Vrienden? Of kennissen?

Een jaar corona, een jaar sociaal isolement. Het doet iets. Of het brengt iets. In mijn geval: inzichten.
Inzichten vooral in vrienden. Want ik dacht dat ik een hele ruime, grote vriendenkring had. Hmz. Ik dacht verkeerd. Want het blijken kennissen te zijn. Kennissen, want op een jaar tijd heb ik weinig van die hele grote ruime vriendenkring gemerkt om eerlijk te zijn.

Ik ben natuurlijk niet blind. Ik zie ook dat mensen onderling afspreken, dat ze samen gaan wandelen, dat ze samen gaan lopen. Iemand neemt daarvoor initiatief, iemand neemt daarin het voortouw. Ik ben niet zo’n initiatiefnemer, iets met vroeger teveel het deksel op de neus gekregen vermoed ik. Neen, ik wacht af. En ik moet toegeven, dat afwachten heeft mij heel erg weinig gebracht. Quasi niets zeg maar. Neen, ik ben niet gebeld/gemaild/geappt met de vraag om samen eens iets te gaan doen. Oh juist ja, 1 keer nam ik wel initiatief en vroeg aan iemand om te gaan wandelen. Datum geprikt, route besproken… waarop deze afspraak later gecancelled werd. Niet door mij overigens.

Dus ja, al een jaar wandel ik alleen, al een jaar loop ik alleen. Afgelopen jaar zijn er welgeteld 4 loopjes geweest waarop ik niet alleen liep. Ik kan zo ook opsommen dewelke dat waren. En als je dan duo’s of trio’s of kwartetten tegenkomt die gezellig keuvelend lopen te lopen of te wandelen, dan doet dat best wel zeer. Zeer omdat ik alweer alleen op pad ben, zeer omdat er gewoon niemand is waar ik mee kan lopen kwetteren.

Dus bon ja, ik heb het even gehad. Ik weet dat ik dat lopen voor mezelf moet doen, en dat doe ik ook, maar soms is dat ene loopje alleen er net eentje teveel. Ik vind gewoon de goesting niet om mij na het werk om te kleden, en te vertrekken. Waarom? Om op een druilerige regenachtige dag mij alweer eenzaam te lopen voelen? Conditioneel zal het wel vooruit gaan (hoewel), mentaal daarentegen… neen. Ik denk ook dat dat mede de reden is waarom ik ook niets opgebouwd krijg. Ik loop heel af en toe een 10 kilometer, maar meestal ben ik het eigenlijk al beu vanaf kilometer 3. Terwijl ik altijd zo graag gelopen heb. Hoe meer hoe liever, hoe verder hoe liever.
Idem met dat wandelen. Ik zat er niet mee, met alleen wandelen. Nu vind ik het een hele opgave worden, en ben ik al heel snel moe van mezelf.

Ik was zelfs al zo ver dat ik al heel hard liep te denken dat het aan mij zal liggen. Dat ik vast geen leuk gezelschap ben. Dat kan. Ik weet het niet. Ik hoor er gewoon niet bij, en dat is iets wat teruggaat tot in mijn jeugd. Net als nu dacht ik toen ook dat ik erbij hoorde, maar hoorde ik er toen ook nooit echt helemaal bij. Ik stond altijd wat aan de zijlijn zeg maar. En die zijlijn, daar blijk ik nog altijd te staan.

Ik kan redenen blijven zoeken, feit is dat ik daar niet gelukkiger van zal worden. Er zijn gelukkig wél die paar vrienden die bewezen én bewijzen dat vriendschap niet altijd een illusie is. Die wel eens een berichtje sturen, die wel eens samen iets willen ondernemen, die wel eens aan de deur staan, ook op momenten dat ik het nodig heb. Bij het overlijden van mijn papa bijvoorbeeld. Of op mijn 50e verjaardag. Ze waren er. Ze dachten aan mij. En serieus, wat ben ik blij met die paar personen!

Maar dat neemt niet weg dat het soms toch heel erg weegt, en ik op dit moment gewoon heel erg moe ben van mezelf. Moe van het jaloers naar anderen kijken die leuke dingen samen doen, moe van de verhaaltjes daarrond in mijn hoofd. Moe van de corona, die zulke dingen in mijn hoofd zet. En met moe bedoel ik ook gewoon écht moe. Moe als in ’s avonds om 21u30 gaan slapen en ’s morgens moe weer opstaan. Moe als in een collega die opmerkt dat ik wallen onder mijn ogen heb.

Daar bovenop heb ik ook nog eens de verkeerde kleur kousen onder mijn rok aangedaan… blauw onder kaki, en ik zag het pas toen ik al onderweg was. Ik ga mij daar eens over bezinnen terwijl ik de wind ga trotseren en toch ga wandelen. Nem!

Advertentie

6 gedachten over “Vrienden? Of kennissen?

  1. Inge Keersmaekers

    Lieve Sandra, al ken ik je niet persoonlijk, wat zou ik graag eens iets met je organiseren: samen wandelen (lopen is niet zo mijn ding) of fietsen of…. Sinds ik je beginnen volgen ben (jaren geleden) kijk ik altijd zo hoopvol uit naar jouw fantastische schrijfselen en je boeiende muziekkeuze.Heel af en toe reageerde ik ook eens. Maar ik heb, weliswaar van op afstand, altijd erg met je mee geleefd in goede en minder goede tijden en je bent voor mij echt een voorbeeld geweest en nog om zelf aan het sporten te slaan en iets aan die overbodige kilo’s te doen. Moest je iets dichter in de buurt wonen, ik sprong na het werk direct in mijn auto en stond vanavond aan je deur! Deze ‘stille’ lezeres heeft ook maar enkele fijne vriendinnen en massa’s kenissen maar gelukkig leerde ik een 15-tal jaren geleden (zo rond mijn 40ste verjaardag) dat dit voor mij volstond. Ik stuur je veel warmte en een dikke knuffel toe vanuit Berchem (Antwerpen). Verzorg je goed! Liefs Inge

    Geliked door 1 persoon

  2. djaktief

    De flexibiliteit en draagkracht is bij velen opgebruikt. Met een beetje laatste kracht neem ik toch zelf initiatief en dan merk ik dat die ander het ook zo nodig heeft. En dan wandelen we dus samen. Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Die eerste stap is het lastigst vooral gezien dat je eens pech had met een afzegging. Virtueel loop ik een rondje met je mee als ik mezelf straks naar buiten sleur het stormweer in.

    Geliked door 1 persoon

  3. tinyblogt

    Herkenbaar. In die zin dat ik door Corona ook wel echt heb gezien dat het initiatief van twee kanten moet komen en dat ik niet altijd vragende partij hoef te zijn. Dat sommigen niet eens de moeite nemen om op een berichtje te antwoorden of dat er dan weer anderen zijn die een gemaakte afspraak afzeggen – om dan geen nieuwe afspraak meer te maken. Dat ben ik zo beu!
    Gelukkig zijn er ook positieve mensen, met wie je al snel kan afspreken al is het maar om een uurtje eens te babbelen tijdens een wandelingetje ‘rond de blok’ en die geen vijf agenda’s moeten raadplegen om een moment te vinden. Als je zo één iemand hebt, is dat al goud waard. Ik gun het je van harte!

    Geliked door 1 persoon

  4. passipandthedog

    Gij staat niet! En ik herhaal ferm NIET aan de zijlijn. No fucking way! You rock! Ik meen dat en ge weet dat. Je bent een veel te mooie en dappere dame… alsof jij je ooit aan de zijlijn zou laten zetten. Ik schilder de zijlijnen en ge staat er niet aan. Nope, in geen velden of wegen te bekennen. Ge loopt te rap! Take care sjoe!

    Geliked door 1 persoon

  5. Marianne Vanden Eynde

    Hey Sandra, Je post heeft me geraakt, effe getwijfeld of ik al dan niet zou reageren. Maar ik trek hierbij mijn stoute schoenen aan, mijn wandelschoenen, en wil je hierbij een voorstel doen. We kennen elkaar niet echt maar door de jaren heen heb ik je leuke blogposts met plezier gelezen. Ik kreeg de indruk dat er een leuke vrouw achter schuilt . Mocht je zin hebben om eens samen een ‘proefwandeling’ met daarbij horende babbel te doen, laat maar weten. Als je dat niet ziet zitten, ook geen probleem. Veel groetjes, fijn weekend verder. Marianne

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    >

    Geliked door 1 persoon

  6. henri4hoven

    Jammer van die ene wandelafspraak annulering. Probeer om nog een paar afspraken te maken. Iedereen zit een beetje in zijn eigen cocon, wordt tijd om daaruit te komen met inachtneming van de geldende maatregelen. Komt vast goed met jou

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s