Tagarchief: muziek

Nat. En doornat. Wet Wet Wet dus.

Vandaag wandelde ik door de regen. Iets met een algemene vergadering en dat het wat te stom was om voor die 3 kilometer de auto te pakken en ja, ik kon ook wel met de fiets maar dan was ik nog natter geweest. Dat dus.

Enfin. Bon. Zo al wandelende, in de regen, schoot plots Wet Wet Wet door mijn hoofd. Er schoot nog wel meer door mijn hoofd, maar niet alles moet gedeeld worden. Neen, oh, neen… maar dat is ook weer een ander liedje.
Maar Wet Wet Wet dus… en dat ik dringend 4 Weddings & a Funeral moet terugkijken. En hopen dat het nog altijd even grappig en hartverwarmend is dan toen….

Het heeft soms toch iets, zo’n eh… romantisch liedje. 😀
OK… I’ll get me coat… 😉

I feel it in my fingers
I feel it in my toes
Love is all around me
And so the feeling grows
It’s written on the wind
It’s everywhere I go
So if you really love me
Come on and let it show

Advertentie

Can’t find a better man

Dat ik nu al jaren stekezot ben van Pearl Jam, dat is geen geheim. Niet van de extreem harde nummers, wel van de melodieuzere liedjes die ze gemaakt hebben. Nog stekezotter ben ik al jaren van Eddie Vedder. En ja, het ene staat natuurlijk in relatie tot het andere.

Neen, geen rare dingen. Ik hoor de man gewoon graag zingen. Er zit iets in zijn stem waar ik heel erg van hou. En prettige bijkomstigheid: hij ziet er ook goed uit. Dat fandom beperkt zich wel tot maken dat ik erbij ben als hij komt optreden, en af en toe eens een CD opzetten.

Nu schreef de man ook de muziek voor Into The Wild. En laat dat nu een film zijn die een diepe indruk op mij heeft nagelaten. In dit geval geldt trouwens: de film is beter dan het boek. Krakauer heeft het goed bedoeld, maar aan dat boek is geen doorkomen aan. Vind ik. Een leven als dat van Chris McCandless verdient ook een beter eerbetoon dan dat droge boek. Wat dat betreft heeft de film dat wel helemaal goedgemaakt.

En ja, ik weet dat het allemaal voor discussie vatbaar is. Ik weet dat het een geromantiseerd verhaal is. Ik weet dat de jongen onbezonnen de wildernis ingetrokken is, en dat hij naïef dacht dat hij daar wel zou kunnen overleven. Ik weet dat hij meer eten had moeten meenemen. Ik weet dat als hij een kaart had meegenomen, hij had gezien dat hij wat verder wél de rivier had kunnen oversteken.

En toch doet de film iets met mij. De film in combinatie met de muziek dan denk ik. Ik weet niet hoe het komt, maar als ik die muziek hoor, dan bekruipt mij iets onbestemds. Ik word er melancholisch van. En ja… uiteraard stonden de tranen alweer in mijn ogen toen het hoofdpersonage besefte dat hij ging sterven. En dat gevoel, dat blijft dan altijd toch wel een paar dagen hangen.

Mijn dochter bleef dit keer meekijken. Maar zij wilt de film nooit meer zien. Ik snap het wel. Het is geen film met een happy end. De mooie jongen van in het begin van de film, de levendige jongen vol energie van tijdens de film… er blijft op het einde totaal niets van over. Een hoopje ellende. Het is ook een trage film. Maar het is wel een film die je een soort klap in je gezicht geeft. Want het leven moet je elke dag leven. En dat heeft McCandless wel ten volle gedaan, die 2 jaar voorafgaand aan zijn Alaska-avontuur.

Enfin… ik ben er dus weer een paar dagen van onder de voet. Ik blijf weer een paar dagen hangen bij de muziek van Vedder, en bij uitbreiding van wat andere singer-songwriters die dezelfde stemming overbrengen. Het waait wel weer over. Tot ik de film binnenkort nog eens bekijk. Want ja… dit is zo 1 van die films die ik eigenlijk nooit of nooit beu wordt. Binnenkort nog eens kijken?

Don’t come closer or I’ll have to go
Holding me like gravity are places that pull
If ever there was someone to keep me at home
It would be you

En wat heeft de titel ermee te maken zeg je? Wel… she dreams in colors, she dreams in red. Can’t find a better man. 😉

Nog 5 weekjes tot de 33K

Zaterdag. Een druilerige dag. Regen, heel veel regen. Een grijze dag ook. Een beetje in overeenstemming met mijn ‘state of being’. Het heeft wat te maken met de muziek denk ik. De afsluiter van gisterenavond kwam even binnen, net zoals wat “muziekjes” ervoor.

Overigens zijn dit nog altijd de leukste avonden, vind ik persoonlijk, zo van die avonden waarop je oeverloos zit te lullen over die en die muziek, en dat en dat optreden. Wijntje erbij, uiteraard. Van optredens gesproken trouwens, ik moet hoogdringend eens leren van mijn enthousiasme wat te temperen en eerst data en agenda te checken. Ik had bijna een dubbele boeking aan mijn been. Niet dat daar geen oplossing voor zou gevonden zijn, maar bon… beter voorkomen toch maar.

En verder… ik zucht maar even. Ik heb de playlist van gisterenavond terug opgezet, altijd handig als de muziek met je i-Pod afgespeeld wordt, dan heb je track. Want als je de avond zelf nog maar een poging doet om je GSM vast te nemen krijg je al gelijk een ‘neen Sandra, geen Shazam’. Tss. Wat een vertrouwen in mij ook zeg! Alsof ik dat zou doen. Puh! Ik ken best Unheilig wel! En ik weet best ook dat dit van Duran Duran is. Alsof ik dat niet zou weten zeg! Puh nog eens! Al was het alleen maar al voor deze catchy ‘line’…
” And the sun drips down bedding heavy behind
The front of your dress, all shadowy lined
And the droning engine throbs in time
With your beating heart
Sing blue silver “

Nu goed, back to reality. Ik heb mezelf vandaag een dagje rust gegund, morgen is het back to business. Loopbusiness dan. Want morgen moeten er kilometertjes gedaan worden, zodat ik er toch min of meer sta daarzo vandaag over 5 weken! 5 weken nog! Of beter: nog maar 5 weken meer. *bibber bibber*, toch? Want dat is helemaal niet lang meer. 33 kilometertjes staan er dan te wachten, daar in dat mooie wijngebied. Daar waar ik eerst nog dacht van: ik kan nog schakelen naar de 16, ben ik er meer en meer van overtuigd dat ik die 33 gewoon moet doen. Ik ga daar anders dik spijt van krijgen, dat weet ik nu eigenlijk al. Maar voel ik daar niet al een klein stresske opkomen? Nog 5 weken trainen. 4 eigenlijk, want de laatste moet ik toch een beetje mezelf sparen. Nu ja goed, stress is niet nodig, want ik ga er een toeristische uitstap van maken. Er ten volle van genieten. En vooral mezelf niet overlopen en het allemaal op het gemakske doen, en dan komt het vast wel goed. Tuurlijk komt het goed. Nog 5 weken en dan is het van datte. Joehoe! Ik kan niet zeggen dat ik er niet naar uitkijk. 🙂

Intussentijd doe ik nog maar wat van muziekskes beluisteren. Mijn eigen classics dan. Forevermore, iemand? Ja, jij daar? Of toch maar deze? Deze laatste trouwens, die staat nu toch al een hele tijd heel hoog in mijn top 10, het hele album eigenlijk. Er gaat geen week voorbij of ik heb hem wel een keer beluisterd. Zei ik al dat ik nogal vatbaar ben voor stemmingen via muziek? 😉

Moettegijnieopwerchterzittenjong?

” Moettegijnieopwerchterzittenjong? “
Goh. Nadenkertje toch wel. Want ik kreeg de vraag, en dacht toen: ja, Sandra, moettegijnieopwerchterzittenjong?
Enkele dagen geleden kreeg ik ook al de vraag of ik op Werchter zou zijn, om nog een keer af te spreken met vrienden die ik alweer veel te lang niet meer gezien heb. Maar helaas… neen. Ik ga niet naar Werchter.

Beetje bizar misschien, voor de verstokte Werchter-bezoeker die ik was. Was ja, en niet meer ben. Immers… tot voor een paar jaar ging er geen jaar voorbij of ik hing wel op de wei. 4 volle dagen lang. En ja, daar hangen ook een boel geweldige anekdotes aan vast. Zoals die keer toen we die 2 Canadezen tegenkwamen… wat een zwaar weekend was me dat! Enfin, de mannen kwamen voor Pearl Jam (ikke ook, dat trof!), en ontdekten tegelijkertijd het Belgische bier. Nu, zoveel jaar later, heb ik nog altijd sporadisch contact met 1 van hen. Nice, zou mijn dochter zeggen. 😉 Het is ook nice. Niet alle contacten hoeven dagelijks te zijn.

Maar waar ging het dan mis tussen Werchter en mij? Ik weet het niet. Werchter groeide, en ik wou back to basics. Zoiets. Vorig jaar ging ik nog met een vriend omdat Pearl Jam (inderdaad, wie anders) kwam, en ik hem wou overtuigen van de kwaliteiten van PJ als live-groep. Alleen had ik wat onderschat hoe groot Werchter intussen geworden was, daar in dat festivalpark in Werchter. Ik, die daar zoveel uren, zoveel dagen, zoveel nachten had doorgebracht, ik liep verloren. Buiten Pearl Jam, en dan nog, ging het allemaal een beetje aan mij voorbij. Groot-groter-grootst, terwijl ik net terug naar dat kleinschalige aan het gaan was. Concerten van vrij onbekende groepen, of van vergane glorieën in zaaltjes her en der. Maar daarom niet minder fantastisch.

Dit jaar besloot ik dan ook maar wijselijk om het allemaal aan mij te laten voorbij gaan. Een vriend vroeg wel of ik mee wou naar Tool, maar gezien de ervaring van vorig jaar liet ik die beker maar aan mij voorbij gaan. Nu met een beetje spijt in het hart omdat de vrienden waarvan hierboven sprake er ook zullen zijn, maar zij lieten alvast weten dat we binnenkort maar eens een ander optreden moeten inplannen om nog eens afspreken! Waarvan akte!

Dus goh ja… misschien moet ik uiteindelijk toch toegeven dat ik te oud geworden ben om 4 dagen lang op een wei rond te hangen. Ik ben fysiek in een betere conditie dan ‘toen’, en toch lijkt het mij nog meer een uitputtingsslag dan zoveel jaar terug met zoveel kilootjes meer. Zeker met de temperaturen die er momenteel heersen. Want ik weet uiteraard hoe dat is, met temperaturen boven de 30° 4 dagen op een wei hangen.

Beetje jammer voor die paar groepen/zangers/zangeressen die ik nog eens wil (terug) zien. Elbow *zucht* had ik heel graag nog eens gezien, The Cure ook. En verder Angèle, Beirut, Dean Lewis (!), Kylie (jaja, toch wel 😉 ), New Order, Tamino, Tool. Uiteindelijk is dat maar een magere oogst voor 4 dagen, dus maar goed dat ik niet ga. Uit dit lijstje zijn er wel een paar die ik nog weleens in een zaal wil zien. En evengoed komen er vast nog wel wat andere leuke concerten op mijn pad. Intussentijd teer ik nog even door op die paar fantastische concerten van het voorjaar. Want Snow Patrol, Mystery, Glen Hansard, Eddie Vedder, Glen Hansard (jeps, twice 😉 ) , .. jullie waren fantastisch!

De moraal van het verhaal? Ik word oud en moet uiteindelijk toch ook toegeven dat ik niet eeuwig in mijn twenties blijf. 😉 En dan ga ik nu Glen Hansard nog even in mijn oor laten fluisteren…

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Muzieklijstjes…

Vandaag was het ‘werk eens de was/strijk van 4 weken weg’-dag. En daar hoort, uiteraard, een muziekje bij. Dat muziekje, dat kwam er niet 1-2-3, want een klein paniekje werd er eerst wel even gezaaid. Door me, myself & and I, uiteraard. Want ik vond mijn i-Pod niet meer! Echt paniek! Nochtans leg ik hem altijd op dezelfde plaats, maar nu… onvindbaar. Niet te vinden dat ding. Na een halfuur zoeken (zoiets toch, het kan net iets minder geweest zijn 😉 ) besloot ik toch om de strijk maar aan te vatten en muziek te streamen via de telefoon en Spotify.

Toen dochterlief besloot om nog eens naar beneden de komen (honger vermoed ik, dorst kan ook), vroeg ik haar of zij niet wist waar dat ding lag: “Neen mama, en daarbij, dat is met een code, ik kan daar toch niets mee doen”. Uhu, dat weet, ik, en dat is bewust (anders zie ik het ding nooit meer terug 😀 ), maar dat neemt niet weg dat ze misschien toch wist waar hij lag. En ja hoor! Ze vond hem! Op een plaats waar ik zeker al zeker 10 keer gekeken had. Dat ze die dingen nog kleiner maken en nog dunner. Maar eind goed, al goed zeker? En zucht van opluchting, dat toch ook, want ik ben er toch wel aan gehecht, aan dat tiny ding met mijn muziek op.

In ieder geval… de feun ging van de box af, de i-Pod erop. Kwestie van batterij sparen hé mannekes! Want wel dezelfde Spotify-streaming. En dat streek wel lekker weg eigenlijk. Toen Rick Astley de revue passeerde, bedacht ik bij mezelf dat de maker van het lijstje wel heel goede smaak had. Bij Glen Medeiros dacht ik dat er over smaak niet te twisten valt, maar dat het eigenlijk niet stoorde. Een beetje later dacht ik dan weer dat ik het lijstje eens naar mijn i-Pod moest copiëren met de nummers die ik heb, want het was wel gevarieerd, het luisterde lekker weg, en zo zou ik er offline ook van kunnen profiteren (want neeje, ik heb geen betalend abonnement 😉 ). En toen schalde plots Eisbrecher uit de box. Niet dat er wat mis is met Eisbrecher, integendeel, ze zijn fantastisch, maar het was wel vreemd, want het paste niet in het lijstje waarnaar ik dacht dat ik aan het luisteren was…. Dat Rick Astley noch Glen Medeiros daar ook niet in pasten, dat ontging mij op dat moment even. 😉

Awel! Niet dus hé! Want Spotify stond gewoon af, en ik zat gewoon te luisteren naar een lijstje dat ik ooit zelf samengesteld had. Wat wel raar was, want ik had echt Spotify aangelikt, en zelfs nog een reclameboodschap gehoord de eerste minuten. Daarna was er geen reclame meer geweest, waardoor ik ook weer bij mezelve dacht dat zo’n Premium-abo niet echt nodig was, gezien ik toch geen reclame meer gehad had. Bon. Tot zover. Maar niet dus. Hoe komt zo’n i-Pod van Spotify zelf op de opgeslagen lijstjes? Eigenlijk? Feitelijk? Het goede nieuws is echter: daar waar ik altijd twijfelde aan mijn lijstjes, blijken die toch wel meer dan ok te zijn. Inclusief Glen Medeiros ja. Een oorwurm, iemand?

Ikzelf was in ieder geval aangenaam verrast! Toch wel een klein lichtpuntje op zo’n marathonstrijkzondag. 😀 Los daarvan: de was is gedaan, de strijk ook… en de kast is nu eigenlijk te klein. Ik vond al dat ik zo weinig kledingkeuzestress had te afgelopen dagen. 😉

Passing through

“Passing through, passing through.
Sometimes happy, sometimes blue.
Glad that I ran into you.
Tell the people that you saw me passing through”

Hiermee sloot Glen Hansard in het Koninklijk Circus gisteren af, na een passage van goed 2 uur. 2 uur die in een wip voorbij waren. Het was schoon. Het was heeeel schoon. Het was schoon van het soort dat alleen maar een Glen Hansard schoon kan zijn. Echt.

Ik zei het al eerder: verwacht van mij geen recensie, daar ben ik niet goed in. Daar zijn muziekjournalisten tig keer beter in dan ik. Dansende Beren heeft zo een ferme recensie geschreven, ik kan alleen maar zeggen: second that! Behalve het voorprogramma, dat was echt niet mijn ding. Dat van mijn compagnon overigens ook niet, dus ik was niet de enige. 😀

En nu zit ik dus op een soort van roze wolk. Een schone wolk. Zo’n wolk waarop ik wel nog even een weekje door kan zweven. Of langer, dat kan ook.

Goh… en dan moet Eddie Vedder nog komen, zo volgende maand. Muzikaal zijn ’t schoon tijden. 😉
Oja… wat Ed betreft: als er iemand interesse heeft om mee te gaan… still 1 ticket left! (damn, dat klinkt hopeloos! 😉 😀 😀 )

Nieuw in de playlist :)

’t Is weer van datte. Van watte? Van datte… ik ben nog maar eens “gepakt” door een liedje. Al efkes eigenlijk, want ik luister er al meer dan een maand naar. Op 1 of andere manier was het nog niet tot op de blog geraakt. Maar toch, maar toch… geen reden om het alsnog niet te doen.

De Glen dus. Glen Hansard. Jeps, die weer. Hij weet te raken, keer op keer. Volgende maand komt zijn nieuwe CD uit, en dit is al een voorproefje. En de maand daarna mag ik hem nog eens live zien. Ik kan niet zeggen dat ik er niet naar uitkijk eigenlijk. Schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Vorige week ontdekte ik trouwens ook de nieuwe Dream Theater. Dank u Spotify! Nu… ook daaruit had ik al een nummer ontdekt, Untethered Angel, maar toch viel ik dan zo halsoverkop zo vorige week voor nog een ander nummer: Barstool Warrior. Man… schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

Enfin, om maar te zeggen… als je mij mist… ik ben muziekjes aan het luisteren. Want er is weer zooooveel moois te ontdekken!

Nog eens een schoon lieke…

Allejoppa! Valentijn! ik zou kunnen zeggen wat ik er allemaal van denk, maar ik ga dat verstandig niet doen. Neen. Echt niet. In plaats daarvan deel ik gewoon nog eens een schoon liedje. En neen, het is er niet eentje uit de “Openingsdans top 100”, die blijkbaar vandaag weer uitgezonden wordt. Daarover had ik mijn licht ooit al eens laten schijnen. 😉 Een hit overigens, die blogpost. Tenminste, een post die wekelijks toch eens gehit/aangeklikt wordt blijkbaar. Wie oh wie? (’t Is niet dat ik verder een curieuzeneus ben, verre van 😛 😀 )

Neen, het is er eentje uit mijne persoonlijke top 3. Die top 3 die volgens mijn stemming wat kan veranderen. Maar vandaag zit hij erin. Met stip op 1 zelfs. Want zo ben ik dan toch ook weer. Enfin… het is wat het is, en wie de schoen past trekke hem aan. Toch?