Schrijven

Schrijven. Hoe dikwijls heb ik het blokje nu al open geklikt? Hoe dikwijls heb ik de afgelopen tijd al niet willen schrijven? Hoe dikwijls heb ik het ook weer niet terug dicht geklikt, wegens niets om te schrijven? Concepten blijven gewoon staan waar ze staan. En af en toe schaaf ik eens iets bij aan een tekst waar ik al aan begonnen ben, om dat dan ook weer weg te klikken.

Een writer’s block? Het kan. Het kan ook niet. Geen goesting is ook een optie. Hoewel, geen goesting. Schrijven wil ik altijd wel doen. Maar mijn hersenen willen op dit moment niet mee. Geen onderwerpen. Mijn gedachten fladderen op dit moment gewoon niet. Beetje on-ik toch. Want mijn gedachten fladderen meestal wel alle kanten uit.

Ik denk trouwens te weten waar het hem wringt. De reality check waar ik het vorige keer al over had. Dat Plan M. Ik was mentaal helemaal voorbereid op dat lopen van die marathon in 2019. Maar de realiteit haalt mij in, en ik weet ook diep vanbinnen dat ik nog veel meer training ga nodig hebben dan ik nu al heb. En dat ik zo’n marathon best verstandig loop. Alleen… het snijdt altijd een beetje als iemand dan aankondigt dat hij of zij dit jaar een marathon gaat lopen. Zeker als dat dan iemand is waarvan ik weet dat hij of zij er veel minder voor doet dan ik. Ik heb het daar echt moeilijk mee. Want ik wil het ook zo graag, weetjewel… en dan gaat dat draaien, en keren, en dan vraag ik mij af of ik het toch niet gewoon moet doen. Waarna een beetje later dat verstand toch weer roept dat ik geduld moet hebben, dat ik gewoon moet blijven trainen, en dat ik dan die marathon wel kan lopen in het jaar dat ik 50 word. *insert cynische modus* En hoe schoon dat wel niet zou zijn. Hou ik mij toch voor. Nu.

Dus ja… ik weet het. Ik weet dat allemaal. En ik ben ook verstandig genoeg om te beseffen dat de dingen nu eenmaal zijn wat ze zijn, en dat ik het qua lopen inderdaad van het op karakter lopen moet hebben, en niet van talent. Wat dus wilt zeggen dat ik moet rekening houden met een aantal factoren. En daar houd ik ook al rekening mee… alleen is dat niet altijd even gemakkelijk. Want dat gevoel hé…. hart volgen, verstand volgen… ik weet het efkes niet goed meer. Enfin… die mood of the day.. en dan vond ik ook nog eens onderstaande versie van Dark Roman Wine van Snow Patrol… volgende week ook deze live, hoop ik. Intussen dompel ik mij verder onder in dat badje van weemoed en verlangen…

Picking out all the stars that we like
Between finger and thumb
You laugh as you pass me the night
As if it’s too fragile to hold
And I hold it so close to my chest
With your hands in my hands
You say this is just how we’ll rest
Until light turns to sound

Een gedachte over “Schrijven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s