Categorie archief: Afvallen

De (kleding)box van Pandora

Aye… de doos van Pandora… die is open. De geest is uit de fles, en van die dingen allemaal. Wat ik nu weer broebel?
Ik zal dat weer eens haarfijn expliqueren zie, want dat doe ik graag. Diegenen die hier al langer meelezen, die kennen het verhaal van mijn gewicht, en vooral dat van mijn gewichtsverlies. Van heel hoog naar wat lager. En dat dat de figuurlijke zweet bloed en tranen gevraagd heeft. Dat de ene dag de andere dag niet is. En met ups en downs. En zo vanal.

Lang verhaal kort, of toch nog eens een poging 😉 : ik had dus ooit-niet-eens-zo-superlang-geleden maat 56. Dat ik momenteel niet in maat 56 moet gaan kleren zoeken, dat is mij duidelijk. Maar toch blijf ik ergens in mijn hoofd blijkbaar dikker dan ik ben. Ik grijp automatisch naar een XXL of naar maat 46, want dat is veilig. Daar pas ik in.

Echter, 2 weken terug wou ik heel graag zo’n playsuit . Die er helaas niet was in maat 46. “Maar probeer dan toch die 44”, werd er geopperd. Ervan overtuigd dat het toch niet zou lukken, probeerde ik het toch. Om vervolgens met stijgende verbazing te merken dat mijn lijf, dat ik quasi altijd gekend heb als te dik en te lomp en nooit ergens in passend, daar gewoon in past. Meer zelfs, het zat (en zit!) eigenlijk supergoed, en het stond mij nog ook. Onwaarschijnlijk.

En het is nog niet gedaan. Want met mijn ‘winkelstages’ deze dagen, kom ik in winkels waar ik nog nooit geweest ben. Of waar ik al wel geweest ben, maar nooit echt naar de kleding durfde te kijken.  Zo ook vorige week. Die knalroze short die een verkoopster aanhad leek mij wel mooi. Maar helaas, niet meer in mijn comfortabele maat 46 beschikbaar. Echter, die dingen bleken nogal groot te tailleren, dus ja… “pas eens een maatje kleiner, Sandra”. Dat maatje kleiner bleek te groot. En dus bestelde ik het maatje nog kleiner, want dat was niet meer op voorraad in de winkel. Volgen jullie nog? Want het is nog niet gedaan! De dag erna vond ik namelijk ook de groene short wel leuk, maar die was niet meer beschikbaar in de maat die ik besteld had in het roze. Maar, werd er geopperd, pas anders die nog kleinere maat, het is stretch, dat gaat waarschijnlijk wel lukken. Ik dus met een klein hartje de paskamer in, en lap! Dat paste! Maat 40, astemblieft! Nu goed, het zijn inderdaad maten die heel ruim tailleren, maar dan nog. Ik groeide gelijk een stukje. Of neen, beter, ik slankte gelijk een stukje af! 😉

En dan moest het beste vandaag nog komen. In een boetiek, waar ik mijn entree vanochtend, nat in het zweet en in fietsbroek en sportshirt maakte. Die entree was een beetje raar, ik geef het toe. Logisch ook dat ik een beetje een rare ‘komt zij hier een hele dag werken’-blik kreeg. 😀  Eens uitgezweet en omgekleed kwam het wel goed, en werd het een fijne en ook leerrijke dag. De verkoopster wees mij tijdens de dag op een jurk waarvan ze dacht dat die mij leuk zou staan. Qua kleur, qua model. En dat mijn maat er nog was, een large. Pardon? Large? XXL, op zijn minst hé! Hoewel ik ervan overtuigd was dat de jurk te klein zou zijn, beet het toch wel.  Ja, tuurlijk beet dat toch. En tuurlijk probeerde ik die jurk. Ze paste. Maar het was wel heel erg raar om mezelf in dergelijke jurk te zien – een stukje korter dan de andere die ik heb, en ook wat gecentreerder – maar de verkoopster had wel gelijk. De jurk zat (en zit 😉 ) mij als gegoten. Ik heb zelfs een taille! Woohoow!
En zo ging het dus maar door. Ik was daar nu toch, en wat persoonlijk advies is wel prettig. En ik had toch kleren nodig, want ik heb afgelopen maanden weer heel veel kleding moeten wegdoen wegens te groot. Mijn kledingkast is dus weer mooi aangevuld, met spullen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou dragen. Voor mij is en blijft het een hele rare gewaarwording, dat ik eigenlijk slanker ben dan ik mezelf zie. Ooit went het misschien wel zeker? Tot die tijd blijf ik mij erover verwonderen en blijf ik erover schrijven.

Morgen moet ik gelukkig in een kinderkledingwinkel gaan helpen. De kans is klein dat er daar iets in mijn maat te vinden is. 😉

hapiness dress.jpeg

De nieuwe job!

Dit gaat zoooo niet goedkomen, met mij en mijn nieuwe job!
Hoezo? En hoe ik dat nu al weet? En dat ik nog maar net begonnen ben? Vandaag dan nog!

Awel ja… ’t is dat ik natuurlijk terug bij een retailer aan de slag ben gegaan. Zelfde soort functie ja, alleen nét iets anders. Nét iets uitdagender denk ik ook, zo na de eerste dag. En ik heb daar wel zin in, in die uitdagingen. Jeuj, en zo vanalles! Het moet nog allemaal een beetje duidelijk worden de komende weken en maanden, maar ik voel mij in ieder geval nu al heel erg welkom. Het lijkt een beetje of het stof van mij afgeblazen is, en ik nu opgeblonken en al elders mag gaan “shinen”. Zei ik ooit al dat enig gevoel voor drama mij toch niet onbekend is? 😉

Het ‘probleem’ situeert zich dan ook anders. Want ik moet dus voor mijn job ‘op stage’, om de winkels te leren kennen. Op zich geen probleem. Tuurlijk niet. Het lijkt mij wel eens boeiend om aan de andere kant te staan. Dat gaat mij helpen bij mijn job binnenkort.

Maar bon ja… sinds ik zo’n beetje afgevallen ben (de dame van de opleidingen bleef het vanochtend maar zeggen: “40 kilo zeg!”), heb ik een chronisch gebrek aan kleding. Ook omdat er nog constant dingen plots te groot lijken te worden, wat een rare gewaarwording blijft. De vorige keer paste het nog mooi, en nu hangt het als een patattenzak aan mijn lijf, dat gevoel.  Dus jah, kleding, en bij uitbreiding schoenen ook, die krijgen de laatste tijd wat meer aandacht. Want er zijn dus ook schoenen die te groot geworden zijn! En die schoenen, daar wringt het hem. Of wrong het hem, vandaag. En ook de komende dagen vast nog. Mijn eerste stage zal namelijk deze week in de schoenenwinkel zijn.

En verdorie zeg! Zag ik daar nu geen fantastisch mooi paar schoenen staan zeg? Aan -70% astemblieft! En ze pasten nog ook! En, nog belangrijker: ik kon er ook mee stappen. En jahaaa, ze hadden hakken. Maar bon ja… wanneer ga ik die dingen weer aandoen? Deze week alvast niet, want om zo door een winkel te hupsen, heb ik denk ik wat comfortabelere schoenen (lees: sneakers) nodig. Ik heb nu dus een deal met mezelf: als die schoenen op het einde van de week er nog steeds staan, dan zijn wij voor elkaar voorbestemd. Dan koop ik ze gewoon! Deze week is dus onder controle. Denk ik. Want die schoenen zullen tegen vrijdag vast wel verkocht zijn. Morgen wordt er daar wel geleverd. Nieuwe spullen. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Toch?

Er is daar echter ook nog volgende week. Volgende week trek ik de stad in, en mag ik in “de boetiekskes” gaan stage lopen. Het gaat van kwaad naar erger gaan vrees ik. Want in die boetiekskes hangt best wel schoon gerief. En het zijn solden. En ik heb toch ook nog wel wat gerief nodig. En hoe plezant zou dat wel niet zijn als ik in die boetiekskes ook iets kan dragen uit dat boetiekske. Allez ja, 1 uitzondering, de winkel met kinderkleding natuurlijk. Maar dan nog kan ik daar wel iets dragen uit een ander winkeltje van de groep. Haaaajaaaaaa!
En misschien wel iets waar die schoenen van hierboven geweldig zouden onder gaan? Ik peins dat ik nu toch een soort van plan heb…

Maar dit is eigenlijk zooooo not me! Dat nieuwe werk, dat maakt het slechtste in mij los. Nu al! 😉 Langs de andere kant: vroegah, als in 40 kilo zwaarder, zou de gedachte aan in een winkel moeten gaan helpen alleen maar paniek veroorzaakt hebben. Paniek, want ik zou mij voelen als een olifant in de porseleinkast. Nu vind ik het eigenlijk wel leuk, en een keer fijn om te doen. Ik kijk er dan ook naar uit.

Aja, en nog iets! Restart… ik heb beslist dat ik er nog maar eens voor ga. Ik ben tot op heden 12kg kwijt, en stabiel… Stabiel, ondanks alle uitspattingen van de laatste weken. Ergens deed ik het tussendoor toch echt wel goed. Maar eerlijk? Ik wil eigenlijk nog een 15-tal kilootjes kwijt, en dan ben ik er, naar mijn gevoel. Vandaag ben ik dus maar eens bij de Restart-coach langs geweest, en het beste nieuws daar was dat – eindelijk – mijn metabolische leeftijd ook aan het zakken is. Ik word dus jonger! Echt! Het rare is dat ik dat gisteren nog vond van mijn foto, dat ik er zo jong uitzag. Even kaderen: mijn smoelenboek profielfoto was intussen al meer dan een jaar oud. En dus verzuchtte ik gisteren tegen een vriendin dat ik eigenlijk een nieuwe profielfoto nodig had. Het was maar een woord… amper een paar minuutjes later had ze haar fototoestel bovengehaald, en moest ik eraan geloven. Dus ja… alles op een hoopje: nieuwe job, nieuwe profielfoto, nieuwe Restart! Nieuwe Sandra? Ik ben er helemaal klaar voor! Laat die tweede helft van 2017 maar komen!

 

Van couch potato naar slowrunner

Ik postte gisteren een blog met mijn nabeschouwing over den Elewijtse Halve. Mijn zoon merkte op dat ook hij nu heel goed zag dat ik heel veel afgevallen ben. Maar dat hem dat er ook niet van weerhouden had om met onnozele commentaar te reageren op de link op Facebook – zijn eigen woorden hé! 😉

Enfin, dat kan en dat mag allemaal… maar daardoor kreeg ik toch weer even een moment van reflectie.

Spot the difference… ik kan het zelf nog altijd niet helemaal bevatten, maar geloof mij maar op mijn woord: dit leven is duuzend keer beter dan het leven van een paar jaar terug, zelfs al was ik toen jonger. Het was tot op heden al een hele reis, maar wel eentje die ontzettend de moeite waard is. Ik kan het iedereen die wat kilootjes kwijt wilt aanraden.

En noteer ook dit: nooit laat ik het nog zover komen. Daarom, ook voor mezelf, een klein overzichtje van mijn ‘reis’ tot nu toe…. ik zit en sta er zelf nog alle dagen van te kijken…

Feestjes

Naar feestjes gaan, dat is tegenwoordig kei-plezant! Want de laatste feestjes waar ik naartoe ging, daar vlogen de complimentjes mij om de oren. En dat is altijd wel plezant. Feit is natuurlijk ook dat een leuke jurk helpt. Die leuke jurk die inderdaad al bijna een jaar in mijn kast hing te hangen met het etiket nog aan, die past nu dus perfect. Maar écht perfect! En dat is wel leuk, dat zo’n jurk dan eindelijk past. En dat je daar ook complimentjes voor krijgt.

Het meest hilarische compliment was wel dat ‘tot voor een paar weken alles nog blubberde bij haar, maar dat het nu allemaal schoon in proportie is’. Veeg mij maar bijeen ja! 😀 😀
Het is ook al wel wat dat ik er ook de humor van inzie nu. Want ook dat is weleens anders geweest! Ha!

Maar persoonlijk, wat voor mij écht het leukste moment was, dat was toen we na zo’n feestje nog wat zaten te drinken buiten en het wat fris werd. Ik had even zitten negeren dat ik best ook wat kou kreeg, maar op de duur moest ik toch toegeven: ik had kou. Ik stond op het punt om mijn truitje in de auto te gaan halen, toen een man – type lang en smal en hip – aanbood om zijn kostuumvest binnen voor mij te gaan halen.

Bon… een beetje halve paniek dus bij mij. Die vest, die ging mij nooit passen! En dan zat ik daar, met zo’n vest half op mijn ene schouder. Wat nu?
Die halve paniek, die bleek half ongegrond. Die vest, die ging perfect over mijn schouders. Maar zou ik proberen ze aan te trekken? In eerste instantie dus niet, want ik was bang om ze stuk te maken. Zo’n vest, dat zou mij toch ook nooit passen? Dat is alleen maar voor slim fit vrouwen weggelegd! Maar bon ja… het triggerde wel. Zou ik, zou ik niet? Op de duur zou ik, en eh… die slim fit van die lange smalle hippe man… die paste! Echt! Serieus! Ik paste daar in! Ik vind dat dus ongelooflijk zoiets!

Weer een ervaring rijker. Ik zeg het nog maar eens: dat slankere leven, dat is toch wel iets! Dat doet ook wel iets met een mens. Rare dingen. Die sky en die limit… we zijn er nog laaaaang niet! Maar die reis naar die sky (terwijl die limit telkens mee opschuift) die is toch al wel dik (pun intended, of wat had je gedacht 😉 ) de moeite waard!

single step.jpg

Restart week #10

Tadaaaaaa! Een op-tijd-blogje, hoe is dat nu mogelijk zeg? Ajaaa, want vandaag was het weer controle-dag. Met een klein hartje weliswaar, want ik had, zoals gezegd in de vorige blogjes, zwaar gefoefeld.

Nu goed… ik heb mij herpakt, en alles bij elkaar ben ik nu toch 11 kilo kwijt. Nee, afgelopen weekend is er niets extra meer afgegaan. Dat had ik ook niet verwacht, met wat sociale dinges op de agenda. Maar plezant was het wel ja. 🙂

Ik vermoed dat de coach intussen ook al wel doorheeft hoe ik een beetje in elkaar zit. En dus koppelde ze er dit keer een uitdaging aan. Hoeveel kilo wil ik kwijt tegen de volgende keer ik bij haar op controle kom? En wanneer wil ik die volgende controle? Wel… simpel, eigenlijk. Ik wil eindelijk die grens van de -40kg halen. En heel graag tegen dat ik mijn laatste week presteer op mijn huidige job. Deadlines, letterlijk zowat. Want inderdaad ja, dat ontslag zit er natuurlijk ook aan te komen. Het zou mooi zijn om te zeggen dat ik tegen dan in totaal 40 kilo kwijt ben. En dat zou moeten te doen zijn. Ik wil dat, ik kan dat. Zeker tegen dan. Nee zeker! En meer ook, als het moet! Maar nu toch maar niet te overmoedig worden. -800 gram per week moet ik verliezen. En zal ik ook verliezen. Reken maar van yes yes yes!

Oh, en intussen… passen al die kleren die ik op de omgekeerde groei gekocht had. Vreemde gewaarwording: zo’n broeksriem, waarin ik hopeloos geprobeerd had om naar een kleiner gaatje te gaan… die draai ik nu anderhalve keer rond mijn middel. Die broek die vorig jaar nog spande, die gaapt nu open zo achteraan. En trek ik op tot onder mijn oksels. Die rok waar ik nét-niet in kon… perfect! Idem voor die jurk. Corrigerend ondergoed, wie heeft dat nu nog nodig zeg? 😉 Ha, en die shorts die ik vorig jaar kocht… zo van het type: 2 keer dezelfde maar wel in een ander kleurtje, jullie kennen mij intussen – die lijken wel een rokje als ik ze aanheb! Best wel grappig! Maar een goede broeksriem, dat is dus écht de investering waard. Want om nu alweer nieuwe kleren te gaan kopen… de mand met te grote kleren is intussen wel weer aardig gevuld. T-shirts waarin ik lijk te verdrinken, het lijkt meer regel dan uitzondering. Nochtans, zo groot kocht ik die dingen toch niet?

Eye-opener vandaag was ook wel dat ik het gevoel heb ‘dat het wel ok is’. Ik ben afgevallen, ik kan weer in een maatje kleiner, ik krijg complimentjes, ik zie er weer wat beter uit, en dus denk ik van: ‘het is wel ok zo’. En dat is het ook, maar het zou nog veel meer ok zijn als ik toch nog meer richting dat gezonde BMI zou gaan. Daarbovenop: elke kilo die ik minder bergop moet sleuren tijdens die geplande halve marathon in augustus, is een kilo gewonnen. En daarom: ja, ik ga door, en ja, het plan blijft: nog zeker 20 kilo te gaan!

En intussen blijf ik ook wandelen, en fietsen (jaja, te weinig, ik weet het 😛 ) , en lopen. Tegenwoordig mag dat zelfs in een zomerse outfit!

2017-05-06 17.32.04.jpg

Restart week #9

Na het dipje van vorige week was het kwestie van te herpakken. Van te Restarten zeg maar. Handig wel, zo’n naam. Multi-inzetbaar.
Alleen is dat herpakken wat lastig als je huis plots middenin een festival-perimeter blijkt te liggen. Een festival waar je dan toch naartoe moet. Om vervolgens niet meer van het terrein af te mogen, “om de buren geen overlast te bezorgen.” Het argument “maar wij zijn de buren” kreeg als droog antwoord “ja, dat weten we”, maar buiten geraakten we evenwel niet meer. Dus ja… slaatjes verkopen ze niet, op zo’n festival. En je moet ook iets drinken natuurlijk…

Nu ja goed… al die dingen, ik weet het, het is not-done in een dieet. Ik zou zeggen “ik zal het nooit meer doen”, maar ik ken mezelf beter dan dat. Die ene rechte lijn naar beneden, die heb ik nog nooit weten te vinden, dus die zal ik nu ook niet vinden.

Maar… en nu komt het goede nieuws: die anderhalve kilo die ik weer bij was, die ben ik intussen weer kwijt. Meer zelfs: kilo nummer 11 is intussen ook verdwenen. Die magische 40 komt nu wel érg dichtbij. Daar ga ik nu dan ook voor. Ojaaa, zeker weten!

Overigens, ik krijg nu af en toe ook wat reacties dat het wel genoeg geweest is. Vorige week vroegen vrienden mij waar ik die kilootjes nog ga halen die ik er nog af wil (20 nog had ik gezegd). Eerlijk: ik vind het een heel leuk compliment, maar ik ben écht nog lang geen licht poppemieke. Niet dat ik dat ooit zal worden – reality check, mijn bouw is daar niet naar – maar toch wil ik het nog even gezegd hebben. Er zijn écht nog kilootjes genoeg, en met 20 kilo minder hangt mijn BMI nog altijd in de categorie ‘overgewicht’.

Ook mijn ouders vroegen gisteren “of ik nu nog niet mager genoeg was”.  Perceptie is alles. Want zoveel jaar terug, toen ik nog 20 kilo minder woog dan ik nu weeg, werd ik naar de dokter gestuurd wegens te dik. Ik snap wel dat het verschil van de Sandra +35kg met de Sandra nu al heel erg groot is, maar de Sandra van -20kg met de Sandra nu, dat is toch ook nog een aanzienlijk verschil.

Dus, echt waar, met de hand op het hart: ik ben echt niet ongezond bezig, de kilootjes die ik er nog af wil zijn verstandige kilootjes, en ik streef heus niet naar een maatje “barbie”. As if, dan zou ik mijn haar nog moeten laten blonderen.

Voila, dit gezegd zijnde… op naar week 10!

small progress

Restart week #8

Ik heb iets met curves. Met van die curves die naar boven gaan, maar evengoed met van die curves die weer naar beneden gaan. Een Gauss-curve zeg maar, want uiteindelijk is en blijft het dezelfde curve. Mijn gewichtscurve. Al zou die van Wiskunde wel trots zijn dat ik die nog ken!

Nu… hoogtes en laagtes, die horen bij mij, vermoed ik.  Ik weet dat eigenlijk wel zeker.
Geen hoogtes zonder laagtes. Het is wat het is zeker?
Dus inderdaad ja: curves die omhoog en omlaag gaan, ik ben van de foefelare aan het doen met mijn Restart-programma. Iets met wat emoties van vorige week én deze week, iets met een dipje, en iets met geen neen kunnen zeggen. Dat ook.

Het resultaat was er ook naar. Anderhalve kilo plus! PLUS! Dat is dus écht de bedoeling niet, het moet naar beneden! Er zijn best nog wel wat kilootjes te gaan, wat kan ik nu met een plus doen?
Bon ja… ik weet het… het is een gevalletje “eigen schuld, dikke bult”. Neem die dikke bult maar letterlijk, ik heb het gevoel dat ik die anderhalve kilo voel zitten. Allez begot… ik weet zo goed wat ik mag en niet mag, ik weet ook zo goed dat als ik mij eraan houd, dat ik afval. Ik weet ook heel goed dat ik het gewoon kan. Waarom doe ik het dan niet gewoon? Neen, doe mij maar een glaasje wijn. Oh, een hapje erbij, gezellig! Hmm, die barbecue-dingen, die zien er ook wel lekker uit. Vertelde ik eigenlijk al van die puntzak frieten na Iron Maiden in Antwerpen? Neen? OK, des te beter, sommige dingen hoeven niet geweten te worden.

Dus auw ja! Vallen doet zeer. Veel zeer. Gelukkig hoef ik niet te blijven liggen. Het zou ook nogal onnozel zijn om te blijven liggen. Ik heb mij dus herpakt, maandag. Oh neen, sorry, ook dat nog. Maandag had ik nog een etentje. Het was dinsdag. Dinsdag ben ik dus nog maar eens ge-Restart. Doemme hé, hoe dwaas kan je zijn. Of hoe dwars. Jaja, ik weet het. Enfin, op naar een betere week. fall down.jpg