Tagarchief: concert

Moettegijnieopwerchterzittenjong?

” Moettegijnieopwerchterzittenjong? “
Goh. Nadenkertje toch wel. Want ik kreeg de vraag, en dacht toen: ja, Sandra, moettegijnieopwerchterzittenjong?
Enkele dagen geleden kreeg ik ook al de vraag of ik op Werchter zou zijn, om nog een keer af te spreken met vrienden die ik alweer veel te lang niet meer gezien heb. Maar helaas… neen. Ik ga niet naar Werchter.

Beetje bizar misschien, voor de verstokte Werchter-bezoeker die ik was. Was ja, en niet meer ben. Immers… tot voor een paar jaar ging er geen jaar voorbij of ik hing wel op de wei. 4 volle dagen lang. En ja, daar hangen ook een boel geweldige anekdotes aan vast. Zoals die keer toen we die 2 Canadezen tegenkwamen… wat een zwaar weekend was me dat! Enfin, de mannen kwamen voor Pearl Jam (ikke ook, dat trof!), en ontdekten tegelijkertijd het Belgische bier. Nu, zoveel jaar later, heb ik nog altijd sporadisch contact met 1 van hen. Nice, zou mijn dochter zeggen. 😉 Het is ook nice. Niet alle contacten hoeven dagelijks te zijn.

Maar waar ging het dan mis tussen Werchter en mij? Ik weet het niet. Werchter groeide, en ik wou back to basics. Zoiets. Vorig jaar ging ik nog met een vriend omdat Pearl Jam (inderdaad, wie anders) kwam, en ik hem wou overtuigen van de kwaliteiten van PJ als live-groep. Alleen had ik wat onderschat hoe groot Werchter intussen geworden was, daar in dat festivalpark in Werchter. Ik, die daar zoveel uren, zoveel dagen, zoveel nachten had doorgebracht, ik liep verloren. Buiten Pearl Jam, en dan nog, ging het allemaal een beetje aan mij voorbij. Groot-groter-grootst, terwijl ik net terug naar dat kleinschalige aan het gaan was. Concerten van vrij onbekende groepen, of van vergane glorieën in zaaltjes her en der. Maar daarom niet minder fantastisch.

Dit jaar besloot ik dan ook maar wijselijk om het allemaal aan mij te laten voorbij gaan. Een vriend vroeg wel of ik mee wou naar Tool, maar gezien de ervaring van vorig jaar liet ik die beker maar aan mij voorbij gaan. Nu met een beetje spijt in het hart omdat de vrienden waarvan hierboven sprake er ook zullen zijn, maar zij lieten alvast weten dat we binnenkort maar eens een ander optreden moeten inplannen om nog eens afspreken! Waarvan akte!

Dus goh ja… misschien moet ik uiteindelijk toch toegeven dat ik te oud geworden ben om 4 dagen lang op een wei rond te hangen. Ik ben fysiek in een betere conditie dan ‘toen’, en toch lijkt het mij nog meer een uitputtingsslag dan zoveel jaar terug met zoveel kilootjes meer. Zeker met de temperaturen die er momenteel heersen. Want ik weet uiteraard hoe dat is, met temperaturen boven de 30° 4 dagen op een wei hangen.

Beetje jammer voor die paar groepen/zangers/zangeressen die ik nog eens wil (terug) zien. Elbow *zucht* had ik heel graag nog eens gezien, The Cure ook. En verder Angèle, Beirut, Dean Lewis (!), Kylie (jaja, toch wel 😉 ), New Order, Tamino, Tool. Uiteindelijk is dat maar een magere oogst voor 4 dagen, dus maar goed dat ik niet ga. Uit dit lijstje zijn er wel een paar die ik nog weleens in een zaal wil zien. En evengoed komen er vast nog wel wat andere leuke concerten op mijn pad. Intussentijd teer ik nog even door op die paar fantastische concerten van het voorjaar. Want Snow Patrol, Mystery, Glen Hansard, Eddie Vedder, Glen Hansard (jeps, twice 😉 ) , .. jullie waren fantastisch!

De moraal van het verhaal? Ik word oud en moet uiteindelijk toch ook toegeven dat ik niet eeuwig in mijn twenties blijf. 😉 En dan ga ik nu Glen Hansard nog even in mijn oor laten fluisteren…

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Nieuw in de playlist :)

’t Is weer van datte. Van watte? Van datte… ik ben nog maar eens “gepakt” door een liedje. Al efkes eigenlijk, want ik luister er al meer dan een maand naar. Op 1 of andere manier was het nog niet tot op de blog geraakt. Maar toch, maar toch… geen reden om het alsnog niet te doen.

De Glen dus. Glen Hansard. Jeps, die weer. Hij weet te raken, keer op keer. Volgende maand komt zijn nieuwe CD uit, en dit is al een voorproefje. En de maand daarna mag ik hem nog eens live zien. Ik kan niet zeggen dat ik er niet naar uitkijk eigenlijk. Schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

I’ll be you, be me and I’ll be you
And we won’t say no more about it
How ‘bout you be me and I’ll be you
And we’ll just leave it where we found it

Vorige week ontdekte ik trouwens ook de nieuwe Dream Theater. Dank u Spotify! Nu… ook daaruit had ik al een nummer ontdekt, Untethered Angel, maar toch viel ik dan zo halsoverkop zo vorige week voor nog een ander nummer: Barstool Warrior. Man… schoon schoon schoon! Maar echt… schoon!

Enfin, om maar te zeggen… als je mij mist… ik ben muziekjes aan het luisteren. Want er is weer zooooveel moois te ontdekken!

Lullaby

Sinds een paar dagen doe ik aan “lullabies”. Liedjes voor het slapengaan dus. En neen, het gaat niet over “Lullaby” van The Cure in dit geval. Waar niets verkeerd mee is, maar het gaat toch over een ander soort van slaapliedje.

Neeneen… eigenlijk was ik een beetje nalatig. Ik kreeg een CD (EP) mee om te beluisteren, en ik wist dat ik de tijd moest nemen om de liedjes die daarop stonden te beluisteren. Tijd is relatief overigens. Tijd is snel, dat ook, en tijd vliegt. Net daarom wou ik er ook voor gaan zitten, om er ten volle van te kunnen genieten. Want ik wist wat er op de EP stond. Zo ongeveer toch, want ik had de zanger al live gezien.

Nadat ik een keer of 3 gevraagd was “of ik al geluisterd had”, werd ik aangemaand dat toch maar eens te doen. Die avond. En liefst vlak voor het slapen gaan. Gezien ik nooit heel erg dwars ben, zette ik mij er die avond voor. Voor het slapengaan. Ik zei het al, braaf, gehoorzaam en van die dingen allemaal.

Enfin bon… wat ik verwacht had gebeurde ook. Het is mooi. Heel mooi. Vind ik persoonlijk dan. Dus wat doe je dan? Meermaals luisteren. De eerste avond 3 keer, de volgende avond ook nog eens 3 keer, en vanavond ben ik al aan de 4de keer toe. En nu ga ik slapen. Met dit in het achterhoofd. Schoon. Schoon. Schoon. Ik ben verkocht. Denk ik. Of neen… ik weet het wel zeker. 😉

You spread through my veins
I think we’re infected just the same
If there’s no cure I’m here to stay
If love is pain

Then set me on fire
Keep lifting me higher
In your veins
If love is pain
Then throw me in the water
When I’m going under
Save me again
They’re one and the same
Freedom and pain

Snow Patrol live

Ik ben eigenlijk nog altijd een beetje aan het nagenieten. Aan het nagenieten van Snow Patrol, die ik eindelijk live zag. Neen, hier volgt geen recensie, daar zijn anderen veel beter in. Neen, ik ben vooral aan het nagenieten, aan het nagenieten van het feit dat ze “Dark Roman Wine” brachten. Voor mij persoonlijk een serieus kippenvelmoment. Fantastisch mooi nummer. Al is het alleen maar al voor dit stukje:

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

Schoon schoon schoon! Echt! En kippenvel, zei ik dat al? 

Ik heb overigens nog een klein adviesje voor mensen die naar een concert gaan om daar hun leven te vertellen: koop een CD of koop de digitale versie online, zet die thuis op, en installeer je in de zetel met je nieuw lief. Dan kan je zo luid als je maar wilt vertellen over het feit dat je je ex nog graag ziet ‘as a human’. Je nieuw lief kan dan dat irritante verhaal over die foxes ook heel luid in het Engels in je oor brullen. Je hoeft dan ook niet regelmatig ongepast te gaan gillen of uit de maat gaan springen wanneer je tussen de bedrijven door beseft dat je op een concert bent. Dat hele concert kunnen jullie eigenlijk gewoon overslaan en gelijk terzake komen thuis. Dat gaat niet alleen voor jullie een stuk beter zijn, maar vooral voor de mede-concertgangers. In jullie eigen huiskamer kunnen jullie dan de enige echte hoofdact zijn, zonder concurrentie van een wazig groepje op het podium die jullie conversatie alsmaar stoort met hun liedjes. Echt, jeezes zeg: wat waren jullie mega-irritante aso’s!

Voila, dit moest er even af. 

En nu weer over naar de liefde. En naar dat andere schoon liedje. En toch ook wel een beetje traantjes ja, inderdaad. Ja, ook dat nog. 😉 Maar schoon hé mannekes, schoon! Echt! 

2019-01-22 22.29.46.jpg

De warmste week

Nog iets meer dan 2 weken, en het is weer zover: de mooiste radio van het jaar wordt dan weer gemaakt, met “de warmste week” van Studio Brussel.

Zoveel jaar terug werden de presentators in een glazen huis opgesloten en leefden zij een week op sapjes. Ik weet nog dat ik die eerste keer, ik werkte toen nog in Brussel in Thour & Taxis, de aankondiging hoorde toen ik stond aan te schuiven aan Van Praet. Ik dacht toen ook nog schamper bij mezelf “wie gaat er nu betalen voor een liedje wat je zomaar zelf kan opzoeken op het internet?”
Het duurde echter niet lang voor ook ik “om” was. En in diezelfde week nog een omhaling deed bij de collega’s op het werk om die geweldige radio DJ’s die op sapjes leefden in dat glazen huis te steunen. Ik heb zelfs geen idee meer wat het goede doel toen was, maar steunen moest en zou ik.

Intussen is het concept ten goede veranderd, en mag iedereen voor zijn eigen goede doel centjes ophalen. Of gewoon storten, dat kan ook natuurlijk.
En daar wou ik het eens over hebben. Want omwille van persoonlijke redenen ging mijn steun de afgelopen jaren naar de MS-Liga, Het Rode Kruis en Kom op Tegen Kanker. Echter, sinds meer dan een jaar volg ik Ambulance Wens België en man oh man… wat doet die organisatie mooie dingen voor mensen die niet lang meer te leven hebben en die niet meer mobiel zijn.

Daarstraks las ik nog het verhaal van een man die nog eens naar “den Antwerp” wou gaan kijken. Misschien ligt het aan mij, misschien ligt het aan de tijd van het jaar, maar ik heb er, ik die totaal verder niets met voetbal heeft, een zakdoek moeten bijpakken. Zo mooi, en tegelijkertijd ook zo droevig.

En net omwille van de mooie dingen die deze organisatie doet, krijgen zij mijn steun dit jaar. Mocht jij nog niet weten welke organisatie jij wilt steunen, neem dan eens een kijkje op hun Facebook-pagina

(ik heb overigens verder geen enkele link met deze organisatie, ik ben gewoon oprecht gepakt door wat ze doen… )

Ik denk trouwens dat ik ook dit jaar nog eens een liedje aanvraag. Rick Astley ligt uiteraard heel erg voor de hand, ook omwille van de leuke herinneringen aan die leuke avond in Brussel afgelopen september, maar ik ga toch maar voor deze… ook wegens de mooie herinneringen die eraan vast hangen…
“Falling slowly, eyes that know me
And I can’t go back
Moods that take me and erase me
And I’m painted black”

Overigens… die Glen… 6 mei volgend jaar, Koninklijk Circus Brussel. Zeg niet dat je het niet wist. Onze tickets zijn al in de pocket! 🙂

En die boom zeg je? Wel… dat is een warme herinnering aan afgelopen herfst. 🙂 De warmste week, de warmste herfst… enfin, je snapt het plaatje wel. En indien niet, ook goed hé! 🙂

2018-10-12 14.13.36

 

 

 

Zilver

Muziek. Mijn eeuwige reddingsboei. Als het goed gaat, maar ook als het even wat minder gaat. Het is gelukkig niet mijn enige reddingsboei, want er zijn uiteraard ook die paar vrienden die er altijd weer zijn met een luisterend oor en een opbeurend woord. Of die er gewoon zijn. Die ook durven vragen wat er aan de hand is. Awel hé, die vrienden… goud waard! Wat zeg ik? Diamant! Al vind ik het mooiste edelmetaal wel zilver. Dus voor mij zijn ze eigenlijk zilver waard, want ik vind dat stukken mooier dan goud, en daardoor zijn ze dus ook veel meer dan goud waard. Volgen jullie nog?

In ieder geval… ik zou het over muziek hebben hé! Deze week nogal ‘gepakt’ geweest door Vandenberghs Moonkings’ Burning Heart. Oja, dat is mijn ding helemaal! En ik mag ze ook live gaan zien. Weer iets om naar uit te kijken!

This burning heart of mine
It still hurts after all this time
This burning heart in me
Won’t let me be

Daarstraks vertelde ook iemand mij (die vriendjes hé 😉 ) dat hij een nieuw ceedeetje had gekocht. Ik was uiteraard benieuwd hetwelke, blijkt het George Michael te zijn. De George. Damn. Ik luister regelmatig naar zijn muziek. Het brengt op 1 of andere manier een soort van rust. En ook hier: de trage nummers die doen het hem altijd. Dat sfeertje, die stem. En zoveel mooie nummers. Ik kies er eentje…

People
You can never change the way they feel
Better let them do just what they will,
For they will
If you let them
Steal your heart

En ach, ik kwam uiteraard ook nog langs Eddie Vedder. Longing to belong. Don’t we all?

I’m falling harder than I’ve
ever fell before
I’m falling fast while hoping
I’ll land in your arms
‘cause all my time is spent here
longing to belong
to you

 

 

At last! Dé Rick live!

Eindelijk eindelijk eindelijk! Eindelijk is het gelukt! Jajaja, en het was geweldig! En ja, ik ben er heel blij om, en jajaja, het was een hele leuke avond.

Want ja ja ja! Ik heb eindelijk, eindelijk en eindelijk Rick Astley live gezien. Je weet wel, die Rick Astley die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Hehe. Niet hemzelf… neehee, tuurlijk niet.  Wel zijn muziek. ’t Is te zeggen, zijn eerste 2 CD’s, al mocht ik er maar eentje meenemen. Enfin, dat euvel is opgelost doordat ik gewoon de iPod meeneem en een lader op zonneënergie.

Diegenen die mij een beetje kennen, die weten dat… de Rick, ik hoor die graag. Ik ben fan. Fan van zijn stem dan vooral. De man kan echt wel zingen.
“Rick, I lof joe” is er dan weer meer dan een beetje over, maar “Rick Astley, go fuck yourself”, dat is blijkbaar wel gepermitteerd. Echt waar, vraag het maar aan de Rick himself! Ha! Ziedde wel dat ik gelijk heb. Het mag! Meer zelfs, het moet!

Om maar te zeggen: de man kan zichzelf wel relativeren. En daar hou ik wel van. Dat, en de portie cynisme die in mijn oor gedropt werd tijdens het concert. Ik heb echt zo gelachen! Want eerlijk is eerlijk: ik ging voor de man zijn eighties-muziek. De nieuwe muziek is maar flets, maar ik snap wel dat hij die wou brengen. Het rare “Cycling through Belgium”-vehicle inclusief. En ik vind er verdorie Youtube-gewijs niets van terug.

Maar.. het was een heerlijke avond, ik heb ervan genoten! Zo’n avond met best wel een soort van gouden randje. Zo mogen er nog volgen.  Oja… en voor diegene die zich zo “opofferde” om mij die fantastische avond te bezorgen: I owe you one! 😉

2018-09-21 21.01.13.jpg

Vreemde mail

mailIk kreeg een heel vreemde mail daarstraks. Van Spotify.  Ik ken Spotify uiteraard wel. Want ik luister via Spotify op het werk al weleens naar wat muziek. Meestal als ik mijn i-Pod thuis vergeten ben. Niets wat ik anders niet zou beluisteren trouwens. Kijk maar, dit staat er in het “onlangs afgespeeld”-lijstje:

  • This is VNV Nation
  • Wildness (Deluxe) – Snow Patrol
  • Lies and Butterflies – Mystery
  • A Blues for Buddha – The Silencers
  • Resonance – VNV Nation
  • Beautiful Life – Rick Astley (ik zeg niks, echt niet! 😀 )

Niets vreemds dus, niets waarvan iemand die mij kent van achterover zou vallen. En nu stuurde diezelfde Spotify mij daarstraks zowaar een mail. Een mail met concertvoorstellen op basis van mijn muziekvoorkeuren. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. Al helemaal niet omwille van wat ze mij stuurden. Want die concertvoorstellen… allez zeg…

OK… VNV Nation in de Effenaar in Eindhoven, ja, daar kan ik mij in vinden. Ware het niet dat VNV dus ook in Sint-Niklaas komt. Een stuk dichterbij dan Eindhoven lijkt mij. Maar op zich.. niets vreemds. Als tweede suggestie echter, en dan kwam het, ik durf het bijna niet te zeggen, kwam er een voorstel waarvan ik dacht… elloooooooo! Op basis van mijn voorkeuren stelde Spotify mij zowaar het concert van Mariah Carey voor! Mariah begot! Ik zou niet weten wat ik op een een Mariah-concert zou gaan doen. Nu, smaak is goesting, en goesting is smaak maar dit is echt zo niet mijn kopje thee!

Dus ja… hoe komt Spotify bij zo’n Mariah terecht eigenlijk? En waarom presenteren ze haar als concertsuggestie aan mij? Dunno!  Het strafste is dan eigenlijk nog: volgende week komt dé Rick – jaja, als in dé Rick Astley – naar Brussel, en die suggereren ze mij dan niet. Echt.. wie kan daar nog aan uit zeg? Allez jong… Mariah suggereren. En de Rick daar wordt niet van gesproken. Mah echt zeg. Ik ben er nog altijd niet goed van!

Langs de andere kant… misschien is het wel een uitdaging. Naar een concert van Mariah Carey gaan. Meekwelen met “All I want for X-mas”… niet? Iemand? Ja? Jij daar? #krijgtnutochechtdeslappelach

Enfin… ik maak het goed. Iets van VNV dan maar?

 

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂