Categorie archief: Joggen

Interval op het schema

Donderdag stond er interval op het schema. 4x2km in zone 3. Nu, intervallen, ik weet dat dat afzien is. En dat ik moet opletten om geen blessures te lopen. Maar schema is schema, en wat moet moet.

Ik startte, met lichte tegenzin, aan mijn looprondje. Zone 3. Dat leek plots zo hoog, terwijl ik al wel tig rondjes van +10K gelopen heb aan een gemiddelde hartslag van 168 en hoger. Dus ja, ik zou dit eigenlijk wel moeten kunnen. Feit is ook dat ik al een week of 4 volgens mijn schema traag aan het lopen ben. De afstanden bouwen nu geleidelijk aan weer op, maar toch… ik loop nog trager dan ik al deed, en nu moest ik plots weer sneller gaan lopen. De stress!

Na de opwarming begonnen we eraan. Was het inbeelding, of speelden mijn kuiten mij parten? En wat was dat met mijn hartslagmeter? Hartslag 145, dit voelt echt niet zo. Waarom wil dat ding dan niet omhoog? Mijn benen, weten die wel wat lopen is? En dat horloge, waarom blijft dat nu hangen? Dit tempo, veel te hoog, dat houd ik geen 2 kilometer vol! Hoe lang kan een rondje rond de piste zijn zeg? 2 rondjes gedaan, nog 3 te gaan. Nog niet eens halfweg…

Enfin, frustraties ten top, maar uiteindelijk toch de eerste 2.000 meter uitgelopen. En ik moest nog eens 3 keer. Zucht en blaas. De kilometer in zone 1 ertussen wandelde en slefte ik. Zone 1? Geen idee of ik erin zat, mijn horloge wou echt niet. Ik probeerde het ook even met het horloge van mijn loopvriendinnetje, maar daar kreeg ik zelfs geen hartslag op te zien. Het was dus officieel: ik was écht dood!

En ik moest, dood of niet, nog 3 x 2.000 meter lopen, dat beloofde. Het tweede rondje ging gelukkig iets vlotter. Als mijn hartslagmeter dan niet werkte, dan moest het maar op het gevoel. Intussen weet ik wel ongeveer welke zone hoe voelt, maar ik vrees dat ik er toch af en toe wel over gegaan ben. Maar de kilometertjes tikten vlot (ahum) weg, en ik bleef mijn kilometers onder de 7 minuten/kilometer lopen. Een overwinning op zich.

En toch kreeg ik er voor het laatste rondje een beetje genoeg van. Genoeg van het afzien, genoeg van het zweten, genoeg van… ja nu, genoeg van het niet vooruit geraken. Zou ik het niet bij 3 x 2.000 meter houden? Op zich was dat toch ook al mooi? Het was ook al zo laat, we waren al meer dan anderhalf uur bezig zeg! Maar… schema is schema, en ik zou er inderdaad spijt van gekregen hebben, achteraf dan, als ik die laatste 2.000 meter niet meer zou gelopen hebben. Uiteindelijk, buiten dan dat ik er een beetje genoeg van had, had ik verder van niets last. Ja, ik was moe, maar het was niet dat mijn benen getransformeerd waren in pudding, of dat ik piepend en hijgend rondliep. En een beetje karaktertraining is ook wel nodig zeker?

Maar verandering van spijs doet eten, in dit geval misschien zelfs lopen, en dus beslisten we om die laatste 2.000 meter niet meer op de atletiekpiste te lopen, doch wel op de Finse piste. Een Finse piste die er verdronken uitzag, en dat ook wel was. Een Finse piste die vorige week serieus mishandeld is geweest door veldrijders die er overheen waren gegaan. Glijden en schuiven was de boodschap. Niet goed voor de snelheid uiteraard, maar de hartslag ging er vast wel genoeg mee omhoog. De eerste kilometer van de laatste 2.000 meter ging het nog, maar die tweede… mijn pijp was echt compleet uit! Ik kon niet meer, en had er niemand met mij meegelopen, ik denk dat ik op 400 meter van de finish gestopt was. Ik had in ieder geval toch heel veel zin om te stoppen, ik had het gevoel dat het niet meer lukte, dat ik niet meer vooruitging. Met wat aanmoediging bleef ik toch lopen, en uiteindelijk was hij daar: de verlossende piep!

Verdorie zeg… ik was vergeten dat lopen soms ook écht wel afzien is, maar ik heb naar best vermogen gelopen. Buiten de laatste kilometer, liep ik ze allemaal beneden de 7 minuten/kilometer. En dat moet toch wel een soort van persoonlijke overwinning zijn. Ik heb nu wel wat spijt van die laatste kilometer, dat die minder snel was, maar langs de andere kant: het gaat over amper 11 seconden. Geen drama dus.

Zaterdag mag ik overigens weer in mijn zone 1 lopen. Ook dat wordt vast weer leuk, ruzie maken met mijn zone 1.  Dat is als die hartslagmeter terug wil functioneren natuurlijk…

peanut butter

Advertenties

Less is more

2018! Tadaaaa! Confetti! Serpentines! Cava! Champagne! Prosecco! Of neen, die laatste drie misschien toch maar niet. Of toch minder. Want less is more.

Jaahaa, “less is more”, ik ga daar dit jaar mijn lijfspreuk van maken. Eerst en vooral letterlijk voor mijn lijf. Ik roep het nu al zolang, het moet er nu maar eens af, de rest van dat overtollige gewicht. En neen, ik ga dat niet zomaar doen, ik heb een plan. Een plan dat op mijn maat samengesteld is, en dat – heel belangrijk heb ik vorig jaar proefondervindelijk gemerkt – rekening houdt met mijn sportieve uitspattingen. Want het is niet de bedoeling daar ook “less” van te maken. Behalve dan qua hartslag, die mag nog altijd “less”. Maar daar wordt, op het frustrerende af soms, aan gewerkt. Zone 1-loopjes, loopjes aan lage hartslag en op wandeltempo dus… terwijl ik ruzie maak met mijn horloge omdat ze alwéér piept dat de hartslag te hoog gaat. Als je dus onderweg iemand ziet lopen die aan het praten is met haar horloge… it is I! 😉 Maar uiteindelijk, met mijn doel in het achterhoofd – dat plan M, weetjenogwel – lukt het best wel.

En ja, die andere “less”, die qua gewicht: dit keer heb ik zowel mijn voedings- als mijn bewegingspatroon laten analyseren. Wat doe ik wanneer, wat eet ik op welke tijdstippen, en ook: waarom? Op basis daarvan heb ik een rapport gekregen, met voedingsadvies. Niet alles wat ik nu eet of doe is verkeerd, maar er is nog wel ruimte voor verbetering. En ja, minder wijn maakt daar inderdaad ook deel vanuit. Dat is ook wel iets wat ik wel zelf wist, alleen… het even zwart op wit zien staan maakt het toch nét iets reëler. Verder eet ik soms blijkbaar gewoon te weinig, en mag het soms best wel wat meer zijn. Maar dan anders.
Ik kreeg de afgelopen tijd ook al een paar keer de reactie “wil jij nu nog afvallen, je bent al zo smal geworden”. Ja, dat klopt, in vergelijking met mijn vroegere ik ben ik een pak slanker. En in vergelijking met mijn vroegere ik voel ik mij ook stukken beter. Maar… mijn BMI zegt dat ik nog altijd teveel weeg, en neen, dat zijn heus niet allemaal spieren. Een simpele analyse van mijn buikomtrek bevestigt dat ook. Dus ja… less is more, en die buik, daar mogen gerust nog wat centimetertjes vanaf.

Ik ga daar dus mee aan de slag. Het is geen ingewikkelde wiskunde, het is gewoon even de juiste dingen in huis halen en er weer voor gaan. En dat is precies wat we gaan doen, ervoor gaan! Ik ben er vandaag alvast goed mee begonnen en heb het nieuwe jaar ingelopen, de eerste kilometertjes zijn al een feit. 🙂

Maak er een fantastisch 2018 van allemaal!

NY resolutions

2017 -> 2018

2017… what a hell of a ride! En neem die hel maar letterlijk. Had iemand mij gezegd dat het zo’n jaar zou worden vooraf, ik had het overgeslagen. Of toch grote delen ervan. Want er waren natuurlijk ook wel mooie en leuke momenten.

Waarom dan een hel? Wel… 2017 is het jaar waarin ik (collectief) ontslagen werd, maar gelukkig vond ik ook vrij snel en nog voor het effectieve ontslag weer ander werk. Het is ook het jaar waarin ik, toen ik 2 weekjes in-between-jobs was, met de dochter richting spoed moest wegens acute blindedarmontsteking. Een spoedoperatie later waren we weer gerust. Een beetje later op het jaar werd mijn man geopereerd aan zijn patellapees, en mocht ik enkele weken later met diezelfde man ook richting spoed wegens een longembolie. Een week intensieve zorgen en nog wat daagjes in de kliniek later, waren we ook daar weer wat geruster. Intussen is hij aan de beterhand, al zal het nog wel even duren vooraleer hij weer helemaal back on track is. Zoonlief dacht: “wat zij kunnen, dat kan ik ook”, en hij sloeg met het korfballen zijn voet maar eens om. Waarna die dik en blauw werd. En ik nog eens richting spoed mocht. Ik heb in ieder geval genoeg ziekenhuizen en spoeddiensten gezien voor de komende 20 jaar!

2017 begon voor mij ook met een scheenbeenvliesontsteking. Eentje waar ik niet 1-2-3 vanaf was. 3 maanden looprust en gesukkel, een bezoek aan een goede orthopedisch chirurg, een kuur ontstekingsremmers en vooral een paar steunzolen later kon en mocht ik weer lopen. Net op tijd om nog klaar te geraken voor mijn grootste uitdaging tot hiertoe: de 26 kilometer van de Ottonenlauf. OK, het waren er niet écht 26, maar toch wel 24. Mijn eerste halve marathon is daarmee een feit! En ik ben daar keitrots op. Er waren tijdens dat lange weekend daar in Duitsland nog wel wat mooie momenten. Van die momenten waar ik toch wel weer een poos op door kan. Ik werd al verliefd vorig jaar in Altenahr, dit jaar was het op en rond de Teufelsmauer. Schoon, echt! Ik schreef er niet echt iets over, behalve dan dat ik in de bloemetjes gelegen had, maar de foto bovenaan mijn blogpagina zegt het helemaal. Verwondering. Het is wat met die mooie plekjes op aarde.

Overigens blijken mijn *hout vasthouden* scheenbeenproblemen zo goed als helemaal van de baan. Sinds ik met steunzolen loop, gaat het toch stukken pijnlozer, dat lopen. En maar goed ook, anders had ik niet eens zoiets dwaas kunnen doen als in dat Plan M stappen. Intussen ben ik met de voorbereiding daarvan we degelijk bezig. Ik loop braaf schemaatjes, al is dat de ene keer wat makkelijker dan de  andere keer. Nog trager dan anders lopen blijkt geen sinecure te zijn met een horloge dat constant piept dat je boven je bovengrens gaat. Maar… als ik dan dacht dat sneller lopen leuker zou zijn… think again! Want 6 kilometer op hogere hartslag lopen dan ik gewend ben, dat was toch ook niet zo jolig. Ik was al aan het aftellen vanaf kilometer 2, maar had gelukkig wel het karakter om het uit te lopen. Het helpt natuurlijk ook dat ik weet waarom ik dit allemaal doe. En na nieuwjaar mag ik intervalletjes gaan lopen. Ik twijfel even maar gooi er toch maar een voorzichtige “jeuj” achter. De interpretatie daarvan kan dan ook alle kanten uit.

Ik herontdekte ook de “Core Stability”, of de “Functionele Training”. Een uur per week afzien en voelen dat je spieren hebt… het heeft wel iets. En het is natuurlijk goed voor het lopen, want ik kan alles gebruiken voor dat grote marathonplan. Daarbovenop vond ik dat ik toch ook wel een nieuwe fiets verdiende. Vanaf nu rijd ik dus niet meer in het wit, doch wel in het matzwart! Oewwwieeeee! Dat het maar snel mooi fietsweer wordt, want ik moet echt heel dringend gaan testrijden!

En tot slot: ik mocht Eddie Vedder nog eens live zien. Vanop rij 6, astemblieft! Bij een kampvuurtje terwijl het buiten 32° was ofzoiets. Hij had ook Glen Hansard weer mee. En het was magisch. Ik heb nog altijd kiekenvel als ik dit terug hoor… en gelukkig heb ik zowel met Glen als met Eddie ook in 2018 al een soort van date. Samen met heel veel anderen, maar dat moet je maar niet verder vertellen. 😉

Dus ja, wat brengt 2018? Meer van hetzelfde, hopelijk zonder de ziekenhuisbezoekjes. Ik hoop in 2018 heel veel te lopen. Die limiet waar ik vorig jaar aan dacht te zitten met die 1.000 kilometer op een heel jaar… tsja… dat bleek geen limiet. Dit jaar liep ik meer dan 1.500 kilometer bij elkaar, en dan was ik nog 3 maanden loop-inactief. Die sky, inderdaad. Verder hoop ik ook wat meer te fietsen, maar ik weet dat ik dat zelf in de hand heb. Komt goed!
En voor de rest: als ik in 2018 evenveel sport, muziek, vriendschap en liefde op mijn pad mag vinden als dit jaar, dan ben ik weer (of nog altijd) een heel erg gelukkig meisje.

12 new chapters

 

 

Wartrail Zonnebeke

Heel af en toe heb ik écht wel goede ideeën. Ideeën die op dat moment schitterend lijken, maar die ik achteraf toch niet als zo geweldig bestempel. Iets met impulsief en zo van die dingen. Zo ook nu weer. 2 vrienden van de atletiekclub zouden een trail gaan lopen in Flanders Fields. Dus jah, wat doet bibi dan: eens gaan kijken wat voor soort trail dat is. En heeeey, ze hebben ook een kortere afstand. Dus ja, je voelt het al van ver aankomen: ik vroeg of ik mee mocht, en schreef mij in voor de 12 kilometer.

Nu, op zich is dat allemaal niks. Ware het niet dat die trail gelopen werd op mijn verjaardag, én op de dag na mijn feestje. Oeps. Reden te meer om het niet té laat te maken (hoewel, ik kon nog anderhalf uur in de auto slapen, blijkbaar wel op voorwaarde dat ik niet zou snurken), en reden te meer om ook de wijn met mate (en met maten ja) te degusteren.

Zo geschiedde. Allez ja, zo half en half toch. Want natuurlijk dronk ik toch dat glaasje extra, en natuurlijk was het na middernacht voor ik mijn bed zag. En natuurlijk ging de wekker dan ook weer veel te vroeg af. En natuurlijk dacht ik toen ook nog: “foohook, waarom wou ik dit ook weer doen?” En on top: natuurlijk kon ik niet slapen in de auto!

Dus jah… waarom en waarom en waarom? Eens in Zonnebeke vervielen alle waaroms. Het is te zeggen: onderweg kreeg ik nog even een “ja maar” momentje toen het begon te regenen. Regen begot, regen die niet eens op mijn buienradar stond! Klein paniekaanvalletje, want ik had mijn regenpet niet mee (voor mij toch heel belangrijk als het regent, want anders dansen mijn lenzen zo mijn ogen uit), en mijn regenjasje lag ook nog thuis. Gelukkig stopte het een paar kilometer verder toch met regenen, en werd het verder een stralende dag. We waren er, elk op onze manier, klaar voor.

De mannen waarmee ik op stap was startten 5 minuten voor mij, zij deden de XL-trail van 26 kilometer. Zelf vond ik de War Trail van 12 kilometer al wel uitdagend genoeg. Ik startte verstandig helemaal achteraan. Al snel bleek dat mijn tempo perfect samenliep met dat van een andere dame die ook achteraan liep, Rosalie. We beslisten om de trail samen verder te lopen. De kilometertjes passeerden zo vlotjes. We hielden elkaar aan de praat, en motiveerden elkaar. En ja, uiteraard kregen we natte voeten. En ja, uiteraard was het niet overal even makkelijk om te lopen. En toch is het dat wat we deden: lopen. Op ons tempo, elkaar ook wijzend op de mooie uitzichten onderweg! Genieten, dat is het woord denk ik wel.

mg-6722-medium_orig.jpg

Bij de bevoorrading namen we dan ook even onze tijd. Een drankje, een banaantje, een stukje peperkoek, wat rozijnen (die doorgespoeld werden met water, wegens toch wel té droog), een babbeltje met wat andere trailers. En daarna weer door. Voor de laatste 5 kilometertjes.

Hier en daar lag de weg er ook wel erg glad bij. De boswegen en de passages door de wei waren dan wel drassig, ik kan niet zeggen dat het op het beton beter lopen was. Constant opletten om niet uit te glijden, het vraagt toch wel een andere loophouding. Een loophouding waarvan ik achteraf ook voel dat ik anders gelopen heb. De trap afkomen is een nogal pijnlijke zaak. Een pijnlijke zaak die er niet op verbeterde na de functionele training op maandagavond trouwens. 😀

De laatste 2 kilometer was het wel even doorbijten nog. Het ziek-zijn van de week ervoor had er zeker ook geen goed aan gedaan, maar dankzij mijn compagne liep ik toch gewoon door. Opgeven was geen optie, toch? Al vroegen we ons bij het binnenlopen wel af waar nu uiteindelijk die aankomst was en waar we dan mochten stoppen? Goed 100 meter verder werd het duidelijk. De aankomst! Yes! We hadden het gedaan. Een high-five en een warme chocomelk later wachtte de douche nog. Aja, en een glas of 2 cava, dat ook. Tenslotte was het mijn verjaardag.

25498085_10212866852039538_221458149489391953_n.jpg

In ieder geval: als mijn 2 compagnons nog van dergelijke ideeën hebben, dan mogen ze mij daarvan altijd verwittigen. Het was een ferm leuke dag, ik heb super genoten van het lopen, van de omgeving, de organisatie was top, en het gezelschap ook. Meer moet dat écht niet zijn!

2017-12-17 19.18.26-1.jpg

(Fotocredits (behalve voor de foto hierboven): Kurt Lowie, Dirk Andries, Kurt Devoldere & Erik Malfait –  waarvoor dank!)

 

Think again… of toch niet?

Opstaan, douchen, en daarna het koude zweet voelen uitbreken. Dat dat niet goed is, dat vermoedde ik al wel. Maar toch… afdrogen, negeren, en het zal wel overgaan. Think again, want even later hing ik toch boven de pot. Pijnlijke affaire, letterlijk, met een lege maag.

Enfin, toch maar weer opgefrist, en toch maar richting werk. Daar met tegenzin mijn yoghurt leeggelepeld – misschien beetje dwaas, maar bon, waarschijnlijk ben ik dat ook gewoon – om daarna die yoghurt nog uren op mijn maag te voelen liggen. Dat kloppeke moest toen nog komen. Ik voelde mij niet geweldig, maar het zou mij wel lukken om te werken, dat idee. Het is al altijd gelukt, om te gaan werken, onder alle omstandigheden. Geen dag ziek in de afgelopen 8 jaar, dus nu toch ook niet zeker! Think again, alweer. Toen ik niet al te goed meer besefte waar ik mee bezig was – werken ja, maar wat, en hoe? – en het tot mij doordrong dat ik nog niet al te veel werk verzet had, besloot ik toch maar toe te geven en te zeggen dat ik ziek was. Richting thuis dan maar. Evenwel niet zonder dat ik mijn laptop nog meepakte, want ik zou mijn mails thuis nog wel doen.

Think again, nog eens. Want eenmaal thuis ben ik in de zetel gecrashed, en er voor 3u niet meer afgekomen. Zo moe opeens, ik kon mijn ogen gewoon niet meer openhouden. Zo raar. Op een moment moest ik er toch af, om richting dokter te gaan. Volgens mij was ik wel ok genoeg om op donderdag terug te gaan werken, de dokter dacht er anders over. Blegh. Of ik dan toch de aflossingsmarathon kon lopen op zaterdag, ik kon mijn team toch niet in de steek laten? En zondag heb ik ook al een trail geboekt, die wil ik ook zo graag. Ik zal het dus nog maar eens herhalen: think again. Want de dokter zuchtte even diep en deed net geen oogrol: “lopers, altijd hetzelfde”. Lap! Dat etiket kreeg ik dan ook nog eens opgeplakt. De aflossing was zeker geen optie… want de groepsdruk zou maken dat ik waarschijnlijk toch weer mijn grenzen zou opzoeken en erover zou gaan. Best niet. De trail, daar was nog over na te denken, als ik het rustig aan zou doen en alleen als ik mij beter voelde. Bon… geen aflossing dus. Blegh, again.

Dus ja, ik heb mij er maar bij neergelegd, zowat letterlijk. Niet lopen deze week, maar zondag ga ik toch écht die frisse neus halen op die trail. En verder, als ik dan toch lig, dan kan ik evengoed slapen. Ik ben daar keigoed in, in dat slapen! Echt! Gisteren quasi de hele namiddag, vannacht het klokje helemaal rond, en vandaag is dat eigenlijk ook al keigoed gelukt. Eigenlijk dacht ik altijd dat als je ziek bent, dat je dan eindelijk tijd hebt om al die dingen te zien die je opgenomen hebt op de box, om al die boeken te lezen die je nog liggen hebt. Ook hier weer een gevalletje “think again” vrees ik. Ik zal nog heel veel dingen moeten omdenken. 😀

Daar bovenop, het kan er nog wel bij, miste ik dan ook nog de vallende sterren afgelopen nacht. De Geminiden passeerden, en ik… ik sliep. Ik vermoed ook dat er niet veel te zien was door de aanhoudende bewolking, maar toch… weer een gemiste kans op een wens. En ik heb nog wel wat wensjes in mijn mouw zitten.

Dus jah, ziek. Maar morgen gaat het vast al stukken beter, en tegen zaterdag zal ik wel quasi helemaal terug in orde zijn (en inderdaad, ik vertik het van “de oude” te typen, kwestie van bepaalde snotneuzen dat niet te gunnen 😉 ). Ik loop dan wel niet die dag, supporteren kan ik wél! Doe dat goed, team “Loslopend Wild 2”! (en de andere teams uiteraard ook 😉 ). Maar dat is voor zaterdag. Nu ga ik eerst nog een dutje doen. 😉

ziek zijn

 

Sunday Runday

Sunday Runday, een fijn initiatief van Peter en Lien. Al vond ik het wel pokkevroeg vanochtend! 8u ontbijt, op zondag! Wat een idee! Maar, zoals altijd bleken van die rare ideeën de beste ideeën. Want terwijl wij genoten van een uitgebreid ontbijt daar in Overijse, begon het buiten te sneeuwen. Dikke witte vlokken. Maar wij moesten daar niet meer door, we waren er al!

Na het ontbijt kregen we van Renata wat meer inzicht in sportvoeding. Ik denk dat ik het begrepen heb. Veel groen en paars op je bord, dat is gezond. En het zijn niet de calorieën die tellen, doch wel de dingen die je voeding je aanlevert. Dingen als vitaminen, mineralen, dergelijke zaken. En zo’n gezonde voeding, dat mochten we ’s middags aan den lijve ondervinden, die levert genoeg energie om de dag door te komen. Ik ga me er dus ook maar eens in smijten, want uiteindelijk is mijn voeding wél datgene wat ervoor moet zorgen dat mijn benen blijven doen wat ik graag heb dat ze doen: lopen dus! Nooit meer wil ik zo leeg na een loop toekomen als enkele maanden geleden in Waterloo. Ik ga overigens ook eens werk maken van die afterrun-voeding. Ik denk altijd maar: op mijn niveau, dat is niet nodig. Maar hey… ook op mijn niveau loop ik wel wat kilometertjes, dus ook op mijn niveau moeten de reserves terug aangevuld worden.

Daarna was het tijd om te gaan lopen. Het was runday voor iets natuurlijk! Maar het was niet zomaar lopen. Neen. Philippe en Dirk leerden ons wat Breath and Connect is.  Totaal nieuw voor mij. Alleen door de neus ademen, uitblazen, en dan stappen. 5, 10, 15… enzovoort, tot het niet meer lukt. Via deze oefeningen, en via het door de neus ademhalen, zou je makkelijker moeten kunnen ademen tijdens het lopen. Misschien toch eens iets wat ik eens moet proberen?

 

Er werd uiteraard ook gelopen. In groepjes. 10 kilometer aan 12km/u leek mij toch nét dat tikje te snel, dus ik besloot dan maar verstandig (jah, ik kan dat, verstandig zijn) om voor de 6km te kiezen. Ik vermoedde al dat ik de traagste van de groep zou zijn, dus ik liet de groep beslissen of we allemaal samen zouden lopen of dat ik achterna zou huppelen. Het werd allemaal samen. Een heel fijn loopje in de sneeuw, maar helaas niet in de vooropgestelde hartslagzone, want dan zou ik nog trager hebben moeten lopen, en dat wou ik de groep toch niet aandoen. Nu, in ieder geval: dat lopen in de sneeuw, ik vond het toch wat zwaarder dan ik verwacht had. Een beetje zoals lopen in mul zand af en toe. Maar feeëriek en mooi, dat wel!

Daarna wachtte de welverdiende douche, en een overheerlijke lunch! Na de lunch kwam Dominique runcoach.be ons wat vertellen over het mentale aspect van het lopen. Ik heb vooral onthouden dat ik dat kan! Wat? Dat! Alles! Echt!
Los daarvan: miljaar, dat Groenland… ooit, ooit, ooit! Echt! Lijkt mij zo geweldig!

Enfin, we werden nogal bruusk uit onze droom gewekt, want er wachtte ons nog een Core Stability-training door Dieter. Gelukkig is dat iets wat ik graag doe, al blijf ik het wel megazwaar vinden. Het was ook eens een andere training dan die ik bij mijn eigen coach Kristel doe. Maar dat het werkt, daar ben ik het levende bewijs van. Want 40kg geleden startte ik met deze oefeningen (ok, in een light-versie) omdat ik toch te zwaar was om te lopen. Maar zie waar ik nu sta! Aha!

Sunday Runday core.jpg

We sloten, terug nat in het zweet, af met een welverdiend stuk cake (waarvoor dank, Katelijne!)   Het was een superleuke dag, ik heb weer heel veel mensen leren kennen, en het is zeker voor herhaling vatbaar. Dikke merci voor de organisatie, Lien en Peter!

 

Spierpijn, nog eens.

Ik denk dat ik het nooit zal leren. Want ik heb weer een gevalletje niet goed nagedacht. Gevalletje eigen schuld ook weer. Niet dat dat een eenmalig iets is, maar toch… een mens zou denken dat ik het op de duur wel zou leren. Niet dus blijkbaar.

Waar gaat dit over? Wel… over mijn “Muskelkater“. Spierpijn dus. Alweer. Het begon nochtans allemaal mooi, met dat nieuwe schema dat ik ontving na mijn lactaattest. Mijn basis moet inderdaad breder, dus ik moet nu eerst een beetje afbouwen, om correct te kunnen opbouwen en mijn basis te verbreden. Tot daaraan toe alles ok dus. Maar… afbouwen, dat betekent ook dat ik momenteel wat minder kilometertjes loop dan dat ik gewend ben. En die kilometertjes, die probeer ik dan maar te compenseren op een andere manier.

Maandagavond was er eerst de Functionele Training. Een groepsles normaal gezien, maar we waren maar met 2. En met het minder lopen in het achterhoofd, besloot ik toch van een beetje extra mijn best te doen. Dinsdag had ik dus een milde vorm van spierpijn. Vooral mijn buikspieren protesteerden lichtjes.

Dinsdag liep ik dan 5 kilometer in zone 2. Ja, die zones… ik licht het nog weleens toe, maar vandaag even niet. Spierpijn, weetuwel. Want ja, na die 5 kilometer bedacht ik dat ik best nog weleens wat oefeningen kon gaan doen met de sprintersgroep. Zo gezegd… zo ook gedaan. Al bedacht ik mij al doende dat ik daar morgen, vandaag dus eigenlijk, en voor diegenen die het morgen lezen gisteren dus ( 😛 ) daar vast wel spijt van zou krijgen.

En inderdaad… want vandaag stond er geen rustig dagje op de planning. Ik ging helpen bij het opzetten van de stockverkoop voor aanstaand weekend. Iets wat ik eigenlijk wat onderschat had. Ik dacht inderdaad dat er wat met kleding heen en weer zou gelopen moeten worden maarreh… sleuren met palletten, zware kledingrekken versjouwen en dozen van links naar rechts en van rechts naar links herzetten is eigenlijk best wel zwaar. Maar plezant was het eigenlijk wel. Wisten jullie dat handschoenen kunnen praten? En zwemmen? Ze hebben in ieder geval de vinnen ervoor! Er zijn ook wat rare haaraccessoires gespot…

 

Hoedanook, ik was wel content toen er rond 19u gezegd werd dat het genoeg geweest was, en dat we de warmte thuis mochten gaan opzoeken. Lang geleden dat ik nog zo moe was, fysiek moe, lang geleden ook dat ik nog zoveel spierpijn had. Want inderdaad ja, nu doet écht alles zeer. Kuiten, bovenbenen, buikspieren… morgen ga ik nog blij zijn dat ik een traag loopje mag doen, want meer gaat er toch niet inzitten denk ik.