Tagarchief: hygiëne

Een beetje competitie doet niemand kwaad

Ha! En dan is de dag daar dat manlief, die met de scooter naar het werk rijdt, in panne valt met diezelfde scooter.

Probleem. We hebben maar 1 wagen. Niet dat ik alle dagen met de wagen naar het werk rijd, want daar waar het kan ga ik met de fiets. Er zijn echter wél dagen waarop ik de wagen nodig heb. Op maandag bijvoorbeeld, als ik eerst op de weegschaal ga bij de coach en dan pas naar het werk doorrijd. Dus ja, we hadden een beetje een logistiek probleem. Een logistiek probleem in die zin dat hij het niet echt zag zitten om met de fiets naar het werk te rijden. Iets met zware fysieke arbeid en daarna benen die te moe zijn om te fietsen. Lang verhaal kort: hij wou een elektrische fiets kopen.

Maar ja, nood breekt wet, die elektrische fiets is er (nog?) niet, en de scooter is stuk. Deze week moest hij dus wel met de gewone fiets richting werk. En zie, daar was dan plots Strava die mij te hulp schoot. Strava ja. Want maandagavond zat ik zo eens te kijken naar wat hij zoal bij elkaar gefietst had op bepaalde Strava-segmenten. Wij moeten namelijk dezelfde richting uit voor het werk, zij het dan dat hij anderhalve kilometer verder moet. En wat bleek? Ik stond nog altijd hoger gerangschikt dan hij. OK, het verschil was amper een seconde, maar het was wél een seconde. Een seconde die ik sneller dan hij gefietst had. Ha!

En dat, dat kon blijkbaar niet. Zag ik dinsdag, toen hij helemaal bezweet toekwam van zijn ritje naar huis. Ik vermoedde al dat hij als gek getrapt had om mij eraf te rijden. Hij ontkende, maar ik zag best wel dat die ontkenning met een grote voldane grijns gepaard ging. En dat horloge synchroniseren? Neen, nog niet. Hij wou eerst vandaag nog eens fietsen, om daarna te gaan vergelijken.

Ik was het eigenlijk al een beetje vergeten. Iets met vandaag gaan shoppen met de kids en veel geld opdoen, en daardoor geraken andere zaken op de achtergrond natuurlijk. Tot hij plots toch, met een grote grijns, vroeg ‘of ik nu al een keer op Strava gekeken had?’ Hij keek er nogal zelfvoldaan bij.  Het hield hem dus toch bezig blijkbaar.  Ik dus kijken op Strava. Het competitiebeestje in mij had al een beetje stress, want wat als? Maar wat bleek? De stress was niet nodig.  We staan gelijk, op dit moment. We zijn dus even snel op dat bepaalde segment. Ik moet, kan en zal daar dus dringend iets aan moeten doen. Los daarvan heb ik hem nog altijd naar huis gereden op een paar andere segmenten. Hij reed bijvoorbeeld inderdaad wel 32km/u op de Zennedijk, maar ik deed op diezelfde Zennedijk over dezelfde afstand lekker toch 34km/u. Idem voor nog een ander segment. Close, maar hij haalde het toch nét niet!

Kwestie van motivatie kan dat wel tellen. Hij pruttelde al dat hij nog maar net begonnen is, en dat hij mij er nog wel zal afrijden. Een beetje competitie doet dus totaal geen kwaad hier. En die elektrische fiets… daar wordt plots niet meer over gesproken. 😉

strava segments

Advertenties

Chaos

Iets dat aan me vreet
Op mij getatoeërd
Het antwoord op mijn vraag
Blijft in alle talen vaag

Uit ‘Tunnels’, van Bazart inderdaad. Al had chaos ook wel gepast. Want zo voelt het in mijn hoofd en in heel mijn lijf momenteel. Chaos. Ik ben ermee opgestaan, ik ga er vast ook weer mee slapen. Het zal zijn tijd ook duren.

Ja, tuurlijk weet ik wat het is. Een beetje een samenloop van wat dingen. Dingen waarvan ik sommige niet aan mezelf durf toe te geven. Gevalletje ontkenning. Ik ben er goed in, in ontkennen. Misschien ook iets dat ik maar niet meer moet doen, er is geen reden toe.
Maar goed, soms is het niet anders. Soms is mijn hoofd wat het is. Een hoofd dat toch meer dat gevoel volgt dan ik zelf zou willen. Maar ik heb niets te willen, want het wordt voor mij bepaald. Niet door mijn hoofd, want het blijft voelen zoals het voelt.

Volgen jullie nog? Want ikzelf eigenlijk al lang niet meer. Ook weer zoiets. Dat typt er maar wat op los, en weet niet eens zelf wat ze aan het typen is. Dit is al de derde blogpost die ik start vandaag, maar ik krijg niet echt iets afgewerkt. Allemaal onvolledige verhalen. Er was er al eentje over Restart, en het falen gisteren met de wijn. Wijn ja. Ik had het karakter even niet meer om “neen” te zeggen. Ik was echt toe aan een glas wijn. En aan 2 glazen ook. Ik zal het wel uitleggen bij de coach, morgen. Overigens, kleine update: mijn lichaam vertikt het momenteel ook om af te vallen, ondanks het feit dat ik – op die paar glazen wijn van gisteren na – afgelopen week mijn eetplan foutloos gevolgd heb. Alle redenen waren goed om aan de wijn te gaan eigenlijk. Het werd in ieder geval een heel leuke avond in heel fijn gezelschap. En laat, dat ook. Time flies when you’re having fun peinsek.

wijn

Ik was ook al begonnen aan een verslag over de Brabant Wallon in Beauvechain van gisteren. Bij nader inzien denk ik dat ik er niet zoveel over te vertellen heb, behalve dan dat het nat tot op het vel en heel modderig was. Modder tot aan mijn knieën, van het soort dat er onder een koude douche niet zo goed afwast.
Blijkbaar zag ik er ook “opgezwollen” uit, al vermoed ik dat het “vriendje” (tussen aanhalingstekens ja, wie zegt dat nu tegen een vrouw? Aja, hij dus! pffff ) welke dat zei eerder “opgesmeten” bedoelde. Ook net wat ik nodig had, inderdaad. Gelukkig paste mijn nieuwe T-shirt wel. Maat large, astemblieft! Aha! En schoon, dat ook. Ik ben er in ieder geval heel erg blij mee! Het mag ook een klein beetje meezitten, zo af en toe. 😉

Cancellara-shirt

 

Benen scheren

Potdekke, nu heb ik een ontdekking gedaan!

Even schetsen: in de winter doe ik niet aan benen scheren, tenzij het niet anders kan. Lees: tenzij ik plan een rok aan te doen. Die ik overigens eigenlijk nooit draag, dus: in de winter doe ik niet aan benen scheren.
Maar ja, laatst viel het mij op dat het toch echt wel te gortig werd. Toen ik bijgevolg een keertje riep “dat ik in het haar op mijn benen bijna vlechtjes kon maken”, kreeg ik wat rare blikken. Misschien had ik dat ook niet moeten roepen op kantoor, en misschien overdrijf ik het ook allemaal, maar uiteindelijk… het is wat het is, toch??

Intussen is de lente begonnen, en in de lente kan ik toch niet met een lange broek lopen? Plus, die lange broek, die werd te groot, dus dat was weer een gedoe om die broek tijdens het lopen te houden waar ze moet zijn (boven, en niet beneden), en dus ja… die benen, die moesten er maar eens aan geloven, want dan kon ik terug in mijn capribroek lopen.

Maar serieus: dat benen scheren, wat een gedoe! Gedoe met scheerschuim c.q. -gel en scheermesjes. En doe ik dat dan in de douche (o hellep, het schuim spoelt eraf!), of aan de lavabo? En gaat die lavabo dan niet op de duur verstoppen van al dat scheerschuim? En oeps… valt daar nu geen klodder schuim op de grond? Ik zei het al: gedoe!
En toen zag ik in de Trekpleister in Nederland dé oplossing liggen: scheermesjes met geïntegreerde scheergelkussentjes (mijn tong draait al in de knoop als ik alleen al dénk aan hoe ik dat moet uitgesproken krijgen). Overigens, Trekpleister, ik blijf het een rare naam vinden voor een drogisterij. Het zou mij een betere naam voor een café lijken: “Ik ga naar den Trekpleister hé!” Maar bon, ik wijk weer af. Dat is ook een afwijking vrees ik.

Dus: die scheermesjes met scheergelkussentjes, geïntegreerd hé, die zijn schitterend! Gewoon mee de douche onder, benen nat, en al dat haar glijdt er in no time af! Geen gedoe met aparte scheergel of -schuim, niks. Het enige probleem is dat ik af en toe weleens een stukje oversla, maar hey… no problemo: dan doen we het toch gewoon oepternief?

De benen, die mogen dus weer gezien worden. Nu nog een oplossing vinden voor die aftekening van de loopbroek en -sokken, en ik kan gezwind de zomer in.