Tagarchief: festival

Moettegijnieopwerchterzittenjong?

” Moettegijnieopwerchterzittenjong? “
Goh. Nadenkertje toch wel. Want ik kreeg de vraag, en dacht toen: ja, Sandra, moettegijnieopwerchterzittenjong?
Enkele dagen geleden kreeg ik ook al de vraag of ik op Werchter zou zijn, om nog een keer af te spreken met vrienden die ik alweer veel te lang niet meer gezien heb. Maar helaas… neen. Ik ga niet naar Werchter.

Beetje bizar misschien, voor de verstokte Werchter-bezoeker die ik was. Was ja, en niet meer ben. Immers… tot voor een paar jaar ging er geen jaar voorbij of ik hing wel op de wei. 4 volle dagen lang. En ja, daar hangen ook een boel geweldige anekdotes aan vast. Zoals die keer toen we die 2 Canadezen tegenkwamen… wat een zwaar weekend was me dat! Enfin, de mannen kwamen voor Pearl Jam (ikke ook, dat trof!), en ontdekten tegelijkertijd het Belgische bier. Nu, zoveel jaar later, heb ik nog altijd sporadisch contact met 1 van hen. Nice, zou mijn dochter zeggen. 😉 Het is ook nice. Niet alle contacten hoeven dagelijks te zijn.

Maar waar ging het dan mis tussen Werchter en mij? Ik weet het niet. Werchter groeide, en ik wou back to basics. Zoiets. Vorig jaar ging ik nog met een vriend omdat Pearl Jam (inderdaad, wie anders) kwam, en ik hem wou overtuigen van de kwaliteiten van PJ als live-groep. Alleen had ik wat onderschat hoe groot Werchter intussen geworden was, daar in dat festivalpark in Werchter. Ik, die daar zoveel uren, zoveel dagen, zoveel nachten had doorgebracht, ik liep verloren. Buiten Pearl Jam, en dan nog, ging het allemaal een beetje aan mij voorbij. Groot-groter-grootst, terwijl ik net terug naar dat kleinschalige aan het gaan was. Concerten van vrij onbekende groepen, of van vergane glorieën in zaaltjes her en der. Maar daarom niet minder fantastisch.

Dit jaar besloot ik dan ook maar wijselijk om het allemaal aan mij te laten voorbij gaan. Een vriend vroeg wel of ik mee wou naar Tool, maar gezien de ervaring van vorig jaar liet ik die beker maar aan mij voorbij gaan. Nu met een beetje spijt in het hart omdat de vrienden waarvan hierboven sprake er ook zullen zijn, maar zij lieten alvast weten dat we binnenkort maar eens een ander optreden moeten inplannen om nog eens afspreken! Waarvan akte!

Dus goh ja… misschien moet ik uiteindelijk toch toegeven dat ik te oud geworden ben om 4 dagen lang op een wei rond te hangen. Ik ben fysiek in een betere conditie dan ‘toen’, en toch lijkt het mij nog meer een uitputtingsslag dan zoveel jaar terug met zoveel kilootjes meer. Zeker met de temperaturen die er momenteel heersen. Want ik weet uiteraard hoe dat is, met temperaturen boven de 30° 4 dagen op een wei hangen.

Beetje jammer voor die paar groepen/zangers/zangeressen die ik nog eens wil (terug) zien. Elbow *zucht* had ik heel graag nog eens gezien, The Cure ook. En verder Angèle, Beirut, Dean Lewis (!), Kylie (jaja, toch wel 😉 ), New Order, Tamino, Tool. Uiteindelijk is dat maar een magere oogst voor 4 dagen, dus maar goed dat ik niet ga. Uit dit lijstje zijn er wel een paar die ik nog weleens in een zaal wil zien. En evengoed komen er vast nog wel wat andere leuke concerten op mijn pad. Intussentijd teer ik nog even door op die paar fantastische concerten van het voorjaar. Want Snow Patrol, Mystery, Glen Hansard, Eddie Vedder, Glen Hansard (jeps, twice 😉 ) , .. jullie waren fantastisch!

De moraal van het verhaal? Ik word oud en moet uiteindelijk toch ook toegeven dat ik niet eeuwig in mijn twenties blijf. 😉 En dan ga ik nu Glen Hansard nog even in mijn oor laten fluisteren…

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Advertentie

The shoulder-zone

Vrijdagavond. Na een hectische dag op het werk (bomen water geven, plantensprinkler verzetten tussen de kruiden, waterslangen oprollen, vorken, lepels en borden tellen, een auto afwassen én toch ook nog een paar mails beantwoorden – hey… it’s a hell of a job but someone’s got to do it… 😉 ) zet ik mij – na het boodschappen doen – in de zetel.

Ik scroll wat rond, verneem dat Eddie Vedder terug bij stem is (een kleine wooohooow en joehoe en zo vanal is hier wel op zijn plaats!), lees hier en daar wat, en kom dan terecht bij de Carpool-karaoke van James Cordon. Die Carpool-karaoke, die leerde dochterlief mij ooit kennen. Want ik moest en zou van haar kijken naar de aflevering met Justin Bieber. En daarna ook die met One Direction. En ik geef toe, er zitten geweldige afleveringen tussen. Ik bleef dus kijken. Intussen hebben al heel wat artiesten aan die Carpool-karaoke meegedaan. George Michael (snif) was ooit de eerste, maar ook Elton John, Stevie Wonder, Michelle Obama, Bruno Mars, Chris Martin kwamen al in de karaoke-wagen terecht… enfin, het is een lange lijst intussen. Google of Youtube het maar een keer mocht je het niet kennen.

De laatste Carpool-karaoke is er eentje met Paul McCartney, in Liverpool. Nu kent quasi iedereen de ex-Beatle wel.  En ook bijna iedereen kent wel wat liedjes van The Beatles. Zo ook ik. Fan? Neen, maar ik kan het wel appreciëren. Appreciëren? Understatement, want ik was dus redelijk ondersteboven van dat filmke. Ik vind het ongelooflijk dat na zoveel tijd de man nog altijd zo populair is. En na het bekijken van de hele karaoke, inclusief het optreden in de pub, snap ik denk ik ook waarom. Ik ben dus gelijk wat Beatles-nummertjes gaan beluisteren. Ik kén dat ook gewoon, en kan zowat alles los meezingen. Held, echt!

Daarna ging ik weer terug naar de Carpool-karaoke. Want mensen die lol hebben in een auto, dat is gewoon plezant. Had ik de aflevering met Bruno Mars eerder gezien, ik was begot vorige week gaan kijken, daarzo in Werchter.

En zo al zappend van het ene naar het andere kwam ik ook wat dingen tegen van Tom Cruise. Ze mogen nu zeggen van die man wat ze willen, maar ik vind dat hij dus écht wel humor heeft, om aan al die onnozeliteiten mee te doen:D . Misschien is het ook gewoon mijn jeugd die mij bij mijn beoordeling parten speelt, kan allemaal best. Maakt mij verder ook niet uit eigenlijk.

Maar goed, lang (karaoke)-verhaal kort, want ik moet hoognodig ook eens gaan slapen. Iets met een Brallon lopen morgenochtend wegens voetbal morgennamiddag. Alleen ben ik nu zo opgeladen dat ik nog altijd in the shoulder-zone ben… check het filmke, vanaf 7:40 zo ongeveer … deed mij denken aan de yogales van afgelopen week, ik voelde mij toen een beetje zoals James zich hier voelt… #veegmijmaarbijelkaar #slappelach

my mind is like.jpg

Een nieuwe CD!

Gisteren had ik het over een #Top-CD en een #Topnummer.

Mensen die mij een beetje kennen, weten al dat dat over Snow Patrol ging. Snow Patrol heeft een nieuw album uit, en dat moest ik hebben-hebben-hebben!

Gezien ik, dankzij een opgespaard verjaardagscadeautje, nog een leuk tegoed had bij Amazon, had ik het album al een maand geleden besteld. Het zou geleverd worden op de vrijdag dat het album uitkwam. Teut. Niet dus. Het werd wel verstuurd die dag, maar niet geleverd. Bummer. Grote bummer. Zo’n teleurstelling. Ook op maandag werd het niet geleverd. Toen ik de link checkte, werd er zelfs melding gemaakt van de mogelijkheid tot een week vertraging, en dat als ik mijn pakketje nog niet had op 5 juni, ik terug contact moest opnemen. 5 juni! Dat was toen nog 10 dagen! TIEN! Pffff… Waarom doe ik een voorbestelling als ik nog langer moet wachten dan mensen die het gewoon in de winkel gaan kopen? Ik bedoel maar…

Enfin.. de soep wordt niet zo heet gegeten als ze opgediend wordt, en op dinsdag werd de CD dan eindelijk toch geleverd! Yes! Het album werd dadelijk op de i-Pod ingelezen, kwestie van op het werk wat muzikale ondersteuning te hebben, en aan een mede-Snow Patrol-liefhebber meldde ik dat ik een nieuwe CD had. Waarop hij vroeg of er misschien een astronaut op de cover stond? Jeps, hij had het album al. Al 3 (DRIE) dagen! Tss… echt! Ik doe nooit meer een voorbestelling.

Maar goed… de CD zelf maakte wel heel erg veel goed. Ik heb hem al een paar keer beluisterd (mwoah, understatements, doe ik daar eigenlijk nog aan? 😉 ), en bon ja… er zat daar plots weer een nummer bij dat al van bij de eerste beluistering mijn keel helemaal dichtkneep. En wat deden die tranen daar weer? ’t is dus weer van datte. Snow Patrol heeft (alweer) een nummer gemaakt dat mij raakt. Zelfs als ik het her- en her- en herbeluister. Net nog.. want ja, voor ik iets op de blog gooi, moet ik dat wel bekijken en beluisteren. Lang leve de zakdoeken.

Het blijft heel erg jammer dat ze op Werchter op vrijdag komen. Want ik had al een ticket voor zaterdag. Pearl Jam hé, ook zo’n zwakke plek. Maar ik snap ook wel dat er geen 2 headliners op 1 dag kunnen staan. En hoe graag ik Pearl Jam ook hoor… ze zullen met iets heel straf moeten komen op hun nieuwe album om dit te overtreffen… Al zal het PJ-optreden op zich wel top zijn, dat vertrouwen heb ik er wel in. 🙂 (en toeval, dat bestaat ook niet vermoed ik, want na Snow Patrol gaat YouTube nu naadloos over naar Sirens van PJ. 🙂 )

So you’ve fallen in love
So you’ve fallen apart

What if it hurts like hell
Then it’ll hurt like hell
Come on over, come on over here
I’m in the ruins too
I know the wreckage so well
Come on over, come on over here

 

I had a dream!

Ik heb gedroomd. Nog eens ja. Of nog steeds, dakkanook. Maar deze keer azooooooo schoooooon! Echt! En jaja, ik weet dat dromen niet echt zijn, en dat ze ook geen betekenis hebben, enzovoort enzoverder, maar toch… in mijn beleving was het toch efkes heel écht! En och… laat ons gewoon afspreken dat dromen eigenlijk gewoon echt zijn, in een soort van andere dimensie. Toch? 😛

Ik droomde dat we naar Rock Werchter waren. Op zich niet zo verwonderlijk, want we hebben tickets, en dan nog tickets voor de zaterdag. Want dan komt Pearl Jam. Rock Werchter, dat is binnen minder dan 100 dagen (dat weet ik omdat ze dat zelf kwamen melden op de smoelenboek), maar in mijn droom was het al zover. We waren goed op tijd, geen idee hoe dat kwam, maar in ieder geval: er moest nog ontbeten worden. De mannen van Pearl Jam besloten om dat ontbijt op te vrolijken met een lieke, en na het ontbijt gewoon mee aan te schuiven en mee te ontbijten.

En en en mannekes… den Eddie, die schoof aan aan onze tafel! Maar écht hé! En wat ne schone mens is dat, vanbinnen dan bedoel ik hé. Hij mag natuurlijk langs den buitenkant ook gezien worden, maar vanbinnen… zo schuun! Klappen met alleman, ervoor zorgen dat iedereen genoeg koffie had… een ontbijt met een gouden randje! Alleen kon ik op een of andere mysterieuze wijze geen Engels meer praten, en probeerde ik constant in het Frans een klappeke te doen. Echt, raar. Denken dat je Engels spreekt, en er komen Franse klanken uit!

Daarna was het afwachten tot het echte optreden. We stonden vooraan – aja, we waren goed op tijd daar, dus we zijn blijven staan waar we stonden, daar zo vanvoor, al werden de picknickbanken waarop we ontbeten hadden wel weggehaald  – maar stillekesaan werden we door de mensenmassa toch wat naar de achtergrond gedrukt. En gezien mijn kleine gestalte… inderdaad, zag ik weer niks meer.

Maar toen werd ik gered. Net toen ik op het punt stond om beleefd op de mens voor mij zijn schouders te tikken en te vragen een beetje opzij te gaan.  Het is overigens niet de eerste keer dat ik gered word tijdens een optreden, want van die grote mannen, die hebben nogal eens de neiging om voor de kleintjes te gaan staan. Iemand duwde die man opzij, ging op zijn plaats staan, trok mij naar voor, en bam: toen stond ik zowat voor den Eddie. Hij herkende mij van bij het ontbijt, en gooide in de groep dat het not-done was om de kleintjes zo te vertrappelen in de massa. Aha! Eat this zeg! Nem! Ook nog!

Enfin, de wekker kwam als altijd roet in het eten strooien, anders zat ik nu vast met een pintje ergens op de wei na te genieten van wat vast weer een geweldig concert was. Het mooie aan deze droom is dat het allemaal nog moet komen. Niet noodzakelijk zoals ik het gedroomd heb, maar als het concert gewoon even fantastisch was als in mijn droom, dan ben ik al een geweldig gelukkig mens! Veel heb ik daar ook niet voor nodig, kweetet. 😉

Om af te sluiten… iets van Pearl Jam, uiteraard. Ze hebben een nieuwe single uit, maar tot hiertoe ben ik daar nog niet zo hevig fan van. Het is wachten op de full-CD, hopelijk staan daar toch wat andere dingen op. In tussentijd vind ik deze wel mooi om de tijd te doden…
Eddie Vedder covers Tom Petty’s ‘Room at the top of the world’. Ogen dicht, en genieten! Of neen, houd die ogen toch maar open. 😉

I wish I could feel you tonight, little one
You’re so far away
I wanna reach out and touch your heart
Yeah like they do in those things on TV, I love you
Please love me, I’m not so bad
And I love you so

I got a room at the top of the world tonight

 

Do you have to let it linger?

En daar gaat er dan weer eentje. Dolores O’Riordan, frontvrouw van de Cranberries. Nu, het is niet dat ik grote fan ben of was van de groep, maar ik zag ze uiteraard weleens live. De laatste keer nog geen 2 jaar terug op een klein festivalletje waar ik met een vriend was.

Maar wat het zo dichtbij maakt, is haar leeftijd. 46. Begot! Dat was ik tot een maand terug ook nog. Dus ja.. te jong. Alweer eentje.

And I’m in so deep
You know I’m such a fool for you
You got me wrapped around your finger, uh-huh-huh
Do you have to let it linger?
Do you have to, do you have to
Do you have to let it linger?
And I’m in so deep
You know I’m such a fool for you
You got me wrapped around your finger, uh-huh-huh
Do you have to let it linger?
Do you have to, do you have to
Do you have to let it linger?

I need you

Ik kwam vanavond per toeval nog eens langs The Scabs. Goh.. nostalgie. Die “Royalty in Excile”, die heb ik echt kapot gedraaid. Ik heb hem vanavond nog eens beluisterd, ik blijf ‘m goed vinden. Ik ga er nog wat in blijven hangen deze week denk ik. 🙂

you could’ve noticed
by the way that I was tryin’ to catch your eyes
you could have known it
‘cause I tried to start a conversation twice
I was really excited when you turned around and laughed at me
a silly smile and I didn’t know what to say

I need you, baby, I need you
I wanna have a talk with you
baby it’s so true

we didn’t notice
that we talked and laughed until the morning light
you didn’t show it
you were waiting all the time to hold me tight
I’m really excited, I wanna come home and live with you
but I’m really tired and I got no place to go

Chris Cornell…

Ik zag eerst niet goed wat ik las, deze voormiddag. Toen dacht ik nog even dat het een slechte en heel late 1-aprilgrap was. Maar dat was het niet. Chris Cornell, de Cornellevogel himself ja, is overleden. Amper 52. Hij stapte zelf uit het leven.

Ik zei het eerder al: jeugdhelden, die horen niet dood te gaan. Toch niet zo jong. Een foto van Chris Cornell heeft jaren op kantoor recht voor mij gehangen. Tot een snoodaard van een collega besloot dat het genoeg geweest was en de Chris verving door een natuurfoto. Alsof ik dat niet zou merken zeg! 😉
Vandaag hebben we echter de kalender maar terug naar de kaaklijn van en naar Chris Cornell zelf gedraaid. Dood, begot. Ik blijf het onvoorstelbaar vinden. Doet mij er overigens aan denken dat ik op mijn voorlaatste dag de Chris in mijn verhuisdoosje moet steken. Hij gaat mee! Ik zie wel wat ik ermee doe op een volgende werkplek! 😉

Ik ben overigens niet de grote Soundgarden-kenner, maar ik kan het wel appreciëren. Uiteraard. En gelukkig kan ik dit keer wél zeggen dat ik hem ooit live zag.
Neemt niet weg dat ik vooral zijn solo- en akoestisch (cover)werk heel erg weet te appreciëren. Die cover van Michael Jackson’s Billie Jean…

En ja, Soundgarden staat voor het iets hardere werk, met wat metalinvloeden. En toch – surprise surprise – is het het zachtere werk wat mij meer aanspreekt. Luister maar… Black Hole Sun, akoestisch. Oh boy, zo breekbaar mooi. Wat die man met zijn stem kon! Overigens… de video-kwaliteit, is prut, maar het gaat over de audio.

En ja… ik kan er niet tussenuit. Cornell en Vedder. Samen. In Temple of the Dog. Nog altijd in mijn top 10. Hunger Strike was een hit, maar deze is momenteel zoveel passender. Say hello 2 Heaven. Oorspronkelijk geschreven voor Andrew Wood, de zanger van Mother Love Bone, die bezweek aan een overdosis heroïne.

Het is overigens heel raar om te beseffen dat van die hele grunge, de muziek waar ik begin jaren ’90 zoveel aan had, niet zoveel meer overblijft.  Oh ironie, dat ik nog maar eergisteren Plush van Stone Temple Pilots op de blog gooide.  Scott Weiland is er ook al een poosje niet meer. Van de 5 ‘grote’ grunge-bands, zijn nu 4 leadzangers dood. Weg.

Blijft Eddie Vedder. Eddie, waarvoor ik voor binnen exact 1 maand tickets heb. Ik vermoed dat een mooie tribute aan Chris er wel zal inzitten. En dat ik dus best maar zakdoeken zal voorzien. En waterproof-mascara, mocht ik dat al gebruiken. 😉
En verder hopen dat Eddie niet aan dezelfde druk zal bezwijken waar zijn grunge-collega’s aan bezweken zijn. Daarom toch ook nog ‘Hunger Strike’.  In een versie van nog niet eens zo superlang geleden…

En om af te sluiten:  “I will always love you”. Chris Cornell kon ook zeemzoete liedjes als gemeend laten klinken. Wat een zanger! Wat een verlies! En dan ga ik het toch zeggen, ook al klinkt het heel banaal: rest in peace, Chris. One love. x

 

 

Restart week #9

Na het dipje van vorige week was het kwestie van te herpakken. Van te Restarten zeg maar. Handig wel, zo’n naam. Multi-inzetbaar.
Alleen is dat herpakken wat lastig als je huis plots middenin een festival-perimeter blijkt te liggen. Een festival waar je dan toch naartoe moet. Om vervolgens niet meer van het terrein af te mogen, “om de buren geen overlast te bezorgen.” Het argument “maar wij zijn de buren” kreeg als droog antwoord “ja, dat weten we”, maar buiten geraakten we evenwel niet meer. Dus ja… slaatjes verkopen ze niet, op zo’n festival. En je moet ook iets drinken natuurlijk…

Nu ja goed… al die dingen, ik weet het, het is not-done in een dieet. Ik zou zeggen “ik zal het nooit meer doen”, maar ik ken mezelf beter dan dat. Die ene rechte lijn naar beneden, die heb ik nog nooit weten te vinden, dus die zal ik nu ook niet vinden.

Maar… en nu komt het goede nieuws: die anderhalve kilo die ik weer bij was, die ben ik intussen weer kwijt. Meer zelfs: kilo nummer 11 is intussen ook verdwenen. Die magische 40 komt nu wel érg dichtbij. Daar ga ik nu dan ook voor. Ojaaa, zeker weten!

Overigens, ik krijg nu af en toe ook wat reacties dat het wel genoeg geweest is. Vorige week vroegen vrienden mij waar ik die kilootjes nog ga halen die ik er nog af wil (20 nog had ik gezegd). Eerlijk: ik vind het een heel leuk compliment, maar ik ben écht nog lang geen licht poppemieke. Niet dat ik dat ooit zal worden – reality check, mijn bouw is daar niet naar – maar toch wil ik het nog even gezegd hebben. Er zijn écht nog kilootjes genoeg, en met 20 kilo minder hangt mijn BMI nog altijd in de categorie ‘overgewicht’.

Ook mijn ouders vroegen gisteren “of ik nu nog niet mager genoeg was”.  Perceptie is alles. Want zoveel jaar terug, toen ik nog 20 kilo minder woog dan ik nu weeg, werd ik naar de dokter gestuurd wegens te dik. Ik snap wel dat het verschil van de Sandra +35kg met de Sandra nu al heel erg groot is, maar de Sandra van -20kg met de Sandra nu, dat is toch ook nog een aanzienlijk verschil.

Dus, echt waar, met de hand op het hart: ik ben echt niet ongezond bezig, de kilootjes die ik er nog af wil zijn verstandige kilootjes, en ik streef heus niet naar een maatje “barbie”. As if, dan zou ik mijn haar nog moeten laten blonderen.

Voila, dit gezegd zijnde… op naar week 10!

small progress

Belgium, 12 points

Belgium, twelve points. La Belgique, douze points.

Het Eurosongfestival. Elk jaar opnieuw zweer ik dat ik niet ga kijken, dat ik het dit jaar aan mij laat voorbij gaan. En elk jaar opnieuw zit ik toch weer voor TV. Elk jaar opnieuw zit ik mij te vergapen aan het circus dat het Eurosongfestival toch wel is. En ja, ik geef toe: het heeft wel iets. Soms iets meelijwekkends, maar bon…

Het is een soort van instituut, het is er en het blijft er. De liedjes verdwijnen met de afloop van het festival weer in de vergetelheid, evenals de uitvoerders. De spreekwoordelijke uitzondering daargelaten. Zag u trouwens de Belgische inzending van vorig jaar, Loïc Nottet, nog in “Dance avec les Stars” op TF1? Ik wel. Schitterend! Maar verder… neen. Helaas. Jammer.

eurovision.jpg

Of toch wel. Wie kent er nu Johnny Logan niet? En die “Gente di Mare”, die heb ik ooit een hele zomer ‘gezongen’, al fietsend langs het water. Ik ken het nog altijd he-le-maal vanbuiten. Fonetisch dan, want mijn Italiaans is niet zo geweldig, dat geef ik grif toe. Ik ken er zo nog wel een paar los uit het hoofd. Jij (jaja, jij die dit leest) waarschijnlijk ook, geef maar toe!

Om maar te zeggen: dat Eurosongfestival, dat hoort er gewoon bij. Bij de lente, bij mei. Net zoals die vogels die dan een ei leggen, net zoals die kikkers die zitten brullen om godweetwat te doen, net zoals die vlinders die dan weer uitbreken. Tradities, je moet ze in ere houden.

En ja, iedereen kijkt. Ook diegenen die zeggen dat ze het niet doen, en daarna toch een haarfijne analyse geven van welk land wat voor soort liedje had. Ehh… ik keek wél, maar ik herinnerde mij het gros al niet meer. Maar iemand die dus niet keek, wél. Echt waar, rare dingen zo allemaal zeg ik je!

Trouwens, ik zat zo te kijken naar die halve finales, en beide keren had ik het gevoel van: zo zou ik ook wel willen kunnen dansen! Jaja, naar een liedjeswedstrijd kijken en danskriebels krijgen! De ‘opvulstukken’ tijdens het wachten op de punten vond ik dit keer heel erg geslaagd. Ik wou écht dat ik dat ook zou kunnen. Maar goed, ik ben niet begiftigd met enig danstalent, dus ik blijf wel van het muurbloem-type.

Enfin, België gaat dus door. Dat is geen goed nieuws. Neeneenee, echt niet! Want dat betekent dat ik zaterdag toch weer nagelbijtend (bij wijze van spreken dan, want ik bijt geen nagels) voor TV zit te hupsen bij de puntentelling.
Belgium, 12 points. La Belgique, 12 points. Het zou wat zijn. Misschien moet ik die dansmoves toch maar een keer gaan oefenen. Langs de andere kant: what’s the pressure? 😉

Muziek, en wat dat met je doet…

OK, tijd om een bekentenis van formaat te doen: Ik ben een watje.
Zo, dat is eruit. Jeps, ik ben een watje. Diegenen die mij kennen, die vallen nu achterover. Hoewel, diegenen die mij écht kennen, die weten wel dat ik een watje ben. Type hele grote mond, ieniemienie hartje.
En dat ik vroeger al heel weinig nodig had om in huilen uit te barsten, dat is denk ik ook wel iets wat geweten is. Tenminste, toch bij die 8 klasgenoten in de lagere school. Die dat waarschijnlijk ook al wel vergeten zijn, want ik maak mij geen illusies, ik ben niet het type klasgenoot dat iedereen zich later nog herinnert. Integendeel. Grijze muisjes zijn er niets tegen.

Maar goed, waar ik naartoe wou: ik ben dus een watje. Vooral als het op muziek aankomt. Het is mij al een paar keer overkomen dat ik met tranen in de ogen naar een live concert sta te luisteren. Hoe dat komt, geen idee. Het zal wel iets zijn van de dingen die op een gegeven moment allemaal op hun plaats vallen: de omgeving, de sfeer, de muziek…
Glenn Hansard kreeg dat voor elkaar. Eddie Vedder presteerde het in Carré ook, en verder liepen de tranen mij ook over de wangen bij Elbow. Zo schoon! Echt! En ja… het afscheidsconcert van Thé Lau, dat hakte er ook op in. Al had dat ook wel een andere reden.
Dit waren natuurlijk allemaal concerten waar ik bewust naartoe gegaan was, waar ik én de muziek én de performer al vooraf kende. Waar ik vooraf ook al wel wist wat te verwachten, al verwachtte ik vooraf nooit tranen. Maar het gebeurde dus wel.

EuropeWaar ik naartoe wou, en waar ik naartoe ging: afgelopen zondag ging ik met een vriend mee kijken naar zijn favoriete groep, Dream Theater. Tot voor enkele maanden had ik nog nooit over Dream Theater gehoord, maar na het beluisteren van enkele CD’s – die mij wel bevielen – besloot ik het een kans te geven. Dat Europe op datzelfde festival zou komen, dat was uiteraard ook een plus. Europe hoort namelijk onlosmakelijk bij mijn jeugdjaren. Jeugdsentiment dus. En ik had ze nog nooit live gezien.  Oja, en ik weet best dat het not-done is om te zeggen dat je naar Europe gaat kijken, en dat dat best wel leuk was. Maar eerlijk? Het boeit mij niet (meer). Ik zei het eerder al: ik ben de tijd gepasseerd waarop ik enkel die muziek goed vond die je moest goed vinden. Smaak en goesting. En mijn smaak en goesting is inderdaad misschien een beetje raar soms, maar het is wel helemaal ik. Ook een beetje raar. Soms. 😉

In ieder geval: minds are like parachutes, they only function when open… En dat bleek ook in dit geval zo te zijn. Ik verwachtte niks, al had ik er vooraf – ik geef het toe – wel even schamper over gedaan. Er was mij namelijk vooraf gezegd dat een gemiddeld liedje van Dream Theater ongeveer 15 minuten duurt. Dus met 4 liedjes was het concert gedaan, redeneerde ik. Een uur, zo om!
Maar er werd, ondanks mijn scepticisme, wel voor mij “gezorgd”, opdat ik in de beste omstandigheden zou kunnen kijken. Uhu… met mijn 1m64, ergens tussen de 1e en de 10de rij voor het podium, dat is voor mij meestal een no-go, omdat ik dan gewoonweg totaal niets zie. Dit keer had ik geluk. De kabels van het podium naar de geluidstoren liepen net daar waar wij stonden, met netjes een rubberen mat erover zodat het een beetje een plateautje leek. Als ik dus op die mat stond, was ik net zo groot als de rest. Allez ja, zo ongeveer toch een beetje. Ik kon dus heel goed zien, het geluid zat goed (jaja, oordopjes in), en het was wachten tot het concert van start ging.

En ja, dat klonk best wel ok. Meer dan ok blijkbaar. Want ineens… liepen er tranen over mijn wangen. Geen idee. Ik kende het liedje niet, ik kende de groep eigenlijk niet, en plots stond ik te huilen. Stiekem veegde ik de tranen weg – niemand had dit toch gezien? – en bleef ik luisteren. Mijn gedachten gingen even in overdrive. Wat gebeurde er? Waarom overkwam mij dit? Ik had, en heb, nog steeds geen idee! Het overkwam mij gewoon. De kracht van muziek? Ik weet dat het kan, maar dat het mij kon overkomen met een mij totaal onbekend lied van een mij redelijk onbekende groep, dat was wel nieuw. Weer wat ontdekt. Best wel wonderbaarlijk, zo’n reis door muziekland. Ik reis dan ook nog even door, er valt vast nog heel veel moois te ontdekken!