Tagarchief: dromen

Wensen en dromen

Reality Check. Want soms, heel soms, ben ik niet zo gelukkig met de progressie die ik maak, en denk ik altijd dat ‘anderen’, het altijd zoveel beter doen dan ik. En dan kom ik dit tegen. Van amper 4 jaar terug. Een droom gerealiseerd toen. En wat voor eentje. Zie maar!

Komende van waar ik kom naar 5 kilometer lopen, het was toch wel wat. De eerste stap is ook altijd de lastigste blijkbaar, en hier gingen al heel wat andere eerste stappen aan vooraf. Ik ben er nog altijd blij om, dat ik toen eindelijk de moed vond en de juiste klik maakte. En had ik het eerder gezien, ik had vandaag een loopje gedaan om het te vieren. Maar vandaag moest ik fietsen, kwestie van nog wat doeltjes te halen. En langs de andere kant: gisteren liep ik een mooie 21 kilometer rond Brussel, misschien heb ik daarmee die eerste 5 kilometer al wel dubbel en dik gevierd. 🙂

Om maar te zeggen: Sandra, doe niet onnozel, er is progressie, maar je moet het alleen willen zien. Want 21 kilometer lopen, puur als training dan nog wel, én aan lage hartslag, dat komt er niet allemaal vanzelf. Daar heb ik voor gewerkt, en daar werk ik nog steeds aan. Het ging overigens best goed, ik heb er écht van genoten, tot de laatste kilometer dan. Kent er overigens iemand de ‘Tuinen van de Bloemist’ in Brussel? Ik was er nog nooit geweest, maar een mooie aanrader! Dus die laatste kilometer, net buiten die tuinen, zo rond het Groentheater en met het Atomium in de rug, die dus, die was er nét iets teveel aan. En ook nog bergop. 2 keer bergop zelfs! Allookes! Op die laatste kilometer kwamen we ook 3 ‘hangjongeren’ tegen, die al lachend begonnen te zingen van “we zijn er bijna, we zijn er bijna…” Ze wisten niet hoe erg dat klopte. En dat gaf ook wel moed eigenlijk. Beetje raar, dat zo 3 onbekende lallende jongeren je dan moed kunnen geven terwijl ze het niet eens meenden. Uiteindelijk kwam de auto in zicht, en kregen we warme thee met citroen als beloning. En dat smaakte superlekker, na zo’n rondje Brussel! Dankjewel aan de theebrouwster van dienst!

Maar goed, terug naar die wensen en dromen. Als er nu iets is wat ik geleerd heb, die afgelopen paar jaar, is dat als je zélf werkt voor die wensen en dromen, dat die dan op de duur wel werkelijkheid worden. Want dromen over hoe het leven zou zijn als ik slank zou zijn, dat is nog een heel ander pak koekjes (aha! letterlijk!) dan effectief aan de slag gaan om slanker te worden. Ik ben er intussen ook achter dat sommige dromen niet realiseerbaar zijn. Met andere woorden: ik zal nooit een dartele hinde zijn met lange slanke benen, want daar is mijn bouw niet naar. Integendeel, mijn benen hebben eerder de neiging van wat uit te zetten met al dat gesport. Beetje vreemde situatie. Dan krijg ik die broek die ik vroeger tot aan mijn billen kreeg en er niet over, nu amper over mijn kuiten waarna ze wel vlotjes over mijn billen gaat maar dan terug zakt wegens daar te groot en vervolgens op mijn kuiten blijft hangen. Aaargh! Echt hé!

Enfin, om maar te zeggen… wensen en dromen, daar ben ik nog altijd kei- en keihard aan aan het werken om die te verwezenlijken. Mocht er in tussentijd toch 1 of andere Fee zin hebben om mij een wensje te komen brengen, dan ga ik dat natuurlijk ook niet afslaan. 😉

Advertentie

Dromen

Goed… ik droom de laatste tijd nogal raar, dus ik heb besloten van die dromen te noteren. Een droomblog als het ware, al kan ik het niemand kwalijk nemen als het anders geïnterpreteerd wordt.

Waar droomde ik afgelopen dagen zo over?

  • we gingen fietsen. In groep. Sommigen met een racefiets, anderen met een bakfiets, nog anderen met een gewone fiets. En toen geraakten we elkaar allemaal kwijt. De ene had de fiets achtergelaten in een bar die hij passeerde, ik had mijn fiets een kruispunt vroeger geparkeerd.  Toen ik aan dat kruispunt afdraaide, stond ik plots aan de Ourthe in de Ardennen. In La Roche. Ik moest dan ook nog eens hoognodig plassen (don’t ask!), en dat mocht dan in het café. In dat café stonden er plots allemaal Vlaamssprekende dames rond mij, terwijl al de rest van het volk in dat café Spaans sprak. Ik werd toen wakker, maar het zou mij niet verbaasd hebben mocht ik plots ook in Spanje verzeild geraakt zijn. 😀
  • geen idee waarom, maar een vriend gooide plots zijn jas uit en ging aan het vechten. Achteraf bleek het vechten ook onnodig, en werden de 2 vechtersbazen zowaar beste vrienden.
  • en dan was er nog die nacht toen ik wakker werd met het nieuws. Het lukte mij echter niet om de radio te laten snoozen. Raar. Ik drukte blijkbaar ook altijd op het verkeerde knopje, dat met het licht. Uiteindelijk toch maar eens een oog opengetrokken om het uur te checken. 1u. ’s Nachts. Waarom lag ik dan naar de radio te luisteren? En waarom ging dat ding überhaupt af? Het alarm stond toch nog altijd op 6u? Uiteindelijk lukte het toch het ding het zwijgen op te leggen, en had ik nog een paar heerlijke uurtjes slapen voor de boeg. Alleen vraag ik mij nu achteraf af: was dit echt, of heb ik dit ook weer gedroomd?
  • Ik had ook nog een one night stand. In mijn droom ja, doh! Met iemand die ik vaag ken. Heel vaag. Ik zou begot niet eens weten waarom ik daarmee… enfin. Daarna moest ik met mijn fiets richting werk, maar dat werk zag er anders uit dan ik gewend ben; Ik besloot mijn fiets te parkeren in de schuur ernaast (doh, welke schuur?), en daar stond iemand die mij zei dat ik heel stil moest zijn omdat ze op een geheime missie was en iemand aan het schaduwen was. Misschien moet ik toch wat minder spannende verhalen kijken voor ik ga slapen?
  • Op een nacht kwam ik een gezin tegen die al vertrokken naar den Brallon. Ze kwamen uit een klaslokaal. Maar wij woonden daar ook, want als je de deur doorging, dan kwam je in ons huis terecht. In ieder geval, ze waren gepakt en gezakt, kwestie van op tijd te zijn en plaats te hebben. De vader van het gezin (die ik overigens verder niet kende, nog nooit gezien die familie) wou eerst nog water drinken, waardoor ze hun trein misten. Maar dat was niet erg, want er kwamen er nog. Geen idee trouwens wat ik daarbij kwam doen, want zelf had ik last van een tand waar ik met een druif een stukje uitgebeten had. Net gecheckt, de tand is nog heel. Gelukkig maar. 🙂
  • Het ergste moest dan nog komen: ik heb afgelopen nacht begot mijn Pearl Jam-tickets zo’n beetje weggegeven. Aan alweer een vage kennis. Omdat haar dochter ziek is en zij niet kan gaan. Logisch, toch? Ik had overigens 4 tickets blijkbaar. 2 zitplaatsen naast elkaar, 1 staanplaats, en 1 slechte zitplaats. Allemaal weg. Wel pas weggegeven nadat ik in badjas een boswandeling gedaan had. Geen idee wat het ene met het andere te maken heeft trouwens.

Ik weet het zo allemaal niet goed, met die dromen van mij. Ze zijn allemaal nogal verwarrend, en ik krijg er kop noch staart aan. Ik vind het ook al vreemd dat ik er altijd zoveel van kan herinneren. Er waren trouwens nog dromen, maar sommige dromen zijn té mooi om te delen. 🙂

30005_gelukkig_droom_ik_ook_m