Categorie archief: concert

Moettegijnieopwerchterzittenjong?

” Moettegijnieopwerchterzittenjong? “
Goh. Nadenkertje toch wel. Want ik kreeg de vraag, en dacht toen: ja, Sandra, moettegijnieopwerchterzittenjong?
Enkele dagen geleden kreeg ik ook al de vraag of ik op Werchter zou zijn, om nog een keer af te spreken met vrienden die ik alweer veel te lang niet meer gezien heb. Maar helaas… neen. Ik ga niet naar Werchter.

Beetje bizar misschien, voor de verstokte Werchter-bezoeker die ik was. Was ja, en niet meer ben. Immers… tot voor een paar jaar ging er geen jaar voorbij of ik hing wel op de wei. 4 volle dagen lang. En ja, daar hangen ook een boel geweldige anekdotes aan vast. Zoals die keer toen we die 2 Canadezen tegenkwamen… wat een zwaar weekend was me dat! Enfin, de mannen kwamen voor Pearl Jam (ikke ook, dat trof!), en ontdekten tegelijkertijd het Belgische bier. Nu, zoveel jaar later, heb ik nog altijd sporadisch contact met 1 van hen. Nice, zou mijn dochter zeggen. 😉 Het is ook nice. Niet alle contacten hoeven dagelijks te zijn.

Maar waar ging het dan mis tussen Werchter en mij? Ik weet het niet. Werchter groeide, en ik wou back to basics. Zoiets. Vorig jaar ging ik nog met een vriend omdat Pearl Jam (inderdaad, wie anders) kwam, en ik hem wou overtuigen van de kwaliteiten van PJ als live-groep. Alleen had ik wat onderschat hoe groot Werchter intussen geworden was, daar in dat festivalpark in Werchter. Ik, die daar zoveel uren, zoveel dagen, zoveel nachten had doorgebracht, ik liep verloren. Buiten Pearl Jam, en dan nog, ging het allemaal een beetje aan mij voorbij. Groot-groter-grootst, terwijl ik net terug naar dat kleinschalige aan het gaan was. Concerten van vrij onbekende groepen, of van vergane glorieën in zaaltjes her en der. Maar daarom niet minder fantastisch.

Dit jaar besloot ik dan ook maar wijselijk om het allemaal aan mij te laten voorbij gaan. Een vriend vroeg wel of ik mee wou naar Tool, maar gezien de ervaring van vorig jaar liet ik die beker maar aan mij voorbij gaan. Nu met een beetje spijt in het hart omdat de vrienden waarvan hierboven sprake er ook zullen zijn, maar zij lieten alvast weten dat we binnenkort maar eens een ander optreden moeten inplannen om nog eens afspreken! Waarvan akte!

Dus goh ja… misschien moet ik uiteindelijk toch toegeven dat ik te oud geworden ben om 4 dagen lang op een wei rond te hangen. Ik ben fysiek in een betere conditie dan ‘toen’, en toch lijkt het mij nog meer een uitputtingsslag dan zoveel jaar terug met zoveel kilootjes meer. Zeker met de temperaturen die er momenteel heersen. Want ik weet uiteraard hoe dat is, met temperaturen boven de 30° 4 dagen op een wei hangen.

Beetje jammer voor die paar groepen/zangers/zangeressen die ik nog eens wil (terug) zien. Elbow *zucht* had ik heel graag nog eens gezien, The Cure ook. En verder Angùle, Beirut, Dean Lewis (!), Kylie (jaja, toch wel 😉 ), New Order, Tamino, Tool. Uiteindelijk is dat maar een magere oogst voor 4 dagen, dus maar goed dat ik niet ga. Uit dit lijstje zijn er wel een paar die ik nog weleens in een zaal wil zien. En evengoed komen er vast nog wel wat andere leuke concerten op mijn pad. Intussentijd teer ik nog even door op die paar fantastische concerten van het voorjaar. Want Snow Patrol, Mystery, Glen Hansard, Eddie Vedder, Glen Hansard (jeps, twice 😉 ) , .. jullie waren fantastisch!

De moraal van het verhaal? Ik word oud en moet uiteindelijk toch ook toegeven dat ik niet eeuwig in mijn twenties blijf. 😉 En dan ga ik nu Glen Hansard nog even in mijn oor laten fluisteren…

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Advertenties

Passing through

“Passing through, passing through.
Sometimes happy, sometimes blue.
Glad that I ran into you.
Tell the people that you saw me passing through”

Hiermee sloot Glen Hansard in het Koninklijk Circus gisteren af, na een passage van goed 2 uur. 2 uur die in een wip voorbij waren. Het was schoon. Het was heeeel schoon. Het was schoon van het soort dat alleen maar een Glen Hansard schoon kan zijn. Echt.

Ik zei het al eerder: verwacht van mij geen recensie, daar ben ik niet goed in. Daar zijn muziekjournalisten tig keer beter in dan ik. Dansende Beren heeft zo een ferme recensie geschreven, ik kan alleen maar zeggen: second that! Behalve het voorprogramma, dat was echt niet mijn ding. Dat van mijn compagnon overigens ook niet, dus ik was niet de enige. 😀

En nu zit ik dus op een soort van roze wolk. Een schone wolk. Zo’n wolk waarop ik wel nog even een weekje door kan zweven. Of langer, dat kan ook.

Goh… en dan moet Eddie Vedder nog komen, zo volgende maand. Muzikaal zijn ’t schoon tijden. 😉
Oja… wat Ed betreft: als er iemand interesse heeft om mee te gaan… still 1 ticket left! (damn, dat klinkt hopeloos! 😉 😀 😀 )

Snow Patrol live

Ik ben eigenlijk nog altijd een beetje aan het nagenieten. Aan het nagenieten van Snow Patrol, die ik eindelijk live zag. Neen, hier volgt geen recensie, daar zijn anderen veel beter in. Neen, ik ben vooral aan het nagenieten, aan het nagenieten van het feit dat ze “Dark Roman Wine” brachten. Voor mij persoonlijk een serieus kippenvelmoment. Fantastisch mooi nummer. Al is het alleen maar al voor dit stukje:

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

Schoon schoon schoon! Echt! En kippenvel, zei ik dat al? 

Ik heb overigens nog een klein adviesje voor mensen die naar een concert gaan om daar hun leven te vertellen: koop een CD of koop de digitale versie online, zet die thuis op, en installeer je in de zetel met je nieuw lief. Dan kan je zo luid als je maar wilt vertellen over het feit dat je je ex nog graag ziet ‘as a human’. Je nieuw lief kan dan dat irritante verhaal over die foxes ook heel luid in het Engels in je oor brullen. Je hoeft dan ook niet regelmatig ongepast te gaan gillen of uit de maat gaan springen wanneer je tussen de bedrijven door beseft dat je op een concert bent. Dat hele concert kunnen jullie eigenlijk gewoon overslaan en gelijk terzake komen thuis. Dat gaat niet alleen voor jullie een stuk beter zijn, maar vooral voor de mede-concertgangers. In jullie eigen huiskamer kunnen jullie dan de enige echte hoofdact zijn, zonder concurrentie van een wazig groepje op het podium die jullie conversatie alsmaar stoort met hun liedjes. Echt, jeezes zeg: wat waren jullie mega-irritante aso’s!

Voila, dit moest er even af. 

En nu weer over naar de liefde. En naar dat andere schoon liedje. En toch ook wel een beetje traantjes ja, inderdaad. Ja, ook dat nog. 😉 Maar schoon hĂ© mannekes, schoon! Echt! 

2019-01-22 22.29.46.jpg

Ik wou dat…

Ja, ik wou dat… zo af en toe soms, ja. Klik vooral de linkjes die op de teksten staan, want het is zo mooi. Vind ik. En ik laat me er momenteel graag nog eens door bevangen. Omdat. Inderdaad.

Veldhuis & Kemper hadden het er al over:

maar ik wou juist dat ik jou was
gewoon een dag niet mezelf was
dat ik alles was wat jij was
en jij was dan wie ik was
en wij dan nog steeds wij was
en ik een dagje vrij was
ik niet eenzaam maar een club was
ik niet de regen maar de drup was
en wij dan nog steeds wij was

En dan dit ook nog… want soms zou je toch ook weleens dat verschil willen maken: De Poema’s

Niet het ritme van mij hart 
Niet het zuiverste geweten 
Ze kwam niet op het juiste moment 
En dat kan me ook niet schelen 
Want meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil 
Zij maakt het verschil 

Tussen alles wat ik had, en hoe dat opeens ging leven
Wat met potlood staat geschetst 
Kan met kleur worden ingetekend 
Tussen nooit iets aan de hand en van alles te beleven 
Tussen nooit, en misschien, heel soms 
Tussen ik en ons 

Dit was 2018…

Middernacht, 1 januari 2018. *knippert even met de ogen* 31 december 2018. Eh.. halloooo! Waar is dat jaar naartoe? Zo snel? Dakannie, het was ook nog maar net zomer! Eeuwigdurende zomer. OK ja, nu is het wel koud, maar dan nog… dit jaar kan echt nog niet voorbij zijn. Toch?

Bon… 1018 dus. ’t Is voorbij. Tijd voor statistiekjes. Wat waren de doelen en *tromgeroffel* heb ik deze behaald? Spannend, spannend! Eerst het lopen maar. Doel was 1.800 kilometer. En neen, niet gehaald, maar wĂ©l meer gelopen dan vorig jaar, 1.681 kilometer. Wat ook niet niks is. Vind ik. En dan het fietsen. Dat fietsen, dat is toch elk jaar een probleem om dat doel te halen. Dit jaar had ik het doel ook iets hoger gezet, ondanks dat ik het vorig jaar niet gehaald had: 3.000 kilometer fietsen, dat zou ‘m worden. En het zag er heel lang goed uit. Maand na maand zat ik op schema, en dacht ik dat het wel heel makkelijk ging dit keer. En toen werd ik overmoedig en liet ik de fiets al een keer staan. En nog eens. En nog eens. Om dan plots in de laatste week van het jaar te beseffen dat ik toch nog 30 kilometer moest dichtrijden! Op een ijskoude winterdag. Maar wat moet moet zeker? 45 kilometer in de pocket, en de 3.000 fietskilometers ook. Mijn bevroren teentjes zeiden het ook: jeuj!

In 2018 deden ook de langere duurloopjes hun intrede. De bedoeling is om de hartslag naar omlaag te krijgen, om zo langer te kunnen lopen. Wat op zich allemaal wel goed ging, behalve als er op trainingstempo moet gelopen worden op wedstrijd. Dat.doe.ik.dus.niet.meer. Ik loop al tergend traag, en dan nog trager gaan lopen, dat is een beetje de hel. Vind ik persoonlijk. Ook in 2018 moest ik, om de trage duurloopjes te compenseren, aan de intervaltraining. Iets waar ik als een berg tegenop keek. Uiteindelijk bleek dit wel mee te vallen. Ik krijg trainingen op maat aangereikt, en tot hiertoe bleken ze wel haalbaar.

Al die trainingsarbeid had zo op het einde van het jaar ook nog resultaat. Ik liep tijdens een 10-kilometerwedstrijd mijn snelste 10 kilometer ooit, aan een gemiddeld tempo van 6:30/kilometer. Ik deelde die wedstrijd ook goed in, de eerste helft wat trager, en in de tweede helft had ik nog wat reserve om nog wat mensen in te halen. Dit is eigenlijk het tempo dat ik tijdens een marathon zou moeten lopen, maar eerlijk: 10 kilometer was aan dit tempo echt wel genoeg.

Maar was dit dan het hoogtepunt qua lopen van 2018? Nope, absoluut niet. Qua hoogtepunt staat met stip op 1 de 10 mijl aan de Rursee. Zoo mooi, zoo genoten. Wat een geweldige dag! En op 2 staat, heel eervol, de 22 kilometer van de Harz-Brockenlauf. Fantastisch mooi weer, een mooie loop in de natuur en dat allemaal tijdens een supermooi 4-daags weekend in goed gezelschap. Meer moet dat Ă©cht niet zijn.

Wat zijn dan de plannen voor 2019? Onvermijdelijk komen we dan eerst bij dat Plan M. Plan M, waarvan ik eerst nog een beetje overmoedig dacht dat dat in 2019 wel zou kunnen plaatsvinden. Echter, curieuzeneus die ik ben, was ik eens gaan rondsurfen naar wat marathonuitslagen van mensen die het tempo lopen wat ik nu loop. En daar haalde de realiteit mij een beetje in. Want ZES uur! Dat is de tijd die mensen die een marathon liepen aan het tempo wat ik nu loop, erover deden. En dan stel ik mezelf de vraag: wil ik dat? En daarop is het antwoord ook duidelijk: Neen. Dat wil ik dus duidelijk niet. Want dat zijn niet alleen eenzame kilometers, ik vraag mij eigenlijk ook af of ik daar voor mezelf eer uit zou kunnen halen. En in alle eerlijkheid: neen, ook dat denk ik niet. Ik vermoed dat ik dan eerder teleurgesteld over de meet ga komen. En dat is duidelijk niet de bedoeling. Als ik die marathon loop, dan wil ik hem – binnen mijn mogelijkheden – ook goed lopen. Dat wil zeggen: op mijn best getraind, op een tempo waarvan ik weet dat dat echt het hoogst haalbare is, en weten dat ik er alles voor gedaan heb. En zover ben ik nog lang niet. Mentaal misschien wel voor een deel, maar lichamelijk valt er nog wel wat bij te schroeven.

Ik heb dus beslist dat er nog niets te beslissen valt. Ik wou een marathon plannen en mij inschrijven, maar ik doe dat dus voorlopig nog niet. Wel ga ik voor wat kortere afstanden. Kortere afstanden als een ten miles, een halve marathon, een 25 kilometer, en kers op de taart: een 33 kilometer-trail. En daarna zien we dan wel weer. Die marathon wacht wel, en op zich: als ik nog een jaar flink door train, dan kan ik hem waarschijnlijk wel lopen in het jaar dat ik 50 word. Als dat geen mooi vooruitzicht is. Dat lopen dan, niet dat 50 worden. 😉

En voor de rest, en nu wordt het (heel even maar 😉 ) melig: het leven is eigenlijk verdomde kort. Dat mocht ik maar weer eens ondervinden bij het afscheid van een (jeugd)vriend en leeftijdsgenoot een paar maanden terug. Vrienden zijn belangrijk, en als je dan ook nog zo’n paar vrienden hebt waar je altijd weer terecht kan, die jou kennen, die weten hoe je in elkaar zit, zelfs al zie je elkaar een tijdje niet… wel, die vrienden, onnoemelijk veel hartjes voor jullie!

Dus ja, wat mij betreft mag het, zowel op sportief als op privĂ©-vlak, allemaal nog nĂ©t iets meer, er kan nog nĂ©t een tandje erbij. Of dat ook lukt… knipper even met uw ogen, en kom dan nog maar eens teruglezen. 😉

De warmste week

Nog iets meer dan 2 weken, en het is weer zover: de mooiste radio van het jaar wordt dan weer gemaakt, met “de warmste week” van Studio Brussel.

Zoveel jaar terug werden de presentators in een glazen huis opgesloten en leefden zij een week op sapjes. Ik weet nog dat ik die eerste keer, ik werkte toen nog in Brussel in Thour & Taxis, de aankondiging hoorde toen ik stond aan te schuiven aan Van Praet. Ik dacht toen ook nog schamper bij mezelf “wie gaat er nu betalen voor een liedje wat je zomaar zelf kan opzoeken op het internet?”
Het duurde echter niet lang voor ook ik “om” was. En in diezelfde week nog een omhaling deed bij de collega’s op het werk om die geweldige radio DJ’s die op sapjes leefden in dat glazen huis te steunen. Ik heb zelfs geen idee meer wat het goede doel toen was, maar steunen moest en zou ik.

Intussen is het concept ten goede veranderd, en mag iedereen voor zijn eigen goede doel centjes ophalen. Of gewoon storten, dat kan ook natuurlijk.
En daar wou ik het eens over hebben. Want omwille van persoonlijke redenen ging mijn steun de afgelopen jaren naar de MS-Liga, Het Rode Kruis en Kom op Tegen Kanker. Echter, sinds meer dan een jaar volg ik Ambulance Wens BelgiĂ« en man oh man… wat doet die organisatie mooie dingen voor mensen die niet lang meer te leven hebben en die niet meer mobiel zijn.

Daarstraks las ik nog het verhaal van een man die nog eens naar “den Antwerp” wou gaan kijken. Misschien ligt het aan mij, misschien ligt het aan de tijd van het jaar, maar ik heb er, ik die totaal verder niets met voetbal heeft, een zakdoek moeten bijpakken. Zo mooi, en tegelijkertijd ook zo droevig.

En net omwille van de mooie dingen die deze organisatie doet, krijgen zij mijn steun dit jaar. Mocht jij nog niet weten welke organisatie jij wilt steunen, neem dan eens een kijkje op hun Facebook-pagina

(ik heb overigens verder geen enkele link met deze organisatie, ik ben gewoon oprecht gepakt door wat ze doen… )

Ik denk trouwens dat ik ook dit jaar nog eens een liedje aanvraag. Rick Astley ligt uiteraard heel erg voor de hand, ook omwille van de leuke herinneringen aan die leuke avond in Brussel afgelopen september, maar ik ga toch maar voor deze… ook wegens de mooie herinneringen die eraan vast hangen…
“Falling slowly, eyes that know me
And I can’t go back
Moods that take me and erase me
And I’m painted black”

Overigens… die Glen… 6 mei volgend jaar, Koninklijk Circus Brussel. Zeg niet dat je het niet wist. Onze tickets zijn al in de pocket! 🙂

En die boom zeg je? Wel… dat is een warme herinnering aan afgelopen herfst. 🙂 De warmste week, de warmste herfst… enfin, je snapt het plaatje wel. En indien niet, ook goed hĂ©! 🙂

2018-10-12 14.13.36