Duurloopje van 2u

Normaal gezien loop ik altijd op zaterdag. Op zaterdag, want op zondag zou het fietsdag moeten zijn. Echter, de laatste tijd komt er jammer genoeg van dat fietsen op zondag niet zoveel in huis. De focus ligt een beetje meer op het lopen, en nu ik de “Brallons” loop, heb ik blijkbaar op zondag toch iets meer recuperatie nodig. Afgelopen vrijdag echter zag ik de Fietsmadammen, en kon ik niet anders dan beterschap beloven. Dus, lieve Fietsmadammen: binnenkort sta ik er terug, en ga ik samen met jullie terug de kilometertjes wegtrappen op zondagochtend.

Maar vandaag dus nog niet. Iets met een festivalperimeter waar ons huis net in lag. Iets met daarom ook wat te weinig slaap de afgelopen 2 dagen. En heel misschien ook iets met een pintje en een frietje. Eh…. goed. Over naar het volgende punt.

Want zondag was dan geen fietsdag, ik besloot dat het wel loopdag zou worden. Weliswaar nadat ik uitgeslapen was, en nadat ik mijn ontbijt verteerd had. Mijn loopmaatje zou ook van de partij zijn, dus dat was helemaal geweldig. Ik was zinnens om een kleine 10 kilometer te lopen, dat zou mijn kilometertotaal deze week op 32 brengen. Wat ik al niet mis vond, mijn doel staat op 25km/week.
Ze viel echter met de deur zowat in huis: “en wat als wij nu vandaag eens die 2u zouden lopen? Het weer is er meer dan ok voor, en we doen het op een rustig tempo.”

Ik had niet veel overredingskracht nodig. Een simpele ‘ja’ volstond, en na nog een extra glas water vertrokken we. Het doel was 2 volle uren lopen, en dat vol te houden. Het tempo wat we wilden aanhouden was 7,5km/u. Dat zou dus 15 kilometer zijn na 2u. Meteen ook het langste wat ik ooit in 1 stuk zou gelopen hebben.

De wind was wat fris (koud?), dus met een extra truitje aan vertrokken we. We zouden wel zien hoe en wat en waar, en lieten de opties een beetje open. Na nog geen anderhalve kilometer had ik mijn mouwen al opgestroopt, en de rits opengezet. Nog geen kilometer verder besloot ik om het extra truitje maar uit te trekken en rond mijn heupen te binden. Het is overigens fijn te merken dat tegenwoordig de mouwen van mijn truien lang genoeg zijn om én rond mijn heupen te passen én er ook nog een dubbele knoop in te leggen. Het is weleens anders geweest… een enkel knoop ging toen maar nét. Dus hey ja… ik was al op kilometer 3 vree content!

Enfin, kilometer 3 dus. Het liep best lekker. Ademhaling onder controle, en ik keek bewust niet op mijn hartslagmeter. Zolang het gevoel goed zat, zolang mijn ademhaling goed zat, zolang mijn benen goed zaten, was het ook goed.
Verder door langs het water, en op een gegeven moment besefte ik van: hey, amper een paar maanden terug moest ik dit stuk nog stappen. Alweer een opsteker van formaat, en alweer: vree content!

En zo ging het maar door. Op het punt waar we normaal gezien rechtdoor lopen, besloten we nu om een extra lusje in te bouwen. We waren een uurtje onderweg. Had ik dorst? Bwoah. Wat water zou er altijd wel ingaan, maar zonder zou het ook wel lukken. Op naar het extra lusje dus! Een kleine afdaling in een tunnel en bijgevolg ook een klein bergopje bij het uitkomen was dit keer geen streep door de rekening. We gingen door. Het liep goed, en het bleef ook goed lopen.

Om onszelf een te grote inspanning te besparen, besloten we na een klein lusje om niet de brug van de autostrade over te lopen, doch wel terug te keren via dezelfde tunnel van eerder. We ontdekten een landweggetje, en kwamen netjes weer terug uit langs het water. Nog een half uur te lopen. We zouden, we moesten. Geen stoppen meer aan, dat laatste halfuur konden we ook wel de baas. Door dus.

In de verte zagen we 2 bekende silhouetten wandelen, aan de overkant van het water. Na wat geroep van onze kant zagen ze ons ook. Zelfs dat konden we dus nog. Nog een 20 minuten te gaan. We besloten onze route niet via de gebruikelijke weg verder te zetten, want dan moesten we toch nog bergop, en dat zou de cadans breken. Verder dus maar via de straten. En wat tussendoor weggetjes, waarvan er gelukkig heel veel zijn in de gemeente. Met nog een laatste klein lusje was het perfect getimed. Op kilometer 15, en 2 uur verder, stonden we weer waar we gestart waren. Helemaal volgens het schema van de coach!

Heel even popte het nog in mijn hoofd om dat ene extra kilometertje nog te doen. Om naar die 10 mijl te gaan. Mijn verstand was echter bij de zaak. Die ene extra kilometer, die kan nog wel even wachten. Kwestie van een doel te blijven hebben – volgende week misschien?

In ieder geval: mijn spieren doen weer van aye en oei. Dus nu even die 2u goed in de benen krijgen, en dan op naar de 20 kilometer. Nog 3 maanden, en dan wacht de 26 kilometer. Ik ga dat kunnen! Reken maar van yes!

En hey zeg… ik liep 2u aan een stuk. 120 minuten. Dat wolkje… laat mij daar nog maar efkes verder op zweven. 🙂

duurloopje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s