Gefietst!

Gefietst ja! Eindelijk nog eens. Met de Madammen. Gisteren, zondag dus. Eindelijk! Want ik stelde het alsmaar weer uit, en er kwam ook altijd wel iets tussen. Een looptraining, een trail waar ik van moest bekomen… maar nu had ik geen excuus. Ik had zaterdag een rustige 11 kilometer gelopen, en mijn benen waren daarna nog verrassend fris. Het enige wat nog wel in de weg zat, was een barbecue zaterdagavond. Thuis. Met wat vrienden. En ja, dat liep wat uit. Ik had dat ook vooraf kunnen weten natuurlijk. Om 2u30 rolde ik eindelijk mijn bed in. De wekker deed bijgevolg heel veel zeer zondagochtend. Maar ik had het beloofd, en ik had er best ook wel zin in. Ik zou in ieder geval spijt gehad hebben als ik ook dit keer weer niet zou gegaan zijn.

Want eerlijk? Ik heb het wel gemist. Want fietsen is leuk, en fietsen kan ik. Alleen was het natuurlijk wel weer van de vorige keer geleden dat ik nog gefietst had. Lees vorige keer als in een paar maanden toch weer vrees ik. En fietsen naar het werk, op mijn stadsfiets, dat is toch niet helemaal hetzelfde als met de koersfiets rondsjezen.

Dus ja, ik ging fietsen. Beetje stress toch weer vooraf. Zou ik het nog wel kunnen, dat in- en uitklikken? Wat als dat zou misgaan en ik van dichtbij nog eens met de grond zou kennismaken? Wat als het zou regenen? En waar zijn mijn powerbars? En waarom zijn die vervallen? En mijn helm, waar had ik die gelaten? En zouden die madammen mij nog wel kennen? Ha! Niet onbelangrijk, dat laatste, toch?

Enfin, uiteindelijk kwam alles in zijn plooi terecht, en om 9u stond ik vertrekkensklaar voor een rit van een kilometer of 60. En het was een leuke rit. Wel serieus tegen de wind in, maar je moet er iets voor over hebben zeker? Ik rijd ook altijd aan het staartje. Aan kop rijden en een bepaald tempo aanhouden, daar heb ik het lastig mee. Middenin rijd ik niet graag, ik voel mij dan zo ingesloten, dus rijd ik achteraan. Ook een beetje omdat ik met mijn hoofd in de wolken rijd, want als ik fiets, dan zijn mijn gedachten zowat overal en nergens. “Oh kijk, een vlinder”, waarna ik dan weer in de remmen moet omdat ik niet gezien heb dat de anderen aan het vertragen zijn. Sommige dingen gaan ook nooit veranderen vrees ik.

Wat ook nooit zal veranderen, dat is dat competitief trekje. Dat zit er toch wel, en af en toe manifesteert zich dat dan ook. Gisteren was dat in het bergop rijden. Nu ja, bergop… brug-op. Dezelfde brug als die die ik dagelijks voor het werk op en af rijd, dus ik wou toch ook eens even testen of dat met mijn koersfiets effectief makkelijker is. Want met mijn gewone fiets is dat zuchten en blazen en mezelf doodtrappen en halfdood bovenkomen. Ok ja, niet helemaal halfdood, maar ik voel dan toch dat ik daar wel een inspanning voor moet doen. En  ja, ik weet dat ik ook trager een brug kan oprijden, maar dat lukt mij dus gewoon niet. Op 1 of andere manier moet ik dat gevecht met mezelf en die brug elke keer opnieuw aangaan. 5 dagen per week, 2 keer per dag. Inderdaad.

Gisteren dus ook. We moesten de brug over, en dus zette ik achteraan aan. En ging ik iedereen voorbij. Om bovenaan de brug bij mezelf te denken dat ik eigenlijk ook heel graag naar beneden fiets. Dus dat moest ook nog even. Ik hoorde van ver vanuit de groep ook nog iets roepen wat op “hooligan” leek ofzoiets, maar dat zal ik vast wel verkeerd verstaan hebben. 😉

In ieder geval: het deed deugd, dat fietsen. Voelen dat ik het nog kan, dat ik het nog altijd in de benen heb, ondanks het gebrek aan fietstraining de laatste tijd. Het waren 65 mooie kilometers, met onderweg nog even een cursusje banden vervangen. Ik was stiekem wel blij dat ik het niet was die platgereden was, want dat banden vervangen, ik kan dat niet. Nog niet. Ik moet dat eigenlijk dringend leren. Roep ik al maanden, maar het komt er niet echt van. Maar de dames deden dat perfect, en daarna konden we weer mooi door tot aan het eindpunt. En daar wachtte dan iets lekkers om te drinken. OK ja, meer dan ‘iets’ ook, want ik ben wat blijven hangen. Om 14u30 thuiskomen na een fietsrit, zo overdreven laat is dat toch ook niet hé? 😉

Enfin, ik ben weer zinnens om dat fietsen weer wat meer te gaan doen. Want ik geef toe: fietsen, dat is dikke fun! En het vochtgehalte daarna weer aanvullen ook. 😉

2017-07-30 13.25.16.jpg

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s