Dansen? Of niet?

Het was lang geleden, maar afgelopen vrijdag hadden we nog eens een discussie over muziek, op een feestje. Iets met een raadseltje wat ik niet kon oplossen, maar ook iets met tips die eigenlijk niet echt richting oplossing gingen. Zo kan ik ook niet op te lossen raadseltjes bedenken natuurlijk.
De muziek waar het over ging, werd mij verkocht als zijnde ‘een topper’. Nu, toen ik uiteindelijk te weten kwam waar het over ging, had ik zoiets van: mwoah, wel ok, maar geen topper. Voor mij dan. Bon, “en dat dat deze week toch zeker wel op mijn blog zou komen”.  Goh ja… ons kent ons zeker? Bij deze…

Wat ik dan wel een Colruyt-nummer vond? (hebdem? Okay, Colruyt, Bioplanet? Goed-beter-best?) Awel hé… mijn beurt om eens wat vage tips te geven. Een nummer van een zanger waar eerder al een liedje van gedraaid was. Inderdaad ja. Het allermooiste stuk van het nummer is de de hartverscheurende aanslag op de gitaar. Zo mooi. Het is  zo’n nummer dat mij binnenstebuiten draait, nog altijd, na zoveel jaar. Zo’n nummer waar ik de he door she kan vervangen, en ja hoor… boenk derop, zij het in een andere betekenis dan de zanger waarschijnlijk bedoelde. De hopeloosheid die naarmate het nummer vordert alsmaar erger wordt. “I want you”. Ja, inderdaad. En mijn hart bloedt, telkens ik het hoor.

Niet alleen daarvan trouwens. Bekentenis? Ja, laat mij dat maar eens doen. Een keer, daarna nooit meer. Want we waren op een feestje, en neen, ik heb niet gedanst. Ik doe dat niet, ik blijf op mijn stoel zitten, en dat heeft een reden. Een reden die (alweer) in mijn jeugd te vinden is. Het heeft te maken met een gevoel van ‘niet goed genoeg zijn’, met afgewezen worden, en ook met gepest worden. Ik ben gepest vroeger. Als kind, en in mijn puberteit. Ik was ook altijd het kind/meisje dat aan kant stond, dat niet gekozen werd bij spelletjes en sport (of alleen als laatste, als het echt niet meer anders kon). Idem dito voor de fuiven. Vroeger was er op een fuif altijd een moment dat de bamba begon. Het sein voor mij om mij richting buiten te begeven, of richting toiletten. Want ja, uiteraard heb ik er ooit wel aan meegedaan. Meermaals. maar ook hier was ik het meisje dat bleef staan waar ze stond, het meisje dat niet gekozen werd. Na de bamba kwamen dan de slows, en ook daar stond ik aan kant. Dus koos ik maar voor de vlucht vooruit, en deed ik er niet meer aan mee. Het had toch geen zin. En dus bleef ik ook achteraf gewoon aan de kant staan, terwijl anderen verder plezier hadden op de dansvloer. Niettemin is het toch iets wat pijn blijft doen. Zeker als je dan op een gegeven moment weer alleen aan tafel blijkt te zitten, en er met je tafelgenotes wel gedanst wordt. En goh ja, het was waarschijnlijk wel goed bedoelt, maar het helpt niet als iemand dan zegt “als jij dat liedje gaat aanvragen, dan zal ik met jou ook eens dansen.”  Want neen, uiteraard ga ik dat nummer niet aanvragen, ik ga ook niet smeken om met mij te dansen. Zelfs al blijkt het nummer in kwestie achteraf wel een Bioplanet-nummer te zijn.

Ik weet dat anderen niet weten wat er in mijn rugzak zit. Ik weet ook dat dit volledig mijn eigen gevoel is, en dat ik ook niet dikwijls laat zien hoe ik mij eigenlijk echt voel. Ook dat heb ik mezelf in de loop der jaren geleerd. Neemt niet weg dat er onder dat soms stoïcijns uiterlijk toch wel het een en ander meer dan leeft en beweegt. Rede en gevoel die met elkaar in de clinch gaan,  het is en blijft een lastige kwestie. Voor mezelf. Ik ben daar dan ook altijd weer even van onder de voet, dat ik gebeurtenissen uit mijn verleden toch nog altijd zo mijn heden laat bepalen. Terwijl dat heden totaal anders is dan dat verleden. Maar het is sterker dan mezelf. Het is iets wat ik niet zomaar achter mij kan laten, het is niet iets wat ik zomaar kan vergeten. Ik wil wel, maar het lukt mij gewoon niet. Dus ja, als er dan weer zoiets kleins gebeurt, dan is dat gevoel weer getriggerd. En dan duurt het weer even vooraleer ik dat weer uit mijn systeem heb.

Maar goed. Dit gezegd en geschreven zijnde, weer over naar de muziek, want gelukkig is er muziek. Forevermore. Reken maar.

 

5 gedachten over “Dansen? Of niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s