Categorie archief: Mijn gewicht

Water drinken: hoe doe je dat, onderweg?

Bon… nadat het afgelopen dinsdag leek alsof ik in de vijver gesprongen was toen ik toekwam van mijn looprondje, werd er geopperd dat ik vanaf nu eigenlijk best drank zou meenemen onderweg. Uiteindelijk loop ik toch altijd ongeveer anderhalf uur, en zelfs langer, en met de temperaturen van de laatste dagen is drinken onderweg geen overbodige luxe.

Eens. Echt. Jaja, ik ben het daarmee eens. Met deze warmere temperaturen ben ik ook altijd heel blij als ik op een Brallon aan de bevoorrading kom, en dat er soms ook extra bevoorrading is in de vorm van Michaël die mij tegemoet loopt met een flesje water in de hand.

6

foto: Laurent Saublens

Echter… jaja, er is een echter, en een maar ook, of wat had je anders gedacht? Ik wil dat allemaal wel, maar feit is dat die spullen om water in te doen om mee te nemen onderweg, niet afgestemd zijn op de wat zwaardere loper. Lees: dat heupgordeltje met die 2 flesjes, dat gaat wel rond mijn middel, maar ermee lopen, dat is nog een ander paar mouwen. Gezien ik tijdens het lopen toch iets dieper ademhaal dan als ik gewoon stap, is dat dus een probleem. Want dat gordeltje, dat schiet dan los.

Ik heb trouwens ook een camelbag. Eentje voor vrouwen. Neeneen, pun  not intended! In de winkel pastte dat ding goed. Uhu. Dat klikt boven de borsten vast, én eronder. Nu… erboven is geen probleem. Eronder gaat ook. Maar vertel eens, als je daarmee loopt: hoe moet je dan ademhalen? Uuuuuuuuuuuuuh, dat gevoel. Ik vermoed dat ik er wel een andere riem in kan steken, die wat losser kan, maar toch… eigenlijk… wat een idee zeg! Plus ook… dat ziet er gewoon vreemd uit, of is dat mijn gevoel/idee? Ik heb altijd het gevoel dat je gewoon die borsten accentueert, zeker als je niet PVV bent. Hoe doen andere vrouwen dat? En andere lopers die aan de zwaardere kant zijn? Hallooooo??? Licht mij eens even in, hoe lossen jullie dat op?

In ieder geval: zaterdag was het redelijk warm, dus ik wou inderdaad onderweg wel wat water drinken. Gezien bovenstaande opties niet werkten, besloot ik maar van mijn rondjes in te korten. En een fles water in de schaduw achter een boom te zetten. Alwaar ik om de 4 kilometer ongeveer passeerde. Ik heb zo dus ontelbaar veel lusjes (zo lijkt het toch 😉 ) in zowat mijn achtertuin gelopen om uiteindelijk aan 15 kilometer te komen. Maar het liep wel fijn, en het maakte mij op dat moment niet uit dat ik telkens ongeveer hetzelfde lusje liep. Ik liep. In zone 1 nog wel. Maar het liep wel goed, en erna was ik heel erg tevreden.

Zo tevreden, dat ik vandaag besloot om nog eens zo’n zone 1-loopje te gaan doen. En ook nu liep het goed. Geen toptijden, maar wel relaxt. Ook geen stress omwille van die lage hartslagzone, maar gewoon… goed. Meer van dat, echt! Ook mijn horloge was tevreden, want de recuperatietijd die het aangaf was echt minimaal. Tevreden dus, in tegenstelling tot vorige dinsdag. Ik kan het nog, dat lopen. En mijn conditie is blijkbaar ook nog wel ok. Alleen moet ik nu dringend dat bevoorradingsprobleem oplossen, want ik heb nu toch echt wel zin gekregen in meer en langere loopjes.  😉
Of hoe het kan keren op een paar dagen tijd.
(ik had overigens eerst “drankprobleem” getypt ipv “bevoorradingsprobleem”, maar bij nalezing vond ik dat er toch weer wat over. 😀 )

it took a long time

Advertenties

En Plan M, hoe staat het daarmee?

Hoe staat dat nu eigenlijk met dat Plan M? Jaja, die M van marathon ja. Awel… ik weet het niet. Ik weet het niet, omdat “het leven” tussen mij en het schema kwam. Want ja, het is simpel natuurlijk: als je partner een open-hart-operatie moet ondergaan, dan is al de rest even bijzaak. Ook een schema. Ook loopjes in zone 1. Of 2. Of 3. Ik was al blij dat ik tussendoor af en toe even gewoon kon lopen. Zonder op hartslag te letten, gewoon efkes weg van alles, de natuur in, en lopen.

Nodeloos te zeggen dat ik op die manier ook de draad van mijn schema helemaal kwijtgeraakt ben. Ik weet nu ook niet zo goed wat te doen. Ergens de draad halverwege terug oppakken, en het schema hernemen? Of hertesten, en een nieuw schema vragen? Ik weet het niet. En omdat ik het niet weet, loop ik meestal dus maar in zone 2. En in zone 3 als het Brallon of een andere loopwedstrijd is. Of zelfs zone 4. De Trailberg van zaterdag bijvoorbeeld, was voor mij ook een behoorlijk intensief loopje. En ik weet dat ik het daarna het even rustiger aan moet doen. Dus vanochtend besloot ik dan van een nuchter zone 1-loopje te doen. En ging ik weer vechten met de limiet van mijn zone 1.

Had en als en dan helpen dan ook niet. Het is wat het is, ik heb door omstandigheden mijn schema moeten loslaten, en ik moet eigenlijk gewoon nu herpakken. En heel veel zone 1-loopjes doen. Meer dan ik er nu doe in ieder geval. Feit is dat dat niet gemakkelijk is als er quasi elke week wel een loopeventje is.

Nu goed, feit is dat ik nog wel tijd heb. Het najaar van 2019, dat is nog efkes. Dat is ook mijn probleem, dat ‘we hebben nog tijd’-ding. Want ik ben van het uitstellen. Ik werk graag tegen deadlines aan, want dan ben ik op mijn best. Alleen werkt dat natuurlijk niet zo als je moet opbouwen, als je vooraf kilometertjes moet gaan doen, omdat het anders miserie troef wordt. Ik weet dat. Maar het dringt nog niet helemaal door. Dat komt hopelijk wel, als er eenmaal gekozen is welke marathon ik uiteindelijk ga lopen. Want ook dat heb ik nog niet beslist. Ik zou het begot ook niet weten. Welke? Waar? Wanneer? Wat zijn de opties? Hoeveel tijd heb ik? Dus ja… die mindset, die moet ik nog wel even maken.

Buiten het lopen op zich, is er ook nog de kwestie van het gewicht. De kilootjes. De kilootjes teveel. Kilootjes die ik er nog altijd niet afgekregen heb, ondanks het plan om dit jaar 10 kilo te verliezen. Het jaar is nog niet om neen, maar echt iets kwijt ben ik niet. Integendeel. Stiekem zijn er zo wel een kilo of 3-4 bijgekomen eigenlijk. En eerlijk? Na de fotootjes van de Trailberg afgelopen weekend, vind ik het ook wel welletjes geweest. Er moet wat af!

Het is ook niet dat ik alles zomaar op zijn beloop laat. Want ik loop uiteraard nog altijd wel gemiddeld 25 à 30km/week, en ik ga ook nog altijd naar de Core Stability-training. Elke week ben ik op de afspraak – met die paar weken dat mijn man in het ziekenhuis lag en net thuis was uitgezonderd – en probeer ik flink de oefeningen mee te doen. De ene oefening gaat al wat beter dan de andere, en aan de armen moet nog flink gewerkt worden, maar toch… ik merk wel dat mijn spieren wat steviger geworden zijn. Het “plancheren” gelijk er gezegd wordt, dat gaat al een stuk beter dan in het begin van het seizoen.

En in het kader van die spieren: vanochtend trok ik een jeans uit de kast die ik al enige tijd niet meer had aangehad. Type slim fit. Uhu. Ze was vorig jaar net goed, dus och… dit jaar moest dat ook nog wel lukken. Ja nu… die kuiten hé! Ja, daar komt wat vorm in, maar blijkbaar brengt die vorm ook mee dat ze toch uitgezet zijn. Aaaargh! Echt hé! Ik wil van die mooie slanke kuiten! En nu passen ze zelfs al niet meer in mijn jeans!

Dus ja, herpakken maar hé. En dat herpakken, doe je op een mooie maandag waarop je de brug maakt. Op tijd uit bed, om een traag nuchterloopje te gaan doen. Een nuchterloopje waarop je ook wel alle tijd hebt om na te denken. Geen mens op de baan, absolute stilte aan de vijver  – buiten dan dat koppel ganzen met kuikens die mij de weg versperden en waardoor ik teruggelopen ben en bijgevolg een kilometer verder liep dan gepland omdat ik een achtervolging door een gans niet zag zitten. Het is dus eigenlijk simpel. Zoals altijd. Dat eten, dat kan beter. Minder van het ene, meer van het andere. En ‘neen’ zeggen zo af en toe. Niet altijd, maar toch… ietske meer dan nu. En ook: lopen met mijn gezond verstand, een beetje meer op het gevoel. Zonder test. Ik weet intussen wel wat mijn lichaam kan en wat niet, en wanneer het in overdrive gaat. Ik weet ook dat ik heel traag en heel lang moet lopen om mijn basis te verbreden, en zolang ik dat niet goed onder controle heb, heeft een hertest eigenlijk geen zin. Genoeg dingen om de komende tijd mee aan de slag te gaan dus. Dus ja, dat plan M, daar ga ik nog altijd voor. ’t Zal wel zijn! one step.jpg

 

 

Een interview! ²

Het was een beetje een vreemde week vorige week. Ik kreeg een bericht van een dame die voor de Nederlandse Linda bleek te werken: “of zij van mij een telefonisch interview mocht afnemen over mijn afvalparcours?”
Ze was via-via op mijn blog terecht gekomen, en zo uiteindelijk dan bij mij. Dus och ja, ik gooi toch al alles open hier op mijn blog, waarom ook niet hé. We maakten een afspraak, ze belde mij, en ik ratelde maar door aan de telefoon. Met soms lange stiltes aan de andere kant, want zij moest uiteraard noteren. Ik praat teveel peinsek. 😉

Enfin, een interview later kwam er een artikel met voor- en na foto’s. Klikkerdeklik hier voor dat artikel. 😉 Ik herken er mezelf wel in, dus het is dik (uhu, pun intended, tuuuuuuuuuuuuurlijk) in orde.

Diezelfde week kreeg ik ook een bericht van Peter. Jeweetwel, die Peter die samen met Lien en Bart Sunday Runday organiseert. Of ik een soort van interview wou doen over lopen en wat vraagjes wou beantwoorden? Hey… I’m on a roll, dus ja, tuurlijk wou ik dat wel doen! Alleen vond ik dit weer wat lastiger dan een interview over afvallen. Ik weet niet waarom. Maar bon, ik deed het toch, en het is ook écht wel leuk geworden! Dus ook hier: klikkerdeklik, en je kan met mij kennismaken. 🙂

Overigens, die Sunday Runday… ik peins dat ik daar naartoe ga. ’t Is niet ver, ik zou begot met de velo kunnen. En vorige keer heb ik daar een hoop leuke mensen leren kennen, kwam ik ook een dame tegen die ik al jaaaaaaren ken (en met jaaaaaren bedoel ik echt al vanuit mijn jeugd), en.. on top: Hedwig zal daar ook zijn, en haar wil ik ook weleens ontmoeten, want ik peins, neen, ik weet wel zeker, dat dat een vree wijze madam is.

Bon… een blog met heel veel linkjes dus, maar echt waar, allemaal klikkenswaardig.

En ook: in het kort of in het lang, in het smal of in het breed: gaat er nog iemand mee naar Sunday Runday? Wel enkel op zondag, want op zaterdag staat er eerst nog de Trailberg op het loopprogramma. Keuzes, keuzes, keuzes! Het leven, quoi. En spierpijn na dat weekend, dat waarschijnlijk ook. 😉 No-excuses

 

Slanker lijken

Iets anders… allez ja, een bekke dan toch. Ik vond op tinternet 18 gemakkelijke trucjes om slanker te lijken.
Gemakkelijk en slanker in 1 zin, dat klinkt in mijn oren als een soort van hemeltje. Aan de slag dus maar. Een beetje optisch bedrog heeft nog nooit iemand kwaad gedaan peinsek dan zo.

  • Tip 1: Tussen mensen gaan staan als er een foto genomen wordt.
    Bon: eigenlijk bedoelen ze: ga achteraan staan, dan zien ze je niet. Ik kén dat. 
  • Tip 2: Een voorgevormde BH dragen voor een groter contrast tussen boezem en taille.
    Ze willen eigenlijk zeggen: maak die boezem nog wat groter met die voorgevormde cups, dan lijkt de taille smaller. Ja, zo kanniketook. 
  • Tip 3: Draag een broek met hoge taille, dat zorgt voor een optisch stevigere en smallere taille en verdoezelt een buikje.
    Hahaha… sorry. BuikJE? Ik heb gewoon die hoge taille nodig omdat anders die buik over de broeksband valt. En geloof mij, dat is écht geen zicht. 
  • Tip 4: Ervoor kiezen om op te trekken met vrouwen die meer wegen, om zelf slanker te lijken.
    Damn. Verkeerde vriendinnen. Hoewel… zij hebben wél de juiste vriendin. Moi! 😉
  • Tip 5: met een opsteekkapsel lijk je groter én dus slanker.
    Ik zie mij al bezig, zo ’s morgens na het fietsen in de douche op het werk, met mijn schuifspelden… grote kans dat heel die opgestoken constructie binnen het kwartier of sneller helemaal instort. En wat dan? 
  • Tip 6: kies een grote handtas waarmee je je buikje kan verstoppen.
    Een grote handtas, dus dat betekent meer rommel. Meer rommel is meer gewicht. Check die armspieren binnenkort! Of die deuk in de voorarm, want zo’n ding moet blijkbaar aan je arm hangen te bungelen… of als je dat in je hand houdt, dan wordt op de duur je ene arm toch langer dan je andere arm? Niet dan? 
  • Tip 7: een trui met horizontale strepen doet je slanker lijken.
    Eh… waren dat geen vertikale strepen? 
  • Tip 8: zware make-up gebruiken om de aandacht af te leiden van je lichaam.
    Daar loopt het dus mis. Ik moet dringend aan de make-up. Waar is die mascara, dat ik ook klonters in mijn wimpers wrijf! 
  • Tip 9: Zwarte panties om de benen optisch slanker te maken.
    Benen ja, maar is er ook zoiets voor de kuiten? Want die van mij zijn ook niet optisch slanker te maken denk ik. Allez ja… niet dat ik een probleem heb met mijn kuiten, maar slank zijn die dus niet hé! 
  • Tip 10: Hoge hakken voor elegante benen, en doen je slanker lijken.
    Awel hé… ik wil dat best proberen, maar ik mag niet. Want dat zou niet goed zijn voor mijn pezen en spieren om te sporten. Dus helaas en jammer en vanal. Geen slanke elegante benen voor mij. Hoewel: zou die persoon die mij dat zei mij geen elegante slanke benen gunnen? Zou het dat kunnen zijn? Ahaaaaaaaa! 
  • Tip 11: Rechtop staan doet je slanker ogen.
    Een hele dag rechtstaan. Nieuwe bureau vragen aan mijne baas. Die gaat ook content zijn. Echt! 
  • Tip 12: Een grote riem is perfect om je buikje wat te verdoezelen.
    Al eens proberen gaan zitten met zo’n riem rond je buik? Ah neen, dat is de fout. Ik mag helemaal niet zitten, zie tip 11. Gedoe zeg!
  • Tip 13: Shapewear maakt je lichaam strak op enkele seconden tijd. Wel opletten dat je het niet te klein koopt om onflatterende welvingen te voorkomen.
    Shapewear en enkele seconden, en dat in 1 zin. Say no more! Ah, en kan dat in combinatie met tip 2 wel? Druk je dan die voorgevormde cups niet plat? Aha en aha!
  • Tip 14: een wijd topje in combinatie met een skinny jeans doet je er slanker uitzien.
    Hahahaha, echt! Zie ook tip 9 en 10. Als iemand mij kan vertellen hoe ik die kuiten van mij in een skinny jeans krijg, die wint. Iets. Wat, weet ik nog niet. Maar iets! Hahaha, nog eens! 😀 
  • Tip 15: zelfbruiner. Of het optisch slank maakt betwijfelt het artikeltje ook, maar je huid zou er egaler en mooi gaaf van worden.
    Zie ook tip 8. Dat is make-up. Dat heb ik niet. Dat gebruik ik niet. Laat staan dat ik dat egaal zou kunnen aanbrengen. 
  • Tip 16: een oversized zonnebril om je gezicht optisch te verkleinen.
    Zo eentje waar je jezelf kan achter verstoppen mee naar iedereen kan loeren. Ik zie dat zitten! En staan ook! 😉
  • Tip 17: zwarte kleren hebben een afslankend effect.
    Zwart. Ok. Ik heb een zwarte jurk. En een zwarte broek mét hoge taille (check die tip 3, zo keihard goed bezig!). En ook nog wat zwarte losse tops. Chéck ook die tip 14. Alleen die skinny lukt nog altijd niet. En eigenlijk zie ik ook nog altijd heel graag rood. Da’s mijn kleur. Maar écht hé! 
  • Tip 18: beetje rare tip. Niet niets eten de dag voor een feestje.
    As if. Ik. Niet eten. Doh! Die zijn zot! Echt!

Samenvattend: vanaf nu draag ik altijd zwart mét hoge tailles, shapewear en voorgevormde BH eronder, heb ik een diva-zonnebril op, smeer ik zelfbruiner, sta ik altijd rechtop (zitten is zoooo 2017!), draag ik altijd hoge hakken, maak ik mezelf alle dagen zwaar op, inclusief klontertjes in de wimpers, stop ik mijn spullen in een grote handtas die ik vervolgens aan mijn arm en voor mijn buik draag, en steek ik mijn haar hoog op. Jaahaaa, daar gaat volk naar komen kijken! 😉

be true

 

Kou

Kou. Ik kende het niet. Ik had het altijd te warm. Tot vervelens toe. Vervelend, voor mijn collega’s dan. Mijn ex-collegaatjes. Wij zaten met 4 in 1 kantoor, en daar kon je de temperatuur een beetje regelen. Een beetje ja. Delta +2° of delta -2°. Lag het aan mij, dan stond die thermostaat altijd op delta -2°. lag het aan mijn collega’s, dan ging het richting delta +2°. Geen gemakkelijke situatie dus.

Liepen zij met warme truien rond, dan zat ik nog altijd in T-shirt. Of in iets met korte mouwen of iets duns toch. In ieder geval: het was wreed raar dat zij het altijd zo koud hadden, en ik altijd te warm. Voila!

Door omstandigheden (lees: ontslag) ging ik werken in een ander gebouw, en met andere collega’s. Een gloednieuw gebouw. Geen aparte kantoortjes, maar open space. De temperatuur wordt automatisch geregeld, niks geen aparte thermostaatjes waarmee de temperatuur kan aangepast worden. So far so good. Maar waarom heb ik dan altijd zo’n kou? Waarom ben ik altijd diegene die erop let dat de deur naar de koude verbindingsgang tussen de 2 gebouwen wel dicht gaat? Waarom heb ik nu een trui in de kast liggen ‘voor het geval dat’? Daar bovenop: ik had eigenlijk geen warme wintertruien. En dus liet ik mij maar een keer gaan, en kocht er een paar. Zo van die truien waar ik mij vroeger in kapot zou gezweet hebben. Nu dus niet meer. Zelfs mijn voeten hebben het nu geregeld koud.

Straffer nog! Ik draag tijdens het lopen, als de temperatuur beneden de 5° zakt, iets thermisch om mij warm te houden. Iets thermisch, ik! En een band rond mijn oren. Anders vriezen ze eraf, die oren van mij. Een muts? O ja, dat heb ik tegenwoordig ook. En als mijn haar daarvan statisch wordt, dan is dat maar zo. Liever toch warm eigenlijk.

Dus ja… die 40 kilo minder, dat slanker worden, dat sportiever worden, dat vet dat omgezet werd in spieren… dat maakt dat het thermisch laagje dat blijkbaar rond mijn lijf zat, dat dat weg is. En minder isolatie maakt dat ik het regelmatig koud heb. Het voordeel is dan weer wel dat ik stilaan een beetje beter tegen de warmte en tegen de hitte kan. Een beetje zon in de zomer is geen reden meer om binnen te blijven, integendeel.

Om het met de legendarische woorden van Cruyff te zeggen: “elk nadeel hep zijn voordeel”. Dat de plank waar de truien op liggen in de kast afgelopen week ingestort is, daar hebben we het dan maar verstandig niet over zeker? 😉

you know it's cold outside

Less is more

2018! Tadaaaa! Confetti! Serpentines! Cava! Champagne! Prosecco! Of neen, die laatste drie misschien toch maar niet. Of toch minder. Want less is more.

Jaahaa, “less is more”, ik ga daar dit jaar mijn lijfspreuk van maken. Eerst en vooral letterlijk voor mijn lijf. Ik roep het nu al zolang, het moet er nu maar eens af, de rest van dat overtollige gewicht. En neen, ik ga dat niet zomaar doen, ik heb een plan. Een plan dat op mijn maat samengesteld is, en dat – heel belangrijk heb ik vorig jaar proefondervindelijk gemerkt – rekening houdt met mijn sportieve uitspattingen. Want het is niet de bedoeling daar ook “less” van te maken. Behalve dan qua hartslag, die mag nog altijd “less”. Maar daar wordt, op het frustrerende af soms, aan gewerkt. Zone 1-loopjes, loopjes aan lage hartslag en op wandeltempo dus… terwijl ik ruzie maak met mijn horloge omdat ze alwéér piept dat de hartslag te hoog gaat. Als je dus onderweg iemand ziet lopen die aan het praten is met haar horloge… it is I! 😉 Maar uiteindelijk, met mijn doel in het achterhoofd – dat plan M, weetjenogwel – lukt het best wel.

En ja, die andere “less”, die qua gewicht: dit keer heb ik zowel mijn voedings- als mijn bewegingspatroon laten analyseren. Wat doe ik wanneer, wat eet ik op welke tijdstippen, en ook: waarom? Op basis daarvan heb ik een rapport gekregen, met voedingsadvies. Niet alles wat ik nu eet of doe is verkeerd, maar er is nog wel ruimte voor verbetering. En ja, minder wijn maakt daar inderdaad ook deel vanuit. Dat is ook wel iets wat ik wel zelf wist, alleen… het even zwart op wit zien staan maakt het toch nét iets reëler. Verder eet ik soms blijkbaar gewoon te weinig, en mag het soms best wel wat meer zijn. Maar dan anders.
Ik kreeg de afgelopen tijd ook al een paar keer de reactie “wil jij nu nog afvallen, je bent al zo smal geworden”. Ja, dat klopt, in vergelijking met mijn vroegere ik ben ik een pak slanker. En in vergelijking met mijn vroegere ik voel ik mij ook stukken beter. Maar… mijn BMI zegt dat ik nog altijd teveel weeg, en neen, dat zijn heus niet allemaal spieren. Een simpele analyse van mijn buikomtrek bevestigt dat ook. Dus ja… less is more, en die buik, daar mogen gerust nog wat centimetertjes vanaf.

Ik ga daar dus mee aan de slag. Het is geen ingewikkelde wiskunde, het is gewoon even de juiste dingen in huis halen en er weer voor gaan. En dat is precies wat we gaan doen, ervoor gaan! Ik ben er vandaag alvast goed mee begonnen en heb het nieuwe jaar ingelopen, de eerste kilometertjes zijn al een feit. 🙂

Maak er een fantastisch 2018 van allemaal!

NY resolutions

Feest, curved

Meestal kijk ik met een half oog TV, omdat ik altijd met andere dingen bezig ben. Soms wordt mijn aandacht wel door iets getrokken. Dit keer was dat bij Gert Late Night. Ik hoorde plots iets over curvy mannen en vrouwen (sic), die een apart feestje willen.

Zucht. Echt!
Kijk… ik snap dat je niet buitenkomt omdat je je bekeken voelt. Been there, weetjewel. Maar had ik mij beter gevoeld op een feestje waar alleen maar dikkere mensen aanwezig zijn? Ik weet wel zeker van niet! Het is toch niet omdat ik dik ben/was, dat ik alleen maar met dikke mensen mag gaan dansen? Alsof dat mij over die drempel zou halen. Plus… net als andere mensen, wou ik er gewoon bij horen. En dat erbij horen, daarmee bedoel ik niet tot een niche-groepje. Dat erbij horen, dat gaat ook echt niet gebeuren door aparte feestjes te organiseren.

Dus ja, ik vraag mij echt af: dat hokjesgedoe, moet dat? Moeten dikke mensen samen met andere dikke mensen gaan feesten? En moeten kleinere mensen dat dan samen met andere kleinere mensen doen? In mijn geval: welke groep moet ik dan kiezen? En val ik dan bij de kleinere mensen niet uit de toon omdat ik toch ook dik ben? Moet er daar dan ook geen apart feestje voor georganiseerd worden? Overigens: hoe gaat er bepaald worden wie er mag komen en wie niet? Moet je op de weegschaal? Wordt dat op zicht bepaald? Wat met ‘randgevallen’? Ha, en ook: wat als je dan verliefd-verloofd-getrouwd bent met een slanke man of vrouw… is de partner dan ook welkom? Of mag die buiten wachten tot man- of vrouwlief klaar is met dansen? Om maar te zeggen: heel veel vragen bij dergelijk concept!
Of oh wacht… even opgezocht. Blijkbaar zijn ‘fans van volslank‘ ook uitgenodigd. Het is ook “voor de liefhebbers en de vrienden”. Echt waar. Ik gruwel!

Het is waarschijnlijk allemaal goed bedoeld. No fatshaming, daar kan ik alleen maar achter staan.  Maar… werkt dat ook niet de andere kant op? Ik ben zelf iemand die altijd al vol complexen gezeten heeft, door die issues met mijn gewicht. Net zoals de dame op TV, woog ik ook altijd al meer dan andere kinderen van mijn leeftijd. Net zoals de dame op TV dacht ook ik dat het maar zo was, en dat daar niets aan te doen was. Dat het mijn schuld niet was. Ik had het daar al een keer over. Nu, ik ken de dame in kwestie niet. Voor mezelf kan ik proefondervindelijk wel stellen dat het een feit is dat ik niet “zomaar” dikker werd. En dat ik ook wel vermoed dat dat voor heel veel mensen zo is. Aanleg? Ja, misschien en zo vanal. Neemt niet weg dat je met die aanleg wel iets kan doen. Die aanleg voeden, of niet. Pun intended.

Los daarvan gaat zo’n avond “onder gelijken” mij niet helpen om die “ik ben dik en ongelukkig” issues aan kant te zetten. Want keer en draai het hoe je wilt: vergeleken zal er toch worden.  “Oh kijk, ik ben toch niet de dikste hier”.

En ik blijf het zeggen: ik vond het leven als volslanke (aargh! Ik was dik, gewoon dik! Gedaan met dat eufemisme!) – ik herbegin dus: ik vond het leven als dikke vrouw echt geen leuk leven. Ik kon niets, ik deed niets. En neen, ik zou ook niet naar dergelijke feestjes gegaan zijn. Ik twijfel er overigens niet aan dat er mensen zijn die dat wél zullen doen. De ene zit nu eenmaal anders in elkaar dan de andere. Maar persoonlijk? Neen. Net de diversiteit in het leven maakt het leven boeiend, en dat is ook zo voor feestjes. Ik hoop dan ook oprecht dat het niet de ‘freakshow’ zal worden, met al die media-aandacht. Want uiteindelijk is het dat toch wel een beetje aan het worden. Ik vind het geen vrolijk idee….

beauty