Tagarchief: natuur

I can(‘t)

Die loopvriendjes… ik weet het niet goed hoor. Jaja, ik zie ze graag. Allemaal. Peinsek. Al ben ik er wel een beetje van aan het terugkomen. Want ze willen allemaal zooooo graag voor mij aan de finish zijn. Of ze pikken mijn idee en willen op een terras gaan zitten. Van die dingen zo allemaal.

En intussen vraag ik mij dan af waar ik mij in hemelsnaam in gestort heb. Daarstraks nog in de kleedkamer, bij dames die al jaaaaaaaaaaaaaren lopen, hoorde ik nog dat hun langste afstand 21 kilometer is. Die heb ik nog niet eens gedaan, neehee, bibi gaat direct voor de 26.

Soms denk ik van: ok, ik ga die kilometertjes de baas kunnen. Het is al zoals iemand mij ook zei: het parcours en de omgeving gaan mij een boost geven. Ik heb ook al even gecheckt. Alle 5 kilometer is er een bevoorrading. Ik kan dus van bevoorrading naar bevoorrading huppelen (as if 😉 ). Telkens 5 kilometer. 5 kilometer, dat kan ik. Dat maal 5, en ik ben bijna aan de aankomst.
Goed… andere denkwijze: 17 kilometer is mijn langste afstand ooit. Nog 4 erbij, en ik heb mijn halve marathon. Dat zou moeten lukken. Die laatste 5 kilometer zullen redelijk zware kilometers worden, dat weet ik nu al, maar mijn loopmaatje – die helaas gekwetst is en niet de volledige afstand kan meedoen –  zou mij tegen dan tegemoet komen, zodat ze met mij die laatste kilometertjes kan meelopen. De laatste kilometertjes zijn ook gewoon bergaf, dat helpt natuurlijk ook.

Uiteraard denk ik ook nog altijd in doemscenario’s. Wat als het mij toch niet lukt? Wat als mijn benen toch besluiten om in pap te transformeren en niet meer meewillen? Wat als, en wat als, en wat als? Ik wéét het gewoon niet.

Toen ik een paar jaar terug absoluut wou leren hardlopen, wou ik gewoon 5 kilometer kunnen doen. Dat kostte mij al moeite genoeg. Die 5 kilometer, dat leek mij toen zoiets magisch. En toen liep ik ze. Niet altijd even gemakkelijk in het begin, maar kijk… ik hield vol, en op een dag liep ik ook 6 kilometer. En 10 kilometer. Met die 10 kilometer kwam hetzelfde verhaal: soms liepen ze makkelijk, andere keren lukte het gewoon totaal niet.

Momenteel loop ik die 10 kilometer best gemakkelijk, en heb ik het lastig met die 16 kilometer. Dus ergens heb ik het gevoel dat die 26 kilometer misschien toch iets te vroeg komt. Dat ik er niet helemaal klaar voor ben.

Langs de andere kant: wanneer ga ik er wél klaar voor zijn? Ik was ook niet klaar voor die 5 kilometer in Bern. En ik was net zomin klaar voor de trail van 16 kilometer in Altenahr vorig jaar. Overigens, die trail van goed 3 weken terug in de Ardennen, ook 16 kilometer, die ging mij al stukken beter af. Dus ja… er is wel progressie. Het lijkt allemaal op dit moment iets makkelijker te gaan dan vroeger.

Maar dat het ooit gemakkelijk wordt, dat is een illusie, daar ben ik inderdaad al achter. Nu ja goed… ik sta ervoor, ik ga er dan ook maar voor. 26 kilometer. Op mijn tempo. En iedereen die voor mij aan de aankomst is: het is jullie gegund! Maar zet daar toch maar al iets fris klaar om te drinken, want ik zal het nodig hebben dan! 😉

I can

 

Wolkjes

Soms… heel soms, zou je de tijd willen stilzetten. Omdat het moment zo mooi is, omdat alles op dat moment helemaal perfect is. Helaas werkt het niet zo. Gelukkig is er de muziek om bij na te genieten, en zijn er ook foto’s. Al vangen die foto’s niet altijd het moment. Maar ze geven wel een vage indruk. Het is net zoals met de wolken: soms zijn ze er, in al hun pracht, en dan zijn ze er weer niet meer. Maar ook als ze er niet zijn kan de lucht mooi zijn. Al heeft de lucht mét wolkjes toch net dat tikje meer.

 

 

 

 

Pluk de dag… zo’n beetje

Ik heb een probleem. Een beetje zo. Een mentaliteitsprobleem zeg maar. Allez ja, vind ik toch zelf.

Momenteel ben ik dus thuis. Werkloos, officieel. Voor 2 weken toch. En dat was een eigen keuze. Want ik zou wat rust nodig hebben na dat collectief ontslag, en alles even op een rij moeten zetten vooraleer in in die nieuwe job spring. Dus ja, ik zag mezelf al, vooraf: genietend van het thuis zijn, genietend van het niets-moeten, genietend van die zee aan vrije tijd, genietend van wat extra beweging, genietend van het leven gewoon, quoi.

De realiteit, die is even anders. Want nu ik toch thuis ben, kan ik evengoed met de auto naar de garage. Of de belastingen (laten) invullen.  Moest de garage ook eens niet in orde gezet worden? En moesten er daar ook niet wat kastjes geïnstalleerd worden? En wat met die berg aan was? En oh ja… er moet nog wat eetbaars voorzien worden voor vanavond. En prut… het is gewoon veel te heet voor die extra beweging, ik was woensdag, na die dag garage opruimen en kastjes sleuren helemaal gaar.

Bon, u raadt het al… van echt genieten (op Eddie Vedder maandagavond na dan, ik zit nog altijd op dat wolkje, en ja, het is nogal aan de rozige kant 😀 . Vertelde ik eigenlijk al dat ik nu eindelijk “I am mine” live heb mogen horen? Maar dat het een ander nummer was dat veel harder binnenkwam dan dat? Neen? Dan zal ik dat misschien nog een keertje moeten doen denk ik. Want uiteraard heb ik wat tranen uit mijn ogen moeten vegen. Omstandigheden en vanal. Ik ben ook zo’n watje, soms. Een watje op een wolkje. 😉 ) kwam er nog niet veel in huis. Teveel ‘moetjes’. Moetjes van mezelf.

Dus ja, dat moet (ja, dat moet, alweer) anders. Ik heb nog 1 week “werkloos” zijn te gaan. En daarna heb ik dat ook weer gehad. Ik ben uiteraard niet echt werkloos, want ik heb al mooie vooruitzichten. Maar die extra vrije tijd, die had ik toch even anders ingecalculeerd. Ik zag mezelf al flaneren over leuke markten (dat ik eigenlijk helemaal niet graag naar de markt ga is een detail, laat staan dat ik zou weten hoe ik dat moet doen, dat flaneren), ik zag mezelf al ’s ochtends ergens op een leuk terrasje een ontbijt nuttigen (dat ik eerst na het opstaan wat tijd nodig heb om wakker te worden was ik selectief vergeten), ik zag mezelf zelfs al ergens in een leuke stad wat gaan shoppen (dat ik eigenlijk niet zo graag in een stad ben én dat ik ook niet graag shop… enfin, u snapt het intussen wel).

Volgende week ga ik dat dus anders doen. Ja, de auto moet nog eens terug naar de garage, maar dit keer gaat de fiets mee zodat ik geen 3u moet zitten chambreren in een bloedhete hangar. Voor de rest heb ik weinig plannen. Al die dingen hierboven, die zijn van de lijst geschrapt wegens toch niets voor mij. In plaats daarvan heb ik geen lijst. Ik ga gewoon de dag plukken. Een hele week lang. Allez ja, en mijne fiets een keer poetsen misschien, kwestie van dat die op dat nieuwe werk in dat nieuwe gebouw niet teveel uit de toon gaat vallen. Maar, dat is enkel als er terug meer water mag gebruikt worden, want anders kan het niet. Sterker, mag het zelfs gewoon niet. En die duurloop van 2,5u die zou ik ook heel graag doen volgende week, als het wat frisser is. Want binnen 5 weken zo ongeveer wachten die 26 kilometer in de Harz. Stilaan begin ik mij wel af te vragen waar ik aan begonnen ben… stress!

Bon, ik ga eerst maar eens starten, met dat plukken van die dag. Oeps… zie ik daar nu onder dat venstertablet een stofnet hangen? Eerst even de stofzuiger nemen …. maar daarna! En dan! Maar echt hé!

NLw0511_9

 

Lenteavond

Soms heeft een mens niet veel nodig. Een mooie lenteavond, een vogeltje dat zingt, een reiger die overvliegt, iets lekker om te drinken, wat mijmeringen. En muziek, dat uiteraard ook. Want sommige mijmeringen zijn nu eenmaal niet te vangen in een foto, of in een blog….   al zijn ze wel Estupendo…

touching your perfect face
I fall into you
as our love fills the reaches of space
I dive into you

Een mijlpaal!

Ik dacht: ik pik hem maar even, Jeroen.  😉

Maar ik heb dus echt een mijlpaal gelopen! Ik heb zelfs 10 keer een mijlpaal gelopen, voor het eerst in mijn hele leven! Nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen! 16 kilometer begot! Zelfs iets meer, want ik moest 2u10 lopen, en op 16 kilometer had ik dus nog wat tijd over. 17 kilometer zijn het bijgevolg geworden.

Ik ben helemaal megatrots! Ook omdat ik mezelf heb kunnen intomen. Ik heb me aan het opgelegde tempo kunnen houden, en daardoor is mijn hartslag ook redelijk goed onder controle gebleven. Het liep echt vlotjes, na die 17 kilometer had ik niet het gevoel dat het op was. Maar schema is schema, dus ik ben verstandig gestopt (goed hé coach! 😉 )
Ik heb trouwens de tips van de heren Peter en Michiel meegenomen. Ik heb wat meer lusjes gelopen, en daardoor ook wat meer kunnen drinken uit de drinkbus die ik aan onze brievenbus had klaargezet. Mede daardoor liep het ook zo vlotjes denk ik. Dank heren!

Op naar de volgende duurloop, en ook: op naar de Harz! Dat gaat daar goed komen, op die halve marathon + 5 kilometer! Hoop ik! 😉

Bon, dit moet zowat de kortste blog uit mijn bloghistorie zijn, maar ik moest het even kwijt. 17 kilometer zeg!

10 mijl.JPG

Waterprobleem

Wisselend bewolkt met kans op enkele buien. Dat was het weerbericht van vandaag. Het zag er echter stralend weer uit.

Dat is tot mijn was ophing en een plaatselijke bui de pret kwam verstoren. Uiteraard ook net toen ik op het punt stond om te gaan lopen. Anderhalf uur, dat was het plan. En helaas alleen, omdat mijn loopmaatje gekwetst blijkt. Jammer, maar alleen zou het vast ook wel lukken. Overigens, het rondje wat ik hier loop, dat is een rustig rondje wat ik ook graag alleen loop. Geen ‘troubles’ wat dat betreft.

Uiteindelijk vertrok ik dan toch maar. De buienradar kwakkelde nogal, dus ik kon er niet erg op voortgaan. Vooruit met de geit dan maar, en als het nog zou regenen, dan regende het maar. Er stond best ook een stevige wind, maar als ik er even goed over nadacht, dan had ik dan meewind op het tweede deel van mijn rondje. Ik vermoedde alleen dat ik wat te snel gestart was. Maar mijn hartslag was onder controle, dus ik besloot om het los te laten en gewoon op het gevoel te lopen.

Een gevoel dat op een gegeven moment ook zei dat het écht wel warm was. Een gevoel dat ook zei dat ik dorst begon te krijgen. Aye, niet goed. Ik was nog maar halfweg, vandaag stond er anderhalf uur op de planning, ik moest nog zeker 45 minuten lopen. Wat nu? De weg met de meeste schaduw dan maar. Weg van de dijk en het water, helaas, en tussen de huizen op straat. Misschien kon ik even een glas water scoren bij vrienden? Ik was daar nu toch vlakbij. Helaas, ze waren niet thuis. Door dus maar, de kortste weg naar huis. Even snel 2 glazen water, en twijfel. Wat zou ik doen? Stoppen? Ik was nu toch thuis. Of doorgaan? Want als ik het nu niet liep, dan moet ik het komende week toch doen. En komende week moet ik eigenlijk meer dan 2u lopen. OK… doorgaan dan maar. Evengoed, wel in een schaduwrijke omgeving. En traag, dat ook. Want die hartslag, die ging nu toch echt wel door het dak. Het water drinken had wel geholpen, want het liep allemaal toch weer veel gemakkelijker.

Een halfuurtje was ook zo om, mission accomplished dus. Anderhalf uur gelopen, net geen 12 kilometer. En ja, ik weet het… ‘net geen’. Ik had naar dat ronde getal van die 12 moeten gaan, maar langs de andere kant: als de coach anderhalf uur zegt, dan is dat ook anderhalf uur en geen 1u40 ofzo. Ik ken mezelf. Schema is schema, volgende week mag het weer langer.

Alleen zal ik toch eens over dat drinkprobleem moeten gaan nadenken. Als ik duurlopen doe van langer dan een uur, dan zal ik toch water moeten meenemen. Of onderweg (laten) voorzien. ’t Zal weer gene simpele worden, om het juiste systeem te vinden… tips, van de vrouwvriendelijke soort, iemand?

dorst-13609.jpg

Onveiligheidsgevoel

Ik was nu nog eens aan het nadenken over dat looprondje van donderdag, en waar mijn gevoel van teleurstelling/verdriet nu eigenlijk precies vandaan kwam. Jaja, ik denk teveel, en zo af en toe blijven de dingen wat te lang hangen ook. Aai neuw!
Maar ik heb het wel gevonden, wat mij nu precies niet lekker zat.

Het zit hem namelijk zo: vroeger (als in amper 2 jaar terug) liep ik ook altijd alleen, maar toen liep ik minder ver. En dus deed ik rondjes Finse Piste. 1300 meter per rondje. Echter, met dat het lopen, en het langere lopen, mij alsmaar beter afgaat, zijn die rondjes Finse Piste te beperkend. Alleen rondjes lopen, dat is saai. In gezelschap (op dinsdag bijvoorbeeld) gaat dat in no time voorbij, maar alleen lijkt dat lang te duren. Terwijl ook dat kwestie van perceptie is, want uiteindelijk loop ik daar niet minder traag dan op een langer rondje.

Dus ja, dan wil je uitbreken. Uitbreken van die piste, en dan ga je een langere toer lopen. Een langere toer, ook omdat je dan onderweg geen excuus hebt om te stoppen, want je moet nog terug geraken. En zie, daar wringt het hem dus. In die langere toer. Want afgelopen donderdag kwam ik onderweg, een eerste keer in een bos en een tweede keer in een parkje, een groepje hangjongeren tegen. En hoewel ik altijd roep geen vooroordelen te hebben, gingen daar toch mijn vooroordelen met mijn gevoel in de clinch. Lees: ik was angstig. Angstig om daar te passeren, angstig om langs die groepjes te lopen. Het eerste groepje viel dan nog mee, die zaten/hingen op een bank, ik moest er gewoon passeren. Het tweede groepje, die waren al met wat meer. Stuk of 15 denk ik, en die stonden gewoon overal. Op de straat, op het paadje ernaast… ik moest daar dus gewoon los door. En dat was even bijten, blik op oneindig, en toch doorlopen. Er gebeurde overigens verder niets, dat wil ik toch even benadrukken. Maar toch, ik was bang.

Een paar weken geleden liep ik zo ook in een bos, en toen slenterden er ook wat jongeren in de laan waar ik aan het lopen was. 2 meisjes en 1 jongen. Jaar of 18-20 denk ik. En hij vond het toen wel nodig om tegen die meisjes een opmerking over mij te maken. Weliswaar niet in het Nederlands, dus ik verstond niet wat er gezegd werd, maar de boodschap was mij wel duidelijk. Zeker gezien er plots 3 paar ogen naar mij keken en er hardop gelachen werd. Uitgelachen zeg maar. Dat voel je, dat merk je. Ik was daar net bergop aan het lopen en dacht het stukje verder te stappen. Maar omdat ik zelf zo boos werd, deed ik het niet, en liep ik toch naar boven. Evenwel… erg leuk was het niet.

Op datzelfde rondje, een beetje verder, kwam ik weer 2 jongeren tegen die mij bekeken alsof ik van een andere planeet kwam. “Fuck, toch wéér niet”, was mijn eerste gedachte. Ik voelde eigenlijk de tranen al prikken, want dit was meer dan ik op dat moment kon hebben. Echter, 1 van de jongens stak zijn duimen op, en moedigde mij aan. En dat gaf mij weer moed voor mijn resterende kilometertjes.

Dus ja, ik weet dat niet altijd alles is wat het lijkt. Ik weet ook best wel dat er niets zal gebeuren. Ik ben eigenlijk ook niet van het bange type. Enkele weken terug heeft mijn man mij nog moeten tegenhouden, want toen was ik zinnens om in het donker een rondje rond de vijver te doen. Ik vermoed ook dat ik banger ben voor opmerkingen onderweg, dan dat er effectief iets zou gebeuren. Want ik weet meer dan goed genoeg hoe kwetsend sommige opmerkingen kunnen zijn. En toch is het dat wat in mijn hoofd zat donderdag. Dat veilig aankomen, en dat er eigenlijk niemand was die dat nog checkte, of die eenzame loper die nog onderweg is ook toegekomen is. Maar – ik benadruk – dit is volledig mijn eigen gevoel. En ook dit gaat weer over. Want dat doet het altijd.

Enfin, het is mooi weer. Hoog tijd om wat anders te gaan doen en de muizenissen uit mijn hoofd te verjagen. Even flow, thoughts arrive like butterflies. Het blijft accuraat! 😉