(geen) tranen

Dan denk je dat je alles goed voor elkaar hebt. Ja, je bent ontslagen, maar dat nieuwe contract is ook al een feit. Volgende week afscheid nemen, dan 2 weekjes vakantie, en dan de nieuwe job. Een nieuwe job waarin mijn zomervakantie ook al besproken zit. Mooi allemaal.

Maar waarom voel ik mij dan de laatste 2 dagen niet zo geweldig?
Ik weet het niet. Ik weet het wel. Ik weet het niet. Ik weet het wel.
Tuurlijk weet ik het wel. Want gisteren al, in de challenge du BW die in Ottignies plaatsvond dit keer, liep het niet zo lekker. Ik had vooraf mijn tijd van vorig jaar gecheckt, en die was niet zo geweldig. Wat op zich niet uitmaakt, maar ik herinnerde mij ook dat ik vorig jaar daar ergens een dreun van de warmte gekregen had. En het was alweer zo warm. Daarom, en ook omdat we ’s avonds nog op tijd op een feestje moesten zijn, besloten we om met 3 toch met “les marcheurs” te vertrekken en er een loop-staprondje van te maken.

19030670_10212527842532942_7035190471269482974_n.jpg

foto Laurent Saublens

Zo gezegd, zo gedaan. Dat ging ook goed, tot ik 3 kilometer verder op mijn adem leek te trappen. Het tempo lag voor mij dan ook nét iets te hoog. Iets met wel willen maar niet kunnen. Stappen dus maar. En die hartslag terug proberen omlaag te krijgen, want die zat al veel te hoog. Bummer, dat ook. Ik voelde mij zo schuldig tegenover mijn 2 loopvriendinnen omdat ik telkens weer terug moest stappen. Ik had het ook gewoon lastig. Ergens prikten er tranen, maar die tranen wilden niet komen. Of ik stond niet toe ze te laten komen. Maar ze zitten er wel. Terwijl ik ook weet dat ik het beter wél zou doen. Dat dat een opluchting zou betekenen.

Dus ja, dat lopen… dat lukte gewoon niet. In de Chinese geneeskunde zeggen ze dan ook dat je verdriet in de longen draagt. Dat verklaarde in ieder geval al waarom het lopen echt voor geen meter lukte en ik constant naar adem moest happen. Zelfs bij het overgaan naar stappen, bleef ik nahijgen. Terwijl mijn conditie echt wel goed genoeg is, en ik normaal gezien als ik stop met lopen dadelijk weer gerecupereerd ben. Gisteren dus niet. Ik heb evenwel uiteraard wel de volledige 11,6 kilometer uitgedaan. Met afwisselend lopen en stappen.

Ik ben sinds vrijdag ook wel bezig met ‘laatste keren’. Vrijdag was het de laatste keer dat ik op vrijdag gewerkt heb bij deze werkgever. Komende week gaan er zo heel veel laatste keren zijn. De laatste maandag, de laatste dinsdag… Ik ben daar toch wel mee bezig, al probeer ik er luchtig mee om te gaan. Alleen zit er blijkbaar iets in mij dat het allemaal niet zo luchtig vindt.

Het helpt ook niet dat iemand ook net nu – niet eens doelbewust – op mijn hart trapte. Sommige dingen zijn gewoon te bizar voor woorden en niet te vatten omdat ze zich zo heel erg tegenspreken. Het was trouwens niet de eerste keer, maar ik had gehoopt dat het bij 1 keer zou blijven. Ik vermoed dat het dus nog wel zal gebeuren. Op de duur zal ook dit wel wennen vermoed ik. Enfin, mijn gevoel. Niet dat van een ander. En zoals altijd: als ik mij niet goed in mijn vel voel, dan zie ik de dingen ook altijd wat zwarter dan ze effectief zijn.
Gooi in die mix ook nog wat vrouwelijke hormonen die net vanmorgen beslisten van ook nog eens een keer langs te komen, en dan krijg je vanzelf een hoopje onzekere Sandra die van geen hout pijlen weet te maken.

Ik zou ook gaan fietsen vandaag, richting Schelde. Ik had het gisteren beloofd. Vanochtend de wekker om 6u45, alles lag al klaar: fietskleding, drinkfles, een reep… Maar al bij het opstaan voelde ik dat het ‘m niet zou worden. Hormonen en toestanden, en als ik zo ga fietsen dan vraagt dat om irritaties en openliggende regionen. Afgezegd dus. Met spijt in het hart, want het zou mij wel deugd gedaan hebben.

Ik vermoed ook dat ik de afgelopen week ook nét iets teveel gedaan heb. 46 kilometer op  1 week lopen is voor mij ook wel erg veel. Tel daar nog de tegenwind kilometers met de fiets bij (en daardoor pijn in mijn bovenbenen)… alles bij elkaar is mijn lichaam misschien ook gewoon moe en aan wat rust toe.

Maar daarmee gaat dat lastige gevoel natuurlijk niet weg. Maar ook dat zal wel weer goed komen. Dat doet het uiteindelijk altijd. Ik geef het een weekje. Alles. 😉 In tussentijd ga ik wel ergens in een hoekje een potje zitten janken met de gepaste soundtrack erbij…

Advertenties

4 gedachten over “(geen) tranen

  1. Inge Keersmaekers

    Lieve Sandra, oh wat voel ik met je mee, laat je tranen de vrije loop, geef er gerust eens aan toe. Het zal je deugd doen! Het is ook allemaal niet niks, ontslagen worden ook al heb je dan een nieuwe job in het vooruitzicht! En dan nog iemand die je gevoelens nog eens extra kwetst.
    Geef maar eens toe aan dat dipje en hopelijk zet je dan snel terug een vrolijk muziekje op! Want zo kennen we je wel! Sterkte!

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Komt wel weer goed, dankjewel Inge. Feit is ook dat ik momenteel aan allerlei zaken gewoon te zwaar til, dat ik het momenteel even te donker zie. Ik geef het een paar dagen, en dan ziet alles er waarschijnlijk weer veel beter en leuker uit! 😉

      Like

  2. Hedwig

    ondanks je verdriet heb je het opgeschreven op een manier die mij laat lachen: dank je wel! En goed om te weten dat verdriet zich opslaat in de longen. Dat geloof ik ergens wel! Goed om mee te nemen voor de toekomst in de voorbereiding op wedstrijden! Sterkte maar ik weet zeker dat je snel weer blij bent!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s