De Slag om Passendale

Dit typende, zit ik te kijken naar de herdenkingsplechtigheid van de Slag om Passendale. Ik was dat eigenlijk niet van plan, ik had zoiets van: “weer een saaie herdenking, ik herdenk wel op mijn manier”.

Nu goed… iets maakte dat ik toch ging kijken. Intussen, meer dan een uur verder, heb ik al 2 keer stiekem de tranen uit mijn ogen geveegd.
Het is “mooi”, op een manier dat oorlog mooi kan zijn natuurlijk, want oorlog is niet mooi. Oorlog is vuil en lelijk. Maar het is wel een prachtig eerbetoon. Een prachtig eerbetoon aan al die mensen, al die jonge mensen ook, die voor eeuwig daar zullen rusten.
Zoveel levens, zoveel toekomst… allemaal weg. Zinloos. In Flanders Fields.

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

Major John McCrae – 1915

Advertenties

5 gedachten over “De Slag om Passendale

  1. pipsesippi

    Been there. Onder de menenpoort. Ik kan sindsdien The Last Post niet meer horen zonder in tranen uit te barsten. Onzen bompa was zevenelfendertig jaar geleden gasttrompetist om The Last Post daar te blazen. Ik stond erbij, nieuwe lakeeën schoenen, nieuwe frak, nieuwe kousenbroek, nieuwe overgooier (oh how I hated “overgooiers”). Mijn familie uit Canada was er, mijn grootouders hun vrienden uit Engeland. En terwijl ik dacht “Amai, die kousenbroek kruipt te veel in mijn gat.” dwarrelden de poppy leaves naar beneden. Heel ons gezelschap greep naar de witte, gesteven, zakdoeken om de ogen te betten. Het sociaal beest in mijn zette het op een bleiten van hier tot in Tokio. En toen ze op het laatste allemaal het hoofd bogen om vervolgens in applaus los te barsten dacht ik “Er is er ene dood, maar blijkbaar is dat niet erg.”. Ik bleef dus hardnekkig voortbleiten. En daarna werd ik stil, ik heb mijn bompa veel op zijn trompet/klaroen/tuba/sax/klarinet weten spelen, voor veel meer volk ook, maar nooit met tranen in zijn ogen. Dat had hij toen. Ik denk dat ik het toen een beetje begrepen heb. Ik hoop dat we het mogen blijven begrijpen. Mooi Sandra, het heeft mij gepakt.

    Liked by 2 people

  2. Pingback: ontroerend, indrukwekkend en meesterlijk – annaknijptertussenuit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s