Dagen met een gouden randje

Ik keek er als een berg tegenop. Niet zomaar een molshoop, maar een hele berg à la die die ik vorig jaar in Altenahr op de trail tegenkwam. Hoog, en lastig, dat ook!
Maar met de hand op het hart: ja, het was lastig, maar wat waren het, dankzij die fantastische mensen die mijn collega’s zijn, fantastische dagen.

Eerst de donderdag. Die donderdag waarop ik wel even koffiekoeken zou meebrengen voor de gietsvriendinnekes (en -vriendjes, maar die douchen wel apart 😀 ) Ik passeer toch een bakker en van die dingen.

doucheDat die bakker gesloten zou zijn wegens – tadaaaaaa – sluitingsdag, dat stond niet in mijn planning. Er zat bijgevolg niets anders op dan op zoek te gaan naar een andere bakker. Ik was al bijna terug thuis tegen dat ik de volgende bakker tegenkwam. Koeken gekocht, en dan weer terug. Tegen dat ik dan eindelijk op het werk arriveerde was ik én 10 minuten te laat op de douche-afspraak van 8u,  én had ik 6 kilometer extra gereden. Een mens moet er wat over hebben!
Maar het was wel leuk. Een selfiesessie mét handdoek – want zo lopen wij dan rond in die douchekamer – en een hoop gegiechel later konden we koffie drinken met die welverdiende koffiekoek erbij.

 

Daarna ging ik nog even aan het werk. Nog wat dingen afwerken, zodat mijn collegaatjes volgende week het hopelijk wat makkelijker hebben. Hopelijk, maar het is twijfelachtig. Niet meer mijn probleem, maar ik vind het voor hen toch wel lastig…

Rond 11u40 werd ik al geroepen voor het volgende feestje. Ik was intussen ook nog een paar keer gaan koffie drinken, dus de voormiddag was wel voorbij gevlogen.
Aperitief dus. Dat is altijd lekker. Limoncello aangevuld met cava trouwens ook. Doe daar wat hapjes bij, en een zicht op de vijver, en het is helemaal top. En wat een fantastische middag werd het. Echt waar, ik had vorig jaar nooit gedacht dat dat fietsen naar het werk en het daar douchen mij zo’n leuke vriendschappen zouden opleveren. Want echt waar, wat een leuke bende zijn die gietsende collegaatjes! Dat gietsen is trouwens geen typefout. Iets met een glas wijn en van die dingen. Gietsen is het gebleven. Ze hadden overigens ook cadeautjes mee. Een bel die heel luid dingdong doet (ik mag ze van de mannen overigens niet op mijn koersvelooke monteren 😀 ) en gepaste wijn. Gietswijn zeg maar. Maar wat het hem dan helemaal deed, dat was het kaartje. Bon… gesnotter en van die dingen, ik bespaar jullie de details.

En toen besloot ook nog 1 van de onderhoudstechniekers langs te komen met een boeket bloemen. Probeer daar maar eens allemaal mee thuis te komen met al dat gerief! Maar het kan dus hé. Wijn in de fietstas en een boeket bloemen onder de snelbinder. Het kan allemaal!

En dan moest de vrijdag nog komen. Een vrijdag waarop ik besloot om eerst met de auto naar het werk te rijden – iets met wat flessen en andere dingen die mee moesten – om vervolgens weer naar huis te rijden en dan met de fiets terug te rijden. In de streek werken heeft écht zijn voordelen! Ik had namelijk aan een collega beloofd om ’s middags samen met hem naar het restaurant te fietsen, en beloofd is beloofd hé! Om vervolgens, eens op kantoor aangekomen, een enorme pot bloemen op mijn bureau te vinden. Zo’n pot die je niet zomaar efkes onder je snelbinder kan steken. Van mijn collegaatjes. Snif. En snotter ook. Zo mooi. En zo onverwacht. En rood! Mijn kleur!

Daarna gingen we nog ontbijten. Een afscheidsontbijt. 3 mensen van onze dienst waarvan de functie geschrapt werd. Er blijven er niet zoveel meer over. Onze “reizende technieker” (het staat écht zo in zijn contract 😀 ) die normaal gezien op vrijdag niet werkt, kwam speciaal voor ons af.
Het was gezellig. Het was plezant. Het is ook voor herhaling vatbaar, maar ja… het zal elders moeten zijn. We hadden in ieder geval lekker eten, én bubbels erbij. Ik ben helaas wel vergeten foto’s te nemen. 😦
Afscheid nemen is en blijft wel lastig. Al gaat dat afscheid nemen dan gepaard met een leuk ontbijt en welgemeende knuffels.

Maar verwend ben ik wel. En hoe! En dat ik goed ga ruiken, daar zo bij mijn nieuwe werkgever na het fietsen en het douche, dat ook! Zoveel lieve en fijne attenties, ik ben er helemaal mellow van geworden. Het waren echt dagen met een gouden randje.

Lieve collega’s… het C&A-verhaal stopt voor mij dan wel, maar we houden contact. Jullie zijn bijlange nog niet van mij af! 😉 Dikke dankjewel, dikke kus, dikke knuffel! En nu 2 weekjes vakantie en daarna op naar de schoenen! 🙂

 

Advertenties

4 gedachten over “Dagen met een gouden randje

  1. pipsesippi

    Afsluiten in stijl heet dat. Hoofdstukken afsluiten hoort erbij, je kan het dan maar beter in stijl doen, groot gelijk. Geniet van uw verlof, ik heb met de Frank geregeld dat het zonnetje zal schijnen. En dan hop naar de schoenen! (En denk eraan, ge hebt vriendinnen met moeilijke voeten. Moeilijk als in: kan gerust proefkonijn zijn voor smalle 37-kes met hoge wreef. Oh… en gaat gij dan op hakken kunnen lopen? Hebben ze daar bedrijfsopleidingen voor? 😉 ).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s