Dankuwel meneer!³

Zondag, fietsdag. Volgens mijn nieuwe plan moet ik meer fietsen, en dus ook op zondag vroeg opstaan om met de madammen mee te gaan fietsen. Het overgrote deel van die madammen was trouwens al naar Namen gefietst op zaterdag, en fietste zondag weer terug. Gelukkig waren er hier nog wat madammen over om mee te gaan fietsen. Met 4 naar Lier, ik zei het vorig jaar al, dat wordt een klassieker!

Zo ook dit keer. Hops richting Mechelen eerst, edoch niet vooraleer bij mij thuis nog even een tussenstop te maken om mijn mouwstukken te gaan halen. Het was op de fiets toch een pak frisser dan ik gedacht had. Enfin, mouwen aan, wij weg. In Mechelen, ergens op de dijk, kwamen we een groepje van 3 mannen tegen. Zij fietsten ons voorbij, en bleven vervolgens voor ons hangen. Van de 2 opties – ze voorbijgaan of in hun wiel meefietsen – leek optie 2 ons het leukste. Wij dus mee, in het wiel van die 3 mannen. Zo waren we al met 7. Onderweg hebben we toch even gepolst of ze het niet erg vonden, maar het was geen probleem. We zijn dus maar in dat wiel blijven hangen tot een stuk na Lier. Onderweg hebben we ook nog wat mensen opgepikt. In Duffel was er een meneer die ook op het treintje stapte, en wat verder waren er nog 2 heren die ons eerst fluks voorbij gefietst waren, die er niet meer zo fluks uitzagen. Mjah… een fiets zoals Sagan en een fietspakje zoals Sagan wil natuurlijk niet zeggen dat je ook fietst als Sagan. En dat je wat vrouwen voor je ego moet voorbij fietsen, allemaal ok, maar niet als je een paar honderd meter verder compleet inkakt en terug ingehaald wordt door diezelfde vrouwen.

Dus die mannen stapten – een beetje willens nillens 😀 – ook mee op het treintje. Met 4 vertrokken, met 10 in Lier aankomen, faut-le-faire, dergelijke vermenigvuldiging. Het reed echt superleuk, maar op een gegeven moment, een stukje voorbij Lier al, beseften we dat we nog eens moesten terugfietsen ook. Even gecheckt bij de kopgroep, zij gingen naar Grobbendonk, ze waren op de terugweg. Dat was toch nét iets te ver voor ons. Maar hoe geraakten we nu aan de overkant? Want dezelfde weg terugfietsen kan ook, maar leuker is natuurlijk een klein lusje maken. Geen probleem voor de mannen, ze fietsten netjes voor ons uit en zetten ons keurig terug af aan de andere kant van het kanaal. Super, echt waar! Met een ‘dikke merci hé mannen’ gingen zij daarna de andere kant uit dan wij.

Wij door… we reden het ritje Lier in de omgekeerde richting van wat we gewend zijn, maar dat mocht de pret niet drukken. Evenwel toch een beetje twijfel. Daarom toch maar even gevraagd aan een meneer die van de andere kant kwam. Na wat uitleg “dat is de kortste weg, maar langs daar kan het ook” besloten we van de langste weg terug te nemen. We zijn dan ook geen watjes natuurlijk. Wij weer weg, brug over in Lier, en jaaaa, hier kenden we het, we waren op goede weg. Dankuwel meneer!

Intussen waren er al wat meer mensen wakker geworden, en was het pokkedruk daar op de dijken in Lier. Mensen met elektrische fietsen die 2 aan 2 fietsen (en amper opzij gaan 😦 ) waren dan ook schering en inslag. Op een moment fietste er een man in fluopakje ons voorbij, en ging de duo’s ook fluks voorbij. Ik reed op dat moment kop, en maande de dames aan gelijk mee te rijden in zijn flow. Letterlijk werd dat dan. Ik hing in een wiel, en bon ja… dat reed wel weer vlot. Ik vond toch dat ik de heer in kwestie op de hoogte moest brengen: “meneer, ik rijd efkes in jouw wiel mee, hoop dat je het niet erg vindt, want voorbij rijden is ook weer zo dwaas hé”.  Maar voor de heer in kwestie was het dus totaal geen probleem. Hij reed perfect op kop, verwittigde ons voor obstakels op de weg, en we reden een mooi tempo. Aan de eerstvolgende brug lieten we hem weer rijden. Dankuwel meneer!

Een beetje verder fietste ons weer iemand vlotjes voorbij. Mijn wiel doet echt rare dingen, dus ik hing in no-time alweer in een ander wiel aan een leuk tempo. Ik voelde mij daar eigenlijk toch wel wat schuldig over, dat ik alweer in een wiel hing (Zoetemelk is er begot niks tegen zeg), dus ik besloot om naast de persoon in kwestie te gaan rijden.  Enfin, ik naast meneer gaan fietsen, “en dat ik in zijn wiel zat en of dat niet erg was?” Neen, helemaal niet, integendeel. Nu ja, helemaal in het wiel reed ik al niet meer, ik reed er al naast. Dan maar een praatje aanknopen. Wie was hij, waar kwam hij vandaan, hoever ging hij rijden, en hoeveel kilometer had hij al in de benen? Prangende vragen zo allemaal op de fiets, maar intussen fietsten de kilometertjes wel vlotjes weg. Eenmaal de dijk in Walem weer op, deed ik hem teken dat hij gerust mocht doorfietsen. Dankuwel meneer!

Daarna ging ik toch maar weer zelf kop trekken. De meneer die we hadden laten rijden kreeg eigenlijk nooit meer dan een 400 meter voorsprong, al deed hij wel erg zijn best om het gat te vergroten. Sorry meneer, no can do! We reden vlotjes een 30km/u, ik polste af en toe of het nog lukte, maar alles ging smooth. Alleen… dorst zeg, dorst! Meestal kom ik met meer dan de helft van mijn bidon weer aan de finish, dit keer was de bidon zowat helemaal leeg. Lekker dat water, maar écht hé! Ik heb nog nooit zo’n lekker water gedronken!

Maar wel een ferme rit gereden van zo ongeveer 70 kilometer. Inclusief mijn snelste 40 kilometer ooit. Progressie mannekes, ik vind het geweldig! Dikke merci madammen, ik vond het een superleuke rit vandaag! Het begin van mijn plan F (van Fiets hé 😉 ) is er. Op naar de volgende rit!

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s