Koorts

Begin met schrijven of typen. Het staat er. Ik kijk ernaar. Hetzelfde met die titel hierboven. Titel toevoegen. Het staat er. Ik kijk ernaar. Titel toevoegen. Straks, misschien.

Sinds enige tijd lukt het mij gewoon niet. Het lukt mij niet om iets te schrijven, het lukt mij zelfs niet om inspiratie te vinden om over te schrijven. Ja, er is het lopen, maar goed… ik loop talloze rondjes met mezelf, heel veel boeiends kan ik daar niet over vertellen. Zeker niet nu het donker is, en ik eigenlijk – willens nillens – quasi altijd genoopt ben hetzelfde rondje te lopen.

Vorige week was ik anders wel aan het twijfelen. Want zou ik nu toch niet dat bos durven inlopen, om daar dat extra rondje te doen en zo aan de extra kilometers te geraken in plaats van eindeloos rondjes op dezelfde plaats te lopen? Ik heb 3 kilometer lang getwijfeld, en toen moest ik echt kiezen. En durfde ik het toch niet, in het donker in dat andere bos gaan lopen. En koos ik toch weer voor de gekende – en verlichte – weg. Waardoor ik, toen ik op kilometer 7 was, besefte dat ik er nog 3 moest doen en ik eigenlijk al bijna op de eindbestemming was. Wat niet goed is voor mijn moreel, want het einde is het einde, de finish is de finish. Alles wat ik dan nog extra moet lopen, is er dan in mijn hoofd nét iets teveel aan. Enfin, ik liep ze toen toch, met nog eens een stukje richting daar, en nog een rondje hier, en ach, uiteindelijk maakt het ook niet uit zeker?

Dat dacht ik. Maar eigenlijk maakt het wél uit. Want mijn hoofd roept dan keihard dat het einde daar is, en dat ik moet stoppen. En al wat ik dan nog loop, dat zijn eigenlijk lastige kilometers. Lastig, omdat ik dan in gevecht moet met mezelf. Lastig, omdat ik dan met mezelf loop te discussiëren. Toch die kilometers verder lopen, wat maakt het uit of ik ze al dan niet loop… stoppen, doorlopen? Het voordeel van met mezelf in discussie te gaan, is dat ik uiteindelijk de discussie win. Uiteraard. En uiteindelijk loop ik ze toch altijd. Omdat ik ze van mezelf moet lopen. En ook… schema is schema, en alleen heirkracht maakt dat ik van dat schema afwijk.

Heirkracht. Ik denk dat ik daarop wel beroep kan doen voor afgelopen week. Ik liep mijn intervallekes wel, maar door omstandigheden kon ik mijn tweede looprondje van de week niet helemaal lopen zoals gepland en werd het een kort rondje van een 4-tal kilometer. 4 kilometer ook met zere benen en een nogal hoge hartslag voor die paar kilometers. Eigenlijk had ik toen al moeten weten dat dat niet goed was.

Neen, natuurlijk was dat niet goed. Dat bleek zaterdag dan ook, toen ik eerst al niet uit mijn bed geraakte. Slapen, dromen, zweten. Dat dus. Toen ik uiteindelijk mezelf dan toch uit mijn bed kon hijsen, zat ik half-slapend aan het ontbijt. Waarna ik besloot maar weer even op de zetel te gaan liggen. Even dacht ik ja… tot ik dorstig wakker werd en opstond om een glas water te gaan halen, en het al 16u bleek te zijn. Ik had zomaar mijn hele zaterdag verslapen. Lap! En zeggen dat ik vrijdag nog al grappend aan iemand van HR gevraagd had hoe dat zat als ik ziek zou worden in het weekend en ik dan mijn weekend tijdens de week kon recupereren? Profetische woorden zowaar, er schuilt een waarzegster in mij! Waar is mijn bol trouwens? Ja, die kristallen, niet die kerstbol! Ziek worden in een weekend, wie doet dat nu ook?

Zondag zou het bijgevolg vast beter gaan, dat zei ook de waarzegster in mij. Ook gezien de hoeveelheid slaap die ik al gehad had. Dat dacht ik toch. Niet dus. Denk opnieuw. En die waarzegster mag ook weer naar waar ze vandaan komt! Want ik moest alweer mezelf mijn bed uit slepen, en het ging daarna niet veel beter. Ik had het tot de middag gegeven, maar het zou ‘m niet worden. Dus ook hier: bye bye loopje dus! Jammer maar helaas. De hartzeer die ik er vroeger van zou gehad hebben, had ik niet eens. Nope. Ziek is ziek, en ziek wilt zeggen niet lopen. Zo verstandig ben ik intussen al wel geworden. Neemt niet weg dat het toch een streep door mijn plan was, het “laat mij nog eens laatste worden op een loopje”-plan dan. Het werden nougatbollen, en zelfs die had ik niet in huis. Wat ik echter wél in huis had, dat waren de opnames van “4 weddings & a funeral”. De serie, niet de film. De film is pure nostalgie. De serie… mwoah. Ik heb er nu 6 gezien, en ik weet nog altijd niet wat ik ervan moet denken. Want het is een serie. En natuurlijk krijgt zij de man op het einde. Of hij haar. Puh! Zij wel ja. Tuurlijk.

Maar toch… eigenlijk is dat we leuk, met koorts naar wat romantische nonsens zitten kijken. And they lived happily ever after. Morgen wacht weer de realiteit. Tenzij ik toch mijn weekend zou kunnen recupereren? 😉

Advertentie

Een gedachte over “Koorts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s