Hoe kwam het zover ja?

“Ik snap niet hoe je het zo ver kan laten komen”, aldus een dame die aan tafel mee zat. Het antwoord was simpel: “ik wel”, waarop ik vragend aangekeken werd.
Het gesprek ging eigenlijk over een man die net overleden was. Nog vrij jong, 60 jaar. Maar met een gewicht ver boven de 100kg. En van het ene kwam dus het andere, in dat gesprek.

Want inderdaad ja. Ik snap dat wel. Want ik ben ervaringsexperte. Ervaringsexperte in boven de 3 cijfers wegen. Ervaringsexperte in het zo ver laten komen. Ik weet dus ook perfect hoe dat dat gaat.

Hoe dat dan gaat? Ach… lang verhaal een beetje korter: op een gegeven moment heb je wat kilootjes teveel, en ben je te zwaar. Oeps, nog een kilo erbij. En nog eentje. En op de duur kan het je gewoon niet meer schelen. Want wat je ook doet, die kilo’s komen er gewoon vanzelf bij, door nog maar naar een taartje te kijken! Maar echt hé! Dat ik dat taartje ook opat, dat is overigens een detail. Zo waren er heel veel details.  En zo komen er ook heel veel kilo’s bij. Niet op een dag, niet op een week, want dit is een proces van jaren. Het helpt ook niet dat je op de duur jezelf niet veel meer waard vindt en quasi niet meer buitenkomt. Om te werken ja. En om de sociale verplichtingen waar je niet onderuit kan. Maar verder? Neen… home sweet home!

Feit is dat je ook weinig andere keuze hebt. Je kan niets, want je bent te zwaar. En doordat je te zwaar bent, ga je ook niets doen, want je kan het toch niet. Een vicieuze cirkel, en geraak er maar eens uit. Niet dat ik niets wou doen trouwens. Maar tussen willen en kunnen gaapt toch nog altijd een heel erg groot gat. Zeker met dat gewicht.

Dus ja… ik weet heel erg goed hoe dat gaat, zo allemaal, hoe je het zo ver kan laten komen. Het is verder ook wel een ‘makkelijk’ leven. Je maakt je geen zorgen over gezonde voeding, je plant geen sportmomenten in, en je bent altijd mee met alles wat er op TV komt. Echt! En qua kleding: ook no worries. De eenheidsworst die in de kast hangt, want heel veel keuze in grote maten is er in de winkels niet, daar haal je iets uit, en dat is het. Geen kledingstress. Lekker makkelijk, inderdaad. De frustraties daargelaten toch.

Neemt niet weg dat, mocht ik voor de keuze gesteld worden, ik toch het leven van nu zou kiezen. Het actievere leven. Het leven met veel buiten zijn, met veel weg zijn. Het leven mét sport. Mét lopen, mét fietsen. En ja, for that matter: het leven met de vrienden die ik door dat sporten er zomaar gratis en voor niets bij kreeg.

Want ja, mij is het inderdaad gelukt om uit dat vicieuze cirkeltje te stappen. Niet dat dat gemakkelijk was. Verre van. Dat beginnen met sporten bijvoorbeeld, dat was een immens grote stap. Zeker dat buiten sporten. Dat mij onder de andere ‘sporters’ begeven. Want ik dacht altijd dat zij dachten van “wat doet die dikke hier op ons pad”. Ik moet niet voor anderen denken, ik weet het. Maar mentaal heb ik het daar dus heel erg moeilijk mee gehad. En het heeft ook heel erg lang geduurd voor ik dat gevoel naast mij kon leggen. Nu, op dit eigenste moment, kan ik zeggen dat het niet meer speelt. Maar dat is maar pas sinds onlangs eigenlijk.

Idem met die kleren. Op dit moment ben ik echt op een soort van ontdekkingstocht. Ik pas voor het eerst in meer dan 20 jaar in leuke kleren. Geen grote maten gespecialiseerde toestanden. Al zie ik mezelf nog altijd wel dikker dan ik ben. Ik heb ook altijd nog bevestiging nodig, wat support. Zo onzeker, om zot van te worden. Zotter ja.

Goh ja, en die onzekerheid. Ik vrees dat dat toch iets zal zijn wat er niet meer uitgaat. Ik weet dat het heel erg stom is, maar ik ben en blijf toch heel erg onzeker over allerlei dingen. Zelfs al is er bevestiging. Dus ja, dat is stom. Langs de andere kant is dat wel iets dat bij mij hoort. Want door die onzekerheid ga ik af en toe een beetje de dieperik in. En dat is wel ok, want daardoor leer ik de hoogtes ook veel meer naar waarde te schatten.

Enfin, om maar te zeggen: het kwam zover, ja, en ik weet ook hoe. Ik ben er overigens niet trots op. Maar de dingen zijn nu eenmaal wat ze zijn, of toch wat ze waren.
Nu besef ik ook dat zowat kilootjes verliezen, dat dat niet zomaar gewicht verliezen is. Dat is niet zomaar slanker worden. Dat is heel veel meer dan dat. En dat allemaal plaatsen, dat is ook nog wel een dingetje. Maar zo stilaan lukt dat wel… “with a little help from my friends”.

Advertenties

10 gedachten over “Hoe kwam het zover ja?

  1. Hedwig

    Mooi en eerlijk verhaal Sandra. Ik ben nooit te zwaar geweest en krijg vaak te horen dat ik ‘geluk’ heb dat ik slank ben en blijf. Jouw verhaal onderschrijft dat dit helemaal niet waar is. Als ik alles zou eten wat ik wilde zou ik ook zwaarder worden. Heel knap dat je getransformeerd bent in een fitte loopster! Chapeau!

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Dankjewel voor je fijne reactie Hedwig. En neen, dat is inderdaad niet helemaal waar. Er zal wel iets van ‘aanleg’ tussen zitten, daar niet van, maar het zijn vooral de dingen die je wel of niet eet die het ‘m doen. En beweging natuurlijk. Als ik iets geleerd heb de afgelopen paar jaar, dan is het dat slanke mensen kiezen wat ze eten. Of. En niet én. En dat deed ik wel. En en. Nu weet ik dat ik keuzes moet maken, dat ik niet én een koffiekoek én een taartje én frietjes moet eten op 1 dag bijvoorbeeld. En dat beweging eigenlijk ook gewoon noodzakelijk is.

      Liked by 1 persoon

  2. lunatiek

    Heel mooi blogbericht! Op korte termijn is het soms gemakkelijker om te kiezen voor het oude, voor het “gemakkelijke”, maar op lange termijn merk je dan dat je het jezelf moeilijk maakt. Heel knap dat je die ommekeer hebt kunnen maken want dat is zeker niet gemakkelijk.

    Liked by 1 persoon

  3. djaktief

    Hartstikke knap om uit de cirkel te stappen. Ook gedaan een paar keer dus ik weet hoe moeilijk het is. Ik kom hier via Hedwig. Als er wat meer tijd is ga ik een lekker lezen. Mijn tip is kijk niet naar wat mislukt of anders loopt maar focus op de kleine stapjes in de goede richting.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Ja, die dame was ik inderdaad al wel een keer ergens tegengekomen. Maar ik ben niet zo into Instagram.
      Ik laat je link ook gewoon staan hoor, wie weet klikt er nog weleens iemand door. Ik ga je volgen, bedankt voor de link! 🙂

      Liked by 1 persoon

  4. Pingback: Lees mee 53 | De bijzonderste blogs aller tijden - Lotus Writings

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s