Auteursarchief: Sandra

Over Sandra

Wie ben ik, wat doe ik, en waarom? Het zijn vragen die ook mij bezighouden. In het kort: Muziekgek. Leesjunk. Open boek. Wysiwyg. Of eigenlijk: what you read is what you get. ;)

A little bit of Sandra…

Vorige week moet het geweest zijn, dat ik Mambo n°5 op de radio hoorde. Jeps, Mambo n°5. Ik vind het een leuk liedje. Ik word er altijd vrolijk van. Misschien is het omdat mijn naam in het liedje voorkomt, dat ik mij aangesproken voel. Dat kan. Zeg nu zelf, iedereen zou toch vrolijk worden als iemand zingt over “a little bit of Sandra in the sun“.

Dus ik dacht bij mezelf: misschien zijn er nog wel leuke liedjes te vinden met mijn naam in? Ver hoefde ik het al niet te zoeken. Want inderdaad, Jimmy Frey is de man aan wie ik mijn naam te danken heb. “Rozen voor Sandra”, een tophit toen ik geboren werd! Geen verrassing dus, dat ik quasi altijd met nog een andere Sandra in de klas zat. Op een gegeven moment zelfs met 3! Drie ja! Al was ik altijd wel de braafste. Echt! En de stilste, dat ook.

Barry Manilow, die zong ook over een Sandra. Maar ik weet nog altijd niet zo goed wat ik daarover moet denken. “She’s a great little housewife”… wat een binnenkomer! ’t Is niet echt een blijvertje vind ik. Ik vind het zelfs gewoon een verschrikkelijk slecht liedje.

Goed, en dan was er ook nog Olivia Newton John. Die had het dan wel over Sandra Dee. Of neen, eigenlijk was het Rizzo in Grease die het eerst over Sandra Dee had, en Olivia zei achteraf goodbye to Sandra Dee. Gelijk heeft ze. Ik denk ook niet dat ik Sandra Dee had willen zijn.

Er zijn er nog wel wat. Alice Cooper bijvoorbeeld, in zijn “I like girls”. Sandra is daar 1 van de zovelen. Neen, dat is het dan toch ook weer niet.
The Undertones dan, “Girls don’t talk”. Het enige wat daaruit kwam was dat Sandra at school is. Doh!

Dus ja… die Mambo n°5, we doen het er maar mee. Mocht er iemand eens een ander (liefst leuk! ) liedje met Sandra in tegenkomen, feel free om het mij door te sturen! Ik ben benieuwd!
Intussentijd… One, two, three, four, five!
(ha, en wedden dat het nu ook in jouw hoofd zit! 😉 )

Advertenties

It’s my life

Voila. Een positief liedje voor op maandag. Eentje dat gerust mag meegekeeld worden. Heel hard. Want soms mag moet dat.

Overigens, ik vind dit een hele mooie zin: “my heart is like an open highway“.  Ik ga die erin houden. Zowel die zin als die highway als dat hart. En de combi. Zoiets. Ongeveer.

Naar Scherpenheuvel

Laat ons eens vroom doen, dachten de Fietsmadammen. Het wordt mooi weer, dus laat ons eens naar Scherpenheuvel fietsen.
Scherpenheuvel dus. Ik ben daar natuurlijk al wel eens geweest. Met de auto dan. Elk jaar, de laatste zaterdag van april, ga ik daar onze wandelaars oppikken. Naar jaarlijkse traditie wandelen die wandelaars die eigenlijk lopers zijn dan met enkele vrienden de 45 kilometer naar daar. Mijn rol bestaat er gewoon in daar op tijd te zijn, een keer over de markt te struinen – kwestie van de laatste modetrends mee te krijgen – en verder wat mee op het terras te hangen. Er zijn ergere dingen in het leven.

Maar nu was het dus met de fiets te doen. Ik had er nog niet heel erg bij stilgestaan, maar Scherpenheuvel, dat zegt op zich natuurlijk al wel iets. Heuvel. Dat is bergop. Ik fiets niet graag bergop. Dat is vermoeiend. Dat idee, alweer! En goed, dat het op een heuvel ligt ja, maar ik wist niet dat er voorafgaand aan die heuvel nog heuveltjes zouden zijn. Heuveltjes ja, want uiteindelijk was er niets bij wat ik niet aankon. En plus! Ik kon zelfs schakelen naar een kleiner blad, en tot mijn verrassing fietst dat dus nog makkelijker naar boven! The sky… inderdaad, maar toch maar niet. Die Ventoux, no f*cking way!

’t Was mooi weer, maar het seizoen in Scherpenheuvel was blijkbaar al wel gedaan. Er was wel wat volk, maar de massa die ik ken van in het voorjaar absoluut niet. Er mag nu ook gefietst worden in het straatje richting Basiliek. Jawel mevrouw met het hondje en de man, dat mag nu inderdaad weer wel!
Die Basiliek overigens… daar kan je je fiets laten wijden. Er zit daar een pastoor 2u in de voormiddag en 2u in de namiddag in een containerke, te wachten op bedevaarders die fiets of auto of dergelijke willen laten wijden. Ja, weet ik veel! Ik had dit nog nooit meegemaakt. Hij zegt dan een gebed, en het volgende moment sta je zowat onder de douche. De ene al wat meer dan de andere, ik was blij dat ik aan de zijkant stond. In het midden was het écht nattigheid troef. ’t Is niet echt mijn cup of tea (het zou ook koude thee zijn dan), maar bon…  Na het obligate kaarsje branden (diegenen die het kunnen gebruiken moeten maar denken dat het voor hen was), gingen we dan aan tafel. Nadat we eerst netjes onze fietsen in een garage geparkeerd hadden, dat was wel supergoed geregeld.
Kip met groenten, perfecte sportvoeding, en een koffie en een cola astemblieft. Ik kon er weer tegen. Dat ik ook nog een fotootje van de abdij wou, dat was wel lastig. Want met klikschoenen over kasseien stappen is wel miserie. Ik ben dus maar op mijn sokken gegaan. Hetzelfde verhaal voor de toiletstop. Met klikschoenen de trap af en op… ik dacht het niet neen! Het leverde mij wel wat vreemde blikken op, maar zo hebben mensen weer iets om over te praten. 😉

De terugweg ging via Averbode en de lekstraat. Die dreef waar de crémekarrekes staan, inderdaad. Jammer voor mij (ik eet al weleens graag een ijsje) reden we vlotjes die karrekes voorbij. De andere terrasjes die we passeerden zaten overal stampensvol, en dus reden we gezwind over de dijken terug huiswaarts. Waar we 110 kilometer later weer veilig aankwamen.

Eigenlijk zou ik nu moeten afsluiten met iets vrooms. Maar ik ben niet zo vroom peinsek. Dus dat laat ik maar zo. Een paar sfeerbeelden, die kunnen gelukkig wel! 😉

 

Open

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd al heel erg into The Scene geweest ben. The Scene, die samen met Frank Boeijen een beetje mijn jeugd, of toch de jaren net erna, getekend hebben. De perfecte soundtrack. Ik zag ze dan ook tig keer live. En dat blijft toch wel plakken.

Vandaag kwam ik toevallig weer langs “Open”. En verdorie… dat is en blijft toch wel een dijk van een song. Zo’n song waar je je helemaal in kan verliezen. Ik toch. Niet alleen in “Open” overigens. Ik kan mij wel herkennen in heel veel van wat The Scene bracht.

Ik heb ook de posters nog. En dat afscheidsconcert van Thé – ik vind het nog altijd erg bijzonder dat ik daar bij kon zijn –  staat ook nog altijd op mijn digibox… Sommige dingen plakken echt aan mijn ribben…

Open start op 1:18:52 ongeveer… voor mij nog steeds met kiekenvel. En met tranen, dat ook.  Sommige dingen kan je ook niet vatten in woorden… die moet je gewoon voelen.

“want er is teveel verlangen, er is te weinig tijd”

 

Take me to your heart

Het weer vraagt erom. Mijn mood ook. Een portie feelgood van thé Rick himself.
O ja!  😉

Are we lovers
or only just friends?
Come tomorrow
will I be lonely again?
When you see me
is it love in your eyes?
what you’re feelin’ deep down inside?

Do you think about me
when I’m far away?
Do you dream about me?
can I find the way
to make you want me
the way that I want you?
‘Cause I think I love you
Could you love me too?
Take me to your heart
Never let me go
If you knew what I’m feeling
You would not say no
Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know
Can you tell me

when you look at me
if you need me
in all honesty?
Because I’m certain
as sure as can be
I’ll make ya happy
eternally…

‘Cause I think about you
when you’re far away
and I dream about you
night and day
Can I make you want me 
the way that I want you
‘Cause I think I love you
Could you love me too?

Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know

Take me to your heart 
Never let me go
For your love, for your love
is all I need to know

 

De oerwoudlook

Ik had daarstraks iets gelezen over een kapseltrend. Jaja, af en toe lees ik die dingen weleens. Vooral als ze in mijn straatje passen natuurlijk.

Deze trend, dé trend van het najaar stond erbij, ging erover dat je haar gewoon niet moet stylen, dat het gewoon aan de lucht mag drogen, wat mousse erin, en dat je dan zo mee bent. Zoiets ongeveer. Ik had direct zoiets van: oew yeah, ik ben méé dit keer! Maar écht hé! Ik doe dat al jaren zo. Haar wassen, kammen (ja, toch wel), iets erin wrijven, en dan zo laten drogen. Bam! Ha! Ik ben in!

Overigens… toevallig ging het laatst nog over looks en zo vanal. We zaten op restaurant, en aan de tafel voor ons was er duidelijk een familiefeestje aan de gang. Ik vermoed de verjaardag van opa. De kleindochters hadden hun looks op elkaar afgestemd. Allemaal blond en glad gestyled. En ook allemaal met een dikke laag make-up op. Maar echt zo van het ‘als ik lach, dan breekt alles’-type. Teveel dus. Ik had het gezien, en besloten van het verder te negeren. En als je dan denkt dat mannen dat niet zien… think again! Want mijn tafelpartner, een man dus, had het duidelijk ook gezien. Jaja, hij had dat allemaal goed bekeken, en hij had er ook een mening over. Eigenlijk kwam het erop neer dat hij het allemaal maar niets vond, al dat gestylde en die make-up. Over de schoenen had hij ook weinig positiefs te melden.

En wat doe je dan, als vrouw zijnde? Inderdaad… even horen wat dan wél zijn goedkeuring kon wegdragen. En toen kwam het: de oerwoudlook, dat was wel beter. Pardon? De oerwoudlook? En wat mocht dat dan wel zijn? Want serieus… ik had er tot op dat moment nog nooit vanzeleven van gehoord! Zélfs die op 1 na beste vriend van mij, Google dus, kon er geen brood van bakken. Hij vindt het niet, hij weet niet wat het is.
Dus ja… ik drong wat aan, en na wat aarzelen kwam er dan uit dat het eigenlijk met mijn haar te maken had. Pardon? Met mijn haar? Ik weet nu uiteraard wel dat ik krullen heb, en dat die krullen hun eigen weg opdraaien. Maar ik had verdrie die dag wél mijn best gedaan om mijn krullen wat te temmen. Tsss.. het werd duidelijk maar matig geapprecieerd! Ik heb overigens maar verstandig niet verder gevraagd naar hoe die oerwoudlook zich dan verder manifesteert, want ik vermoed dat ik dan dingen zou te horen krijgen die ik misschien gewoon niet wil horen. De oerwoudlook. Hahaha…  Het klinkt natuurlijk ook erg complimenteus natuurlijk. Not! Doh!
Mannen, het is en blijft toch wel van een andere wereld zo soms eigenlijk en feitelijk.

Maar… waar ik eigenlijk naartoe wou, zo in het lang en in het breed en nogal uitgesponnen… neen, niet naar het oerwoud, ik hoorde het al iemand denken. Neeneen! Het blijkt nu dat dus IN is, die look. Die warrige bos haar die je zo laat drogen. Ze noemden het wel anders dan oerwoudlook, maar toch, ik herkende het! Alleen kan ik jammer genoeg het betreffende artikeltje niet meer terugvinden. Maar dat is niet erg. Wat telt is dat ik mee ben! Eindelijk! Helemaal! Zomaar in! Damn. Dat ik daar een man voor nodig had om dat te beseffen! 😉

Eigenlijk best wel jammer dat ik geen bucketlist heb, want dan had ik dit al kunnen afstrepen. 😉

I tried

Bosmarathon Buggenhout (de jogging)

Oei… ik had nog een verslagke van de bosmarathon van Buggenhout bij mijn niet-gepubliceerde berichten staan. Geen idee hoe het komt dat ik het niet afgewerkt heb. Bij deze dus nog, een laterblog!

De laatste zondag van september dus. De Bosmarathon van Buggenhout. Met niet alleen een marathon in de aanbieding. Neen, voor elk wat wils: een marathon, een halve marathon, een aflossingsmarathon, en 11,7 kilometer.  Dat laatste, daar ging ik voor. Al was ik daar eigenlijk niet helemaal klaar voor, zo om 10u op een zondagochtend. Het was koud, en mistig! En ik had eigenlijk gewoon last van een ochtendhumeur. Mijn bed leek mij duuzend keer aantrekkelijker dan een loopje van 11,7 kilometer. Pff… wat deed ik daar eigenlijk, zo op een vroege kille zondagochtend?

Nu ja goed… ik was ingeschreven, mijn bed was heel ver weg, en het was dus simpel: lopen stond er op het programma, en lopen werd het. Dik tegen de goesting in het begin, dat ook. De eerste kilometer ging ook wel heel erg snel naar mijn normen. Mijn man liep met mij mee, en zijn tempo ligt normaal gezien stukken hoger dan het mijne. Hij liep met mij mee, omdat hij het voorlopig rustiger aan moet doen in afwachting van een operatie aan de knie. Nu ja, rustiger aan… dat was nadat ik hem teruggefloten had omdat het tempo toch nét iets te hoog lag. Daarna kwam het wel goed. Als is goed relatief. Want ik bleef toch wel wat zeuren (jaja, ik ken mezelf-, net zoals mijn spieren dat deden. Op kilometer 2 had hij er genoeg van, en zei hij dat mijn spieren zich wel zouden zetten eens ze warm genoeg waren. Moraal van het verhaal: eigenlijk had ik dus gewoon moeten opwarmen vooraf.

Vanaf de 3de kilometer liep het inderdaad toch wat gemakkelijker. Ik weet dat uiteindelijk ook wel, dat ik vanaf dan beter ga lopen, maar dat ochtendhumeur blokkeerde toch wel dat gedeelte. Het tempo zat verder ook wel ok. Goed, we waren te snel gestart, maar eenmaal ik warm was, liep het echt wel fijn. Het weer was intussen ook gekeerd. Weg mist, welkom zon. Wat een prachtige dag, en wij mochten lopen, in een mooie bosrijke omgeving. En plat hé mannekes, plat! Hoewel… af en toe was dat plat ook gewoon vals, en dus vals plat. En dat laat zich wel voelen. Ik was onderweg wel wat aan het denken gegaan over mijn snelheid. Loop ik traag omdat ik denk dat ik niet sneller kan? Kan ik wel sneller? Ben ik bang om sneller te lopen omdat ik dan toch wat meer ga afzien? Moet ik uit die comfortzone komen? Want als ik toch die langere afstanden overweeg, moet ik dan ook niet wat aan mijn snelheid gaan werken? Kwestie van niet buiten tijd aan te komen op van die loopjes

22008434_2030797707157049_8190145589704298063_n

Om maar te zeggen: ik houd mezelf wel bezig, zo tijdens een jogging. En terwijl ik mezelf bezig hield, besloot ik om het te testen, en ging het tempo wat omhoog. Hey, ik kon dat best! Ik liep voor de eerste keer ooit enkele kilometers aan minder dan 7 minuten per kilometer! Een overwinning op mezelf! Ook in de laatste 2 kilometer – de zwaarste, want je ziet de sporthal liggen, je weet dat je er bent, maar je bent er eigenlijk toch nog niet want je moet nog een lusje lopen – bleef het tempo hoger dan gewoonlijk. Ik kon er zelfs nog een klein sprintje uitpersen aan de aankomst, en ging gemakkelijk mijn man voorbij! (ok ja, hij liet mij voorgaan, ik weet het 😉 ) Maar het was wel kermis op mijn horloge nadat ik afgedrukt had bij de finish. 3 nieuwe records!  1 op de mijl, 1 op de 5 kilometer en een op de 10 kilometer!

Echt! Ik ben zoooooooooooooo content! Ik kon het, ik deed het! Misschien zit er toch wel meer in dan ik denk? Misschien en als en dan? Tijdens het etentje na het lopen tuinde ik er op een gegeven moment dan ook in. Iets met het grote M-woord. Autch.  Niet concreet, maar wel vaag. En vaag, dat wilt al wel zeggen dat ik er toch al over nadenk. Denken kan nooit kwaad, toch? 😉

In ieder geval: de mooie zonnige dag werd gepast afgesloten in de tuin bij vrienden, onder het genot van een lekker glaasje 43. Of was het toch 34? 😉