Categorie archief: allerlei

A little bit of Sandra…

Vorige week moet het geweest zijn, dat ik Mambo n°5 op de radio hoorde. Jeps, Mambo n°5. Ik vind het een leuk liedje. Ik word er altijd vrolijk van. Misschien is het omdat mijn naam in het liedje voorkomt, dat ik mij aangesproken voel. Dat kan. Zeg nu zelf, iedereen zou toch vrolijk worden als iemand zingt over “a little bit of Sandra in the sun“.

Dus ik dacht bij mezelf: misschien zijn er nog wel leuke liedjes te vinden met mijn naam in? Ver hoefde ik het al niet te zoeken. Want inderdaad, Jimmy Frey is de man aan wie ik mijn naam te danken heb. “Rozen voor Sandra”, een tophit toen ik geboren werd! Geen verrassing dus, dat ik quasi altijd met nog een andere Sandra in de klas zat. Op een gegeven moment zelfs met 3! Drie ja! Al was ik altijd wel de braafste. Echt! En de stilste, dat ook.

Barry Manilow, die zong ook over een Sandra. Maar ik weet nog altijd niet zo goed wat ik daarover moet denken. “She’s a great little housewife”… wat een binnenkomer! ’t Is niet echt een blijvertje vind ik. Ik vind het zelfs gewoon een verschrikkelijk slecht liedje.

Goed, en dan was er ook nog Olivia Newton John. Die had het dan wel over Sandra Dee. Of neen, eigenlijk was het Rizzo in Grease die het eerst over Sandra Dee had, en Olivia zei achteraf goodbye to Sandra Dee. Gelijk heeft ze. Ik denk ook niet dat ik Sandra Dee had willen zijn.

Er zijn er nog wel wat. Alice Cooper bijvoorbeeld, in zijn “I like girls”. Sandra is daar 1 van de zovelen. Neen, dat is het dan toch ook weer niet.
The Undertones dan, “Girls don’t talk”. Het enige wat daaruit kwam was dat Sandra at school is. Doh!

Dus ja… die Mambo n°5, we doen het er maar mee. Mocht er iemand eens een ander (liefst leuk! ) liedje met Sandra in tegenkomen, feel free om het mij door te sturen! Ik ben benieuwd!
Intussentijd… One, two, three, four, five!
(ha, en wedden dat het nu ook in jouw hoofd zit! 😉 )

Advertenties

Open

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd al heel erg into The Scene geweest ben. The Scene, die samen met Frank Boeijen een beetje mijn jeugd, of toch de jaren net erna, getekend hebben. De perfecte soundtrack. Ik zag ze dan ook tig keer live. En dat blijft toch wel plakken.

Vandaag kwam ik toevallig weer langs “Open”. En verdorie… dat is en blijft toch wel een dijk van een song. Zo’n song waar je je helemaal in kan verliezen. Ik toch. Niet alleen in “Open” overigens. Ik kan mij wel herkennen in heel veel van wat The Scene bracht.

Ik heb ook de posters nog. En dat afscheidsconcert van Thé – ik vind het nog altijd erg bijzonder dat ik daar bij kon zijn –  staat ook nog altijd op mijn digibox… Sommige dingen plakken echt aan mijn ribben…

Open start op 1:18:52 ongeveer… voor mij nog steeds met kiekenvel. En met tranen, dat ook.  Sommige dingen kan je ook niet vatten in woorden… die moet je gewoon voelen.

“want er is teveel verlangen, er is te weinig tijd”

 

Take me to your heart

Het weer vraagt erom. Mijn mood ook. Een portie feelgood van thé Rick himself.
O ja!  😉

Are we lovers
or only just friends?
Come tomorrow
will I be lonely again?
When you see me
is it love in your eyes?
what you’re feelin’ deep down inside?

Do you think about me
when I’m far away?
Do you dream about me?
can I find the way
to make you want me
the way that I want you?
‘Cause I think I love you
Could you love me too?
Take me to your heart
Never let me go
If you knew what I’m feeling
You would not say no
Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know
Can you tell me

when you look at me
if you need me
in all honesty?
Because I’m certain
as sure as can be
I’ll make ya happy
eternally…

‘Cause I think about you
when you’re far away
and I dream about you
night and day
Can I make you want me 
the way that I want you
‘Cause I think I love you
Could you love me too?

Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know

Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know

 

De oerwoudlook

Ik had daarstraks iets gelezen over een kapseltrend. Jaja, af en toe lees ik die dingen weleens. Vooral als ze in mijn straatje passen natuurlijk.

Deze trend, dé trend van het najaar stond erbij, ging erover dat je haar gewoon niet moet stylen, dat het gewoon aan de lucht mag drogen, wat mousse erin, en dat je dan zo mee bent. Zoiets ongeveer. Ik had direct zoiets van: oew yeah, ik ben méé dit keer! Maar écht hé! Ik doe dat al jaren zo. Haar wassen, kammen (ja, toch wel), iets erin wrijven, en dan zo laten drogen. Bam! Ha! Ik ben in!

Overigens… toevallig ging het laatst nog over looks en zo vanal. We zaten op restaurant, en aan de tafel voor ons was er duidelijk een familiefeestje aan de gang. Ik vermoed de verjaardag van opa. De kleindochters hadden hun looks op elkaar afgestemd. Allemaal blond en glad gestyled. En ook allemaal met een dikke laag make-up op. Maar echt zo van het ‘als ik lach, dan breekt alles’-type. Teveel dus. Ik had het gezien, en besloten van het verder te negeren. En als je dan denkt dat mannen dat niet zien… think again! Want mijn tafelpartner, een man dus, had het duidelijk ook gezien. Jaja, hij had dat allemaal goed bekeken, en hij had er ook een mening over. Eigenlijk kwam het erop neer dat hij het allemaal maar niets vond, al dat gestylde en die make-up. Over de schoenen had hij ook weinig positiefs te melden.

En wat doe je dan, als vrouw zijnde? Inderdaad… even horen wat dan wél zijn goedkeuring kon wegdragen. En toen kwam het: de oerwoudlook, dat was wel beter. Pardon? De oerwoudlook? En wat mocht dat dan wel zijn? Want serieus… ik had er tot op dat moment nog nooit vanzeleven van gehoord! Zélfs die op 1 na beste vriend van mij, Google dus, kon er geen brood van bakken. Hij vindt het niet, hij weet niet wat het is.
Dus ja… ik drong wat aan, en na wat aarzelen kwam er dan uit dat het eigenlijk met mijn haar te maken had. Pardon? Met mijn haar? Ik weet nu uiteraard wel dat ik krullen heb, en dat die krullen hun eigen weg opdraaien. Maar ik had verdrie die dag wél mijn best gedaan om mijn krullen wat te temmen. Tsss.. het werd duidelijk maar matig geapprecieerd! Ik heb overigens maar verstandig niet verder gevraagd naar hoe die oerwoudlook zich dan verder manifesteert, want ik vermoed dat ik dan dingen zou te horen krijgen die ik misschien gewoon niet wil horen. De oerwoudlook. Hahaha…  Het klinkt natuurlijk ook erg complimenteus natuurlijk. Not! Doh!
Mannen, het is en blijft toch wel van een andere wereld zo soms eigenlijk en feitelijk.

Maar… waar ik eigenlijk naartoe wou, zo in het lang en in het breed en nogal uitgesponnen… neen, niet naar het oerwoud, ik hoorde het al iemand denken. Neeneen! Het blijkt nu dat dus IN is, die look. Die warrige bos haar die je zo laat drogen. Ze noemden het wel anders dan oerwoudlook, maar toch, ik herkende het! Alleen kan ik jammer genoeg het betreffende artikeltje niet meer terugvinden. Maar dat is niet erg. Wat telt is dat ik mee ben! Eindelijk! Helemaal! Zomaar in! Damn. Dat ik daar een man voor nodig had om dat te beseffen! 😉

Eigenlijk best wel jammer dat ik geen bucketlist heb, want dan had ik dit al kunnen afstrepen. 😉

I tried

If you want me

Bon… 3 teksten begonnen, ik krijg er geen enkele af. Er zijn van die dagen, en die horen er gewoon ook bij. Mijn gedachten fladderen wat teveel rond denk ik. De titel van mijn blog blijft zo natuurlijk ook gewoon accuraat. Dat schrijven komt wel weer. Intussen gewoon genieten van wat muziek. Want dit is en blijft zo mooi!  Muziek… mijn reddingsboei, altijd weer. 🙂

 

Feest, curved

Meestal kijk ik met een half oog TV, omdat ik altijd met andere dingen bezig ben. Soms wordt mijn aandacht wel door iets getrokken. Dit keer was dat bij Gert Late Night. Ik hoorde plots iets over curvy mannen en vrouwen (sic), die een apart feestje willen.

Zucht. Echt!
Kijk… ik snap dat je niet buitenkomt omdat je je bekeken voelt. Been there, weetjewel. Maar had ik mij beter gevoeld op een feestje waar alleen maar dikkere mensen aanwezig zijn? Ik weet wel zeker van niet! Het is toch niet omdat ik dik ben/was, dat ik alleen maar met dikke mensen mag gaan dansen? Alsof dat mij over die drempel zou halen. Plus… net als andere mensen, wou ik er gewoon bij horen. En dat erbij horen, daarmee bedoel ik niet tot een niche-groepje. Dat erbij horen, dat gaat ook echt niet gebeuren door aparte feestjes te organiseren.

Dus ja, ik vraag mij echt af: dat hokjesgedoe, moet dat? Moeten dikke mensen samen met andere dikke mensen gaan feesten? En moeten kleinere mensen dat dan samen met andere kleinere mensen doen? In mijn geval: welke groep moet ik dan kiezen? En val ik dan bij de kleinere mensen niet uit de toon omdat ik toch ook dik ben? Moet er daar dan ook geen apart feestje voor georganiseerd worden? Overigens: hoe gaat er bepaald worden wie er mag komen en wie niet? Moet je op de weegschaal? Wordt dat op zicht bepaald? Wat met ‘randgevallen’? Ha, en ook: wat als je dan verliefd-verloofd-getrouwd bent met een slanke man of vrouw… is de partner dan ook welkom? Of mag die buiten wachten tot man- of vrouwlief klaar is met dansen? Om maar te zeggen: heel veel vragen bij dergelijk concept!
Of oh wacht… even opgezocht. Blijkbaar zijn ‘fans van volslank‘ ook uitgenodigd. Het is ook “voor de liefhebbers en de vrienden”. Echt waar. Ik gruwel!

Het is waarschijnlijk allemaal goed bedoeld. No fatshaming, daar kan ik alleen maar achter staan.  Maar… werkt dat ook niet de andere kant op? Ik ben zelf iemand die altijd al vol complexen gezeten heeft, door die issues met mijn gewicht. Net zoals de dame op TV, woog ik ook altijd al meer dan andere kinderen van mijn leeftijd. Net zoals de dame op TV dacht ook ik dat het maar zo was, en dat daar niets aan te doen was. Dat het mijn schuld niet was. Ik had het daar al een keer over. Nu, ik ken de dame in kwestie niet. Voor mezelf kan ik proefondervindelijk wel stellen dat het een feit is dat ik niet “zomaar” dikker werd. En dat ik ook wel vermoed dat dat voor heel veel mensen zo is. Aanleg? Ja, misschien en zo vanal. Neemt niet weg dat je met die aanleg wel iets kan doen. Die aanleg voeden, of niet. Pun intended.

Los daarvan gaat zo’n avond “onder gelijken” mij niet helpen om die “ik ben dik en ongelukkig” issues aan kant te zetten. Want keer en draai het hoe je wilt: vergeleken zal er toch worden.  “Oh kijk, ik ben toch niet de dikste hier”.

En ik blijf het zeggen: ik vond het leven als volslanke (aargh! Ik was dik, gewoon dik! Gedaan met dat eufemisme!) – ik herbegin dus: ik vond het leven als dikke vrouw echt geen leuk leven. Ik kon niets, ik deed niets. En neen, ik zou ook niet naar dergelijke feestjes gegaan zijn. Ik twijfel er overigens niet aan dat er mensen zijn die dat wél zullen doen. De ene zit nu eenmaal anders in elkaar dan de andere. Maar persoonlijk? Neen. Net de diversiteit in het leven maakt het leven boeiend, en dat is ook zo voor feestjes. Ik hoop dan ook oprecht dat het niet de ‘freakshow’ zal worden, met al die media-aandacht. Want uiteindelijk is het dat toch wel een beetje aan het worden. Ik vind het geen vrolijk idee….

beauty

Ges(c)hift

Potverdekke hé. Ik ben toch zo vatbaar voor sommige zaken. En neen, geen ziektes. Hoewel. Zo van die oorwurmen die maar de hele dag door mijn hoofd blijven malen, is dat ook niet een soort van ziekte? Ik ben uiterst vatbaar daarvoor. Geen idee hoe dat komt.

Nu, dat de Rick met regelmaat door mijn hoofd galmt (galmen ja, er is daar veel plaats – ik dacht, ik zeg het maar zelf), dat is allang geen geheim. Ik word ook gewoon vrolijk van zijn feel-good liedjes, dus daar heb ik ook totaal geen probleem mee. Ik zeg het nog eens: de Rick, die ruled zo hard!

Neen, dan zijn er andere muziekjes. Die letterlijk galmen. Afgelopen zondag bijvoorbeeld. We gingen heuveltjes rijden met de fiets. En ik rijd niet graag bergop. De Fietsmadammen hebben het geweten, want ik heb een stukske afgezaagd. Nee zeker! Bergop fietsen, dat is wél een tandje bijsteken. Of eigenlijk net geen tandje bijsteken, want het zou gemakkelijker zijn op een tandje minder. Maar het is wel moe worden. En dat is vooral toch net iets harder moeten trappen, want vanzelf rijdt zo’n fiets niet bergop, ook niet als het een heuvel is. Nu goed… ik trap altijd op mijn groot blad (een groot blad bij een groot blad, jullie snappen het wel), maar ik geraak daar ook wel mee boven. Maar ik wou ook eens zoals de anderen doen, klein trappen, tandje minder schakelen. Misschien dat het mij dan ook wat gemakkelijker zou afgaan. Nu goed… nog gemakkelijker dan, want ik kan niet zeggen dat ik het lastig heb om die trappers bergop op die grote versnelling rond te krijgen. En bon ja, jullie kennen mij intussen ook al wel: het is ook trappen om te hébben. Om met de eersten mee boven te zijn. Ja, ik weet het. Maar zo zit ik nu eenmaal in mekaar. En hey… misschien zou ik op dat kleinere blad nog sneller boven geraken. Je weet het niet voordat je het probeert hé.

Ik wou dus kleiner schakelen. Naar mijn middenblad. Ik heb er zo 3 ja. Keigoede fiets, ik zei het al. Alleen…  mijn shifter wou niet mee. Stom ding. Waarschijnlijk omdat ik hem toch nooit gebruik, zei hij nu ook ‘foert’. Geef het ding maar eens ongelijk. Dus ja, er zat niets anders op, ik moest op dat groot blad naar boven blijven rijden. En ja, zagen en blijven zagen, dat dus ook. Zagen als in “hoeveel bergen komen er nog?” en “zijn we er nog niet?” Nu… de Madammen kennen mij natuurlijk ook al, dus het glijdt wel van hen af. Anders zou ik het ook niet doen natuurlijk.

Maar… en ik ga uiteindelijk bij dat punt geraken waar ik wou zijn, zo bergop fietsende op dat groot blad… toen zat ik ineens in mijn hoofd met “the hiiiiiiills aaaaare aaaaalaaaaaif, with the sound of muuuuuuuuuuuuuuuuusic”. Ik zei het al, ik heb niet veel nodig. Ik wou de miserie ook nog delen met de dames, maar bedacht tijdig dat ik al aan het zagen was, dat ik daar niet ook nog een erreke moest bovenop doen. Ik kan trouwens niet zingen, dus het zou dubbelop zagen geworden zijn.

Maar dat is dus wél 2 dagen in mijn hoofd blijven zitten, die hills. Tot gisteren dan. Toen had iemand het over een Duits zangeresje, Sandra. Jullie kennen haar misschien nog wel. Inderdaad ja, die van dat hitje midden jaren 80, “Maria Magdalena”. Het vervolg laat zich raden zeker? Al een godganse dag zit ik met dat ge’mariamagdalena in mijn hoofd. Zucht en dubbelzucht en driedubbelzucht. 1 woord, en ik ben weer vertrokken. De heeeeeeele dag al. En nu nog steeds. De hills zijn nu wel weg, krijg ik dit weer. Mijn dank aan de aanstoker is zooooooooo groot. Hmpf. Geschift, dat is het eigenlijk wel, dat oorwurmengedoe.

Maar in tegenstelling tot afgelopen zondag, wil ik het nu wel delen. Ik zei het ooit al: gedeelde smart, dat is halve smart. ’t Zal wel zijn! En het is ook graag gedaan en zo vanal.