Categorie archief: concert

Illusion

I know it’s hard to tell how mixed up you feel
Hoping what you need is behind every door
Each time you get hurt, I don’t want you to change
Because everyone has hopes, you’re human after all
The feeling sometimes, wishing you were someone else
Feeling as though you never belong
This feeling is not sadness, this feeling is not joy
I truly understand. Please, don’t cry now

Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, please don’t leave here
I don’t want you to hate;
For all the hurt that you feel,
The world is just illusion, trying to change you

Being like you are
Well this is something else, who would comprehend?
But some that do, lay claim
Divine purpose blesses them
That’s not what I believe, and it doesn’t matter anyway
A part of your soul ties you to the next world
Or maybe to the last, but I’m still not sure
But what I do know, is to us the world is different
As we are to the world but I guess you would know that

Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, please don’t leave here
I don’t want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, oh please don’t leave here
I don’t want you to change;
For all the hurt that you feel,
This world is just illusion, always trying to change you

Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, please don’t leave here
I don’t want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, oh please don’t leave here
I don’t want you to change;
For all the hurt that you feel,
This world is just illusion, always trying to change you

Pluk de dag… zo’n beetje

Ik heb een probleem. Een beetje zo. Een mentaliteitsprobleem zeg maar. Allez ja, vind ik toch zelf.

Momenteel ben ik dus thuis. Werkloos, officieel. Voor 2 weken toch. En dat was een eigen keuze. Want ik zou wat rust nodig hebben na dat collectief ontslag, en alles even op een rij moeten zetten vooraleer in in die nieuwe job spring. Dus ja, ik zag mezelf al, vooraf: genietend van het thuis zijn, genietend van het niets-moeten, genietend van die zee aan vrije tijd, genietend van wat extra beweging, genietend van het leven gewoon, quoi.

De realiteit, die is even anders. Want nu ik toch thuis ben, kan ik evengoed met de auto naar de garage. Of de belastingen (laten) invullen.  Moest de garage ook eens niet in orde gezet worden? En moesten er daar ook niet wat kastjes geïnstalleerd worden? En wat met die berg aan was? En oh ja… er moet nog wat eetbaars voorzien worden voor vanavond. En prut… het is gewoon veel te heet voor die extra beweging, ik was woensdag, na die dag garage opruimen en kastjes sleuren helemaal gaar.

Bon, u raadt het al… van echt genieten (op Eddie Vedder maandagavond na dan, ik zit nog altijd op dat wolkje, en ja, het is nogal aan de rozige kant 😀 . Vertelde ik eigenlijk al dat ik nu eindelijk “I am mine” live heb mogen horen? Maar dat het een ander nummer was dat veel harder binnenkwam dan dat? Neen? Dan zal ik dat misschien nog een keertje moeten doen denk ik. Want uiteraard heb ik wat tranen uit mijn ogen moeten vegen. Omstandigheden en vanal. Ik ben ook zo’n watje, soms. Een watje op een wolkje. 😉 ) kwam er nog niet veel in huis. Teveel ‘moetjes’. Moetjes van mezelf.

Dus ja, dat moet (ja, dat moet, alweer) anders. Ik heb nog 1 week “werkloos” zijn te gaan. En daarna heb ik dat ook weer gehad. Ik ben uiteraard niet echt werkloos, want ik heb al mooie vooruitzichten. Maar die extra vrije tijd, die had ik toch even anders ingecalculeerd. Ik zag mezelf al flaneren over leuke markten (dat ik eigenlijk helemaal niet graag naar de markt ga is een detail, laat staan dat ik zou weten hoe ik dat moet doen, dat flaneren), ik zag mezelf al ’s ochtends ergens op een leuk terrasje een ontbijt nuttigen (dat ik eerst na het opstaan wat tijd nodig heb om wakker te worden was ik selectief vergeten), ik zag mezelf zelfs al ergens in een leuke stad wat gaan shoppen (dat ik eigenlijk niet zo graag in een stad ben én dat ik ook niet graag shop… enfin, u snapt het intussen wel).

Volgende week ga ik dat dus anders doen. Ja, de auto moet nog eens terug naar de garage, maar dit keer gaat de fiets mee zodat ik geen 3u moet zitten chambreren in een bloedhete hangar. Voor de rest heb ik weinig plannen. Al die dingen hierboven, die zijn van de lijst geschrapt wegens toch niets voor mij. In plaats daarvan heb ik geen lijst. Ik ga gewoon de dag plukken. Een hele week lang. Allez ja, en mijne fiets een keer poetsen misschien, kwestie van dat die op dat nieuwe werk in dat nieuwe gebouw niet teveel uit de toon gaat vallen. Maar, dat is enkel als er terug meer water mag gebruikt worden, want anders kan het niet. Sterker, mag het zelfs gewoon niet. En die duurloop van 2,5u die zou ik ook heel graag doen volgende week, als het wat frisser is. Want binnen 5 weken zo ongeveer wachten die 26 kilometer in de Harz. Stilaan begin ik mij wel af te vragen waar ik aan begonnen ben… stress!

Bon, ik ga eerst maar eens starten, met dat plukken van die dag. Oeps… zie ik daar nu onder dat venstertablet een stofnet hangen? Eerst even de stofzuiger nemen …. maar daarna! En dan! Maar echt hé!

NLw0511_9

 

Een magische avond

Een magische avond… dat is inderdaad wat het was. Eddie Vedder in concert. Ik zag hem al in Carré Amsterdam, een paar jaar terug. Ik ontdekte daar ook Glen Hansard. Niet zo toevallig nam Eddie Glen weer mee op tournee doorheen Europa. Dit keer deden ze ook Antwerpen aan. Ik zou er veel over kunnen zeggen, maar laat dat over aan de recensenten. Die overigens unaniem lovend zijn. En gelijk hebben ze. Sommige dingen zijn overigens niet in woorden te vatten.

Het was warm, het was zelfs bloedheet. Het was fantastisch, het was magisch. Het was gewoon ook heel erg mooi. De hele avond. Alles. Als ik al niet ‘verk(n)ocht’ was… dan nu zeker wel. Maar ik was het al…

Don’t come closer or I’ll have to go
Holding me like gravity are places that pull
If ever there was someone to keep me at home
It would be you

 

Chris Cornell…

Ik zag eerst niet goed wat ik las, deze voormiddag. Toen dacht ik nog even dat het een slechte en heel late 1-aprilgrap was. Maar dat was het niet. Chris Cornell, de Cornellevogel himself ja, is overleden. Amper 52. Hij stapte zelf uit het leven.

Ik zei het eerder al: jeugdhelden, die horen niet dood te gaan. Toch niet zo jong. Een foto van Chris Cornell heeft jaren op kantoor recht voor mij gehangen. Tot een snoodaard van een collega besloot dat het genoeg geweest was en de Chris verving door een natuurfoto. Alsof ik dat niet zou merken zeg! 😉
Vandaag hebben we echter de kalender maar terug naar de kaaklijn van en naar Chris Cornell zelf gedraaid. Dood, begot. Ik blijf het onvoorstelbaar vinden. Doet mij er overigens aan denken dat ik op mijn voorlaatste dag de Chris in mijn verhuisdoosje moet steken. Hij gaat mee! Ik zie wel wat ik ermee doe op een volgende werkplek! 😉

Ik ben overigens niet de grote Soundgarden-kenner, maar ik kan het wel appreciëren. Uiteraard. En gelukkig kan ik dit keer wél zeggen dat ik hem ooit live zag.
Neemt niet weg dat ik vooral zijn solo- en akoestisch (cover)werk heel erg weet te appreciëren. Die cover van Michael Jackson’s Billie Jean…

En ja, Soundgarden staat voor het iets hardere werk, met wat metalinvloeden. En toch – surprise surprise – is het het zachtere werk wat mij meer aanspreekt. Luister maar… Black Hole Sun, akoestisch. Oh boy, zo breekbaar mooi. Wat die man met zijn stem kon! Overigens… de video-kwaliteit, is prut, maar het gaat over de audio.

En ja… ik kan er niet tussenuit. Cornell en Vedder. Samen. In Temple of the Dog. Nog altijd in mijn top 10. Hunger Strike was een hit, maar deze is momenteel zoveel passender. Say hello 2 Heaven. Oorspronkelijk geschreven voor Andrew Wood, de zanger van Mother Love Bone, die bezweek aan een overdosis heroïne.

Het is overigens heel raar om te beseffen dat van die hele grunge, de muziek waar ik begin jaren ’90 zoveel aan had, niet zoveel meer overblijft.  Oh ironie, dat ik nog maar eergisteren Plush van Stone Temple Pilots op de blog gooide.  Scott Weiland is er ook al een poosje niet meer. Van de 5 ‘grote’ grunge-bands, zijn nu 4 leadzangers dood. Weg.

Blijft Eddie Vedder. Eddie, waarvoor ik voor binnen exact 1 maand tickets heb. Ik vermoed dat een mooie tribute aan Chris er wel zal inzitten. En dat ik dus best maar zakdoeken zal voorzien. En waterproof-mascara, mocht ik dat al gebruiken. 😉
En verder hopen dat Eddie niet aan dezelfde druk zal bezwijken waar zijn grunge-collega’s aan bezweken zijn. Daarom toch ook nog ‘Hunger Strike’.  In een versie van nog niet eens zo superlang geleden…

En om af te sluiten:  “I will always love you”. Chris Cornell kon ook zeemzoete liedjes als gemeend laten klinken. Wat een zanger! Wat een verlies! En dan ga ik het toch zeggen, ook al klinkt het heel banaal: rest in peace, Chris. One love. x

 

 

My beloved

Soms is een open boek zijn niet zo gemakkelijk. Ik bedoel daarmee: soms wil ik alles gewoon even de wereld insturen, want er zijn echt geen wereldschokkende dingen die niemand mag weten. En toch, toch zit daar af en toe die rem. Die rem die mij zegt: Sandra, doe nu toch maar even niet. Wacht even, laat het bekoelen, temper dat enthousiasme, en ga dan pas schrijven.

Ik ben er ook van overtuigd dat die rem het goed voorheeft met mij. Dat die rem mij voor sommige dingen behoedt. Dat ik blij mag zijn dat die rem er ook nog is. Niet alles hoeft op tinternet te staan.
Nu goed, waar ik het over heb, dat wordt hopelijk snel wel duidelijk. Maar momenteel nog even niet. Ja, ik ben enthousiast. Ja, ik ben helemaal hyper. Maar ik kan en mag van mezelf even nog niet zeggen waarom. Tot 3 tellen, en even afkoelen. Ik kan dat best wel.

Wat ook helpt, altijd wel eigenlijk… muziek! Ik ben naar VNV Nation aan het luisteren. Het feit dat dat T-shirt een paar maanden terug te klein was, speelt mij wel nog wat parten. Het zou nu bijna passen. Dus volgende keer wil ik dat shirt echt wel. Alleen is volgende keer zij in de buurt zijn, of ik in hun buurt, het concert hopeloos uitverkocht. Hopelijk de shirts dan niet. En who cares dat ik eigenlijk allang de leeftijd van bandshirts ontgroeid ben? Ze passen mij eindelijk zeg! Mag het? Het shirt in kwestie was er eentje met “My Beloved” op. Het mooiste liedje van VNV wat mij betreft, al is het best wel een triest liedje. Daarom houd ik het hier nu ook bij iets anders. Chrome. Dat past nét iets beter bij mijn gemoedstoestand op dit moment. Overigens, deze zin is wel tekenend, ik moet er misschien iets van maken dat ik ergens kan ophangen: “But I’m still talking and you’re not listening”. Relativering is alles! Echt!

Bon, nu slapen. Helemaal opgedraaid. Dat gaat nog iets zijn qua dromen!

If I could change your mind
I wouldn’t save you from the path you wander
In desperation dreams any soul can set you free
And I still hear you scream
In every breath, in every single motion
Burning innocence the fire to set you free

As night descends upon the city
The streets are cold, the lights go by
And in the stories of the people
A million faces, a million lies
They’ll never say they feel what you feel
That they can see the world you see
And in their faces, their expressions
A million faces, a million lies

Restart week #7

Oela! Ik ben al aan week 7 van mijn Restart bezig, en ik heb het nog niet komen melden. Dat kan dus niet zijn. Dat is zoals met het lopen: als het niet op Strava staat, is het niet gebeurd (Garmin-gebruikers die niet op Strava zitten: dit geldt ook voor jullie). Dus in dit geval: als er niet over geblogd is, heb ik niet geRestart. Zoiets. De vergelijking loopt nogal mank, maar bon. Ik pruttel er verder niet over als jullie dat ook niet doen.

En bij deze dus toch nog de #Restartlaterblog. Alleen… ik heb dus niets te melden. Want alles wat ik al wou zeggen, staat in mijn vorige tussentijdse Restart-blog. Gevalletje eigen schuld dikke bult, want had ik wat geduld gehad, dan had ik nu wél iets te melden gehad.

Enfin, in ieder geval: ik ben bij de coach geweest, en het was goed. Uiteraard. -3kg op goed 2 weken, dat is altijd goed. -10kg op 7 weken dat is ook nog altijd heel goed. En dat ik nog doorga, dat wisten jullie ook al. Ik moet ook wel. Iets met een T-shirt dat ik gekocht heb op een concert – damesmodelletje, voor de eerste keer in mijn leven – en dat eigenlijk toch ietsiepietsie te smal is. Ietsiepietsie maar. Ik kan erin, maar met een kilootje of 5 minder gaat het mooier vallen. Dus ik moet en ik zal daar dus binnenkort mooi inpassen. Dat moet. Echt. Dan kan ik vanaf nu ook weer coole bandshirts kopen. En ja, ik weet dat ik daar eigenlijk te oud voor ben, maar je bent toch maar zo oud als je je voelt?

Speaking off… op mijn Restart-ticketje staat nog altijd dat mijn metabolische leeftijd 61 is. Ik val elke keer achterover als ik dat zie. Ik voel mij maar een jaar of 30. Ongeveer. Allez ja, vandaag misschien iets meer wegens nogal laat gaan slapen afgelopen nacht (iets met een lang concert en een afterdrink en daarna niet geweldig geslapen), maar toch… 61 zeg. Allooooowwwww! Dat kan niet, dus dat moet ook maar veranderen. Ook daarom: let’s do this!En och, het is lang geleden, ik gooi er ook een “Yes we can” achteraan! Kwaad kan dat niet.

Overigens… meer koffie, pretty please! Too much is not enough…. en wie raadt uit welk nummer ik deze zin geplukt heb, die wint! (wat, daar moet ik nog eens over nadenken 😉 )

En mental note to self: neen, blijf van de chocola af, dat helpt toch niet bij slaaptekort!

1990