Tagarchief: pijn

Tadaa! Een sportblessure!

Allez bon… weer meer dan een week verder, en nog altijd pijn, pijn in mijn heup. Of ter hoogte van mijn heup. Dus heb ik maar van moed en samengeraapt gedaan, en ik ben naar de dokter geweest.

Waar ik ook voor vreesde, “iets” aan mijn heup, dat blijkt niet zo te zijn. Alles zit nog goed in elkaar, en zit ook heel stabiel. Ik heb wat anders. Ik heb begot ergens onderweg een échte sportoverbelastingsblessure opgeraapt in mijn lies. Zie nu… van patattenzak naar sportoverbelasting. Het is eens wat anders!

En het is ook niet iets wat niet kan opgelost worden. OK ja… 4 weken niet lopen, da’s niet niks. Huil, jank, ween, bleit. Zoiets. Maar fietsen mag, als het geen pijn doet (en dat doet het niet), zolang ik niet met een mountainbike zanderige heuvels ga afhossen. As if! 😀
En zwemmen mag ook. Al is dat natuurlijk weer een psychologische drempel over. In badpak, in een zwembad. Neuh, laat nog maar een kilo of 20 zitten zou ‘k zo denken!

Maar goed… vanaf donderdag ga ik dus naar de kine. Want dan zou het iets sneller moeten herstellen. Ik ben benieuwd.

En misschien moet ik mij toch maar de aankoop van een koersvelooke overwegen? Hoewel… diene bijhorende tenue… daarvoor is het ook nog een kilooke of 20 te vroeg! 😉
En zo is het altijd iets zeker?

Waar is mijn schema, dat ik in afwachting al wat aan die six-pack ga werken! Nee zeker! 😉

Advertentie

Bootcamp, de voorlaatste

Oew, ik ben toch zo’n kieken!

Gisteren was het het voorlaatste bootcamp van dit voorjaar. Ik dacht van: pies of keek! Ik had echter beter moeten weten. Want ja.. als de ladder er ligt bij de opwarming, dan belooft dat wat voor de rest van het bootcamp! Echt, serieus!

Na de opwarming volgden de buikspieren. Het is dat ik deze week nog riep dat ik wat aan die blubberbuik moest doen, dus ik kon me niet onbetuigd laten. Ik ging ervoor! Uhu. Aha. Vandaag trouwens auw. En oei.
Daarna kwamen de obligate planken, squats en lunges (op de trappen trouwens, dubbel zo zwaar) én ook het op de trappen naar boven hupsen/springen. Maar… wél iets wat ik vroeger niet kon. Nu wel. Het blijft een zware oefening, maar het feit dat ik het nu kan en niet meer op elke trede moet twijfelen wat ik nu moet doen, dat is zo’n geweldige boost! Oefening baart echt waar kunst. Ik zou het ‘toen’ ook niet geloofd hebben, maar nu doe ik het gewoon. Jump! Jump! Again!

Bon.. daarna mochten we 3 keer de trappen des doods (jaja, die!) op en en af. Eerst traag, daarna eerst snel, halverwege even traag, en daarna snel, en tenslotte de 3de keer tegen snel tempo. Vroeger (en vroeger is nog niets zo lang geleden) was  ik al dood geweest halverwege de 2de keer. Nu ging mijn hartslag wel hoger de 3 keren, maar ‘kakte’ ik niet in op het laatste stuk. Er is dus nog altijd progressie. Jeuj!

Dit keer was het dus geen bootcamp gericht op conditie, maar wel op kracht. Want o ja, vergis je niet… die armspieren, die kwamen zeker ook aan bod. Evenals al die andere spieren waar ik nog nooit van gehoord heb maar die nu wel pijn doen.

Bon… daarna twijfelde ik. Of ik zou de jogging in Machelen meedoen diezelfde namiddag, of ik liep in het bos nog een stukje. Gezien ik toch al bezweet was, en de optie 2 keer douchen mij zo onnozel leek, koos ik voor het tweede. Het plan was nog 2 à 3 kilometer lopen. Van bij de start voelde ik het al: het zou lastig worden. Ademhaling, spieren… maar uiteindelijk, ergens rond die  3 kilometer, vond ik mijn 2de adem, ging het lopen een beetje vanzelf, en werden het er toch 5. Had iemand mij dat vorig jaar gezegd, dat ik na een uur bootcamp nog iets meer dan 5 kilometer zou gaan lopen, ik had die persoon naar het zothuis doorverwezen. Echt! Nu doe ik het, en ik vind het gewoon leuk. Echt waar. Die 10 minuten om het lopen gewend te worden daargelaten. Eens ik die door ben, vind ik het lopen geweldig. Is er nog iemand trouwens die de eerste 10 minuten joggen/hardlopen zo zwaar vind? Het is dat ik weet dat het daarna leuker wordt, maar het blijft dan toch echt wel even doorbijten!

Vroeger zou ik dan de dag erna met de beentjes omhoog gaan zitten zijn. Ajaaaa.. spierpijn, gisteren teveel gedaan, nu rust verdiend. Ja… kuiten zeer, buikspieren zeer… Vandaag dacht ik echter: misschien moet ik maar wat gaan loslopen? Het was maar een ideetje. Echter, nadat ik dochterlief afgezet had aan het Vrijbroekpark in Mechelen, waar het superdruk was, dacht ik van: waarom ook niet? Ik was eigenlijk nog nooit in het Vrijbroekpark geweest, maar omdat het zo druk was, leek het mij een leuk idee om wat verder te parkeren en daarna een stukje in dat park te gaan lopen.

Manlief gemobiliseerd, auto een kilometer verder geparkeerd, en wij van daaruit – al joggend, uiteraard – richting Vrijbroekpark. Daar de bordjes gevolgd – verkeerd lopen was geen optie – en uiteindelijk uitgekomen op 5 kilometer. Ik geef toe, niet aan sneltempo, maar ik heb ze wél gelopen!

Maar daar waar ik gedacht (gehoopt) had mijn stijve spieren daarmee de middenvinger te tonen, kwam ik toch bedrogen uit. Bon.. ik heb dus spierpijn. Nog altijd. Kuiten, buikspieren… ze zijn er. Ik heb ze. Ik voel ze. Allemaal winst, toch?
Dat kieken… dat is dus relatief. Toch? *knipoog*

Overigens… ik wil even benadrukken… dat bootcamp, ik schrijf er misschien over alsof het niks is, maar ik haal er wel heel veel winst uit. 2 jaar terug kon ik echt absoluut niets. Ik was via-via in contact gekomen met Kristel (dé coach 😉 ), en verwachtte er verder helemaal niet zoveel van.
Ik wil toch echt wel even het belang van die coach benadrukken. Ik kon niets. Ik was ik, absoluut onsportief, en had mezelf neergelegd bij een passief leven.

Echter… met heel veel geduld (weet Kristel, dat ik jou hiervoor eeuwig dankbaar ga zijn) wist de coach toch ergens de wegwijzers te vinden om mij de weg te tonen naar dat wat mogelijk was. En het onmogelijke gebeurde, echt waar: ik leerde hoe ik 5 volledige kilometers kon lopen, daar waar ik het vroeger al lastig had met 100 meter stappen. No joke. En nu is de sky de limit. Ik weet dat ik niet moet verwachten dat ik een marathon ga lopen op 3 uur tijd, maar ik weet wél dat ik met kleine stapjes mijn limieten kan verleggen. Eerst was dat het half uur lopen, daarna de 5 kilometer. Nu ik die uiteindelijk in de benen heb, ga ik voor de 7 kilometer. Babystapjes voor de ene, reuzenstappen voor mij.

En ik weet dat ik dat te danken heb aan de oefeningen die ik leerde op het bootcamp, en op de trainingssessies – zelfs al waren die maar een halfuurtje – met de coach!

Dat laatste bootcamp, volgende week: we gaan ervoor! En aan al diegenen die nog twijfelen: gewoon doen. Echt waar! De winst, die zien jullie wel op termijn! 🙂

Loopmiserie

Lap! Het is weer van dat!

Ik vermoedde het dinsdag al, maar de miserie gisteren en vandaag bevestigde het: mijn scheenbenen doen weer lastig. En dat op amper 1 maand van mijn persoonlijke uitdaging.

Ja, persoonlijke uitdaging. Want madam vond joggings in eigen land niet interessant genoeg, en dus schreef madam zich in voor de 5 km voorafgaand aan de GP van Bern. Niet zomaar ondoordacht eigenlijk. Ik was toch al in Bern, want de vriendjes lopen daar de 10 mijl, en dat was natuurlijk ook een uitstekende gelegenheid om mezelf even te bewijzen. Uiteindelijk kan ik dat nu wel, 5 km aan 1 stuk lopen. Weliswaar aan een verschroeiend laag tempo, maar toch… ik loop ze wél!

Dus ja, daar ben ik nu voor aan het trainen. Vooral sinds ik het profiel van de omloop zag. Ik dacht dat er 1 helling inzat, die richting aankomst, maar er zitten er begot 2 in! Dus ik train op hellingen, ik train op bergop lopen, en ja, ook op bergaf lopen. Want hoe makkelijk het ook lijkt, bergaf lopen is eigenlijk niet zo gemakkelijk. Ik vrees dat de schokken van het neerkomen (ja, ik ben natuurlijk ook nog altijd te zwaar) mijn scheenbenen net iets te zwaar belasten. Terwijl bergaf lopen qua ademhaling wel zo prettig is. Het gaat vooruit, terwijl je niet zo naar adem moet happen.

Vandaag was het bijgevolg zo’n dag waarop ik toch maar eens verstandig moest zijn, en de loopsloefkes niet mocht aantrekken. Of toch wel, maar dan onder een jeans. En dat vraagt om commentaar van de loopvriendjes:

– Ga jij in je jeans lopen?
– Lopen? Nee… ik stop er gewoon mee!
– Hoe stoppen? Je vindt dat je genoeg getraind bent?
– Neen neen, ik stop gewoon met lopen
– Niet zeveren hé!

Om maar te zeggen: de loopvriendjes geloven mij dus al gewoon niet meer als ik zeg dat ik niet loop. Maar vandaag was het effectief zo. Ik heb mijn loopsloefkes aangedaan om een stuk te gaan wandelen. Gewoon, ik en mijn iPod. Stappen, verstand op nul, en proberen niet te denken aan al die mensen die wél aan het lopen waren. Al was dat wel heel erg moeilijk. Ik heb toch de neiging om net die routes te nemen waar mensen op lopen. En ja, het was ook gewoon schitterend weer, dus er waren ook heel veel mensen aan het lopen.

Maar daarom had ik dus mijn iPod mee. Om mijn gedachten van dat lopen af te zetten. Om mijn gedachten op iets anders te zetten dan lopen. En ja, dat lukte. Alter Bridge hielp, ik pikte onderweg Coldplay mee, de jonge Bono stapte even met mij mee, en uiteraard zaten Eddie Vedder en de zijnen ook tussen mijn oren.

Al blijft het wel lastig, niet-lopen op wat een trainingsdag is. Ik heb me na mijn wandeling dus ook nog maar even naast de atletiekpiste gezet, muziek nog steeds in mijn oren, om even na te mijmeren. Daarna vond ik het wel gerechtvaardigd om aan de wijn te gaan…

Dit gezegd zijnde drink ik er nog eentje, terwijl het coldpack nog maar eens op mijn scheenbenen ligt… dubbelzucht… nog 1 maand! 1 maand!