Eindelijk nog eens gefietst.

Fietsen. Dat was begot lang geleden. En dan bedoel ik fietsen op zondag met het koersvelooke, want met de gewone fiets fiets ik uiteraard quasi dagelijks naar het werk. De goesting was even weg. Een combinatie van wat omstandigheden. Eerst kon ik niet mee omdat mijn conditie niet goed genoeg was, daarna was er een ritje wat mij niet echt helemaal bevallen was, en toen had ik er plots even genoeg van.

Nochtans, ik fiets graag. Maar de drempel om weer die fiets op te stappen, lag kennelijk even te hoog. Plus ook, de stress om die klikpedalen, de angst om te vallen. Neen, het ging niet, het lukte niet. Aan motivators anders geen gebrek. Zowat elke week vroeg wel iemand “of ik zondag zou gaan fietsen”. Nu ja, vragen. Het was meer een stelling, zo van: “en morgen fietsen hé”.  Ook het feit dat iemand meldde ietwat teleurgesteld te zijn omdat ik zo weinig (lees: niet) fietste, hielp niet.  Ik kon het gewoon even niet opbrengen om op tijd op te staan, mij klaar te maken en te vertrekken.

Gisterenavond, tijdens een barbecue met vrienden (het was er het weer voor), passeerde er een Fietsmadam op haar fiets (daarom is het ook een Fietsmadam natuurlijk 😉 ). Ze riep van ver ‘of ik morgen zou komen fietsen’, en voor ik het wist had ik begot ‘ja’ gezegd. Nu… de goesting was er blijkbaar wel, maar de stress om die klikpedalen was er natuurlijk ook nog. Ging ik dat nog wel kunnen? Wat als ik weer eens zou vallen? Wat als ik niet mee zou kunnen?
Initieel was ik zinnens om met de B-ploeg mee te rijden, aan een wat lager tempo dus. Ik had het zo ook al aangeduid in onze Doodle. Nadat ik er wat over nagedacht had, besloot ik toch om te switchen naar de A-ploeg. Mijn conditie zou momenteel toch goed genoeg moeten zijn om mee te kunnen? Als ik 2u kan lopen, dan kan ik vast ook wel 2u fietsen, toch?

En toen stond ik op om 7u op zondagochtend en hing er onweer in de lucht. En heel veel regen. Wat een massa water kwam er naar beneden! Ik zag mijn fietstochtje letterlijk al in het water vallen. Tot plots mijn foon aan het tingelingen ging. De Whatsapp-groep van de Fietsmadammen draaide overminuten. Uiteindelijk werd er beslist van een halfuurtje later te vertrekken, dan zouden de buien ook moeten verdwenen zijn.

9u30, er was al een mooie groepje present. Waar naartoe? Hoe rijden? We besloten om met A en B samen te rijden, indien ok voor iedereen? Uiteraard is dat ok. Een vlakke rit, richting Werchter. Eerst maar eens even de brug van de autostrade over. Stress. Klikken, niet klikken. Aargh, het is toch wel een dingetje hoor, die klikpedalen!
Maar eens op de dijk… wat een zaligheid. Gewoon rijden, en het reed als vanzelf. Het tempo was geen probleem, geen greintje pijn. Het voelde niet als een inspanning, dus besloot ik om mijn hartslag even te checken. Die lag rond de 120. Raar, ongewoon laag ook. Hallo hart, ik lever hier wel een inspanning!

Ik vroeg me af wanneer de inzinking zou komen. Wanneer het moment zou komen dat ik niet meer zou meekunnen. Maar – hip hip, hoera! – dat moment kwam niet. Echt waar, zalig om weer eens zo zorgeloos te kunnen fietsen! Behalve dan bij de oversteekpunten natuurlijk, daar was het toch telkens even stressen om uit te klikken. Evengoed lukte dat altijd, dus die stress is eigenlijk niet nodig.

Onderweg namen we even de tijd voor een klein fotomoment. Groepsfoto, nu we eens met veel waren. En of meneer er ook voor kon zorgen dat het bruggetje mee in beeld kwam? Enfin, tig foto’s later was het in orde, had iedereen gedronken of gegeten, en konden we weer door. Beetje temporijden op de dijk.  En och, we hadden nog maar 40 kilometer gedaan, nog een klein lusje erbij? Allemaal goed voor mij, het fietste heerlijk!

Dus ja… misschien vanaf nu toch wat minder stress voor die klikdingen hebben, en gewoon gaan. Want eerlijk: fietsen is écht heerlijk! Dat er zo nog maar veel ritten mogen volgen, ik ga weer wat meer present zijn!

Advertenties

7 gedachten over “Eindelijk nog eens gefietst.

  1. kliefje

    Ik houd ook enorm van fietsen, maar dan alleen of met zijn tweetjes. Heb zondagavond nog even een stukkie gepakt van 18 kilometer, in moordend tempo. Was lekker én nodig! Kwam helemaal voldaan weer thuis.

    Liked by 1 persoon

  2. omsti

    Hallo Sandra gisteren met mijn buren gaan fietsen. Twee fanatieke mannen die heel goed kunnen fietsen… Het was grappig want ze vroegen mij allemaal technische vragen dat ik helemaal niet begrepen zoals Sarah je moet nu op je kleine plateau rijden…wat ? enfin nu heb ik verschillende video’s gezien en ik begrijp het principe 🙂 maar moet zeker nog de verandering van versnellingen oefenen…. Ik begon met lopen maar na een blessure moest ik mij oriënteren naar andere sporten zoals zwemmen en nu wil ik fietsen toevoegen met het oog op een mini triathlon misschien in 2018. Op mijn planning staat marathon Valencia in november. Voilà il wou mij even voorstellen en een sport-CV aan jou doorsturen 🙂 om mijn kansen te vergroten ! Je mag altijd vragen stellen in PM via messenger ook. Misschien zien we elkaar straks in Elewijt. Ik ben daar wel vroeg met mijn 2 kinderen ik zal de 5 km lopen en een looprokje dragen. Groetjes Sarah

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Jadadde, dat is het een en ander! Maar gezien je uit de buurt bent, kan dat samen fietsen (of met de Fietsmadammen hier mee) perfect! Ik zie je straks in Elewijt. Ik doe eerst de inschrijvingen van de 5km, en loop zelf de 10! Tot straks!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s