Categorie archief: Lente

Lenteavond

Soms heeft een mens niet veel nodig. Een mooie lenteavond, een vogeltje dat zingt, een reiger die overvliegt, iets lekker om te drinken, wat mijmeringen. En muziek, dat uiteraard ook. Want sommige mijmeringen zijn nu eenmaal niet te vangen in een foto, of in een blog….   al zijn ze wel Estupendo…

touching your perfect face
I fall into you
as our love fills the reaches of space
I dive into you

Advertenties

Restart week #5

stop complainingHmz… ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen zeker? Het is een status quo geworden deze week. En neen, geen excuses, want ik weet perfect hoe dat komt. De buikpijn heb ik er dan ook zomaar gratis bijgekregen.
Ik heb dan ook weer wat geleerd. Een lichaam dat al 5 weken ingesteld is op groenten en mager vlees, daar moet je niet zomaar een spaghetti bolognaise ingooien. Of een croque monsieur. Of een pistolet of 2. Of dat allemaal samen op 1 weekend. Niet.doen!

Het goede nieuws is wel (always look on the bright side, toch?) dat het sporten mij weer gemakkelijker afgaat. Geen dipjes meer, geen watten benen meer onderweg *hout vasthouden*. Het is waarschijnlijk ook door al dat gesport van afgelopen week dat die uitschuivers geen plus gemaakt hebben. Evengoed, was ik niet zo geschoven, dan was het een mooi verlies geweest. Had en zou kunnen, maar het is niet zo.

Olapola… aanvulling, een paar uur later en na ontleding van mijn weegticket (iew, dat klinkt slagersachtig!) Want ik zie, ik zie… ik zie een toename in spieren, en toch een afname in vetmassa. Dus uiteindelijk is er toch weer winst. Ha, fijn, dus toch geen verloren week!

Dus op naar de volgende week, en dit moet weer een goede zijn. Ik ben er weer klaar voor, mijn mind is weer helemaal gereset, ik ga ervoor. Die psychologische grens van dat nieuwe tiental, die moet nu eindelijk ook maar eens doorbroken worden.
Ik zei het vanmorgen nog, tegen de coach: dat nieuwe tiental, daar lijk ik maar niet aan te geraken. Gevalletje faalangst ofzoiets, want elke keer het dichterbij komt, ga ik iets eten waardoor het weer niet lukt. Dat cirkeltje moet dus maar een keer doorbroken worden. Deze week lijkt mij daar een goede week voor.

caloriesEn toch heb ik eigenlijk ook nog iets leuks te melden. Want met dat mooie zomerweer van gisteren, kwamen er weer wat kleren boven die nu toch écht wel te groot zijn! Raar, zo’n gecentreerd hemdje dat zo ineens rond je lijf hangt te flodderen en fladderen. Naar aloude traditie had ik er daar ook 2 van, in verschillende kleurtjes uiteraard. Dus dat zijn er weer 2 die naar elders mogen. Nog meer leuk nieuws is dat 2 shirts die te klein gekocht waren en in mijn kast lagen te verstoffen nu plots wél passen. Laat die lente nu dus maar komen, want ’t is met blote schouders en vanal! 🙂

Wat een weekend!

Wat een weekend!

Het begon al met de wekker op zaterdagochtend. Aja, geen Brabant Wallon op het programma, dat wilt zeggen dat er dan op zaterdagochtend gelopen wordt. Een extra training in het bos, gevolgd door een etentje. Er was eigenlijk niet superveel volk present op de training. Een paar mannen, 1 vrouw. Ik dus. De mannen wilden mij wel mee op sleeptouw nemen, maar ik vond dat ze vooral hun eigen tempo moesten lopen. Ik zou mijn eigen parcours wel lopen, en als ik met hen zou meelopen, dan zou mij dat alleen maar stress bezorgen.

En ja, dat eigen parcours, dat liep wonderwel goed. Ik twijfelde wel even over de route. Het oorspronkelijke plan was eigenlijk lusjes lopen in het bos, maar terwijl ik daarmee bezig was, zag ik in dat dat een dwaas plan was als ik minimum 10 kilometer wou lopen. 10 ja. Die liep ik afgelopen dinsdag ook, en ik wou bevestiging. Dus ja… zo gedacht, zo gedaan zeker? Ik besloot van mijn hartslag niet als graadmeter te nemen, want dan zou ik weer stress krijgen. Neen. Gewoon op het gevoel. En dat liep wonderwel goed. Zo goed, dat ik op het einde aftikte op een mooie 11 kilometer. Zomaar, all by myself! En reken maar dat ik ervan genoten heb!

Daarna volgde er een spaghetti-etentje. Carbo-loading voor de vriend die op zondag een marathon liep. Jaahaaa. Wij zijn zo solidair, dat we gewoon met hem meedoen. Misschien zijn we té solidair. Want ook ’s avonds stond er, zij het elders, spaghetti op het menu. Gezien we een foto terugkregen met iets van drank en paaseitjes op, besloten we dat we hem dubbel moesten steunen en bestelden we nog rijsttaart. Gelukkig dat we dat gedaan hebben, want dankzij ons liep hij vandaag de marathon in Hannover op 3:42:24. Het lopen deed hij uiteraard helemaal zelf. Neemt niet weg dat we toch trots zijn op hem! Aha!

Qua solidariteit gingen er enkelen van de club vandaag ook nog lopen. Eentje in het Zoniënwoud, enkele anderen een wandeling van 17 kilometer. Het is eens iets anders. Maar wel leuk natuurlijk, om eens een ander parcours te lopen. Zelf stapte ik dit parcours. Lopen na die 11 kilometer van gisteren leek mij niet zo’n strak plan voor mezelf. Kwestie van mezelf niet dadelijk te gaan overbelasten na mijn blessure. Ik vind het al wonderlijk dat ik op dergelijke korte tijd alweer probleemloos 11 kilometer kan lopen, dat had ik echt nooit verwacht en nooit gedacht. De basis is er blijkbaar toch wel. Wauw, echt. Wandelen is trouwens ook eens leuk. Ik moet toch ook kilometertjes opbouwen tegen die halve marathon van augustus, en een deel van die opbouw mag gerust al stappend gebeuren.

Op kilometer 12 moesten we wel een kleine pauze inlassen, kwestie van onze compagnon voor de volgende 5 kilometer de kans te geven zijn stoofvlees met frieten te eten. En neen, we hadden geen culinair weekend. Ik heb gewoon vrienden die heel graag eten.

In ieder geval, qua solidariteit weer: als ik alle kilometers van deze week optel, dan kom ik aan 45. Dat is al iets meer dan een marathon. En 45 kilometer zeg! Ik heb nog nooit zoveel kilometertjes op 1 week gelopen/gestapt. Daar is ook over nagedacht, want na de solidariteit qua eten was er dus ook wat solidariteit qua lopen, en dus mogen we volgende week ook solidair mee wat rusten. Aha! Soms ben ik wel mee met de logica die mij voorgeschoteld wordt!

Nu, al dat lopen en wandelen in de zon, daar krijg je ook kleur van. Vandaag is dus rood. En dat zelfs ondanks een zonnecrème factor 50. Factor 50 ja, voor de gevoelige huid. Het is allemaal een maat voor niets. Ik ben bijgekleurd, en dat is ook weer te zien. Ik ben gelukkig vandaag wel zo verstandig geweest om een topje aan te trekken, en geen T-shirt. De afdruk van mijn sokken staat ook al in mijn benen, en ook dat zal weer voor de rest van het seizoen zijn.
Overigens, opvallend: een echte wandelaar, die wandelt met lange broek, dikke trui of jas, en stapschoenen. Een loper daarentegen, die heeft het al snel veel te warm. Short of rokje, topje of loopshirt, en dat zal wel volstaan. Raar volk, die stappende lopers. Of die lopende stappers. 😉

Spring!

Neen, ik bedoel niet: spring! En dat jij dan moet gaan hupsen. Neen. Ik bedoel Spring als in het Engelse Lente. Want het is lente mannekes! Laat die bloemekes en die vlinders en van die dingen maar komen! Of waren die er al? In ieder geval: ik ben er klaar voor! (hey, ik heb niet voor niets een blogtitel met butterflies erin! 😉 )

Het enige lastige is nu wel dat ik door mijn eigen schuld met dat “meet me on the equinox”-deuntje van Death Cab For Cutie in mijn hoofd zit. De Twilight-boeken zijn overigens beter dan de films… vind ik persoonlijk. Dit terzijde. O ja, en omdat gedeelde smart halve smart is… toch? Nee, geen probleem, het is van graag gedaan! 🙂

Want het is lente, begot!

The-Spring-Equinox-2015-Friday-March-20-Plant-Your-Dream

Lentekriebels

Gisteren passeerde ik langs een strand. Er was plaats. Plaats om een strandstoel te zetten of om een handdoek te leggen, plaats om wat te gaan genieten van zon en zand en toestanden. Een nuchtere opmerking van een vriend later “Sandra, je handdoek gaat wel nat worden op dat nat zand”, spatte de zomerdroom alweer uit elkaar.
Los daarvan ben ik niet het zon-strand-zee-type, maar dat weet natuurlijk ook verder niemand.

Bon, maar waar ik eigenlijk naartoe wou… vanochtend in de eerste plaats met de fiets naar het werk eigenlijk. En daardoor (ik ga er geraken zene, daar waar ik het uiteindelijk over wil hebben, écht! Blijf gewoon lezen, dit zijn cliffhangers, daar moet je gewoon even door!) dus… en daardoor zette ik mijn fiets buiten! Aha! Dat was een onverwachte hé! Maar zonder fiets kan ik nu eenmaal niet naar het werk, dat trapt wat lastig.  Maar dus, doordat ik mijn fiets buitenzette (we zijn er bijna, jaja, nog even doorlezen!) hoorde ik het ineens. Plotsklaps zoals men zegt. Tout à coup, en Français. En nu begeef ik mij op glad ijs: auf einmal in het Duits. Toch?
Maar waar was ik? Aja… bij dat ik iets hoorde. Zo ineens. Enzovoort. Ik ga dat niet herhalen. Neenee. Maar wat hoorde ik nu? *tromgeroffel* en laat die spanning nog maar wat stijgen. Jaja, ik snap het, je hebt niet de hele dag de tijd om hier te blijven lezen. OK, ik gooi het dus in de groep! Ik hoorde… vogeltjes! Tadaaaa! Vogeltjes die in de haag zaten de tsjielpen. Meer zelfs, het klonk als heel blij tsjielpende vogeltjes! Want die vogeltjes, die voelen dat ook! Dat gevoel wat ik gisteren had, daar aan dat strand…

LENTE! LENTE! LENTE!

Jaja, de lente komt eraan! Ik voelde het al eerder, maar nu is het toch écht helemaal! Echt waar, echtig in techtig! Ze zeggen wel dat het nog 45 dagen tot de lente is, maar die “ze”, die moet je niet altijd geloven. Neeni. ’t Is lente! Het zonnetje schijnt! De vogeltjes fluiten! De vlinders fladderen! Of neen, dat laatste niet. Of misschien wel. Twijfelgevalletje. Allez bon, ik vond het in ieder geval wel gerechtvaardigd om vandaag eens zot te doen. En dus reed ik zonder handschoenen naar het werk! Echt waar! Ik vond het kei-gewaagd! Maar koude handen, dat wel. Het is een koude lente dit jaar. Niettemin, ik herhaal het nog eens, mocht je de boodschap gemist hebben: het is lente! Echt!

lente

 

 

 

Belgium, 12 points

Belgium, twelve points. La Belgique, douze points.

Het Eurosongfestival. Elk jaar opnieuw zweer ik dat ik niet ga kijken, dat ik het dit jaar aan mij laat voorbij gaan. En elk jaar opnieuw zit ik toch weer voor TV. Elk jaar opnieuw zit ik mij te vergapen aan het circus dat het Eurosongfestival toch wel is. En ja, ik geef toe: het heeft wel iets. Soms iets meelijwekkends, maar bon…

Het is een soort van instituut, het is er en het blijft er. De liedjes verdwijnen met de afloop van het festival weer in de vergetelheid, evenals de uitvoerders. De spreekwoordelijke uitzondering daargelaten. Zag u trouwens de Belgische inzending van vorig jaar, Loïc Nottet, nog in “Dance avec les Stars” op TF1? Ik wel. Schitterend! Maar verder… neen. Helaas. Jammer.

eurovision.jpg

Of toch wel. Wie kent er nu Johnny Logan niet? En die “Gente di Mare”, die heb ik ooit een hele zomer ‘gezongen’, al fietsend langs het water. Ik ken het nog altijd he-le-maal vanbuiten. Fonetisch dan, want mijn Italiaans is niet zo geweldig, dat geef ik grif toe. Ik ken er zo nog wel een paar los uit het hoofd. Jij (jaja, jij die dit leest) waarschijnlijk ook, geef maar toe!

Om maar te zeggen: dat Eurosongfestival, dat hoort er gewoon bij. Bij de lente, bij mei. Net zoals die vogels die dan een ei leggen, net zoals die kikkers die zitten brullen om godweetwat te doen, net zoals die vlinders die dan weer uitbreken. Tradities, je moet ze in ere houden.

En ja, iedereen kijkt. Ook diegenen die zeggen dat ze het niet doen, en daarna toch een haarfijne analyse geven van welk land wat voor soort liedje had. Ehh… ik keek wél, maar ik herinnerde mij het gros al niet meer. Maar iemand die dus niet keek, wél. Echt waar, rare dingen zo allemaal zeg ik je!

Trouwens, ik zat zo te kijken naar die halve finales, en beide keren had ik het gevoel van: zo zou ik ook wel willen kunnen dansen! Jaja, naar een liedjeswedstrijd kijken en danskriebels krijgen! De ‘opvulstukken’ tijdens het wachten op de punten vond ik dit keer heel erg geslaagd. Ik wou écht dat ik dat ook zou kunnen. Maar goed, ik ben niet begiftigd met enig danstalent, dus ik blijf wel van het muurbloem-type.

Enfin, België gaat dus door. Dat is geen goed nieuws. Neeneenee, echt niet! Want dat betekent dat ik zaterdag toch weer nagelbijtend (bij wijze van spreken dan, want ik bijt geen nagels) voor TV zit te hupsen bij de puntentelling.
Belgium, 12 points. La Belgique, 12 points. Het zou wat zijn. Misschien moet ik die dansmoves toch maar een keer gaan oefenen. Langs de andere kant: what’s the pressure? 😉

Spring is in the air! #3

Verdorie… dit is ook weer echt iets voor mij. Al meer dan een maand lopen roepen dat het lente is, daar voor mezelf een klein projectje aan verbinden… en als dan de lente eindelijk écht in het land is, het projectje verwaarlozen.

Niet dat ik niet meer op stap geweest ben. Integendeel. Ik heb echt nog wel wat fotootjes genomen. Fotootjes die bewijzen dat de lente échtig intechtig in het land is, en niet alleen in mijn hoofd zit.

2016-03-12 11.13.07

Maar intussen zijn er eigenlijk geen bewijzen meer nodig. Iedereen kan nu wel zien dat het lente is, maar ik ga er lekker toch nog even mee door. Want dit is gewoon een heerlijk seizoen. Alles wordt stilaan groener, er staan knoppen aan de bomen, er is nieuw leven. Op 1 van mijn looprondjes zag ik de kleine eendjes flink hun best doen om achter mama- en papa-eend aan te zwemmen. Helaas geen beelden daarvan, want lopen met een GSM, dat is verschrikkelijk ongemakkelijk.

In plaats daarvan wel nog een paar fotootjes van de route die ik regelmatig loop in het bos. Het is daar mooi, al zie ik het niet altijd zelf. Nu weer even wel. En binnen een week of 2 gaat het daar nog veel mooier zijn.

2016-03-12 11.16.55

Laat je trouwens door het idyllische beeld niet bedotten. Dat bruggetje, daar gaat het bergop. Net zoals de weg erna. Ik ga er nog altijd dood. Het plan is dan ook om tegen het einde van de zomer daar niet meer dood te gaan. Haalbare doelen, daar hou ik van. Ook als ze niet helemaal haalbaar zijn eigenlijk. Ik stort mij er gewoon in. 1 zo van die doelen is eindelijk die 25km/u fietsen. Ik haal nog niet eens de 24km/u momenteel, dus dat wordt toch nog even doortrainen. En zadelpijn overwinnen, want eerlijk: damn, zo’n koerszadel is een pijnlijke affaire!

2016-03-12 11.17.44.jpg

In ieder geval: de lente is dus wel degelijk in het land. En in mijn hoofd. Al even. Morgen huppel ik dus weer over deze wegen, blij dat het weer kan, dat lopen. Pijnloos lopen dan, want echt gestopt was ik niet. Sinds goed 2 weken geven de scheenbenen geen kick meer. Hout vasthouden dat het zo blijft, maar ik heb er alleszins een goed oog in. Ik was wat bang dat de conditie erop achteruit gegaan was, maar uiteindelijk zit het voor een groot deel tussen mijn oren. Gisteren liep ik probleemloos een 4-tal kilometer zonder stoppen, dus die 5 zal ook wel lukken. Met andere woorden: de trainingen gaan weer leuk worden, ik ga stilaan toch die opbouw naar de 10 kilometer kunnen hervatten. En o ja, daar heb ik heel veel zin in!

2016-03-12 11.19.58

Samenvattend: het was hier even stil, maar de lente zit nog altijd in mijn hart. En in mijn hoofd. En die hele lente is en blijft fantastisch!

Ik sluit daarom ook heel graag af met een liedje wat al de hele week in mijn hoofd zit. Gedaan met dikke winterjassen, en laat die dikke truien ook maar in de kast. Het is T-shirt weer! Reken maar van yeskes!