Categorie archief: concert

Zilver

Muziek. Mijn eeuwige reddingsboei. Als het goed gaat, maar ook als het even wat minder gaat. Het is gelukkig niet mijn enige reddingsboei, want er zijn uiteraard ook die paar vrienden die er altijd weer zijn met een luisterend oor en een opbeurend woord. Of die er gewoon zijn. Die ook durven vragen wat er aan de hand is. Awel hé, die vrienden… goud waard! Wat zeg ik? Diamant! Al vind ik het mooiste edelmetaal wel zilver. Dus voor mij zijn ze eigenlijk zilver waard, want ik vind dat stukken mooier dan goud, en daardoor zijn ze dus ook veel meer dan goud waard. Volgen jullie nog?

In ieder geval… ik zou het over muziek hebben hé! Deze week nogal ‘gepakt’ geweest door Vandenberghs Moonkings’ Burning Heart. Oja, dat is mijn ding helemaal! En ik mag ze ook live gaan zien. Weer iets om naar uit te kijken!

This burning heart of mine
It still hurts after all this time
This burning heart in me
Won’t let me be

Daarstraks vertelde ook iemand mij (die vriendjes hé 😉 ) dat hij een nieuw ceedeetje had gekocht. Ik was uiteraard benieuwd hetwelke, blijkt het George Michael te zijn. De George. Damn. Ik luister regelmatig naar zijn muziek. Het brengt op 1 of andere manier een soort van rust. En ook hier: de trage nummers die doen het hem altijd. Dat sfeertje, die stem. En zoveel mooie nummers. Ik kies er eentje…

People
You can never change the way they feel
Better let them do just what they will,
For they will
If you let them
Steal your heart

En ach, ik kwam uiteraard ook nog langs Eddie Vedder. Longing to belong. Don’t we all?

I’m falling harder than I’ve
ever fell before
I’m falling fast while hoping
I’ll land in your arms
‘cause all my time is spent here
longing to belong
to you

 

 

Advertentie

At last! Dé Rick live!

Eindelijk eindelijk eindelijk! Eindelijk is het gelukt! Jajaja, en het was geweldig! En ja, ik ben er heel blij om, en jajaja, het was een hele leuke avond.

Want ja ja ja! Ik heb eindelijk, eindelijk en eindelijk Rick Astley live gezien. Je weet wel, die Rick Astley die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Hehe. Niet hemzelf… neehee, tuurlijk niet.  Wel zijn muziek. ’t Is te zeggen, zijn eerste 2 CD’s, al mocht ik er maar eentje meenemen. Enfin, dat euvel is opgelost doordat ik gewoon de iPod meeneem en een lader op zonneënergie.

Diegenen die mij een beetje kennen, die weten dat… de Rick, ik hoor die graag. Ik ben fan. Fan van zijn stem dan vooral. De man kan echt wel zingen.
“Rick, I lof joe” is er dan weer meer dan een beetje over, maar “Rick Astley, go fuck yourself”, dat is blijkbaar wel gepermitteerd. Echt waar, vraag het maar aan de Rick himself! Ha! Ziedde wel dat ik gelijk heb. Het mag! Meer zelfs, het moet!

Om maar te zeggen: de man kan zichzelf wel relativeren. En daar hou ik wel van. Dat, en de portie cynisme die in mijn oor gedropt werd tijdens het concert. Ik heb echt zo gelachen! Want eerlijk is eerlijk: ik ging voor de man zijn eighties-muziek. De nieuwe muziek is maar flets, maar ik snap wel dat hij die wou brengen. Het rare “Cycling through Belgium”-vehicle inclusief. En ik vind er verdorie Youtube-gewijs niets van terug.

Maar.. het was een heerlijke avond, ik heb ervan genoten! Zo’n avond met best wel een soort van gouden randje. Zo mogen er nog volgen.  Oja… en voor diegene die zich zo “opofferde” om mij die fantastische avond te bezorgen: I owe you one! 😉

2018-09-21 21.01.13.jpg

Vreemde mail

mailIk kreeg een heel vreemde mail daarstraks. Van Spotify.  Ik ken Spotify uiteraard wel. Want ik luister via Spotify op het werk al weleens naar wat muziek. Meestal als ik mijn i-Pod thuis vergeten ben. Niets wat ik anders niet zou beluisteren trouwens. Kijk maar, dit staat er in het “onlangs afgespeeld”-lijstje:

  • This is VNV Nation
  • Wildness (Deluxe) – Snow Patrol
  • Lies and Butterflies – Mystery
  • A Blues for Buddha – The Silencers
  • Resonance – VNV Nation
  • Beautiful Life – Rick Astley (ik zeg niks, echt niet! 😀 )

Niets vreemds dus, niets waarvan iemand die mij kent van achterover zou vallen. En nu stuurde diezelfde Spotify mij daarstraks zowaar een mail. Een mail met concertvoorstellen op basis van mijn muziekvoorkeuren. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet denken. Al helemaal niet omwille van wat ze mij stuurden. Want die concertvoorstellen… allez zeg…

OK… VNV Nation in de Effenaar in Eindhoven, ja, daar kan ik mij in vinden. Ware het niet dat VNV dus ook in Sint-Niklaas komt. Een stuk dichterbij dan Eindhoven lijkt mij. Maar op zich.. niets vreemds. Als tweede suggestie echter, en dan kwam het, ik durf het bijna niet te zeggen, kwam er een voorstel waarvan ik dacht… elloooooooo! Op basis van mijn voorkeuren stelde Spotify mij zowaar het concert van Mariah Carey voor! Mariah begot! Ik zou niet weten wat ik op een een Mariah-concert zou gaan doen. Nu, smaak is goesting, en goesting is smaak maar dit is echt zo niet mijn kopje thee!

Dus ja… hoe komt Spotify bij zo’n Mariah terecht eigenlijk? En waarom presenteren ze haar als concertsuggestie aan mij? Dunno!  Het strafste is dan eigenlijk nog: volgende week komt dé Rick – jaja, als in dé Rick Astley – naar Brussel, en die suggereren ze mij dan niet. Echt.. wie kan daar nog aan uit zeg? Allez jong… Mariah suggereren. En de Rick daar wordt niet van gesproken. Mah echt zeg. Ik ben er nog altijd niet goed van!

Langs de andere kant… misschien is het wel een uitdaging. Naar een concert van Mariah Carey gaan. Meekwelen met “All I want for X-mas”… niet? Iemand? Ja? Jij daar? #krijgtnutochechtdeslappelach

Enfin… ik maak het goed. Iets van VNV dan maar?

 

Oorwurmen

“Keep your head up, keep your heart strong”… het blijft maar in mijn hoofd galmen. Ik heb het vandaag ergens gehoord, en het is écht een eerste-klas oorwurm. Oorwurmen, het is toch wat ja… ik heb er eigenlijk constant last van. Ik moet maar iets horen, en het blijft in mijn hoofd galmen. Er zit daar ergens een interne juke-box, en als zo’n liedje op de juiste knoppekes duurt… inderdaad, dan hapert mijne juke-box en dan blijft het liedje op repeat staan.

Ik weet dat er nog mensen zijn met dit probleem! Ja, jij daar! Ik ken je wel! Nee zeker! Er zijn ook mensen die weten hoe ze die oorwurmkes moeten activeren, die weten hoe die interne juke-box werkt. Maar echt zeg!

Nu, ik zeg ook altijd dat lopen mijn hoofd leegmaakt. Dat doet het ook. Dus vandaag, duurloopje van 15K op het programma, daarna zou dat hoofd van mij zoooo leeg moeten zijn dat de echo’s erin blijven galmen! Echt! Echooooooooo! Ziedde wel… ooooooo ooooooo ooo ooo oooooooooooooooo…

Echter, toch niet leeg genoeg om Ben Howard eruit te krijgen. Het blijft er maar in zitten, die ‘Keep your head up, keep your heard strong”. Toemme hé! Het is nu wel dat er ergere oorwurmen zijn dan deze. Het is te zeggen, deze werkt niet echt op mijn systeem, ik geraak er niet van geïrriteerd. Er zijn er andere! Ik durf ze niet eens opnoemen, want gegarandeerd dat die dan weer gaan galmen in mijn hoofd.

Het punt is dat ik aan mijn medegazelleke een vrolijk liedje beloofd heb. Omdat ze dat efkes nodig heeft. Alleen ben ik bang dat als ik zo’n vrolijk liedje lanceer, ik er zelf weer een hele week – wat zeg ik een maand – mee in mijn hoofd ga zitten. Ach… misschien kan ik zelf ook wel wat vrolijkheid gebruiken. Want dat leven, dat is inderdaad niet altijd een ponykamp. Nog altijd niet! 😉

Allez bon, bij deze dan. Een vrolijk liedje. Mét een leuk clipje erbij. Mijne interne jukebox zal daar wel weer weg mee weten! 😉 Niets vrolijkers dan Wham! trouwens! 🙂

 

It’s the final Countdown

Daarstraks postte ik op de grote smoelenboek: “It’s the final Countdown”. En oh boy kwamen daar reacties op zeg! Niet alleen onder de post zelf, maar ook privé, en zelfs achteraf nog, na de looptraining.

Mensen vragen zich dus af waar ik naar aan het aftellen ben. Collegaatjes polsten of ik hen mis (jeps, ofcourse 😉 ), anderen vragen dan weer wat er aan de hand is en naar wat ik aftel.

Eeeh… hallooookes! Het was gewoon Europe op de radio, en elke keer Europe op de radio komt, vind ik dat ik een soort statement moet maken door dat te vermelden. Of door het volume gewoon wat hoger te draaien, is het niet, ex-collegaatjes? Gewoon… omdat ik nog altijd zo blij word van dat nummer. Echtig in techtig!  En als ik blij ben, dan wil ik dat delen. Vandaar dus. Europe. The Final Countdown. Bij deze ook voor jullie weer beschikbaar, zodat jullie niet te ver door mijn pagina’s moeten scrollen, want de clip staat hier al wel een paar keer. 😀
Overigens… scroll na Europe nog even door, want ik had vandaag een beetje een nostalgisch dagje, er komen nog wat leuke eighties pareltjes. Allez… vind ik hé! 😀

Zo, dat was Europe. En iedereen (allez ja bon, bijna iedereen 😉 ) weet: geen Europe zonder Bon Jovi! Wooohooow! Jaja, die is vandaag ook gepasseerd, wees maar zeker! Ik had trouwens een opruimdagje vandaag. Een vuilniszak vol rommel eruit, idem dito met een doos vol oud papier. Hehe… een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd zeggen ze. Ik denk dat dat werkt, want ik heb me al lang niet meer zo licht gevoeld. Bon ja ok… ik ben ook een kilootje of 5-6 kwijt (neenee, niks wereldschokkends, ik had die er eerst ook flink aangegeten), maar toch… het voelt toch wel goed aan, thuis te komen in een huis met een pak minder rommel. En ja, Bon Jovi was daar voor een stuk de soundtrack bij, bij dat opruimen. Aaah… die intro… echt… blijft gewoon super!

Dé kers op die eighties-taart, die moest dan nog komen. Na de training en het obligate recupdrankje achteraf, kwam den Bryan in de auto nog een liedje ten berde brengen. Nu… Bryan Adams… ik heb daar een tijdje mee gedweept, ik vond hem fantastisch. “Reckless”, dat album heb ik ook helemaal zotgedraaid. En toen kwam hij op de soundtrack van dingeskes, allez, hoe heet het nu weer…

*dames en heren, we onderbreken even deze blog voor een bezoekje aan mijn vriend Google… *

Aha! Ik heb het! The Bodyguard, met Whitney Houston en Kevin Costner. Toen was de liefde met den Bryan een beetje over, omdat ik het te melig begon te vinden. Melig ja. Ik, die “Heaven” vanop Reckless zo schoon vond. Alsof dat niet… jahaa, tuurlijk wel! Die “Heaven” was ook zo 1 van die liedjes die altijd na den Bamba gedraaid werd “in mijne tijd”. Dat was bijgevolg een liedje dat ik vanuit de verte hoorde, wegens al op het toilet omdat ik mezelf toch weer de pijn van het niet-gekozen worden wilde besparen. Neemt niet weg dat ik er nog altijd weleens op zou willen dansen. Enfin… dit was niet de herinnering die ik wou hebben. Dus skippen, en over naar mooiere herinneringen. Want het blijft uiteindelijk wél een schoon lieke. Morgen Reckless nog eens spelen, als ik onkruid ga trekken op de oprit hierzo. Zo’n weekje vakantie thuis, dat doet wel iets met een mens ja! 😉

Breaking all illusions

Strijkdag vandaag. Iets met wat was die wat was blijven liggen (jaja, herlees deze zin nog maar eens, er staat echt wat er staat 😀 ), en dan nog een paar dagen weg en nog wat extra was. Enfin, genoeg was om quasi een halve dag mee te vullen.

Bij strijken hoort ook muziek. Ik was er gisteren tenandere al mee bezig, met die muziek. Er lag ook nog een soort van “strijkmuziekje” te wachten. Iets met een DVD die ik gekregen heb, en waarvoor de tip vooraf was: “het is iets om te strijken”. Enfin… ik had dus nooit gedacht dat het cadeau uiteindelijk een DVD zou zijn, laat staan een muziek-DVD. Al snapte ik achteraf de link wel. 😉

In ieder geval: vandaag was het dus “Breaking the fourth wall” van Dream Theater. Ik heb af en toe mijn strijkijzer toch efkes aan kant gezet. Want “strijkmuziekje” is niet echt de goede omschrijving voor wat ik te horen/zien kreeg. Het is soms gewoon te mooi om erbij te staan strijken. En omdat 1 keer geen keer is, ook vanavond nog eens. Niet het strijken, dat is hopelijk weer gedaan voor een paar weken (ha!), maar wel de muziek.  Ogen dicht, en gewoon genieten. Omdat dat kan! Want dit… zo schoon!

Live in the moment
Breathe in a new beginning
Wisdom revealed
As I unlearn to learn

Life’s biggest battles
Often are fought alone
My spirit brings me home

 

Aretha

Looking out on the morning rain
I used to feel so uninspired 
And when I knew I had to face another day
Lord it made me feel so tired. 
Before the day I met you,
Life was so unkind
You’re the key to my piece of mind

‘Cause you make me feel
You make me feel 
You make me feel like a natural woman (woman)

 

 

En dan was er ook nog deze… soms zou je denken dat heaven écht thé place to be is….

 

Never gonna give you up…

“Dat ik hoognodig het nog eens over Rick Astley moest hebben”, zei ik daarstraks tegen zomaar iemand die naast mij op het terras zat, na de training. Dat was diezelfde zomaar iemand die daarna efkes een ‘airreke’ uit het oeuvre van de Rick “zong”.  Maar eerst wel tegen mij zeggen dat er aan mij geen zangtalent verloren was gegaan toen ik de “Ahaa ahaa aaaaa” zong die altijd na “Ruby Ruby Ruby Ruby” komt. Niet van de Rick uiteraard, dat is van de Kaiser Chiefs. Maar echt hé… het was nog toonvast en vanal ook! Miskend, ondanks al mijn talent, dat ben ik! En Calimero, dat ben ik ook! Altijd, overal!

Jaja ik weet het, ik ben weer een beetje van de hak op de tak en zo vanal, maar je zou voor minder. En zie nu ben ik de Rick Astley-draad weer helemaal kwijt. Dus bon ja… waar het over ging, dat is dat dit eigenlijk een beetje een “op verzoek” Rick Astley-blogje is. Een “u vraagt, wij draaien”-verhaal. Ja, zo gaan die dingen, my dear friend!

Enfin, lang Rick Astley-verhaal kort… ik heb zijn nieuwe CD beluisterd. Enneh.. hopelijk doet hij binnenkort toch maar een “Best of” ofzoiets in de AB. Toch toch toch? Ik heb nu verdorie die tickets, ik ga kijken. Dat is zoals Europe. Die heb ik ook gezien, lang na hun hoogdagen. Die Joey, die had toen ook al veel van zijn pluimen verloren. Al probeerde hij ze nog krampachtig geföhnd recht te houden. Neen, dan was Mike Tramp van White Lion verstandiger, toen hij de schaar erin zette.

Bon, dit allemaal gezegd zijnde… weer over naar dit. Dit als in de Rick. Van Astley. Want de Rick, die heeft gelijk.  Ajaaaaaaa! 😛
(trouwens… na de Rick kwam bij mij Wham! op de joetjoeb… ook altijd plezant! Wake me up, before you gogo… hou mij tegen, ik voel een eighties-draadje opkomen!)

We’re no strangers to love
You know the rules, and so do I
A full commitment’s what I’m thinking of
You wouldn’t get this from any other guy
I just wanna tell you how I’m feeling
Gotta make you understand

Never gonna give you up
Never gonna let you down
Never gonna run around and desert you
Never gonna make you cry
Never gonna say goodbye
Never gonna tell a lie and hurt you

We’ve known each other for so long
Your heart’s been aching but you’re too shy to say it
Inside we both know what’s been going on
We know the game and we’re gonna play it
And if you ask me how I’m feeling
Don’t tell me you’re too blind to see 

Never gonna give you up
….

The shoulder-zone

Vrijdagavond. Na een hectische dag op het werk (bomen water geven, plantensprinkler verzetten tussen de kruiden, waterslangen oprollen, vorken, lepels en borden tellen, een auto afwassen én toch ook nog een paar mails beantwoorden – hey… it’s a hell of a job but someone’s got to do it… 😉 ) zet ik mij – na het boodschappen doen – in de zetel.

Ik scroll wat rond, verneem dat Eddie Vedder terug bij stem is (een kleine wooohooow en joehoe en zo vanal is hier wel op zijn plaats!), lees hier en daar wat, en kom dan terecht bij de Carpool-karaoke van James Cordon. Die Carpool-karaoke, die leerde dochterlief mij ooit kennen. Want ik moest en zou van haar kijken naar de aflevering met Justin Bieber. En daarna ook die met One Direction. En ik geef toe, er zitten geweldige afleveringen tussen. Ik bleef dus kijken. Intussen hebben al heel wat artiesten aan die Carpool-karaoke meegedaan. George Michael (snif) was ooit de eerste, maar ook Elton John, Stevie Wonder, Michelle Obama, Bruno Mars, Chris Martin kwamen al in de karaoke-wagen terecht… enfin, het is een lange lijst intussen. Google of Youtube het maar een keer mocht je het niet kennen.

De laatste Carpool-karaoke is er eentje met Paul McCartney, in Liverpool. Nu kent quasi iedereen de ex-Beatle wel.  En ook bijna iedereen kent wel wat liedjes van The Beatles. Zo ook ik. Fan? Neen, maar ik kan het wel appreciëren. Appreciëren? Understatement, want ik was dus redelijk ondersteboven van dat filmke. Ik vind het ongelooflijk dat na zoveel tijd de man nog altijd zo populair is. En na het bekijken van de hele karaoke, inclusief het optreden in de pub, snap ik denk ik ook waarom. Ik ben dus gelijk wat Beatles-nummertjes gaan beluisteren. Ik kén dat ook gewoon, en kan zowat alles los meezingen. Held, echt!

Daarna ging ik weer terug naar de Carpool-karaoke. Want mensen die lol hebben in een auto, dat is gewoon plezant. Had ik de aflevering met Bruno Mars eerder gezien, ik was begot vorige week gaan kijken, daarzo in Werchter.

En zo al zappend van het ene naar het andere kwam ik ook wat dingen tegen van Tom Cruise. Ze mogen nu zeggen van die man wat ze willen, maar ik vind dat hij dus écht wel humor heeft, om aan al die onnozeliteiten mee te doen:D . Misschien is het ook gewoon mijn jeugd die mij bij mijn beoordeling parten speelt, kan allemaal best. Maakt mij verder ook niet uit eigenlijk.

Maar goed, lang (karaoke)-verhaal kort, want ik moet hoognodig ook eens gaan slapen. Iets met een Brallon lopen morgenochtend wegens voetbal morgennamiddag. Alleen ben ik nu zo opgeladen dat ik nog altijd in the shoulder-zone ben… check het filmke, vanaf 7:40 zo ongeveer … deed mij denken aan de yogales van afgelopen week, ik voelde mij toen een beetje zoals James zich hier voelt… #veegmijmaarbijelkaar #slappelach

my mind is like.jpg