Challenge BW – Chaumont-Gistoux

Een wedstrijd in de Challenge du Brabant Wallon lopen, dat is niet altijd zomaar een wedstrijd lopen. Vandaag was het weer zo’n dag. Chaumont-Gistoux stond op het programma. En het werd een memorabele wedstrijd. Sommige joggings zijn ook niet te beschrijven in wedstrijdverslagen, daarom dus een paar fragmentjes:

Voor de start: “Sandra, ben je er klaar voor? Ik wel zene! Er zijn weddenschappen geopend, ze geven jou het voordeel. Ik ga op mezelf wedden. Via een stroman hé! Dan win ik zeker!”
Om maar te zeggen… als je een Sandra wilt nerveus maken, dan is dit niet de manier. Sandra was er eigenlijk nogal gerust in. Dit keer toch. Want deze had ik ooit al gewandeld/gelopen, en och… çavakes zene. Al wist ik toen nog niet dat ze het parcours omgedraaid hadden, en wat daar de gevolgen van zouden zijn. Oeps!

Ook nog voor de start stond ik bekans op de eerste rij. Bij de toppers. Ik hoor daar thuis, uiteraard. Maar ik wou de anderen toch ook een kans geven, dus ik ben maar wat naar achter getrokken. Alwaar ik Charly, entraineur en volop in voorbereiding van zijn 40e keer “20km van Brussel”, tegenkwam. Overigens: jeps, u leest dit goed: deze meneer liep al alle edities van de 20km van Brussel mee! Feestje binnenkort zeggik! 😉

De eerste 2 kilometertjes liepen nogal smooth. Als dit een Brallon parcours was, dan zou het dit keer een pakkie makkie worden. Dacht ik. Tot aan kilometer 3. Toen draaiden we het bos in, en kregen we een eerste helling voor de kiezen. “Oppassen hé Sandraake, hier is het glad”. Dit nog maar amper gezegd zijnde, koos den entraineur ervoor om de modder van dichtbij te gaan bekijken. Geen paniek, hij stond snel terug recht, maar dat hiaat in mijn tijdsstatistieken zeg! 😉

Bergop lopen, en dan dit uitzicht krijgen.

Enfin… het ging bergop, en ik moest blijkbaar blijven lopen. En dat lukte. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat als ik alleen geweest was, ik waarschijnlijk, net zoals de anderen rondom mij, wel gaan stappen zou zijn… maar ik deed het dus niet. Luupen, en blijven luupen! Na deze helling dacht ik dat we het ergste van de dag wel achter de rug hadden. Denkfouten, iedereen maakt die. Maar schoon onderweg hé, schoon. Die zichten, dat is al een beloning op zich.

Oh, en kwam daar al niet een volgende helling aan? O ja… en als ik dan dacht van deze te gaan stappen… think again: “Sandra, hier gaan we het verschil zien tussen de échte luupers en de anderen”. Bam! Ik wou mij dus niet laten kennen, want uiteraard ben ik een échte! Blijven lopen dus Sandra, blijven lopen. We zijn bekans boven. Bekans. Nog efkes. Damn zeg… het is wel vrij vermoeiend om een échte luuper te zijn!

Op het einde naar rechts, omhoog!

Enfin, al bij al… we gingen door, ik was al vree content na deze 2 hellingen. Bleek dat het nog niet gedaan was of wat had je gedacht? Er kwamen nog wel wat bergskes op ons pad, en het enige wat mij lopende hield was de gedachte aan een finish die bergaf lag. Bergaf, de hemel op aarde! Op dat moment toch, want er zijn best nog wel wat andere hemelkes op aarde. Nu goed, voor ik aan die hemel was, wachtten er toch nog wat bergskes. En dit keer zagen we die bergopkes meestal ook aankomen, in de vorm van lopers die een pak hoger dan wij al op een helling liepen. Lintbeloping, zeg maar. En de uitdaging in de ogen kijken, dat ook. Onwetendheid is eigenlijk wel een zegen zo soms, dan zie je niet wat er nog op je pad komt. 😉

Uiteindelijk liep ik ze wel allemaal op. In tegenstelling tot de dames die wat heen en weer met ons pingpongden. Bergop gingen wij hen voorbij, bergaf zij ons. Tot die laatste keer. Erop en erover, en we zagen ze niet meer terug! Dat ik piepedood was, en dat het ook nog eens felle tegenwind was, dat was bijzaak. 😉 En dat den entraineur op een gegeven moment ook met de paardjes ging praten, dat ook: ‘bonjour les chevaux, vous allez bien?’ Enfin, de diertjes wisten beter en antwoordden niet. Gelukkig maar, anders had ik van verbazing nooit de finish gehaald! 😀

Die bergaf richting finish anders, die waar ik al kilometers lang van droomde, die zag er ook iets anders uit dan verhoopt. Vol modder, takken, stenen. Ik waande mij even terug in Vaals, tot ik besefte dat ik in Vaals tot aan de enkels in de modder stond. En zo erg was het vandaag toch niet. Maar toch… bergaf in de modder, dat durf ik toch niet zo goed, dus het werd voorzichtig aan bergaf. Met de finish nog niet eens in zicht, want daarvoor moesten we nog 2 keer een bochtje nemen.

De man in het fluogeel trouwens, die we in de laatste 300 meter voorbijgingen toen hij aan het slenteren was: hoe flauw zeg, om dan toch nog maximaal te gaan sprinten omdat je dat niet kan verdragen! Puh! En awoe! In ieder geval: ik vond mijn sprint nog verschroeiend, ondanks het feit dat ik dacht dat ik piepedood was. Piepedood is ook relatief. De banaan, de peperkoek en vooral de kaastaart achteraf waren meer dan verdiend!

Merci Charly, je was weer geweldig loopgezelschap!

Nog even een verschroeiende eindsprint inzetten 😉
Advertentie

2 gedachten over “Challenge BW – Chaumont-Gistoux

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s