Categorie archief: concert

Do you have to let it linger?

En daar gaat er dan weer eentje. Dolores O’Riordan, frontvrouw van de Cranberries. Nu, het is niet dat ik grote fan ben of was van de groep, maar ik zag ze uiteraard weleens live. De laatste keer nog geen 2 jaar terug op een klein festivalletje waar ik met een vriend was.

Maar wat het zo dichtbij maakt, is haar leeftijd. 46. Begot! Dat was ik tot een maand terug ook nog. Dus ja.. te jong. Alweer eentje.

And I’m in so deep
You know I’m such a fool for you
You got me wrapped around your finger, uh-huh-huh
Do you have to let it linger?
Do you have to, do you have to
Do you have to let it linger?
And I’m in so deep
You know I’m such a fool for you
You got me wrapped around your finger, uh-huh-huh
Do you have to let it linger?
Do you have to, do you have to
Do you have to let it linger?

Advertenties

2017 -> 2018

2017… what a hell of a ride! En neem die hel maar letterlijk. Had iemand mij gezegd dat het zo’n jaar zou worden vooraf, ik had het overgeslagen. Of toch grote delen ervan. Want er waren natuurlijk ook wel mooie en leuke momenten.

Waarom dan een hel? Wel… 2017 is het jaar waarin ik (collectief) ontslagen werd, maar gelukkig vond ik ook vrij snel en nog voor het effectieve ontslag weer ander werk. Het is ook het jaar waarin ik, toen ik 2 weekjes in-between-jobs was, met de dochter richting spoed moest wegens acute blindedarmontsteking. Een spoedoperatie later waren we weer gerust. Een beetje later op het jaar werd mijn man geopereerd aan zijn patellapees, en mocht ik enkele weken later met diezelfde man ook richting spoed wegens een longembolie. Een week intensieve zorgen en nog wat daagjes in de kliniek later, waren we ook daar weer wat geruster. Intussen is hij aan de beterhand, al zal het nog wel even duren vooraleer hij weer helemaal back on track is. Zoonlief dacht: “wat zij kunnen, dat kan ik ook”, en hij sloeg met het korfballen zijn voet maar eens om. Waarna die dik en blauw werd. En ik nog eens richting spoed mocht. Ik heb in ieder geval genoeg ziekenhuizen en spoeddiensten gezien voor de komende 20 jaar!

2017 begon voor mij ook met een scheenbeenvliesontsteking. Eentje waar ik niet 1-2-3 vanaf was. 3 maanden looprust en gesukkel, een bezoek aan een goede orthopedisch chirurg, een kuur ontstekingsremmers en vooral een paar steunzolen later kon en mocht ik weer lopen. Net op tijd om nog klaar te geraken voor mijn grootste uitdaging tot hiertoe: de 26 kilometer van de Ottonenlauf. OK, het waren er niet écht 26, maar toch wel 24. Mijn eerste halve marathon is daarmee een feit! En ik ben daar keitrots op. Er waren tijdens dat lange weekend daar in Duitsland nog wel wat mooie momenten. Van die momenten waar ik toch wel weer een poos op door kan. Ik werd al verliefd vorig jaar in Altenahr, dit jaar was het op en rond de Teufelsmauer. Schoon, echt! Ik schreef er niet echt iets over, behalve dan dat ik in de bloemetjes gelegen had, maar de foto bovenaan mijn blogpagina zegt het helemaal. Verwondering. Het is wat met die mooie plekjes op aarde.

Overigens blijken mijn *hout vasthouden* scheenbeenproblemen zo goed als helemaal van de baan. Sinds ik met steunzolen loop, gaat het toch stukken pijnlozer, dat lopen. En maar goed ook, anders had ik niet eens zoiets dwaas kunnen doen als in dat Plan M stappen. Intussen ben ik met de voorbereiding daarvan we degelijk bezig. Ik loop braaf schemaatjes, al is dat de ene keer wat makkelijker dan de  andere keer. Nog trager dan anders lopen blijkt geen sinecure te zijn met een horloge dat constant piept dat je boven je bovengrens gaat. Maar… als ik dan dacht dat sneller lopen leuker zou zijn… think again! Want 6 kilometer op hogere hartslag lopen dan ik gewend ben, dat was toch ook niet zo jolig. Ik was al aan het aftellen vanaf kilometer 2, maar had gelukkig wel het karakter om het uit te lopen. Het helpt natuurlijk ook dat ik weet waarom ik dit allemaal doe. En na nieuwjaar mag ik intervalletjes gaan lopen. Ik twijfel even maar gooi er toch maar een voorzichtige “jeuj” achter. De interpretatie daarvan kan dan ook alle kanten uit.

Ik herontdekte ook de “Core Stability”, of de “Functionele Training”. Een uur per week afzien en voelen dat je spieren hebt… het heeft wel iets. En het is natuurlijk goed voor het lopen, want ik kan alles gebruiken voor dat grote marathonplan. Daarbovenop vond ik dat ik toch ook wel een nieuwe fiets verdiende. Vanaf nu rijd ik dus niet meer in het wit, doch wel in het matzwart! Oewwwieeeee! Dat het maar snel mooi fietsweer wordt, want ik moet echt heel dringend gaan testrijden!

En tot slot: ik mocht Eddie Vedder nog eens live zien. Vanop rij 6, astemblieft! Bij een kampvuurtje terwijl het buiten 32° was ofzoiets. Hij had ook Glen Hansard weer mee. En het was magisch. Ik heb nog altijd kiekenvel als ik dit terug hoor… en gelukkig heb ik zowel met Glen als met Eddie ook in 2018 al een soort van date. Samen met heel veel anderen, maar dat moet je maar niet verder vertellen. 😉

Dus ja, wat brengt 2018? Meer van hetzelfde, hopelijk zonder de ziekenhuisbezoekjes. Ik hoop in 2018 heel veel te lopen. Die limiet waar ik vorig jaar aan dacht te zitten met die 1.000 kilometer op een heel jaar… tsja… dat bleek geen limiet. Dit jaar liep ik meer dan 1.500 kilometer bij elkaar, en dan was ik nog 3 maanden loop-inactief. Die sky, inderdaad. Verder hoop ik ook wat meer te fietsen, maar ik weet dat ik dat zelf in de hand heb. Komt goed!
En voor de rest: als ik in 2018 evenveel sport, muziek, vriendschap en liefde op mijn pad mag vinden als dit jaar, dan ben ik weer (of nog altijd) een heel erg gelukkig meisje.

12 new chapters

 

 

Keep me in your heart for awhile

Eddie Vedder doet Warren Zevon… ik vind het mooi. Heel mooi.

Shadows are falling and I’m running out of breath
Keep me in your heart for awhile

If I leave you it doesn’t mean I love you any less
Keep me in your heart for awhile

When you get up in the morning and you see that crazy sun
Keep me in your heart for awhile

There’s a train leaving nightly called when all is said and done
Keep me in your heart for awhile

Sha-la-la-la-la-la-la-li-li-lo
Keep me in your heart for awhile

Sha-la-la-la-la-la-la-li-li-lo
Keep me in your heart for awhile

Sometimes when you’re doing simple things
around the house
Maybe you’ll think of me and smile

You know I’m tied to you like the buttons on
your blouse
Keep me in your heart for awhile

Hold me in your thoughts, take me to your dreams
Touch me as I fall into view
When the winter comes keep the fires lit
And I will be right next to you

Engine driver’s headed north to Pleasant Stream
Keep me in your heart for awhile

These wheels keep turning but they’re running out
of steam
Keep me in your heart for awhile

Sha-la-la-la-la-la-la-li-li-lo
Keep me in your heart for awhile

Sha-la-la-la-la-la-la-li-li-lo
Keep me in your heart for awhile

Keep me in your heart for awhile

 

Rot wie die Liebe

Gisteren zat ik nog eens te luisteren naar “Schock” van Eisbrecher. Het voor mij beste lied op die CD is “Zwischen uns”.  Maar gisteren, geen idee waarom, werd ik opeens ‘gepakt’ door het nummer dat erna komt, “Rot wie die Liebe“.  En dan deel ik dat maar hé… Vandaag is dus eigenlijk weer “rood”, maar dit keer toch anders.

Overigens, bedenking: daar waar ik Duits vroeger altijd een harde en moeilijke taal vond, vind ik het de laatste tijd meer poëtisch. Rare dingen zo allemaal wel. Misschien toch maar dat cursuske Duits gaan volgen.

Eine Nacht wie raue Seide
Ein Herzschlag auf Eis
Silhouetten im Dunkeln
Drehen sich im Kreis
Umgeben von nichts
In Demut verloren
Vertraut und doch allein

Im Leben erwacht
Geboren im Licht
Wer weiß schon, wie es aussgeht
Alles ändert sich
Du schenkst mir die Welt
Dringst tief in mich ein
Zu schön, um wahr zu sein

Rot wie die Liebe
Rot wie ein Rubin
Ich verlier die Fassung
Es zieht mich zu dir hin

Rot wie die Liebe
Rot wie ein Rubin
Ich verlier die Fassung
Weil ich so sinnlich bin

Dein Körper ist Feuer
Die Adern aus Glut
Du brennst in meiner Seele
Und so ist es gut
So kostbar und ewig
Vollkommen und rein
Zu schön, um wahr zu sein

I need you

Ik kwam vanavond per toeval nog eens langs The Scabs. Goh.. nostalgie. Die “Royalty in Excile”, die heb ik echt kapot gedraaid. Ik heb hem vanavond nog eens beluisterd, ik blijf ‘m goed vinden. Ik ga er nog wat in blijven hangen deze week denk ik. 🙂

you could’ve noticed
by the way that I was tryin’ to catch your eyes
you could have known it
‘cause I tried to start a conversation twice
I was really excited when you turned around and laughed at me
a silly smile and I didn’t know what to say

I need you, baby, I need you
I wanna have a talk with you
baby it’s so true

we didn’t notice
that we talked and laughed until the morning light
you didn’t show it
you were waiting all the time to hold me tight
I’m really excited, I wanna come home and live with you
but I’m really tired and I got no place to go

Open

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd al heel erg into The Scene geweest ben. The Scene, die samen met Frank Boeijen een beetje mijn jeugd, of toch de jaren net erna, getekend hebben. De perfecte soundtrack. Ik zag ze dan ook tig keer live. En dat blijft toch wel plakken.

Vandaag kwam ik toevallig weer langs “Open”. En verdorie… dat is en blijft toch wel een dijk van een song. Zo’n song waar je je helemaal in kan verliezen. Ik toch. Niet alleen in “Open” overigens. Ik kan mij wel herkennen in heel veel van wat The Scene bracht.

Ik heb ook de posters nog. En dat afscheidsconcert van Thé – ik vind het nog altijd erg bijzonder dat ik daar bij kon zijn –  staat ook nog altijd op mijn digibox… Sommige dingen plakken echt aan mijn ribben…

Open start op 1:18:52 ongeveer… voor mij nog steeds met kiekenvel. En met tranen, dat ook.  Sommige dingen kan je ook niet vatten in woorden… die moet je gewoon voelen.

“want er is teveel verlangen, er is te weinig tijd”