Categorie archief: Dieren

Marcel en Oscar

Vandaag kwamen mijn pubers terug van scoutskamp. 10 dagen hebben ze ergens in de Ardennen op een wei gekampeerd. Het doet hen goed, vind ik. Ze komen telkens bruingebrand en vol nieuwe indrukken terug thuis.

Goed… waar ik het eigenlijk over wou hebben, dat zijn de ‘extraatjes’ die mee naar huis kwamen. Marcel en Oscar heten ze, die extraatjes. En het zijn vriendjes van de dochter. Vriendjes met een pelsje aan. Cavia’s. Heel trots kwam ze met het kooitje in haar handen op ons afgestapt. De cavia’s waren een cadeautje van de leiding voor op kamp, en ze had ze op die 10 dagen tam gemaakt. Maar ja… kamp gedaan, nu werd er natuurlijk een pleeggezin gezocht voor Marcel en Oscar. Dochterlief was kandidate, uiteraard, maar er was ook nog een plan B.

Voor dat plan B in werking trad, moest plan A uiteraard nog ontvouwd worden. Plan A bestond er simpelweg in mama en papa om te kopen. Met de belofte alle dagen de afwasmachine leeg te maken en ALLES te doen wat wij vragen. ALLES! Goh… veelbelovend wel, maar ik geloof er eigenlijk niet zoveel van.  Maar ja… tegen zoveel overmacht kunnen wij niet op. En nog geen 2 minuten later stond er een kooi met 2 cavia’s in de koffer van onze auto.

Nu… er zouden hier helemaal geen dieren komen. Intussen hebben we toch al 3 nijnen, 3 kippen (waarvan er eentje vanavond blijkbaar het hazenpad gekozen heeft, benieuwd of die morgen nog terugkomt), en nu dus ook 2 cavia’s. Zucht. Ik ben toch ook zo’n watje. Morgen dus maar eens behuizing zoeken voor Marcel en Oscar. Nog even, en we hebben een halve zoo.

Dus ja.. maak kennis met onze nieuwe bewoners: Links Marcel, en rechts Oscar. Het meisje is 2 keer dezelfde. 😉

2016-08-13 21.04.24 2016-08-13 21.03.42

 

De ooievaar

Wij verhuisden, maar onze diertjes natuurlijk ook. Behalve de visjes dan, want in de tuin van ons nieuwe huis is (nog) geen vijver. Je kan die visjes natuurlijk ook niet zo lang in afwachting op het droge in het gras laten spartelen. Hoewel, als het nog wat regent…

Enfin, de kipjes en de Vlaamse Reuzen, die zijn wel mee verhuisd. Voor hen moet het voelen als van een ieniemienie appartementje naar een ruime luxe-villa gaan, zoveel plaats hebben ze hier nu.

Het enige probP1040202.JPGleem was dat we 1 mannetjeskonijn, ons Willemke, toch apart van de 2 anderen moesten houden. Apart, omdat hij anders zou vechten met het andere (gecastreerde) konijn, en dat hij met het vrouwtjeskonijn wel andere dingen zou doen. En konijnenbabietjes, die hebben we al een keer gehad, en al onze vrienden zijn nu al voorzien van Vlaamse Reusjes, dus dat is zeker geen optie.

P1040205.JPGDaar bovenop kregen we ook nog een kleine kip cadeau. Een hevig kippeke ook. Het had iets van een youngster vol branie die bij 2 oude rotten terecht kwam. En maar van hier naar daar springen, en de andere kippen maar uitdagen. En op de duur… zat ze in een ander kot. Oeps…. die kon dus nog vliegen! Wij daar achteraan. Alleen liet ze zich niet zomaar vangen. Ze kon niet alleen over de draad, ze kon er ook gewoon door! Maar op de duur hadden we haar, gelukkig, toch te stekken. Vandaag is het toch al veel minder met al die branie. Al gaat ze nog altijd wel lopen als we in de buurt komen.

P1040206.JPGDe nijnen dan. We dachten dat we het goed opgelost hadden. Turbo en Flavie apart, en Willemke bij de kippen. Tot vanochtend. Turbo – we hebben hem niet voor niks Turbo genoemd peinsek – zat los in de tuin. Niet dat dat een groot probleem is, hij kan hier niet weg, maar toch.. hoe kwam hij daar? We zagen geen gat in het hek, hij had ook niet gegraven. Tot op heden blijft het een raadsel. Benieuwd wat dat morgenochtend geeft.

Niet alleen Turbo zag een mogelijkheid te ‘ontsnappen’. Ook Flavie zag kansen, alleen niet de goede. Vinden wij toch. Zij ziet het vast anders. Zij ‘ontsnapte’ naar het hok waar ze absoluut niet mocht komen, bij Willemke! Tegen dat wij het gezien hadden, had Willemke natuurlijk ook al zijn kans gezien. Een vluggertje, dat is dus echt in een wip gebeurd. Maar echt een wip! Dedju! Nu toch maar hopen dat het niet gepakt heeft, anders zitten we hier binnen een paar weken weer met een hoop ieniemienie-nijntjes!

Toen ik gisteren die ooievaars hier zag vliegen, had ik al het vermoeden dat er miserie van zou komen! Ik houd dan alle deuren en ramen potdicht, zien die beesten elders weer mogelijkheden. Niettemin hoop ik toch dat het deze keer losse flodders waren. Vorige keer hadden we 11 (ELF!) van die konijntjes. Wanneer trekken die ooievaars weer naar warmere oorden?

Plat op de buik in de tuin

Vanochtend, zo rond een uur of 8, lag ik plat op mijn buik in de tuin. Jeps. Geheel vrijwillig. Dus neen, ik zag het je wel denken, maar niet dus! Ik was niet ‘gesjoempeld’. Nope.

Even een kleine geschiedenisschets:
Enkele jaren terug ging de dochter met haar neef en zijn toenmalige vriendin op stap. En ze kwam geweldig enthousiast weer thuis. Want bij die neef, daar hadden ze diertjes. Kipjes, en een hangbuikzwijntje, en dwergkonijntjes, en ook Vlaamse Reuzen. En of ze ook eentje mocht?

Nee nee nee! Geen dieren in de tuin, die moet je verzorgen, en wie zou dat dan gaan doen? Jullie kennen het wel.
Om maar te zeggen: dieren zouden er niet komen! Was ik trouwens ook niet allergisch aan dierenhaar? En ‘jamaar, ze zitten buiten’ was géén legitiem excuus! Niet zeg ik!

Nu goed… een week of 3 later zaten er toch 3 kippen in onze tuin. Een witte, een zwarte, en een rosse. K3, inderdaad. Om maar te zeggen, dat ik niks te zeggen heb.

Zo bleek ook nog eens een paar weken later. Want de dochter was jarig, en het was feest, tuinfeest, en de familie kwam. Ook de neef waarvan eerder sprake. En die neef, die had als cadeau een konijntje mee. Hij heeft begot geluk dat hij van het charmante type is en ermee wegkomt. Maar het was wel een schoontje, dat konijntje dan. Een grijs. Samen met zijn broer, ook van het charmante type ja, had hij ook nog een konijnenhok gekocht. Cadeau! Tadaaaaaaaaa! Hmpf.
Dochter mega-content, papa ook, mama al wat minder (hoewel het konijntje wel schattig leek). Wegens geen plaats, werd het konijntje eerst bij de kippen gezet. Kippen, die lieten luid kakelend lieten weten dat ze van dat rare huppelding in hun kot niet gediend waren.

Maar ja, de kippen konden kakelen wat ze wilden, het konijn bleef. En werd “Willemke” gedoopt. Na een tijdje kreeg Willemke zijn eigen stekje, en werd hij de koning te rijk. Al was Willemke eigenlijk toch niet zo ‘ke’ want ja, van het Vlaamse Reus-type. Niettemin bleef het toch Willemke om vergissingen met bestaande neven te voorkomen.

En och jaaaaaaaaa…. kippen in de tuin, dat zijn verse eitjes. En het konijntje was eigenlijk best wel leuk, dus ik kon er wel mee leven. Al een paar jaar intussen.
Enkele maanden terug belde diezelfde neef echter: “of wij niet nog een vrouwtjeskonijn wilden?”. Hij had er nog eentje over, en dat zat nu zo zielig alleen, en Willemke, die zou toch kleine konijntjes moeten maken, want het is toch zo’n schoon konijn? Aargh! Ik liet me overhalen door de rest van het gezin, en er kwam dus een vrouwtjeskonijn bij. Flavie. Flavie, die netjes apart in een kotje gezet werd. Nu ja, kotje, ze kreeg een heuse duplex ter beschikking.

Maar enige tijd terug konden ze het toch niet laten, de man en de dochter dan, en werd Flavieke bij Willemke gezet. Willemke zag zijn kans schoon, en ging dus rap van puntje puntje puntje doen (ja sorry, ik mag de dingen niet bij naam noemen van mijn bijna 13-jarige puberdochter, en ik ga hier natuurlijk ook niet de sekstapes van de konijnen uit de doeken doen).

Daarna werd het spannend: was Flavie zwanger, of was ze niet zwanger? Feit was dat ze na 2 weken al het hooi in haar kot stapelde in het hokje op de verdieping van haar kot. Geen hooisprietje was nog veilig, alles ging daarin, tot het er bijna uitviel, zoveel had ze verzameld. Maar blijkbaar kon het nog altijd een schijnzwangerschap zijn, dus het was best wel spannend.

kneinSpannend ja, tot vorige week. Toen lagen er plots, zo ineens, babykonijntjes in dat hokje. Eentje lag wat apart, en dat eentje heeft het ook niet gehaald. Voor de rest: waren het er 3? 4? Nope! Neefmans telde er 9! Negen!
Ik zag mij dus genoodzaakt dadelijk de hulplijnen in te schakelen, en iedereen in mijn adressenbestand te gaan vertederen met fotootjes van pasgeboren babykonijntjes! 9, astemblief!

Het waren er dan nog geeneens 9. 2 dagen terug deed ik een hertelling, en hadden we er plots 10. TIEN! Tien van die hummeltjes die van die megakonijnen worden! Serieus! Dus ik ben nog steeds druk doende om nu al warme thuisjes voor die beestjes te voorzien.

Maar hoe kom ik nu plat op de buik in de tuin, hoor ik jullie denken? Awel.. nog efkes geduld, want ik geraak er stilaan, aan dat punt in mijn verhaaltje.

Duuuhussss… die konijntjes, dat wriemelt, en dat beweegt, en af en toe wriemelen ze zoveel, dat ze uit het hokje vallen. Helemaal naar beneden. Waar ze niet moeten zijn, want ze krijgen enkel konijntjesmelk in hun nestje natuurlijk! We hadden daarom voor alle zekerheid de weg naar beneden geblokkeerd voor Flavie. Dan kon zij niet naar beneden, en vooral, dan konden de kleintjes niet zo diep vallen.

Think again! Zo’n knein, dat is dus slimmer dan dat blijkbaar! Want madame Flavie had toch ergens de mogelijkheid gezien om de weg naar beneden terug open te maken. En daar zat ze dus vanochtend. Samen met 2 van haar babietjes. En die moesten dus terug in dat nest geraken. Alleen lagen ze nogal ver vanachter, en ben ik nogal aan de kleine kant. Ik zag dus geen andere mogelijkheid dan plat op mijn buik te gaan liggen, om zo de konijntjes weer in hun nestje te krijgen. Goede oefening trouwens. Van plat op de buik met een konijntje in de hand rechtjumpen om dan dadelijk weer te gaan liggen om het volgende konijn te gaan oppikken. Burpees noemen ze die dingen, heel goed als core-training. Maar wél vermoeiend. Zaterdag mag ik trouwens weer…. maar ik wijk weer af! Ik zei het al, het is een afwijking!

Dus ja. Puf en blaas! Maandagen mogen van mij gerust wat rustiger beginnen! En nu vooral hopen dat dit geen traditie wordt, zo ’s morgens vroeg.

Overigens… een konijntje, iemand??? Ze zijn écht heel erg lief! 😉