Categorie archief: fun

At last! Dé Rick live!

Eindelijk eindelijk eindelijk! Eindelijk is het gelukt! Jajaja, en het was geweldig! En ja, ik ben er heel blij om, en jajaja, het was een hele leuke avond.

Want ja ja ja! Ik heb eindelijk, eindelijk en eindelijk Rick Astley live gezien. Je weet wel, die Rick Astley die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Hehe. Niet hemzelf… neehee, tuurlijk niet.  Wel zijn muziek. ’t Is te zeggen, zijn eerste 2 CD’s, al mocht ik er maar eentje meenemen. Enfin, dat euvel is opgelost doordat ik gewoon de iPod meeneem en een lader op zonneënergie.

Diegenen die mij een beetje kennen, die weten dat… de Rick, ik hoor die graag. Ik ben fan. Fan van zijn stem dan vooral. De man kan echt wel zingen.
“Rick, I lof joe” is er dan weer meer dan een beetje over, maar “Rick Astley, go fuck yourself”, dat is blijkbaar wel gepermitteerd. Echt waar, vraag het maar aan de Rick himself! Ha! Ziedde wel dat ik gelijk heb. Het mag! Meer zelfs, het moet!

Om maar te zeggen: de man kan zichzelf wel relativeren. En daar hou ik wel van. Dat, en de portie cynisme die in mijn oor gedropt werd tijdens het concert. Ik heb echt zo gelachen! Want eerlijk is eerlijk: ik ging voor de man zijn eighties-muziek. De nieuwe muziek is maar flets, maar ik snap wel dat hij die wou brengen. Het rare “Cycling through Belgium”-vehicle inclusief. En ik vind er verdorie Youtube-gewijs niets van terug.

Maar.. het was een heerlijke avond, ik heb ervan genoten! Zo’n avond met best wel een soort van gouden randje. Zo mogen er nog volgen.  Oja… en voor diegene die zich zo “opofferde” om mij die fantastische avond te bezorgen: I owe you one! 😉

2018-09-21 21.01.13.jpg

Advertenties

Vreemde mail

mailIk kreeg een heel vreemde mail daarstraks. Van Spotify.  Ik ken Spotify uiteraard wel. Want ik luister via Spotify op het werk al weleens naar wat muziek. Meestal als ik mijn i-Pod thuis vergeten ben. Niets wat ik anders niet zou beluisteren trouwens. Kijk maar, dit staat er in het “onlangs afgespeeld”-lijstje:

  • This is VNV Nation
  • Wildness (Deluxe) – Snow Patrol
  • Lies and Butterflies – Mystery
  • A Blues for Buddha – The Silencers
  • Resonance – VNV Nation
  • Beautiful Life – Rick Astley (ik zeg niks, echt niet! 😀 )

Niets vreemds dus, niets waarvan iemand die mij kent van achterover zou vallen. En nu stuurde diezelfde Spotify mij daarstraks zowaar een mail. Een mail met concertvoorstellen op basis van mijn muziekvoorkeuren. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. Al helemaal niet omwille van wat ze mij stuurden. Want die concertvoorstellen… allez zeg…

OK… VNV Nation in de Effenaar in Eindhoven, ja, daar kan ik mij in vinden. Ware het niet dat VNV dus ook in Sint-Niklaas komt. Een stuk dichterbij dan Eindhoven lijkt mij. Maar op zich.. niets vreemds. Als tweede suggestie echter, en dan kwam het, ik durf het bijna niet te zeggen, kwam er een voorstel waarvan ik dacht… elloooooooo! Op basis van mijn voorkeuren stelde Spotify mij zowaar het concert van Mariah Carey voor! Mariah begot! Ik zou niet weten wat ik op een een Mariah-concert zou gaan doen. Nu, smaak is goesting, en goesting is smaak maar dit is echt zo niet mijn kopje thee!

Dus ja… hoe komt Spotify bij zo’n Mariah terecht eigenlijk? En waarom presenteren ze haar als concertsuggestie aan mij? Dunno!  Het strafste is dan eigenlijk nog: volgende week komt dé Rick – jaja, als in dé Rick Astley – naar Brussel, en die suggereren ze mij dan niet. Echt.. wie kan daar nog aan uit zeg? Allez jong… Mariah suggereren. En de Rick daar wordt niet van gesproken. Mah echt zeg. Ik ben er nog altijd niet goed van!

Langs de andere kant… misschien is het wel een uitdaging. Naar een concert van Mariah Carey gaan. Meekwelen met “All I want for X-mas”… niet? Iemand? Ja? Jij daar? #krijgtnutochechtdeslappelach

Enfin… ik maak het goed. Iets van VNV dan maar?

 

Sart-Risbart

De laatste wedstrijd van de Challenge du Brabant Wallon 2018 was in Sart-Risbart. Net als de vorige keer toen ik deze wedstrijd liep, was het weer stralend weer. Eigenlijk nét iets te warm. En toch… toch wou ik een soort van “revenge”. De vorige keer namelijk, in 2016, was ik na heel wat getwijfel niet met de wandelaars gestart maar met de lopers. Om na 4 kilometer zowat in te storten en niet meer te kunnen. Ik heb hem toen wel uitgestapt, en ben uiteindelijk in goed 2u aangekomen als laatste op deze afstand.

Dat kon en dat moest beter! Ik was dus nogal gebeten om te gaan lopen, daar in Sart-Risbart. En ja, dat terwijl de eigen club een pistemeeting gepland had. Alleen… dat is niet mijn ding. Tegen dat ik een 3.000 gelopen heb (20 minuten?) stond de rest allang onder de douche. Daar had ik dus echt geen zin in. Neeneen, zo’n Waals-Brabants joggingske, dat ligt mij beter.

Wijlle weg dus. Met 2 maar dit keer, maar dat zou de pret niet drukken. Na wat GPS-gedoe omdat er een ongeluk op de E411 gebeurd was (de GPS-madam wou ons absoluut een landweggetje insturen waar we overduidelijk niet met de auto in mochten), arriveerden we toch ruimschoots op tijd om in te schrijven, op te warmen (Michaël wel, ik niet, ik doe dat wel in de koers 😉 ), en naar de start te wandelen. Ik besloot om niet helemaal laatst te vertrekken zoals gewoonlijk. Ik vermoed namelijk dat de anderen die ik altijd nét niet kan voorbijlopen, meer vooraan vertrekken en daardoor een paar minuutjes voordeel hebben.

In ieder geval: de start werd gegeven, en we vertrokken. Een licht bergopje in de eerste kilometer, gevolgd door wat bergaf, en terug bergop in de tweede kilometer. Niets dat ik niet de baas kon. Zacht glooiend. Ik had vooraf mijn loopje van 2 jaar terug herbekeken, en gezien dat er “maar” een 60-tal hoogtemeters in het parcours zaten. 60 hoogtemeters! Afgelopen donderdag liep ik er net geen 200, dus dan moet ik 60 toch zeker de baas kunnen? Een mens verlegd zijn grenzen blijkbaar. Het was ergens ook een soort van mentale klik. Ik besloot dat ik ervoor zou gaan, en dat ik dit keer ook bergop zou blijven lopen. De hele wedstrijd. Jeps en inderdaad.

Die mentale klik is anders wel een dingetje. Want op ongeveer kilometer 4, net voor de bevoorrading, liep ik op zo’n helling een paar dames voorbij die aan het stappen waren. Ik hoorde hen net zeggen dat het al veel bergop was. Terwijl ik net vond dat het maar een klein beetje omhoog ging. Aha!

Dat neemt niet weg dat ik het ook lastig kreeg. Op kilometer 6 kwam er een helling aan die maar bleef duren. Je weet wel, zo’n helling waarvan je denkt dat je het einde kan zien, maar als je eenmaal daar bent, merk je dat het toch nog een stukje verder omhoog gaat. Ik was intussen al wat aan het ping-pongen met een dame die ik vanop de andere wedstrijden ken, en wou toch niet afgeven. Zolang zij bleef lopen, liep ik ook! En zo gingen we samen toch ook weer 3 anderen voorbij. 🙂 En geraakten we ook boven. Uiteindelijk. Pfoehoe!

Op kilometer 9 kwam dan eindelijk de 2de bevoorrading. Zeer welkom alweer, met temperaturen toch weer dik boven de 20° als de wolkjes weg waren. In ieder geval: ik moest en ik zou de 10 kilometer aantikken vooraleer Michaël mij tegemoet zou lopen. En jihaaaa! Dat lukte, op de valreep! Ik zag hem naderen toen mijn horloge het sein van de 10 kilometer gaf. En eerlijk: ik was wel blij dat hij er was, want hij gaf mij een update over wat nog volgde. Nog 2km300 ongeveer. Inclusief een afdaling, een helling, en een bevoorrading en dan nog wat bergop. Maar wat het leukste nieuws was, dat was dat hij mij nog niet verwacht had daarzo. Ha! Ik vond dan ook dat ik best al goed gelopen had.

Twee kilometer 300 meter dus nog ongeveer. In mijn hoofd ging ik aan het rekenen. Dat was op de wekelijkse training vertrekken achter de kleedkamers, aan de vijver omhoog lopen, een rondje Franse tuin, verder langs de ring, en dan ietsiepietsie verder, tot daar. Dat kon ik.  Ik moest en ik zou blijven lopen. Ik wou deze jogging echt helemaal gelopen hebben. Dat zat in mijn hoofd, ik was écht gebeten om te blijven lopen. Ik moest van mezelf ook maar eens wat meer karakter tonen.

De laatste helling was toch nét iets venijniger dan ik mij ingebeeld had – een mens vergeet ook heel veel dingen op 2 jaar tijd – maar ik ging niet toegeven. Niet dit keer! Mijn spieren pruttelden tegen, maar ik bleef toch lopen. Nog 1 kilometer 600 werd er mij gezegd. 1 kilometer 600. “Dat kan ik” bevestigde ik luidop. Tuurlijk kan ik dat. On top lag de fotograaf daar ook nog op het parcours. Lag ja, Marc had zijn plekje wel weer gekozen om foto’s te nemen. Ik perste er nog een glimlach uit (#TeamGazelle richtlijn 1: altijd lachen naar de fotograaf), maar ik voelde dat mijn bobijntje stilaan wel op aan het geraken was. Maar.. niet neuten Sandra, lopen! Dat was en bleef het motto!

 

Zo’n 500 meter voor de finish was er nog een bevoorrading. Uiteraard was die bedoeld voor de bierliefhebbers (op de andere bevoorradingen was er overigens ook bier te verkrijgen), maar ik ging toch maar voor een slok water. Nog heel even en ik was er. En als ik dacht dat het nu vlak zou worden… think again! Ik was zo blij dat er iemand meeliep voor de morele ondersteuning: “tot dat punt daar Sandra, en dan draait het en zie je de finish liggen”. En neen, dit keer geen tegengepruttel. Want ik wist dat ik het kon.
Een heel kleine versnelling toen ik het tentje van de finish zag kon er nog af, gelukkig moest ik dit keer geen sprintje eruit persen om nog even iemand voor te gaan.

Want onderweg had ik er iedereen wel afgelopen die ik er wou aflopen. Die dame die al ging stappen en er telkens een sprintje uitperste telkens ik haar voorbij ging? Niet meer gezien! Die dame die bergop stapte, dan weer eens liep, en tenslotte achterbleef? Niet meer gezien! En dan, uiteindelijk: de dame waar ik mee gepingpongd had onderweg? Aan de voorlaatste bevoorrading had ze voor het bier gekozen, waar haar maag niet helemaal akkoord mee was. Daarna zag ze mij nog wel lopen, en wou ze nog wel tot bij mij komen, maar helaas… dat lukte haar niet meer, zo vertelde ze mij achteraf.

Blijkbaar had ik mezelf toch wel helemaal leeggelopen, want nadat ik wat op adem gekomen was, zag ik een beetje sterretjes. Beetje raar, zo op een parcours van 12 kilometer, want dat is een afstand die ik wel de baas kan. Druivensuiker to the rescue, en de sterretjes waren alweer snel verdwenen. Dat neemt niet weg dat ik echt trots ben op de wedstrijd en hoe ik gelopen heb.  Van 1u55 naar 1u32! OK, ik geef toe dat ik graag 1u30 had aangetoetst, maar 1u32 is ook dik ok. Oja, ik zit hier te blinken! Ik ben echt mega-content! Want dat bergop lopen, dat is eigenlijk geen pies of keek. Dat is iets waar ik eigenlijk keihard voor aan het trainen ben, en uiteindelijk lijken de trainingen écht wel op te brengen. En echt… ik ben daar zo blij om! En ik ben ook blij met de loopvriendjes. De loopvriendjes die de trainingen bedenken, én het loopvriendje dat altijd weer de moeite doet om mij door de laatste kilometertjes te sleuren! Txs all! 🙂

Bike for Think Pink

Wat een weekend zeg! Ik wou het nochtans rustig aan doen, wegens op maandag terug gaan werken. Kwestie van moreel goed voorbereid te zijn en zo vanal. Beetje uitslapen, beetje rondhangen, beetje lekker eten… zo van die dingen.

Bon… het beestje kruipt waar het niet gaan kan, dus toen er op vrijdagavond een mail kwam met de vraag ‘wie er op zaterdag zou lopen’, antwoordde ik al heel snel met “ik”. En daarmee was het kwaad dus geschiedt. Want ik zou helemaal niet lopen op zaterdag. Ik ging mezelf sparen voor wat er op zondag nog zou komen. En ik wist ook dat de jogging van op zaterdag best wel op een zwaar parcours was.

Maar goed, ik had toegezegd, dus ik ging. Lopen. Joggen. Al moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik nog getwijfeld heb om niet met de wandelaars mee te starten. Maar dat moment ging voorbij, en uiteindelijk: ik moet ook weleens wat doorzettingsvermogen gaan kweken als ik dat Plan M tot een goed einde wil brengen. Duhus: starten met de lopers. Om 15u. Lopen, dat zou ik dus gaan doen.

CBW Gastuche.jpgEn lopen deed ik. Maar man oh man… wat een zwaar parcours! Het leuke was wel dat na een lastige klim, er telkens een leuke afdaling volgde. Zo’n afdaling die niet 1-2-3 gedaan was, maar een afdaling die best wel even duurde. Super! Even terug op adem komen, even terug de hartslag laten zakken. Tot het volgende klimmetje zich weer aankondigde. Damn… dat klimmen, dat is toch wel een dingetje. En zeggen dat ik mij ingeschreven heb voor een halve marathon met best wel wat hoogtemetertjes in. Waar zat ik weer met mijn gedachten? Tsss…

In ieder geval: ik liep de jogging toch uit, maar voelde dat ik best wel diep gegaan was. Gegevens heb ik er niet van, gezien de hartslagmeting van mijn horloge weer gefaald had. Nu ja bon… ik voel het zelf ook wel, ik ken mijn lichaam intussen wel denk ik, dus ja… het was een intensief loopje. Zo intensief, dat mijn spieren ’s nachts besloten om ’s nachts een beetje te gaan trillen. Bye bye slaap!

Ik was nochtans wel op tijd naar bed gegaan. De wekker stond op 6u, want om 7u werd ik opgepikt om te gaan Biken voor Think Pink met 3 dames van de loopclub. Kwestie van op een goed uur in Geraardsbergen van start te kunnen gaan. Geraardsbergen ja, u leest het goed. Ik weet dat dat het centrum van het wielrennen is. Iets met een Ronde Van Vlaanderen en van die dingen. Maar gezien het van Think Pink was, en gezien zij ook oma en de hele familie uitnodigden om te komen fietsen, dacht ik dat het wel zou meevallen.

In het kort? “Kom fietsen” vroegen ze. “Het zal leuk zijn”. Kennen jullie het? Inderdaad, dat dus! Nu… het was wel leuk, maar het was ook wel redelijk zwaar. Het ging bergop, en het zou bergop blijven gaan. Al ben ik best wel trots op de beklimming van “La Houppe”. Zo’n beklimming waar je na elk bochtje denkt dat je er bent, en je na elk bochtje merkt dat het nog altijd omhoog gaat. Maar je blijft fietsen, je blijft op je adem trappen, en op een moment ben je toch écht wel boven. Toch wel een heel klein beetje kicken. Al zie ik het “oma” nog niet zo direct doen. Behalve als “oma” goed getraind is natuurlijk.
Voor de rest kreeg ik er op de duur een beetje genoeg van. Als je op kilometer 71 van de beloofde 75 waarvan je al weet dat het er 79 zullen zijn denkt dat je gaat binnenrijden, en er weer een klimmetje voor de kiezen komt… dan is dat chicken, dan is dat uit frustratie jezelf helemaal doodrijden op je grootste plateau, en dan is dat even moeten stoppen omdat je jezelf opgeblazen hebt. Uhu. Zo gaat dat. Ze gaan mij daar in ieder geval geen tweede keer liggen hebben!

Neeneen! Ik zeg niet dat ik daar nooit meer zal rijden, integendeel. Ik moet en zal nog een keer gaan fietsen daarzo. Maar volgende keer zorg ik dat ik wat uitgeruster aan de start sta, en dat ik geen bergop- en bergaf-jogging van 11,5 kilometer de dag ervoor in de benen heb. Ze gaan mij daar niet meer liggen hebben. Volgende keer fiets ik gezwind de bergjes op, en daal ik nog gezwinder af. Zei ik overigens al eens dat ik naar beneden fietsen, en met uitbreiding naar beneden lopen, stukken plezanter vind dan bergop fietsen of lopen? 😉

In ieder geval: Sparta-Ladies, ik was blij dat ik in jullie team zat! Het was een superleuke dag, en wij hebben dat keigoed gedaan! Meer van dat!

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂

 

Onkruid

Onkruid trekken, zei ik gisteren dat ik vandaag zou doen. Uhu. Mensen zeggen ook weleens dat je van werken in de tuin helemaal zen wordt. Uhu. Dat je daar rustig van wordt. Uhu. Dat dat kalmerend werkt. Uhu.

Ik dus met goede moed vanochtend de voortuin in. ’t Is te zeggen, de oprit op, want de voortuin daar wil ik nog niet eens aan denken om daaraan te beginnen. De oprit dus. Die is een paar meters lang, en een paar meters breed. Er liggen wat tegels, en ook steentjes. En daartussen tiert het onkruid welig. Maar dan ook echt welig!

Ik had een tijdje terug de tip gehad om een mengsel te maken van 1 kilo zout en 200 ml azijn en 5 liter water. Bon… dat werkt. Het onkruid schrompelt ervan weg. Alleen… met die 5 liter water kom ik dus niet ver op die meters oprit. *zucht*
Dus ja, het was goed voor even, ook dankzij de hete zomer, en toen ging het weer regenen. En schoot het onkruid weer alle kanten uit. Na een korte midweek weg, viel het mij dan ook op hoe groen de oprit was. Met wuivende blaadjes zeg! Ja, zo hoog stond dat onkruid dus al. Dus geen ontsnappen aan, ik moest en zou onkruid trekken.

Ik startte vooraan, aan de straatkant. Probleem, want daar hoorde ik de muziek niet. Die stond aan de voordeur. Eerst de muziek wat dichterbij gehaald (den Bryan vandaag hé! 😀 ), en dan aan de slag. De eerste onkruidjes lieten zich gewillig met wortel en al uit de grond trekken. Auw! Dat was een distel. Gemene prikkers zeg! En dan zo’n geniepig kruipplantje. De wortel zit ergens tussen de tegels, aan jou om uit te vissen waar, want het plantje heeft zich intussen wijd verspreid. Gedoetjes, echt!

Hoe verder ik vorderde op de oprit, hoe slechter het onkruid trekken eigenlijk ging. Ook een hulpmiddel in de vorm van zo’n steekspul hielp niet echt. Ik besloot dan maar van gewoon te doen wat mogelijk was. En dan verder te zien. Manman… echt… nooit geweten dat er zoveel onkruid kan groeien op 1 oprit! Zoals U2 ooit zong: too much is not enough. Na goed 2u had ik er dan ook meer dan genoeg van. De groenkliko was ook helemaal vol, en op de oprit stond er nog altijd groen dat er niet thuishoorde. Mijn T-shirt was intussen kletsnat van het zweet, mijn haar idem. En vuil, dat ook. Het helpt natuurlijk ook niet dat de short die je aanhebt nét iets te groot is en elke keer afzakt als je rechtstaat. En je die dan met die vuile tuinhandschoenen aan weer moet optrekken.

Enfin bon ja… ik was dus de uitputting nabij, doornat en vuil! En dus gooide ik na die 2u de handdoek maar in de ring. Of de tuinhandschoenen op de oprit. Zoiets. 😉
Dat zen worden, snieglukt hé! Ik zou begot al bijna een Sam Gooriske gaan doen. Ik snap dat helemaal hé, dat die kerel zijn gras gewoon laat groeien en daar een liedje over maakt! Zen worden van in de tuin werken, wie bedenkt dat  eigenlijk?

Morgen maak ik nog eens een mengsel van dat zout en die azijn, om het onkruid wat zich niet liet trekken nog aan te pakken. Ooit, ooit komt het goed. Ooit, ooit hebben wij hier een oprit die blinkt van contentement. Tot die tijd ga ik ervan uit dat op een goede oprit onkruid moet groeien. Nem!

 

It’s the final Countdown

Daarstraks postte ik op de grote smoelenboek: “It’s the final Countdown”. En oh boy kwamen daar reacties op zeg! Niet alleen onder de post zelf, maar ook privé, en zelfs achteraf nog, na de looptraining.

Mensen vragen zich dus af waar ik naar aan het aftellen ben. Collegaatjes polsten of ik hen mis (jeps, ofcourse 😉 ), anderen vragen dan weer wat er aan de hand is en naar wat ik aftel.

Eeeh… hallooookes! Het was gewoon Europe op de radio, en elke keer Europe op de radio komt, vind ik dat ik een soort statement moet maken door dat te vermelden. Of door het volume gewoon wat hoger te draaien, is het niet, ex-collegaatjes? Gewoon… omdat ik nog altijd zo blij word van dat nummer. Echtig in techtig!  En als ik blij ben, dan wil ik dat delen. Vandaar dus. Europe. The Final Countdown. Bij deze ook voor jullie weer beschikbaar, zodat jullie niet te ver door mijn pagina’s moeten scrollen, want de clip staat hier al wel een paar keer. 😀
Overigens… scroll na Europe nog even door, want ik had vandaag een beetje een nostalgisch dagje, er komen nog wat leuke eighties pareltjes. Allez… vind ik hé! 😀

Zo, dat was Europe. En iedereen (allez ja bon, bijna iedereen 😉 ) weet: geen Europe zonder Bon Jovi! Wooohooow! Jaja, die is vandaag ook gepasseerd, wees maar zeker! Ik had trouwens een opruimdagje vandaag. Een vuilniszak vol rommel eruit, idem dito met een doos vol oud papier. Hehe… een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd zeggen ze. Ik denk dat dat werkt, want ik heb me al lang niet meer zo licht gevoeld. Bon ja ok… ik ben ook een kilootje of 5-6 kwijt (neenee, niks wereldschokkends, ik had die er eerst ook flink aangegeten), maar toch… het voelt toch wel goed aan, thuis te komen in een huis met een pak minder rommel. En ja, Bon Jovi was daar voor een stuk de soundtrack bij, bij dat opruimen. Aaah… die intro… echt… blijft gewoon super!

Dé kers op die eighties-taart, die moest dan nog komen. Na de training en het obligate recupdrankje achteraf, kwam den Bryan in de auto nog een liedje ten berde brengen. Nu… Bryan Adams… ik heb daar een tijdje mee gedweept, ik vond hem fantastisch. “Reckless”, dat album heb ik ook helemaal zotgedraaid. En toen kwam hij op de soundtrack van dingeskes, allez, hoe heet het nu weer…

*dames en heren, we onderbreken even deze blog voor een bezoekje aan mijn vriend Google… *

Aha! Ik heb het! The Bodyguard, met Whitney Houston en Kevin Costner. Toen was de liefde met den Bryan een beetje over, omdat ik het te melig begon te vinden. Melig ja. Ik, die “Heaven” vanop Reckless zo schoon vond. Alsof dat niet… jahaa, tuurlijk wel! Die “Heaven” was ook zo 1 van die liedjes die altijd na den Bamba gedraaid werd “in mijne tijd”. Dat was bijgevolg een liedje dat ik vanuit de verte hoorde, wegens al op het toilet omdat ik mezelf toch weer de pijn van het niet-gekozen worden wilde besparen. Neemt niet weg dat ik er nog altijd weleens op zou willen dansen. Enfin… dit was niet de herinnering die ik wou hebben. Dus skippen, en over naar mooiere herinneringen. Want het blijft uiteindelijk wél een schoon lieke. Morgen Reckless nog eens spelen, als ik onkruid ga trekken op de oprit hierzo. Zo’n weekje vakantie thuis, dat doet wel iets met een mens ja! 😉