Mijn body en ik #boostyourpositivity

“Body” is het 3de thema bij #boostyourpositivity.

Goh, body. Mijn body. Ik heb er eigenlijk niet zo’n geweldige relatie mee. We stappen nochtans samen al bijna 45 jaar door het leven. Maar het waren niet allemaal even gemakkelijke jaren.

Van mijn baby- en kleuterperiode herinner ik mij eigenlijk niets meer. Van de lagere school wel. Want daar begon het al, die relatie met mijn body. Ik werd gepest op weg van en naar school, omdat ik te dik was. Ik werd altijd als laatste gekozen bij de spelletjes bij turnen, omdat ik te dik was. Ik zat op turnles, maar eigenlijk… was ik niet goed genoeg, omdat ik te dik was.

Tegen mijn 12de hadden we dus al een hele troebele relatie, mijn body en ik. Een relatie die er de jaren erop niet echt op verbeterde. Neus en feiten, en ik werd daar veel te veel op gedrukt. Nochtans, had ik toen geweten dat ik ooit nog zowat het dubbele zou gaan wegen, ik zou toen heel erg tevreden geweest zijn met hoe mijn lichaam er dan uit zag. Want nu weet en besef ik: dat was zo erg nog niet, eigenlijk feitelijk. Maar ja, als en dan… daar koop ik nu niets meer voor natuurlijk.

I wish I was as fat

Mijn lichaam, dat droeg ook 2 kinderen. Helaas.. hier geen lyrische zwangerschapsbelevingen, want feit is dat ik gewoon niet graag zwanger was. En na de zwangerschap kwamen er zwangerschapsstriemen – op zich niet eens erg, niemand hoeft die immers te zien – en 2 littekens van de sectio. Want normaal bevallen, dat zat er voor mij niet in.

Enfin goed… kids zijn gezond, meer moet dat niet zijn. Maar met de kids ging ik ook meer thuis zijn, stopte ik met alle beweging, en ging in de zetel hangen. Diegenen die hier al langer lezen, kennen het verhaal wel. En dus werd dat lichaam alsmaar dikker en dikker. Tot het echt vadsig was, en het gewoon zo niet meer verder kon. Nog even, en ze hadden mij kunnen rollen. Het is straf eigenlijk dat ik nooit meer last had van mijn overgewicht dan dikke voeten in de zomer. Geen diabetes, geen cholesterol… niets van dat alles. Kerngezond. Op de kilo’s teveel na dan.

Het verstand komt met de jaren zeggen ze weleens. En als dat verstand met de jaren komt, dan staan er mij nog wel wat heeeeeeel verstandige jaren te wachten.  Want uiteindelijk besefte ik dat het zo echt niet meer verder kon. Net de 40 voorbij, en zo immobiel als iets. En verre van blij met mijn body. Van liefde was allang geen sprake meer, ik haatte mijn lichaam. Ik wou ervan af. Ik wou een lichaam dat niet aankwam van zodra ik maar naar een blokje chocolade keek. Ik wou een sportief lichaam. Ik wou een lichaam waarmee ik ook dingen kon gaan doen, dingen gaan ondernemen. Lange wandelingen maken, leuke fietstochtjes… dergelijke zaken.

Het besef kwam ook dat ik het zelf in de hand had. Als ik niet zou gaan sporten (of bewegen), dan zou mijn lichaam dat ook nooit kunnen. En toen kwam er wat 1 van mijn beste beslissingen ooit geweest is: het inschakelen van een coach om weer te leren bewegen. En ja.. die coach… ik ben nog altijd erg blij met haar. Voor haar geduld met mij (uhu, ik doe de oefeningen altijd wel, maar moet toch altijd wel kunnen pruttelen), voor haar niet-aflatende inspanningen om mij te laten bewegen, voor het zoeken naar oefeningen die ik wél kon, voor haar aanmoedigingen. Ze weet het wel, maar ik wil het toch nog eens extra zeggen: Kristel, dikke merci om mij te brengen naar waar ik nu ben!

the body achieves

Want ja… door dat bewegen ging ik toch ook inzien dat ik moest afvallen. En ging ik ook effectief afvallen. En daardoor weer beter bewegen, en meer bewegen. Waardoor ook het besef kwam: hey, dit lichaam kan best toch wel meer dan wat ik denk dat het kan! Het heeft mij echt wel letterlijk bijna bloed, zweet en tranen gekost (vooral die laatste 2), maar uiteindelijk lukte het mij toch: 5 kilometers aan 1 stuk lopen. Mijn lichaam kon dit! En kan dit nog steeds. Meer zelfs: mijn lichaam kan blijkbaar nog veel meer dan wat ik dacht dat het kon. Intussen loop ik alweer een stuk verder, langer, sneller en beter. Ik geniet er zelfs van. Ik geniet van de kadans van mijn voeten als ik alleen loop, ik geniet van het lopen op zich. En daar ben ik mijn lichaam wel dankbaar voor. Dat het zich, na de verwaarlozing al die jaren, nu zo wonderlijk herpakt heeft. Dat het mee kan met al de dingen die ik nu doe. Dat het gezond is. En dat dat hopelijk zo blijft.

Dus jah, na al die haat-liefde van afgelopen jaren, heb ik nu toch besloten van wat liever te gaan zijn voor mijn body. Want mijn body en ik, wij moeten echt nog wel heel veel jaartjes door dezelfde deur! En dat kunnen we dan maar beter doen in de beste verstandhouding. 😉

Advertenties

6 gedachten over “Mijn body en ik #boostyourpositivity

  1. Anita

    Zo positief, en wat goed dat je lichaam zich zo snel kan herpakken en dat jij het de kans hebt gegeven om zich te herpakken. Ziet die body idd maar een beetje liever want uiteindelijk is het de bedoeling dat jullie nog lang samen zij hé 😉

    Like

  2. pipsesippi

    Mooi Sandra, moge je het een troost weten dat jouw pesters (het waren toch altijd dezelfden), ook op diezelfde weg naar school, mij ooit één keer zodanig in de nieren gestampt hebben dat ik 2 weken bloed heb gepist. De reden hiervoor was dat ik te kleine voeten had en ook steunzolen moest dragen (werd mee gelachen in de turnles). Kijk eens wat er van dat ploegske geworden is? Stuk voor stuk mislukkelingen. Wie laatst lacht….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s