Dag papa, de tijd vliegt

Dag papa,

De tijd vliegt. Het lijkt nog maar net, dat wij afscheid van jou namen op die bevreemdende manier, in de kliniek, ingepakt als een soort van marsmannetjes. Het lijkt nog maar net, dat jij mij belde om te vragen waar ik bleef, want dat wachten zo lang duurt als je uitkijkt naar rust, naar geen pijn meer hebben. Het lijkt nog maar net, dat je “doe dat nog goed Sanneke” zei, en in mijn hand kneep. Het lijkt nog maar net dat ik je greep daarna heel snel voelde verslappen. Voor mij zal dat ook altijd het moment zijn waarop jij het leven losgelaten hebt…

Dus ja, het lijkt nog maar net, en toch is het intussen al een heel jaar geleden. 365 dagen. De tijd vliegt zeggen ze, en die “ze”, die hebben verdorie gelijk. Dat neemt niet weg dat het verdriet om jou er nog altijd hangt, dat wij het nog altijd lastig hebben met hoe snel het allemaal gegaan is na jullie 50-jarig huwelijksjubileum. Al zijn we wel dankbaar dat jullie dat feest samen nog hebben mogen beleven, met de familie en de vrienden erbij.

We hebben dit jaar ook heel veel moeten regelen natuurlijk. Eerst en vooral een nieuwe thuis voor ons mama. Die heeft ze gevonden, in het woonzorgcentrum, in de natuur, aan de vijvers. Ze doet het goed daar. Er zijn natuurlijk ook wel dagen waarop ze het lastig heeft, maar die dagen horen er nu eenmaal bij zeker? Maar ons mama, die woont nu in een mooie kamer, met zicht op het bos. En vooral, ze is er graag en de activiteiten liggen haar wel. Ze gaat nu zelfs turnen! Wie had dat ooit gedacht hé!

En dan was er ook nog jullie appartement. We hebben het heel lang uitgesteld, dat leegmaken, dat ophalen van herinneringen, dat weggooien van dingen die “van jullie” zijn. Dat is ook gewoon raar. Het was een beetje bij wijze van spreken een leven in de vuilbak gooien. Al zijn er natuurlijk ook heel veel spulletjes die ik bewaard heb. Dat gele pannetje? Dat staat hier, en dat gaat binnenkort in onze nieuwe keuken heel goed van pas komen. Vooral voor de kinderen dan, die er – net als jij – eitjes in bakken, liefst nog met een platgedrukt patatje bij, “want opa/peter deed dat ook zo”.

Het appartement was, eens we de knoop doorgehakt hadden, ook heel snel verkocht. We hebben samen met de kopers nog een glaasje gedronken in het appartement op de dag van de verkoop, en dat was een fijne manier om het “daar” af te sluiten.

Jouw foto’s, daar moet ik mij nog eens aanzetten. Ze liggen hier in een hoekje, en binnenkort maak ik er eens werk van. Dan zoek ik de mooiste foto’s eruit, kader die in, en die krijgen dan een plekje in de gang en in de living. Ik vermoed dat ik al lang vergeten foto’s ga tegenkomen, maar ook onbekend werk. Ik ben eigenlijk wel benieuwd. Ik zal er ook enkele apart leggen voor de Cinéclub, je weet maar nooit of ze dit jaar wel een tentoonstelling mogen doen.

Vorig jaar was het trouwens een warme dag… nadat ik afscheid nam van jou, ben ik gaan wandelen, en ik zag een prachtige zonsondergang. Die dag ging de zon met een warme gloed onder, net zoals jij toen afscheid nam van ons. Voor mij zal die ondergaande zon op die dag altijd verbonden zijn met jouw afscheid aan het leven, stilletjesaan uitdovend.

1 jaar verder, maar we missen jou nog altijd, papa.

4 gedachten over “Dag papa, de tijd vliegt

  1. Josiane

    Mooi Sandra en tegelijkertijd ook wat moeilijk want mijn mama is ook bijna een jaar overleden.
    Morgen Moederdag en de 15de mei haar verjaardag voor het eerst zonder haar. Nog veel sterkte.

    Like

  2. Anita De Jonghe

    Hey Sandra

    Mooi en tegelijk zo confronterend weer. Blij dat ik jouw papa heb gekend. Met de Flor kon je een ernstig gesprek hebben of zeveren dat er geen eind aan kwam. Warme, lieve mens en in gedachte zie ik je vader nu glimlachen. Ik wou dat ik alles ook rustig had mogen verwerken bij mijn moeders afscheid . Ik werd met ongeduld en druk geconfronteerd en eerlijk, dat was zo zwaar en van mijn kant niet te begrijpen. Maar alles voor de lieve vrede zeker. Alles moest zo snel mogelijk weg en geen 6 weken later stond het huis al te koop en 2 weken later moest alles weg… Ik wou dat ik de klok kon terugdraaien maar ik wou geen drama, want dat zou het nog bemoeilijken. Als ik je ooit nog eens zie, leg ik het je wel eens uit. Tot de dag van vandaag kan ik me wel voor het hoofd slaan om zo weinig verzet van mezelf hierbij… maar ik was moe. Nadien besefte ik pas dat die druk me ook bijna onderuit had gehaald. Wat had ik het graag gehad zoals bij jullie. Hou jullie band sterk en fijn dat je moeder zich heeft kunnen aanpassen. En als ik nog eens een mooie zonsondergang zie, zal ik zeker aan je vader, de Flor denken. Liefs Anita

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s