Tagarchief: fun

Goesting? Of niet?

Eerlijk? Ja, ik heb het heel erg lastig gehad met het advies om dit jaar die marathon nog niet te lopen. Zo lastig, dat ik eraan gedacht heb het hele plan M maar aan de wilgen te gaan hangen en gewoon voor de korte afstandjes te gaan. De goesting was weg, en ik dacht eraan om maar te stoppen met alles boven de 16 kilometer. Want 10 mijl, die kan ik lopen, daarvoor hoef ik niet meer “meer” te gaan trainen. De zin van de lange duurloopjes ontging mij gewoon even. Het was voor mij een beetje alsof ik aan het trainen was voor niets, zonder doel.

Terwijl dat uiteraard niet zo is. Het is niet omdat dat Plan M dit jaar niet doorgaat, dat het niet volgend jaar kan. En die lange duurloopjes, die helpen. Want die dienen om mijn basis te verbreden. Een basis die nog altijd beter kan, aan een hartslag die nog lager kan, aan een tempo dat best nog wat hoger kan. En en en, die marathon is dan wel een doel, maar ik heb ook nog wel wat andere doelen staan dan die marathon. Doelen waarvoor ik nota bene al ingeschreven ben, doelen waar ik ook al naar uitkijk.

Eén doel is er al gepasseerd: die trail van 21 kilometer door het drielandenpunt. Hoe die vergaan is, kan je hier lezen. One down, 2 to go. Het volgende doel is voor binnen exact 3 maanden: de 25 kilometer van de Great Breweries. Die wil ik comfortabel uitlopen. En comfortabel dat wilt zeggen dat ik die 25 kilometer wil lopen zonder tijdsdruk, zonder dat ik dingen moet van mezelf. Daarom ook dat ik deze ‘wedstrijd’ uitgekozen heb. Een iets grotere wedstrijd dan ik gewend ben, met bijgevolg ook een pak meer deelnemers. En een pak meer deelnemers, dat zou toch moeten maken dat ik niet helemaal aan het staartje ga hangen. Of tenminste, volgens mijn persoonlijke calculaties zou dat toch zo moeten gaan.

Echter, dat neemt niet weg dat ik voor die 25 kilometer wel nog wat training kan gebruiken. Misschien is het op dit moment nog redelijk ver weg (morgen 12 weken 🙂 ) , de realiteit zegt mij dat ik wel hier en nu verder moet werken aan die basis. Aan die conditie. Want het ziek zijn van vorige week heeft eigenlijk geen goed gedaan aan de conditie. Het ging al niet geweldig de week voorafgaand aan het ziek worden, de week van het ziek zijn zelf al helemaal niet. En daarna moest ik toch weer gaan opbouwen. Niet dat alles weg is, maar toch… ik ben best wel een stukje conditie kwijtgeraakt op die 2 weken. Ontstekingsremmers zijn bastards, zeg dat ik het gezegd heb. 😉

Ik heb het er dan ook niet op beter gemaakt door toch die zware trail van 21K te gaan doen. Ondanks de verminderde conditie, ondanks dat ik net ziek geweest was. Iets met beloofd en mensen niet in de steek willen laten. Toch? Dus ik ben ervoor gegaan, en ik heb hem uitgedaan. En ik ben er verdorie ook nog heel trots op ook! Want wat een geweldige trail was dat!

Maar nu komt natuurlijk de weerbots, en moet ik dus echt weer aan die opbouw gaan werken. De eerste weerbots kwam er al de 2 dagen na de trail. Pijnlijke, verzuurde spieren. Zolang ik bewoog was er niets aan de hand, maar van zodra ik even ging zitten en daarna weer wou opstaan, was het dikke miserie. Pijn bij het stappen, de trap afgaan was al helemaal een drama, en probeer je been maar eens over een koersfiets te zwieren in die toestand!

Ik twijfelde dan ook aan het duurloopje dat voor vandaag gepland stond. 17,5 kilometer lopen, zou mij dat wel lukken? Terwijl ik er vorige week nog 21 deed nota bene. En toch, twijfels. Gisteren was er trouwens ook nog een (leuk) feestje, en een feestje, daar horen ook wat drankjes bij. Niet veel, maar ik heb intussen toch al genoeg ervaren dat het minste glas wijn wat ik de avond voor een duurloop drink, mijn hartslag de dag erna de hoogte injaagt. En ja hoor, ook vandaag. Zo hoog, dat ik op een gegeven moment gewoon besliste van niet meer te kijken naar die hartslag, want ik werd er een beetje ongemakkelijk van. En dat terwijl het lopen op zich best wel vlotjes ging. Behalve dan op de momenten dat ik toch iets sneller wou lopen en ik wel voelde dat ik over mijn toeren ging. Maar geen gehijg, ook geen gezaag.. ik liep, en ik vond het fijn lopen. En uiteindelijk bleef de hartslag niet zo laag als ik zou gehoopt hebben, feit is toch dat hij gemiddeld nog altijd stukken lager ligt dan ‘vroeger’.

En dat lopen zelf… dat was in goed gezelschap, onder een stralend zonnetje. En dat in februari. Schitterend gewoon, echt waar! Meer moet dat toch niet zijn? Ik heb er echt van genoten. Zo van genoten, dat ik voor mezelf uitgemaakt heb dat het dit is waar het om gaat: lopen, en genieten van dat lopen. Plezier hebben voor het lopen, tijdens het lopen, en na het lopen. En daar ga ik dus voor. Lopen voor het plezier, lopen omdat ik dat leuk vind. En reken maar dat ik lange duurloopjes leuk vind, dus laat maar komen! Zodat ik voor die 25 kilometer van de Breweries daar in mei ook stevig in mijn loopschoentjes zal staan. Want ik kan dat, en ik ga dat doen! En ik ga daar ook gewoon die 25 kilometer voor mijn plezier lopen. Nem! En dat Plan M? Dat is next level. Eerst ga ik dit level handelen, en reken maar dat dat goed gaat komen. Want de goesting, die is er weer! Heel veel goesting zelfs! Wanneer mag ik weer lopen? 😉

Advertenties

Lullaby

Sinds een paar dagen doe ik aan “lullabies”. Liedjes voor het slapengaan dus. En neen, het gaat niet over “Lullaby” van The Cure in dit geval. Waar niets verkeerd mee is, maar het gaat toch over een ander soort van slaapliedje.

Neeneen… eigenlijk was ik een beetje nalatig. Ik kreeg een CD (EP) mee om te beluisteren, en ik wist dat ik de tijd moest nemen om de liedjes die daarop stonden te beluisteren. Tijd is relatief overigens. Tijd is snel, dat ook, en tijd vliegt. Net daarom wou ik er ook voor gaan zitten, om er ten volle van te kunnen genieten. Want ik wist wat er op de EP stond. Zo ongeveer toch, want ik had de zanger al live gezien.

Nadat ik een keer of 3 gevraagd was “of ik al geluisterd had”, werd ik aangemaand dat toch maar eens te doen. Die avond. En liefst vlak voor het slapen gaan. Gezien ik nooit heel erg dwars ben, zette ik mij er die avond voor. Voor het slapengaan. Ik zei het al, braaf, gehoorzaam en van die dingen allemaal.

Enfin bon… wat ik verwacht had gebeurde ook. Het is mooi. Heel mooi. Vind ik persoonlijk dan. Dus wat doe je dan? Meermaals luisteren. De eerste avond 3 keer, de volgende avond ook nog eens 3 keer, en vanavond ben ik al aan de 4de keer toe. En nu ga ik slapen. Met dit in het achterhoofd. Schoon. Schoon. Schoon. Ik ben verkocht. Denk ik. Of neen… ik weet het wel zeker. 😉

You spread through my veins
I think we’re infected just the same
If there’s no cure I’m here to stay
If love is pain

Then set me on fire
Keep lifting me higher
In your veins
If love is pain
Then throw me in the water
When I’m going under
Save me again
They’re one and the same
Freedom and pain

DrielandenpuntTrail Vaals

“Of we geen zin hadden om eens een trail te lopen”, was de vraag die iemand in de club stelde. De respons was overweldigend. Meer dan 10 personen hadden inderdaad weleens zin om een trail in de winter te gaan lopen, op het Drielandenpunt in Vaals. Ik, ik twijfelde. Want traag en zo vanal. Uiteindelijk, nadat ik alles nog eens goed gelezen had (bevoorrading op 10K open tot 2u na vertrek, en aankomen mocht tot 5u30 na vertrek) en nadat er wat mensen mij overtuigden, ging ook ik overstag. Ik zou Vaals lopen. 21 kilometer, in winterse omstandigheden.

Een trail dus. En hoe dichterbij de datum van de trail kwam, hoe meer het duidelijk werd dat we weleens tot onze enkels in de modder zouden staan. “Trailschoenen Sandra, trailschoenen” werd er geopperd. Allemaal goed en wel, maar dat paar dat ik hier nu al een tijd staan heb en waar ik een keer of 2 mee gelopen had, daar zag ik mij nog geen 21K mee lopen. Te smal, teveel zeer. Miskoop dus. Jammer genoeg. Wij dus op naar de winkel voor een paar andere. En hoera hoezee! Zowaar een paar dat niet knelde en waar mijn poezelige voet in past. Aha! Oh, en of ze ook regenjasjes hadden, want die trail… het zou gaan regenen. Mwoah…. niet echt. Beetje waterafstotend, maar bon, alles beter dan niks zeker?

Enfin, zondagochtend op tijd op, ontbijtje binnen, taxi voor de deur, en wij naar Vaals. Alwaar bleek dat voor een trail de opstelling minimaal is. Tentje voor de nummers, een paar toiletjes, een start/aankomst en een tentje voor de speaker, en een hoekje om de sporttassen in bewaring te geven. Ah ja, en een grote douchetrailer, niet onbelangrijk. Het plaatselijke café aldaar werd dus overspoeld met mensen die kwamen lopen. De ene geraakte al wat makkelijker aan zijn koffie dan de andere, maar dat moge een detail zijn.

alle foto’s: merci Sammy

Bon, een uur na de start van de 30K, gingen ook wij van start onder stralende omstandigheden. Lees: in de gietende regen. Happy happy happy! Maar we zagen het zitten, en we gingen ervoor. Dat is tot we na 500 meter al serieus een helling op moesten. 800 hoogtemeters volgens de organisatie, die moet je verdienen hé! We liepen al aan het staartje, en besloten dat ook zo te houden. Niet dat ik veel keuze had, maar dit keer had ik er nu eens écht geen probleem mee op laatste te lopen. Doel was uitlopen, en onderweg genieten.

En of dat gelukt is! De bergopjes moest ik veelal stappen – iets met vorige week ziek geweest en een hartslag die nog steeds wat te hoog lag – maar ik geraakte we overal op. In het begin werd er ook nog flink van links naar rechts en terug gehupst om de plassen en de modder te vermijden, maar op de duur wat het gewoon niet te vermijden. Komt natuurlijk ook omdat er al zoveel mensen voor ons gelopen hadden. Erdoor dus maar. En natte voeten, dat dus ook. Sommige bergafjes leken ook op watervallen. Het water stroomde eraf, en wij dus ook. Soms letterlijk, en een valpartij was dus eigenlijk een beetje onvermijdelijk. (nota aan de collega’s: neen, niks gebroken! 😉 😀 ) Ik schoof, en bleef schuiven, en zat plots op één knie met mijn handen in de modder. Iew iew iew! En ja… trailschoenen Sandra, die heb je nodig! Doh! Daar schuif je dus nog altijd mee hé! Zeg dat ik het gezegd heb! Nem! 😉

Overigens, ik moet zeggen: ondanks het feit dat we als laatste liepen, hebben we nooit het gevoel gehad dat de organisatie dat vervelend vond. Aan de bevoorrading stond gewoon nog alles (Chips! Tuc! Cake! Jujuppen! Water! Sportdrank!), en ook aan de oversteekplaatsen stonden de verkeersbegeleiders ons nog op te wachten. Super, echt waar, ik kan dat heel erg appreciëren als trage loper. Vandaag als extra-trage loper dan nog, want de keren dat ik gezegd heb tegen Sammy ‘ik kom af hé’ zijn niet te tellen. Maar wel zo fijn dat we met 2 waren en Sammy telkens weer op mij wachtte. Ik weet niet of ik het alleen ook zo geweldig had gevonden. Vast niet. 🙂

Bon, zo rond kilometer 17 kreeg ik wel een hongerklopje. Ondanks de bevoorrading ja, maar die was intussen ook al 7 kilometer en meer dan een uur geleden. Honger, en benen die niet meer meewilden. Gelukkig had ik een koekje! Koekje binnen, wat water erachter (dat waterrugzakje, fantastisch ding), en voila… we konden weer door. Lopen, vooral blijven lopen. *plets plets*, door de modder, door het water. Nog 2 kilometer. Nog eentje. En dan plots een pijl naar links en eentje naar rechts. Oeps. Wat nu? Ons verstand zei: ‘naar beneden’ en gelukkig bevestigde een fietser dat: “nog een kilometertje ongeveer tot de finish”. Woohoow, de laatste rechte lijn naar de finish, én ook nog bergaf! Gazellen was de enige mogelijke optie, plots liep het ook allemaal weer gemakkelijker.

alle foto’s: merci Sammy

Dus ja, we finishten, als laatsten, én onze naam werd ook nog eens afgeroepen! En ook hier: nog een volledige bevoorrading, pannenkoeken inclusief! Woohooww! De meneer die in het bos aan de bevoorrading gestaan had herkende ons nog, en een groepsknuffel was ons deel! Helemaal geweldig! Onze clubgenoten deden intussen teken vanachter het glas dat de dorstigen daar al gelaafd werden. Het was hen gegund!

Mij wachtte nog een welverdiende douche (dat is nadat ik al die doornatte kleding afgepeld gekregen had), en daarna zowaar nog een stuk taart. Ik ga dat meer doen, voor een wedstrijd zeggen dat als ik het helemaal uitloop, ik erna vast een stuk taart verdiend heb! Merci, het was lekker! 😀

Dus goh ja… Vaals. Het was inderdaad zwaar. En het was vettig. En het was modderig tot achter onze oren. En het was ook heel nat. Maar… het was ook heel plezant. Net omdat die tijdsdruk er niet was, net omdat het genieten voorop stond, net omdat we ondervonden dat de organisatie echt niet zinnens was om alles af te breken vooraleer wij ook toegekomen was. Leuke lange trage loopjes, het kan dus écht wel! 🙂

En tot slot deel ik ook nog efkes de soundtrack van het weekend. Don’t ask. Het is Don Johnson met zijn Heartbeat. 😀



Groundhog Day

Jeps, jawel, ik ga het een keer hebben over “Groundhog Day”. Groundwatte zeg je? Neenee, niet zoals Snoopy dacht, “Ground Hug Day” 😀 …. Neeneen, het is echt wat er staat: Groundhog Day! Bosmarmottendag dus. En wat dan dan wel moge zijn? Awel hé, ik zal dat ne keer expliqueren.

(c) Charles M. Schulz

Het begon (voor mij, want het is al langer bezig) eigenlijk allemaal met de gelijknamige film met Bill Murray, Groundhog Day dus. Hij speelt daarin een weerman die in het plaatsje Punxsutawney dik tegen zijn zin verslag moet uitbrengen over de plaatselijke folklore, Groundhog Day. Elk jaar op 2 februari voorspelt de bosmarmot daar wanneer de lente komt. Als hij op die dag zijn eigen schaduw ziet als hij uit zijn hol komt, dan duurt de winter nog 6 weken en keert hij terug naar zijn hol. Echter, als hij die dag zijn eigen schaduw niet ziet en buiten blijft, dan komt dra de lente. Hoera hoezee!

Nu, die Bill Murray, of toch zijn personage, dat zat in die film dus vast in een stoort van tijdsloop. Elke dag opnieuw begon dezelfde dag: Groundhog Day. Zo kon hij op de duur voorspellen wat er precies op welk moment ging gebeuren. En op 1 of andere manier is die film dus blijven hangen. Die is zo erg blijven hangen, dat ik nu elk jaar even ga checken wat de bosmarmot in Punxsutawney gedaan heeft. En lang verhaal kort: voor dit jaar is er goed nieuws, want “early spring is coming”!

En gezien ik het de laatste tijd altijd zo koud heb, heb ik daar écht totaal niets op tegen. Laat maar komen die lente, ik ben er klaar voor! En als de lente niet snel komt, dan doe ik die bosmarmot een proces aan voor leugenachtige voorspellingen en dan ga ik volgend jaar niet meer kijken. Nem, daar zal hij zeker van onder de indruk zijn! 😉

Geluksmomentjes

Kleine geluksmomentjes. We hebben ze allemaal, maar we appreciëren ze misschien niet altijd even goed. Neen, want dat grote geluk, dat is iets wat we allemaal nastreven. Terwijl… al die kleine geluksmomentjes samen, zijn die niet beter dan dat ene grote geluksmoment dat ook in no-time voorbij is?
Daarom, een kleine oplijsting van dingen waar ik de afgelopen tijd gelukkig van werd. Oprecht gelukkig. Zelfs al was het maar voor even:

  • ’s Ochtends met de fiets het jaagpad langs het kanaal opdraaien. De stilte die mij daar telkens weer overvalt… onbetaalbaar!
  • Een onverwacht complimentje. Zoals de mij verder onbekende bezoeker op het werk, die aan de koffiemachine stond en mij plots zei ‘dat ik een heel mooie jurk aan heb’. En ik ben momenteel al zover dat ik dat gewoon kan accepteren.
  • Naar een vogeltje zitten kijken, iets met een groen buikje (een meesje ja 😉 ) en vervolgens vragen aan iemand wat voor vogeltje dat is, om als antwoord krijgen “volgens mij een roodborstje met een groen vestje aan”. Ik moet hier overigens nog altijd om lachen. 😀
  • Totaal onverwacht nog eens op een superschoon nummer vallen, en daar met tranen in de ogen naar zitten luisteren. Oh boy… sommige muziek, zo schoon! Alleen wel lastig als dat gebeurt met de oortjes in op het werk. 😀
  • Op de officiële uitslag van een jogging zien dat ik 3 hele minuten sneller was dan het jaar ervoor op dezelfde afstand en op hetzelfde parcours. En dat ik daarvoor niet eens meer moest afzien, integendeel. Stukken comfortabeler gelopen, de hartslag zat zomaar 10 slagen lager. Net niet kicken, maar toch… plezant.. iel plezant zelfs!
  • Naar een concert gaan, en hopen dat de groep dat ene nummer waar je zo verslingerd aan bent speelt. Weten dat de kans daarop heel klein is, omdat ze het vorige keren elders ook niet speelden. En dan plots… is het daar. *zucht* Beter dan dat wordt het soms écht niet!
  • Mensen die laat op de avond aankloppen met de vraag of ze in onze voortuin een kooitje mogen plaatsen voor een hondje dat een dorp verder ontsnapt is. Ja, uiteraard. Zelf geloofden we er niet echt in, dat dat hondje zover zou geraakt zijn. Maar kijk… 2 daagjes later vond het hondje blijkbaar toch de weg naar dat kooitje, en is dus terecht!
  • ’s Morgens naar het werk joggen, en aan een tankstation merken dat de auto die wilt afdraaien wacht tot jij gepasseerd bent, en terwijl je passeert steekt de bestuurder zijn duim omhoog! Zo tof!
  • Schrijven. Merken dat mij dat toch nog altijd onnoemelijk gelukkig maakt. Tokkelen op dat toetsenbord, en een tekst zien ontstaan. Na een periode van totaal geen inspiratie, zo blij dat er toch weer iets uit dat toetsenbord komt.

Er zijn er ongetwijfeld nog van die momentjes, maar ik vergeet ze altijd te noteren. Of ik noteer ze, en sla vervolgens in mijn enthousiasme het document niet op. Het goede nieuws is: er is geen eindigheid aan deze momentjes. Ik ben er al vergeten, maar er komen er vast nog. Een boel. Een boel veel. En die momentjes….. vasthouden!

We mogen weer Brallonnen

Einde januari, en het is weer van datte: de Challenge du Brabant Wallon is weer van start gegaan, traditiegetrouw in Nivelles.
Nu, Nivelles, ik dacht dat dat, buiten 1 bergop halverwege en een serieuze helling aan de aankomst, verder vrij vlak was. Geen idee waar ik dat weer gehaald had, want vlak? 1 helling onderweg? Niet dus.

Het plan was dit keer simpel: geen stress, de eerste 5 kilometer zeker rustig aan, en daarna mocht het wat sneller. Kwestie van toch te proberen op iets lagere hartslag de hellingen te overwinnen.
Die stress: ik moet zeggen: het ging nogal. Ik had mijn voormiddag nogal wat dingen te doen, dus geen tijd om aan de koers van de namiddag te denken. Het was dan ook snel 13u, de mannen stonden hier aan de deur, en wij weg. Ook ter plekke viel het volgens mij nogal mee met de stress. Ik plande ook van niet meer helemaal achteraan te starten, maar ergens halverwege.

15u, startsein. Beetje bergaf (jeuj!), om daarna toch al een kleine helling op te lopen. Wat verder een brug, ook daar: rustig aan omhoog lopen. Ik wist dat er nog een helling aan de golf zou komen, en dat die vrij lang duurde. Mensen gingen stappen, maar ik had mezelf voorgenomen dat dit keer niet te doen. Als het niet meer ging, dan zou ik trager lopen. En dat lukte. Jeuj, nog eens. Alleen had ik de helling die daarna kwam een beetje selectief uit mijn geheugen gewist. Nog eentje. Blijven lopen, blijven lopen. De dame die met mij meeliep haakte af. Een beetje verder ging ik de dame, die mij op de andere helling voorbijgelopen was en die nu ook aan het stappen was, voorbij. En toegegeven, ik had de neiging om wat te gaan versnellen. Maar… ik deed het niet! Ik probeerde er mijn verstand bij te houden, want vorig jaar was ik een beetje doodgegaan op de laatste 3 kilometer wegens helemaal mezelf overlopen.

Verder door dus. Beetje rustig aan, het liet wel lekker. Rustig aan was denk ik een beetje de draad door mijn loopje gisteren. Het liep vlotjes, ik liep met wat mensen samen, meer moet dat voor mij niet zijn eigenlijk. Misschien liep ik wel een beetje té rustig aan eigenlijk. Op kilometer 8, ik zwaaide net naar wat supporters aan de kant, kwam Michaël mij tegemoet met de melding “jij ziet er nog fris uit dit keer”. Ajaaaa…. ik voelde mij ook nog fris. Fris genoeg om er wat meer tempo in te steken en de mensen waar ik achteraan hobbelde in te gaan halen blijkbaar. Ik stond er zelf weer van te kijken, en dat terwijl ik liep. Mijn benen wilden mee, de ademhaling ook… alleen kwam natuurlijk nog wel die fameuze helling aan de finish.

Dit keer ook geen gepruttel, ik deed braaf – zoals altijd eigenlijk, dat braaf – wat er gezegd werd. Grotere passen bergaf, zelfs al was dat moeilijk met mijn korte beentjes ja 😛 , en bergop trekken op mijn armen. En vooral ook: blijven lopen, ook op die laatste helling. Daar kwamen we ook 2 clubgenoten tegen. Altijd plezant, als het even wat lastiger gaat. (merci voor de foototjes daarzo trouwens 😉 ) En de “bellenman”, die er met een grote bel een gewoonte van gemaakt heeft om na zijn loopje de lopers tegen te gaan om hen te melden hoever ze nog moeten. Nog 250 meter in mijn geval. Ik was er bijna, maar het waren verdomd zware 250 meter. En eens boven moest er nog even een sprintje richting finish getrokken worden.

Maar hey… ik was nog altijd fris aan de finish. En op de koop toe meldde Strava mij ook dat ik, ondanks het feit dat ik de eerste helft zo rustig aan gelopen had, iets sneller gelopen had. Aan een lagere hartslag dan nog wel. Mission accomplished dus. En ik kreeg er nog een proficiat van Strava bovenop. Gij nu! 😀 Overigens…. zo’n wedstrijdje Brabant Wallon, er zijn er nog een 18-tal dit jaar… Aanrader!

Snow Patrol live

Ik ben eigenlijk nog altijd een beetje aan het nagenieten. Aan het nagenieten van Snow Patrol, die ik eindelijk live zag. Neen, hier volgt geen recensie, daar zijn anderen veel beter in. Neen, ik ben vooral aan het nagenieten, aan het nagenieten van het feit dat ze “Dark Roman Wine” brachten. Voor mij persoonlijk een serieus kippenvelmoment. Fantastisch mooi nummer. Al is het alleen maar al voor dit stukje:

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

Schoon schoon schoon! Echt! En kippenvel, zei ik dat al? 

Ik heb overigens nog een klein adviesje voor mensen die naar een concert gaan om daar hun leven te vertellen: koop een CD of koop de digitale versie online, zet die thuis op, en installeer je in de zetel met je nieuw lief. Dan kan je zo luid als je maar wilt vertellen over het feit dat je je ex nog graag ziet ‘as a human’. Je nieuw lief kan dan dat irritante verhaal over die foxes ook heel luid in het Engels in je oor brullen. Je hoeft dan ook niet regelmatig ongepast te gaan gillen of uit de maat gaan springen wanneer je tussen de bedrijven door beseft dat je op een concert bent. Dat hele concert kunnen jullie eigenlijk gewoon overslaan en gelijk terzake komen thuis. Dat gaat niet alleen voor jullie een stuk beter zijn, maar vooral voor de mede-concertgangers. In jullie eigen huiskamer kunnen jullie dan de enige echte hoofdact zijn, zonder concurrentie van een wazig groepje op het podium die jullie conversatie alsmaar stoort met hun liedjes. Echt, jeezes zeg: wat waren jullie mega-irritante aso’s!

Voila, dit moest er even af. 

En nu weer over naar de liefde. En naar dat andere schoon liedje. En toch ook wel een beetje traantjes ja, inderdaad. Ja, ook dat nog. 😉 Maar schoon hé mannekes, schoon! Echt! 

2019-01-22 22.29.46.jpg