Eindejaarsjogging Kampenhout

De Eindejaarsjogging in Kampenhout. Een klassieker in onze contreien. Op zaterdag met de (aflossings)marathon, en op zondag met een keuze tussen 5,5km en 11 km. Nu, een aflossing zag ik, gezien mijn trage tempo, niet zo zitten. Maar de jogging, die zou ik wel lopen. Iemand van de club had gevraagd of hij samen met mij mocht lopen, en ik had toegezegd. Alleen was ik wel even vergeten dat ik de avond ervoor mijn verjaardagsfeestje gepland had. En dat ik graag ook wat cava en wijn drink en van die dingen. Maar bon… beloofd is beloofd, dus ik stond op zondag wel aan de start. 

Het was eigenlijk best fris. Maar ik vermoedde dat eens aan het lopen, ik het vanzelf wel warm zou krijgen. Want zo gaat dat namelijk altijd. 🙂 Het plan was ook simpel: ik mocht het tempo bepalen, en Charly zou volgen. Charly, of Charles Brassine, dat is dus mijn clubgenoot, en een man met behoorlijk wat kilometers op zijn looppalmares. Niet alleen kilometers overigens, want er staan ook wel een behoorlijk aantal medailles, podiumplaatsen en zo van die dingen op zijn conto. 

Om maar te zeggen: het was niet zomaar iemand, die met mij de jogging meeliep. En dus vond ik dat ik maar mijn best moest doen om er iets van te maken, verjaardagsfeestje de avond voordien of niet. 
Hij adviseerde toch om even op te warmen, hoewel ik meestal opwarm in de koers zelf. Maar gezien de koude, leek het mij toch niet onverstandig. Eens het startschot gegeven, liepen we vlotjes onze eerste kilometer. Ik was al tevreden, want die eerste kilometer die zat onder de 7 minuten, 6’50 zelfs. Een klein paniekje bekroop mij ook wel, want dat tempo, dat zou ik nooit 10 kilometer kunnen volhouden. Een beetje trager dus, als ik zo rond de 7 minuten per kilometer zou kunnen lopen, dan zou ik een blij mens zijn aan de finish..

En dat lukte… voor de volgende 4 kilometer toch. En toen zag ik iemand lopen die ik absoluut wou inhalen. En ophalen. En naar de finish loodsen. Want ik zag dat ze het zwaar had. Terwijl ik eigenlijk nog altijd met een goed gevoel liep. De ademhaling zat écht supergoed, de benen wilden ook mee, dus hey… waarom ook niet. Het tempo ging iets omhoog, naar onder de 7 minuten terug. Zij finishte met een goed gevoel, en wij liepen door. Nu, meestal loop ik niet graag rondjes, maar nu had ik er echt zin in. Nog een rondje van hetzelfde? Piece of cake, ik zou dat wel even doen! 

Intussen leerde ik ook hoe ik een jogging moest lopen. Hier lopen, daar lopen, en zie je dat… ik kén de theorie wel, maar in de praktijk durf ik dus altijd nog wel voor de buitenbocht kiezen. Fout, ik weet het, en ik zag nu ook waarom. Want in de tweede ronde reed de fietser die achter de laatste reed ons voorbij, met de mededeling dat er nog 3 achter ons waren. Aan de dames voor ons werd gemeld dat er nog 5 achter hen waren. Uhu… toen nog wel ja. Want die dames, die had ik al enige tijd in het vizier. En beetje bij beetje kwamen we dichterbij. En dan steekt toch dat competitiebeestje de kop op, want ja: ik moest en ik zou… even dacht ik dat het niet zou lukken, want toen we eindelijk bij hen kwamen, gingen zij versnellen. Zou ik ook gedaan hebben, als ik hen was. 😀  Maar toen bleek de tip van ‘binnenbocht kiezen’, de gouden tip. Wij liepen de binnenkant van de bocht, zij de buitenkant. En in no-time was er een gat van 5 meter en liep ik plots voor hen uit. 

Het tempo ging vanaf dan ook crescendo. Niet omdat het moest, wel omdat het kon. Al vreesde ik wel dat ik dat tempo niet zou kunnen volhouden, want mijn horloge gaf tempo’s aan die ik meestal alleen op intervaltrainingen loop. 6;58, 6:56, 6:48… in de verte zag ik nog wat mensen lopen, maar zou ik… kon ik? Neen, die liepen vast nog veel te ver. Op dat moment zei Charly dat ik goed bezig was, dat ik er niet uitgeput uitzag, en dat mijn cadans ook goed was. En dus besloot ik van het toch te proberen, en nog iets te versnellen. Nog 3 kilometer. Uiteindelijk niet meer zo ver… maar 3 kilometer intervaltempo, kon ik dat wel? Was dat wel verstandig? De hartslag ging hoger, dat voelde ik, maar de ademhaling zat nog altijd wel goed. Ik ging ervoor. Het tempo ging omhoog… 6:25 meldde mijn horloge. Nog 2 kilometer. Charly rekende even snel dat als ik op dit tempo doorging, ik de 10 kilometer zou lopen sub 1u10. Dat had ik nog nooit gelopen. Maar kon ik? Zou ik? Lukte mij dat? Vertragen was in ieder geval geen optie, want dan zouden de dames die ik voorbij gelopen was terug over mij komen. En door, dat betekende ook dat de lopers voor mij stilaan ook dichterbij kwamen. Zou ik, kon ik? De volgende kilometer 6:21. Ik had nog sneller gelopen dan ik voor mogelijk gehouden had, op het einde van mijn wedstrijd dan bijna nog. Nog 1500 meter ongeveer. Dat was echt niet ver meer. Ik bleef maar tegen mezelf zeggen dat ik dat kon, dat ik niet mocht stilvallen, dat ik moest blijven gaan, dat 1500 meter niet eens 4 rondjes rond de piste zijn…. en plots liepen we die lopers voor ons, die nog zo heel ver weg waren, voorbij! Lopers die ook nog zo vriendelijk waren om even plaats te maken. Zo super! Maar ik had een doel, die sub 1u10 op de 10 kilometer, ik moest en ik zou doorlopen op datzelfde elan, ik was er zo dichtbij!

Johnny, ook van de club, kwam ons op dat moment ook tegemoet. Ik wist dat het niet ver meer was, hij sloot zich bij ons aan. Nog even. Doorbijten Sandra, het is echt niet ver meer. Kilometer 10 aan 6:21. Iew! Ik was nog versneld! Ik had nog nooit zo snel gelopen op 10 kilometer! Praten lukte blijkbaar nog wel, want ik wist de heren toch nog even te melden dat het eigenlijk wel op was. Achteraf denk ik: kip! Als je nog kan praten, dan lukt lopen ook nog en is het verre van op. Maar op dat moment voelde het toch even zo. Nog 350 meter. Nog even. Ik zag de finish nog niet. Achter de bocht. Door door door. En eindelijk was daar de meet. Ik drukte af op 1u12 voor 10km64. En mijn Garmin was zo lief om mij te melden dat ik 3 nieuwe PR’s gelopen had: een nieuw PR op de 10 kilometer 1:08:11, een nieuw PR op de 5 kilometer 33:06, en een nieuw PR op de mijl 10:14.Wauw! Ik kan dit écht! Ik heb dit echt gedaan! Mijn wedstrijd supergoed ingedeeld en rustig gestart, om in de tweede ronde de ene na de andere voorbij te gaan. Ik ben echt super content. Echt een mega-gevoel. Ik loop al sinds de finish op wolkjes, want dit had ik echt nooit voor mogelijk gehouden. Als ik dit kan, dan ben ik zeker dat ik ook nog zoveel meer kan. Met de nodige training, met de nodige volharding, met de nodige ondersteuning ook. Dat lopen van mij, dat komt blijkbaar écht goed. Er is progressie, en heel wat progressie zelfs. Ik vind het onvoorstelbaar. Echt. 1:08 op de 10 kilometer. Ik. Moi! Wooooohooooowwwwwwww! Een mooiere afsluiter van mijn 48e levensjaar had ik mij echt niet kunnen wensen! 🙂 

6 gedachten over “Eindejaarsjogging Kampenhout

  1. djaktief

    Zo hey je wordt een racebeest. Ik ben zelf altijd op zoek naar de ideale lijn op het parcours. Daar is de wedstrijd ook op gemeten heb ik me laten vertellen. Lang leve de binnenbocht.

    Like

  2. Venus in furs

    Waauw keigoe! Als collega-trage loper krijg ik er zowaar tranen in mijn ogen van. Het is je zo gegund, een beloning voor al die donkere eenzame loopjes! Blijven gaan!

    Like

  3. Inge Keersmaekers

    WAT EEN PRESTATIE! Dikke proficiat, we hebben duidelijk nog niet alles van je gehoord en gezien! Hele fijne feestdagen en geniet van je prestatie!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s