Van die dagen…

Er zijn van die dagen… vandaag was er zo eentje. De hele week denk je dan dat je het goed gedaan hebt, qua eten dan toch, en dan ga je hoopvol op de weegschaal staan. Die fluks een kilootje meer aangeeft dan een paar dagen terug. Hoera! Not! Damn. Hoe kan dit nu? Stiekem weet je best wel dat die paar koekjes van gisteren, samen met die ene – of waren het er toch 2 – pralines in combinatie met dat stuk stokbrood bij de sla echt niet zo lijnvriendelijk zijn. Maar dit negerend heb je het toch best goed gedaan? Of hoe je mond je kan bedriegen en je zelf je ogen in je zakken steekt. Zoiets. Jullie snappen het vast wel. 😀

Het feit dat ik momenteel niet kan gaan lopen helpt natuurlijk ook niet. Ik voel mij – nog steeds, en ik vrees dat dat niet zal weggaan – lastig omdat dat lopen niet gaat. O ja, er zijn alternatieven. En ik zou dat weleens gaan doen, die alternatieven. De theorie is beter dan de praktijk. In de praktijk heb ik gewoon geen zin om in een zaal met kunstlicht op een toestel te gaan staan. Ik wil lucht. Ik wil licht. Ik wil natuur. Ik ben dus maar gaan wandelen. Niet aan het tempo van vorige week, want dat deed de scheenbenen ook geen goed. Maar gewoon, goed doorgestapt. En dat ging best wel ok. 8 kilometer toch weer in de benen, inclusief licht, lucht, natuur en muziek. Maar het heeft natuurlijk niet dezelfde intensiteit als lopen. Nooit gedacht dat ik het zo zou missen. De goesting is er echt wel, maar mijn verstand blijft zeggen dat ik écht beter nu nog even wacht met lopen.

Dus ja… prut is het, prut blijft het. Dat, in combinatie met mijn gewicht en zowat dingen die ik niet onder controle heb, maakt dat de moraal niet altijd even geweldig is.

Die moraal, die kan dus stukken beter. Een vriendin stuurde mij vorige week een foto van een paar jaar terug. Ze was die tegengekomen, en vond dat ik zoals ik nu ben veel beter ben. Ik kan niet anders dan haar gelijk geven. Qua reality check kan deze ook weer even tellen. Daarom dus nog even die mental note aan mezelf: niet vergeten waar je vandaan komt! Zelfs al pas ik niet altijd in de kleren die ik graag wil, zelfs al loopt het momenteel niet zoals ik zou willen dat het loopt, zelfs al wil de weegschaal niet naar beneden. Ooit was het allemaal veel erger. Ooit kon ik gewoon in niets in. Ooit woog ik veel en veel meer. Ooit kon ik niet eens een paar honderd meter stappen zonder naar adem te happen. En die ooit, die is verleden tijd. Echt voltooid verleden tijd.
Misschien vergeet ik dat binnenkort weer voor even, maar vandaag weer even neus op de feiten, want het is nodig. Dit was ik, dit ben ik. Zo is het. Morgen ga ik dus maar weer een stuk stappen. Muziek in de oren, en gewoon gaan. Daarom dus!

 

 

Advertenties

2 gedachten over “Van die dagen…

  1. Peter De Groof

    Dag Sandra, ik wens je héél veel sterkte … Niet kunnen lopen, ik weet ongeveer hoe dat voelt 🙂 Mbt gewicht: dat is geen gemakkelijke hé, want op dat vlak is het leven niet eerlijk : één keertje zondigen wordt harder afgestraft dan een hele dag discipline 😦 ! Maar een heel warme proficiat voor de weg die je hebt afgelegd !!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s