Een hoofdstuk afgesloten

“En dan graag alle pagina’s paraferen en daar handtekenen”. En zo sloot, met 1 zinnetje, een groot hoofdstuk in mijn leven af.

Na het overlijden van mijn papa vorig jaar, verhuisde mijn mama naar een woonzorgcentrum. Hun appartement stond een tijdje onbewoond, tot wij de moed vonden om het leeg te maken. En daarna ging het vrij snel. We contacteerden een makelaar, lieten de laatste spullen ophalen, tekenden de nodige documenten, lieten foto’s nemen en de nodige attesten opmaken. Niet noodzakelijk in die volgorde.

2 weken later werd het appartement effectief in verkoop geplaatst, om 1 dag later al verkocht te zijn. Zei ik al dat het snel ging? Supersonisch snel eigenlijk zo plots.

Een aantal zaken lagen nog wel in het appartement. Foto’s. Vooral. En ook nog wat spullen die wij zelf thuis een plekje wilden geven. Iets wat we al weken uitgesteld hadden. Want zolang die spullen er waren, was het nog altijd een beetje het appartement van mijn ouders.
Maar uiteindelijk contacteerde de notaris ons met datum en uur van afspraak, en toen moest het wel. In het weekend voor de ondertekening van de akte schoten we dus opnieuw in actie om de foto’s en resterende spulletjes op te halen. En dat was toch wel raar moet ik toegeven. Beseffen dat het zowat de laatste keer was dat we de poort openden en naar achter reden, beseffen dat het zowat de laatste keer was dat we het appartement zomaar in- en uit konden wandelen.

En vandaag trokken we dan uiteindelijk toch definitief de deur achter ons dicht. Voor de allerlaatste keer. En dat doet raar. Niet alleen omdat we de deur achter ons dichttrokken en het appartement niet meer van ons is, maar vooral omdat we hiermee ook het hoofdstuk “dorp waar we opgroeiden” helemaal achterlaten. Want zolang onze ouders er woonden, was er een reden om naar dat dorpje aan de rivier te gaan. Om er eens te gaan wandelen, of te gaan lopen, of naartoe te fietsen. Want er was altijd die honk waar we even binnen konden voor een drankje, voor een koekje, voor een praatje. En die honk, die is er niet meer. Een hoofdstuk helemaal afgesloten. Het doet toch wel iets …

4 gedachten over “Een hoofdstuk afgesloten

  1. Anita De Jonghe

    Hey Sandra, dit is momenteel zo herkenbaar voor mezelf. Het huis..maar eigenlijk mijn”thuis”. Ook hier nog enkele spullen die nog weg moeten. Bij mezelf voelt het ook als afsluiten, maar begin wel een probleem te krijgen met er nog te komen. Niet enkel is het huis verkocht, maar de “ziel” van het huis verdwijnt stukje bij beetje. En net daar heb ik het moeilijk mee. Soms, niet altijd, sta ik achter buiten te kijken naar de tuin en bekruipt me een sterk gevoel van melancholie waar ik binnenin ook blij kan om zijn. Maar stap ik binnen dan voelt het niet meer ok. Ik begrijp zo goed wat je bedoelt, maar we moeten door. Heb wel alle foto’s van elke kamer op USB…voor als ik ooit zou vergeten..

    Dikke knuffel, Anita 🤗

    Like

  2. Flavie

    Een emotioneel momentje… wij hebben 3 jaar geleden een huis verkocht van een tante en het was echt raar om de deur te sluiten en te weten, we komen hier nooit meer terug. In het begin reden we soms eens om langs het huis, maar dat is ondertussen ook al weer heel lang geleden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s