Categorie archief: Lente

Psjt! ’t is lente!

4 maart. Het is lente. Zeg dat ik het gezegd heb. Het zonnetje scheen. Het was best wel warm buiten. Echt hé!

Ik besloot ook dat het maar eens gedaan moest zijn met snot & co. Want eerlijk, die neus van mij, die hing het gisteren echt nog wel uit. Het liep letterlijk de spuigaten uit. Net toen ik dacht dat ik het ergste achter de rug had qua ziek zijn, ging mijn neus lopen. Ik loop liever zélf. Nog nooit zoveel zakdoeken volgesnotterd. Lastig, en ook: heel charmant, zo’n rode vlek onder je neus.

Gelukkig bleek een nacht slaap toch soelaas te brengen. Vanochtend was het stukken beter. En de zon scheen, dat helpt natuurlijk ook altijd. Dat zonnetje dat riep ook om een stukje te lopen. En wie ben ik om zo’n roep te weerstaan? Ik weg dus. Ik kon het blijkbaar nog, lopen. Zo na een weekje rust. Alleen ging mijn hartslag wel geweldig de hoogte in op een gegeven moment. Ik wijt het aan de microben nog. Die ik er nu hopelijk toch wel allemaal uitgezweet heb. Maar serieus hé, zo stinken dat eerste lentezweet! En dat op 5 luttele kilometertjes. Nochtans, het was niet dat ik winters gekleed was, met een loopshirt en een dun looptruitje.

Maar daar is het wassen dan weer goed voor zeker? Was die overigens vandaag buiten gedroogd is! Jawel! Buiten! Op 4 maart! En zo goed dat dat ruikt dan, zo achteraf. De was was overigens ook droog binnen voor de regenbui. Maar bon… droog is droog, en een mals lentebuitje kan alleen maar deugd doen voor de plantjes.

En om af te sluiten nog een schoontje van Pearl Jam. Zomaar. En omdat. 🙂

Dream the dreams of other men
You’ll be no one’s rival
Dream the dreams of others then
You will be no one’s rival

You will be no one’s rival…

A distant time, a distant space
That’s where we’re living
A distant time, a distant place
So what ya giving?

 

 

Advertenties

Deze dag vorig jaar…

Kweeniegoe wat het is. Iets met het mooie ochtendlicht, en het zonnetje van de laatste dagen. Om nog te zwijgen van het avondlicht. Gisteren, tijdens het lopen, was er een kweeniehoeschoon ondergaande rode zon. Ik zag ook al lammetjes in de wei. En de ganzen die kwekken er ook maar op los als ze overvliegen. Volgens mij zijn die op plannetjes aan het broeden. Plannetjes als zijnde: eitjes. Hebdem? Pfff… jaja.

Bon… ik weet niet meer welk weer het vorig jaar deze dag was. Wat ik wel nog weet is dat we – en we als in mijn toenmalige collega’s en ik – vorig jaar op deze dag te horen kregen dat er 70 jobs geschrapt zouden worden. Ik had er toen nog geen idee van dat ik 1 van die 70 zou zijn, maar goed… het was toch al een klein bommetje dat viel. En onzekerheid, dat ook. Want wie moest er gaan, en wanneer?

Net vandaag, dag op dag 1 jaar later, organiseerde mijn huidige werkgever ook een infomoment. Ik las de uitnodiging met toch wel iets van een bang hartje, maar het feit dat er een ontbijt aan vooraf ging, stelde mij toch al wel gerust. De setting was dus al iets anders. Het verhaal ook. Ik ben eigenlijk een beetje een klein kind in een snoepwinkel nu. Al werk ik dan voor een kleding- en schoenenketen, snoepjes kunnen ook lekker zijn! Vraag maar aan de collega’s die de snoeppot op de kast ook weten te appreciëren. En die plannen voor de toekomst… wat een verschil met die boodschap van vorig jaar. Of hoe het op een jaar toch kan keren zo in een mensenleven. Van wanhoop naar hoop.

Ah, en mannekes… en van hoop gesproken: het is lente, dat ook! Ik voel het, ik ruik het…  echt waar, de vogeltjes kwekken er ’s morgens ook al vrolijk op los! Ook zij weten het: het wordt een véél mooiere lente dan die van vorig jaar! Als nu de temperatuur ook nog eens meewilt en richting aangename fietstemperaturen gaat, dan ben ik helemaal een gelukkig meisje. 😉spring.jpg

Lenteavond

Soms heeft een mens niet veel nodig. Een mooie lenteavond, een vogeltje dat zingt, een reiger die overvliegt, iets lekker om te drinken, wat mijmeringen. En muziek, dat uiteraard ook. Want sommige mijmeringen zijn nu eenmaal niet te vangen in een foto, of in een blog….   al zijn ze wel Estupendo…

touching your perfect face
I fall into you
as our love fills the reaches of space
I dive into you

Restart week #5

stop complainingHmz… ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen zeker? Het is een status quo geworden deze week. En neen, geen excuses, want ik weet perfect hoe dat komt. De buikpijn heb ik er dan ook zomaar gratis bijgekregen.
Ik heb dan ook weer wat geleerd. Een lichaam dat al 5 weken ingesteld is op groenten en mager vlees, daar moet je niet zomaar een spaghetti bolognaise ingooien. Of een croque monsieur. Of een pistolet of 2. Of dat allemaal samen op 1 weekend. Niet.doen!

Het goede nieuws is wel (always look on the bright side, toch?) dat het sporten mij weer gemakkelijker afgaat. Geen dipjes meer, geen watten benen meer onderweg *hout vasthouden*. Het is waarschijnlijk ook door al dat gesport van afgelopen week dat die uitschuivers geen plus gemaakt hebben. Evengoed, was ik niet zo geschoven, dan was het een mooi verlies geweest. Had en zou kunnen, maar het is niet zo.

Olapola… aanvulling, een paar uur later en na ontleding van mijn weegticket (iew, dat klinkt slagersachtig!) Want ik zie, ik zie… ik zie een toename in spieren, en toch een afname in vetmassa. Dus uiteindelijk is er toch weer winst. Ha, fijn, dus toch geen verloren week!

Dus op naar de volgende week, en dit moet weer een goede zijn. Ik ben er weer klaar voor, mijn mind is weer helemaal gereset, ik ga ervoor. Die psychologische grens van dat nieuwe tiental, die moet nu eindelijk ook maar eens doorbroken worden.
Ik zei het vanmorgen nog, tegen de coach: dat nieuwe tiental, daar lijk ik maar niet aan te geraken. Gevalletje faalangst ofzoiets, want elke keer het dichterbij komt, ga ik iets eten waardoor het weer niet lukt. Dat cirkeltje moet dus maar een keer doorbroken worden. Deze week lijkt mij daar een goede week voor.

caloriesEn toch heb ik eigenlijk ook nog iets leuks te melden. Want met dat mooie zomerweer van gisteren, kwamen er weer wat kleren boven die nu toch écht wel te groot zijn! Raar, zo’n gecentreerd hemdje dat zo ineens rond je lijf hangt te flodderen en fladderen. Naar aloude traditie had ik er daar ook 2 van, in verschillende kleurtjes uiteraard. Dus dat zijn er weer 2 die naar elders mogen. Nog meer leuk nieuws is dat 2 shirts die te klein gekocht waren en in mijn kast lagen te verstoffen nu plots wél passen. Laat die lente nu dus maar komen, want ’t is met blote schouders en vanal! 🙂

Wat een weekend!

Wat een weekend!

Het begon al met de wekker op zaterdagochtend. Aja, geen Brabant Wallon op het programma, dat wilt zeggen dat er dan op zaterdagochtend gelopen wordt. Een extra training in het bos, gevolgd door een etentje. Er was eigenlijk niet superveel volk present op de training. Een paar mannen, 1 vrouw. Ik dus. De mannen wilden mij wel mee op sleeptouw nemen, maar ik vond dat ze vooral hun eigen tempo moesten lopen. Ik zou mijn eigen parcours wel lopen, en als ik met hen zou meelopen, dan zou mij dat alleen maar stress bezorgen.

En ja, dat eigen parcours, dat liep wonderwel goed. Ik twijfelde wel even over de route. Het oorspronkelijke plan was eigenlijk lusjes lopen in het bos, maar terwijl ik daarmee bezig was, zag ik in dat dat een dwaas plan was als ik minimum 10 kilometer wou lopen. 10 ja. Die liep ik afgelopen dinsdag ook, en ik wou bevestiging. Dus ja… zo gedacht, zo gedaan zeker? Ik besloot van mijn hartslag niet als graadmeter te nemen, want dan zou ik weer stress krijgen. Neen. Gewoon op het gevoel. En dat liep wonderwel goed. Zo goed, dat ik op het einde aftikte op een mooie 11 kilometer. Zomaar, all by myself! En reken maar dat ik ervan genoten heb!

Daarna volgde er een spaghetti-etentje. Carbo-loading voor de vriend die op zondag een marathon liep. Jaahaaa. Wij zijn zo solidair, dat we gewoon met hem meedoen. Misschien zijn we té solidair. Want ook ’s avonds stond er, zij het elders, spaghetti op het menu. Gezien we een foto terugkregen met iets van drank en paaseitjes op, besloten we dat we hem dubbel moesten steunen en bestelden we nog rijsttaart. Gelukkig dat we dat gedaan hebben, want dankzij ons liep hij vandaag de marathon in Hannover op 3:42:24. Het lopen deed hij uiteraard helemaal zelf. Neemt niet weg dat we toch trots zijn op hem! Aha!

Qua solidariteit gingen er enkelen van de club vandaag ook nog lopen. Eentje in het Zoniënwoud, enkele anderen een wandeling van 17 kilometer. Het is eens iets anders. Maar wel leuk natuurlijk, om eens een ander parcours te lopen. Zelf stapte ik dit parcours. Lopen na die 11 kilometer van gisteren leek mij niet zo’n strak plan voor mezelf. Kwestie van mezelf niet dadelijk te gaan overbelasten na mijn blessure. Ik vind het al wonderlijk dat ik op dergelijke korte tijd alweer probleemloos 11 kilometer kan lopen, dat had ik echt nooit verwacht en nooit gedacht. De basis is er blijkbaar toch wel. Wauw, echt. Wandelen is trouwens ook eens leuk. Ik moet toch ook kilometertjes opbouwen tegen die halve marathon van augustus, en een deel van die opbouw mag gerust al stappend gebeuren.

Op kilometer 12 moesten we wel een kleine pauze inlassen, kwestie van onze compagnon voor de volgende 5 kilometer de kans te geven zijn stoofvlees met frieten te eten. En neen, we hadden geen culinair weekend. Ik heb gewoon vrienden die heel graag eten.

In ieder geval, qua solidariteit weer: als ik alle kilometers van deze week optel, dan kom ik aan 45. Dat is al iets meer dan een marathon. En 45 kilometer zeg! Ik heb nog nooit zoveel kilometertjes op 1 week gelopen/gestapt. Daar is ook over nagedacht, want na de solidariteit qua eten was er dus ook wat solidariteit qua lopen, en dus mogen we volgende week ook solidair mee wat rusten. Aha! Soms ben ik wel mee met de logica die mij voorgeschoteld wordt!

Nu, al dat lopen en wandelen in de zon, daar krijg je ook kleur van. Vandaag is dus rood. En dat zelfs ondanks een zonnecrème factor 50. Factor 50 ja, voor de gevoelige huid. Het is allemaal een maat voor niets. Ik ben bijgekleurd, en dat is ook weer te zien. Ik ben gelukkig vandaag wel zo verstandig geweest om een topje aan te trekken, en geen T-shirt. De afdruk van mijn sokken staat ook al in mijn benen, en ook dat zal weer voor de rest van het seizoen zijn.
Overigens, opvallend: een echte wandelaar, die wandelt met lange broek, dikke trui of jas, en stapschoenen. Een loper daarentegen, die heeft het al snel veel te warm. Short of rokje, topje of loopshirt, en dat zal wel volstaan. Raar volk, die stappende lopers. Of die lopende stappers. 😉

Spring!

Neen, ik bedoel niet: spring! En dat jij dan moet gaan hupsen. Neen. Ik bedoel Spring als in het Engelse Lente. Want het is lente mannekes! Laat die bloemekes en die vlinders en van die dingen maar komen! Of waren die er al? In ieder geval: ik ben er klaar voor! (hey, ik heb niet voor niets een blogtitel met butterflies erin! 😉 )

Het enige lastige is nu wel dat ik door mijn eigen schuld met dat “meet me on the equinox”-deuntje van Death Cab For Cutie in mijn hoofd zit. De Twilight-boeken zijn overigens beter dan de films… vind ik persoonlijk. Dit terzijde. O ja, en omdat gedeelde smart halve smart is… toch? Nee, geen probleem, het is van graag gedaan! 🙂

Want het is lente, begot!

The-Spring-Equinox-2015-Friday-March-20-Plant-Your-Dream

Lentekriebels

Gisteren passeerde ik langs een strand. Er was plaats. Plaats om een strandstoel te zetten of om een handdoek te leggen, plaats om wat te gaan genieten van zon en zand en toestanden. Een nuchtere opmerking van een vriend later “Sandra, je handdoek gaat wel nat worden op dat nat zand”, spatte de zomerdroom alweer uit elkaar.
Los daarvan ben ik niet het zon-strand-zee-type, maar dat weet natuurlijk ook verder niemand.

Bon, maar waar ik eigenlijk naartoe wou… vanochtend in de eerste plaats met de fiets naar het werk eigenlijk. En daardoor (ik ga er geraken zene, daar waar ik het uiteindelijk over wil hebben, écht! Blijf gewoon lezen, dit zijn cliffhangers, daar moet je gewoon even door!) dus… en daardoor zette ik mijn fiets buiten! Aha! Dat was een onverwachte hé! Maar zonder fiets kan ik nu eenmaal niet naar het werk, dat trapt wat lastig.  Maar dus, doordat ik mijn fiets buitenzette (we zijn er bijna, jaja, nog even doorlezen!) hoorde ik het ineens. Plotsklaps zoals men zegt. Tout à coup, en Français. En nu begeef ik mij op glad ijs: auf einmal in het Duits. Toch?
Maar waar was ik? Aja… bij dat ik iets hoorde. Zo ineens. Enzovoort. Ik ga dat niet herhalen. Neenee. Maar wat hoorde ik nu? *tromgeroffel* en laat die spanning nog maar wat stijgen. Jaja, ik snap het, je hebt niet de hele dag de tijd om hier te blijven lezen. OK, ik gooi het dus in de groep! Ik hoorde… vogeltjes! Tadaaaa! Vogeltjes die in de haag zaten de tsjielpen. Meer zelfs, het klonk als heel blij tsjielpende vogeltjes! Want die vogeltjes, die voelen dat ook! Dat gevoel wat ik gisteren had, daar aan dat strand…

LENTE! LENTE! LENTE!

Jaja, de lente komt eraan! Ik voelde het al eerder, maar nu is het toch écht helemaal! Echt waar, echtig in techtig! Ze zeggen wel dat het nog 45 dagen tot de lente is, maar die “ze”, die moet je niet altijd geloven. Neeni. ’t Is lente! Het zonnetje schijnt! De vogeltjes fluiten! De vlinders fladderen! Of neen, dat laatste niet. Of misschien wel. Twijfelgevalletje. Allez bon, ik vond het in ieder geval wel gerechtvaardigd om vandaag eens zot te doen. En dus reed ik zonder handschoenen naar het werk! Echt waar! Ik vond het kei-gewaagd! Maar koude handen, dat wel. Het is een koude lente dit jaar. Niettemin, ik herhaal het nog eens, mocht je de boodschap gemist hebben: het is lente! Echt!

lente