Can’t find a better man

Dat ik nu al jaren stekezot ben van Pearl Jam, dat is geen geheim. Niet van de extreem harde nummers, wel van de melodieuzere liedjes die ze gemaakt hebben. Nog stekezotter ben ik al jaren van Eddie Vedder. En ja, het ene staat natuurlijk in relatie tot het andere.

Neen, geen rare dingen. Ik hoor de man gewoon graag zingen. Er zit iets in zijn stem waar ik heel erg van hou. En prettige bijkomstigheid: hij ziet er ook goed uit. Dat fandom beperkt zich wel tot maken dat ik erbij ben als hij komt optreden, en af en toe eens een CD opzetten.

Nu schreef de man ook de muziek voor Into The Wild. En laat dat nu een film zijn die een diepe indruk op mij heeft nagelaten. In dit geval geldt trouwens: de film is beter dan het boek. Krakauer heeft het goed bedoeld, maar aan dat boek is geen doorkomen aan. Vind ik. Een leven als dat van Chris McCandless verdient ook een beter eerbetoon dan dat droge boek. Wat dat betreft heeft de film dat wel helemaal goedgemaakt.

En ja, ik weet dat het allemaal voor discussie vatbaar is. Ik weet dat het een geromantiseerd verhaal is. Ik weet dat de jongen onbezonnen de wildernis ingetrokken is, en dat hij naïef dacht dat hij daar wel zou kunnen overleven. Ik weet dat hij meer eten had moeten meenemen. Ik weet dat als hij een kaart had meegenomen, hij had gezien dat hij wat verder wél de rivier had kunnen oversteken.

En toch doet de film iets met mij. De film in combinatie met de muziek dan denk ik. Ik weet niet hoe het komt, maar als ik die muziek hoor, dan bekruipt mij iets onbestemds. Ik word er melancholisch van. En ja… uiteraard stonden de tranen alweer in mijn ogen toen het hoofdpersonage besefte dat hij ging sterven. En dat gevoel, dat blijft dan altijd toch wel een paar dagen hangen.

Mijn dochter bleef dit keer meekijken. Maar zij wilt de film nooit meer zien. Ik snap het wel. Het is geen film met een happy end. De mooie jongen van in het begin van de film, de levendige jongen vol energie van tijdens de film… er blijft op het einde totaal niets van over. Een hoopje ellende. Het is ook een trage film. Maar het is wel een film die je een soort klap in je gezicht geeft. Want het leven moet je elke dag leven. En dat heeft McCandless wel ten volle gedaan, die 2 jaar voorafgaand aan zijn Alaska-avontuur.

Enfin… ik ben er dus weer een paar dagen van onder de voet. Ik blijf weer een paar dagen hangen bij de muziek van Vedder, en bij uitbreiding van wat andere singer-songwriters die dezelfde stemming overbrengen. Het waait wel weer over. Tot ik de film binnenkort nog eens bekijk. Want ja… dit is zo 1 van die films die ik eigenlijk nooit of nooit beu wordt. Binnenkort nog eens kijken?

Don’t come closer or I’ll have to go
Holding me like gravity are places that pull
If ever there was someone to keep me at home
It would be you

En wat heeft de titel ermee te maken zeg je? Wel… she dreams in colors, she dreams in red. Can’t find a better man. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s