat zo ingepland, dus dat moet. Ik had mij alleen wat mispakt met de fiets. Ik had er namelijk niet op gerekend dat ik met de fiets terug naar huis zou moeten, zo vlak voor het lopen. Maar a woman’s got to do what a woman’s got to do (een beetje dramatiek mag af en toe wel vind ik), en dus fietste ik toch naar huis vlak voor de looptraining. Daar wisselde ik dan rap even van tenue (jaja, want dat zweten, dat is ook wat eigenlijk… ik snap dat niet, dat mensen naar het werk fietsen in hun werkkleding. Ik kom telkens helemaal bezweet aan. Als ik dat in mijn werkkleding zou doen, dan zou ik de hele dag naar het zweet stinken. Dus als iemand tips heeft om zweetvrij naar het werk te fietsen, laat maar komen!).. dus, ik wisselde rap even van tenue, trok mijn loopsloefkes aan, en stond rond 18u vertrekkensklaar in ‘den bos’.Weliswaar eerst met wat frisse tegenzin. Mijn hoofd zei dat mijn benen vast wel moesten weten van dat fietsen. Waren dat watten die ik voelde? Of ging het eigenlijk wel? Goh.. was ik nu niet meer buiten adem van het naar boven lopen dan anders? Ach ja, och jee. Misschien toch nog even dit bosweggetje proberen? Oh, en dat komt uit op dat weggetje. Dan zal ik dat ook nog even aflopen. Hier nog even naar boven misschien? En dan straks dan naar beneden en dan het Finse pad? Enfin, al bij al, en met alle getwijfel en gedenk had ik toch plots iets meer dan 5 km in de benen. Ha! Ik zei het al op de smoelenboek: met het douchen, het fietsen, en het lopen, heb ik gisteren dus eigenlijk een soort van triatlon gedaan! Ik zeg het je, een goed gedacht, dat is het begin van alles!
Maar dus alweer geen letter gelezen.

Vandaag dan in de herkansing. Met de auto naar het werk omdat ik op woensdag na het werk dochterlief ga afhalen bij mijn ouders. En daarna, daarna zou ik tijd hebben om te lezen.
Bij thuiskomst vulde ik echter eerst mijn eetdagboek in, op myfitnesspal. En mijn oog viel op de 98 calorieën die ik vandaag teveel gegeten had. Rode cijfers zowaar. Teveel gegeten. Nu ja, niet echt teveel, maar toch. Beetje wel. Twijfel, twijfel. Zou ik, zou ik niet? 98 calorieën zijn uiteindelijk niet het einde van de wereld. Maar toch.. dat stemmetje in mijn hoofd bleef maar roepen. En mijn benen waren ook nogal onrustig. Dus ja… kledingwissel (uhu, ik ben inderdaad een soort van freak soms, ik kan dat echt niet, gaan fietsen in ‘gewone’ kleren), auto buiten, fiets buiten, en wij weer weg. Een goede 12 km, en net geen 40 minuten later was ik alweer wat lichter. 378 calorieën, om precies te zijn. En daarmee stond mijn metertje weer in het groen. Hoera! Speekmedalje voor mezelf!
Overigens, wel frustrerend, dat fietsen. Ik stamp naar mijn gevoel op mijn fiets stevig door. Gemiddeld 3 minuten per kilometer, en liefst nog onder de 3 minuten, al lukt dat niet altijd. En dan sjeezen onderweg die wielertoeristen mij op hun duuzendste gemak gewoon voorbij. Awoe!

Goed. Ik overdrijf het misschien allemaal momenteel, met dat calorieën tellen en lopen en fietsen. Maar ik zit nu momenteel eenmaal in dat soort van flow, en dan moet het allemaal gewoon. Bewegen, tellen, en hopen dat ik er op het einde van de rit lichter uit kom. Want ja… 30 kilo zijn eraf, maar er moeten er nog altijd 25 af! Er is dus nog werk aan de winkel. Veel werk.

Eh… ik vrees dat mijn boeken nog even zullen moeten wachten! First things first, n’est-ce pas? 😉

Het grote leesplan

Lap. Het is zondagavond, en het is voetbal op TV.
En met dat voetbal komt er altijd een beetje een soort van jeugdtrauma boven. Want op zondag ging de TV aan, voor het nieuws, niet eerder, en na het nieuws was er sport. Voetbal vooral. Samenvattingen uit eerste klasse, overlopen van de wedstrijden uit 2de klasse, en als we geluk hadden, dan kwam er aanvullend nog een beetje atletiek.

Zucht, zucht en nog eens zucht. Want dat sport op TV, dat duurde eindeloos lang. Gelukkig waren er boeken. Heel veel boeken. Boeken waar ik indook, en waardoor ik aan al dat gesport op TV kon ontsnappen. Idem voor alle voetbalwedstrijden die live uitgezonden werden. En ja, neem dat duiken maar letterlijk. Ik dook in zo’n boek, sloot mij af voor alles wat rondom mij gebeurde, en ging helemaal in het verhaal op. Slechte boeken las ik gewoon niet, want als de eerste pagina mij niet beviel, dan nam ik het boek al niet mee naar huis. Neen, een boek moest mij gelijk hébben, anders was het geen goed boek. En dat is eigenlijk nog altijd zo.

Jarenlang heb ik zo boeken verslonden. De ene na de andere. Met op topmomenten 5 à 6 boeken in 1 week tijd. Wat ik dan zo allemaal gelezen heb? Wel.. ik weet het niet meer. Ik was al nooit echt van lijstjes, en een lijstje met gelezen boeken heb ik dus ook niet. Laat staan dat ik de titels nog weet. Of de auteurs. Ik zou bijna roepen dat dat bijkomstig is, detail, maar daarmee doe ik tal van auteurs onrecht. Want het is wel hun verhaal, waar ik zo van genoten heb. Maar ja, helaas, en jammerdebammer… op enkele uitzonderingen na heb ik het écht niet onthouden. En zo kan het dus af en toe zijn dat ik een boek vastpak, begin te lezen, en mezelf afvraag waar ik dit nog al eens gelezen heb?
2 mogelijkheden zijn er dan: of ik heb het boek inderdaad al eens eerder gelezen, of het boek lijkt gewoon heel sterk op een ander boek dat ik ooit gelezen heb. In het eerste geval, als het verhaal mij gelijk weer bij de lurven heeft, lees ik gewoon door. In het 2de geval stop ik meestal. Want het origineel is altijd beter!

Nu, waar ik eigenlijk naartoe wou met dat voetbal en boeken enzo… jaja, ik weet het, ik wijk weer af, en het is een afwijking, en bladadie bladieda… gezien het aantal wedstrijden wat hier op TV bekeken wordt, zou ik makkelijk weer meer kunnen gaan lezen. Maar op 1 of andere manier lukt mij dat niet meer zoals vroeger. Vroeger, als in toen ik nog bij mijn ouders woonde. Vroeger, als in toen er nog geen kids waren. Vroeger, als in toen er nog geen internet was.

Ja, ik geef het toe. Teveel van mijn tijd gaat naar dat grote boze www. Er is altijd wel iets om op te zoeken, altijd wel iets om te ontdekken. Momenteel is dat – hoe kan het ook anders – voeding en sporten. En de combinatie daarvan. Zoveel artikels, zoveel dingen om linken tussen te leggen… en daar tussendoor ook nog wat muziekjes die moeten beluisterd worden. En blogjes die moeten gelezen worden.

Oh stop! Ik zag mezelf net een paar keer ‘moeten’ typen. Uiteindelijk moet ik niets, toch? Waarom kan ik dan gewoon niet die laptop/tablet aan de kant leggen, en mij nog eens – heerlijk – verliezen in een boek? Het is nochtans niet dat ik aan leesvoer een gebrek heb. Van hieruit zie ik zomaar een boek of 8 liggen. Boeken die roepen om gelezen te worden. Hoor maar: ‘lees mij, lees mij, lees mij!’

En weet je.. dat is precies wat ik ga doen. Vanaf morgen ga ik weer meer lezen. Na het werk. Na het sporten. Na het plooien en wegleggen van de was. Na de afwas. Na….

P.S.: Nog iemand goede boekentips trouwens? Want met dat grote leesplan kan ik die wel gebruiken lijkt mij. 😉