Onveiligheidsgevoel

Ik was nu nog eens aan het nadenken over dat looprondje van donderdag, en waar mijn gevoel van teleurstelling/verdriet nu eigenlijk precies vandaan kwam. Jaja, ik denk teveel, en zo af en toe blijven de dingen wat te lang hangen ook. Aai neuw!
Maar ik heb het wel gevonden, wat mij nu precies niet lekker zat.

Het zit hem namelijk zo: vroeger (als in amper 2 jaar terug) liep ik ook altijd alleen, maar toen liep ik minder ver. En dus deed ik rondjes Finse Piste. 1300 meter per rondje. Echter, met dat het lopen, en het langere lopen, mij alsmaar beter afgaat, zijn die rondjes Finse Piste te beperkend. Alleen rondjes lopen, dat is saai. In gezelschap (op dinsdag bijvoorbeeld) gaat dat in no time voorbij, maar alleen lijkt dat lang te duren. Terwijl ook dat kwestie van perceptie is, want uiteindelijk loop ik daar niet minder traag dan op een langer rondje.

Dus ja, dan wil je uitbreken. Uitbreken van die piste, en dan ga je een langere toer lopen. Een langere toer, ook omdat je dan onderweg geen excuus hebt om te stoppen, want je moet nog terug geraken. En zie, daar wringt het hem dus. In die langere toer. Want afgelopen donderdag kwam ik onderweg, een eerste keer in een bos en een tweede keer in een parkje, een groepje hangjongeren tegen. En hoewel ik altijd roep geen vooroordelen te hebben, gingen daar toch mijn vooroordelen met mijn gevoel in de clinch. Lees: ik was angstig. Angstig om daar te passeren, angstig om langs die groepjes te lopen. Het eerste groepje viel dan nog mee, die zaten/hingen op een bank, ik moest er gewoon passeren. Het tweede groepje, die waren al met wat meer. Stuk of 15 denk ik, en die stonden gewoon overal. Op de straat, op het paadje ernaast… ik moest daar dus gewoon los door. En dat was even bijten, blik op oneindig, en toch doorlopen. Er gebeurde overigens verder niets, dat wil ik toch even benadrukken. Maar toch, ik was bang.

Een paar weken geleden liep ik zo ook in een bos, en toen slenterden er ook wat jongeren in de laan waar ik aan het lopen was. 2 meisjes en 1 jongen. Jaar of 18-20 denk ik. En hij vond het toen wel nodig om tegen die meisjes een opmerking over mij te maken. Weliswaar niet in het Nederlands, dus ik verstond niet wat er gezegd werd, maar de boodschap was mij wel duidelijk. Zeker gezien er plots 3 paar ogen naar mij keken en er hardop gelachen werd. Uitgelachen zeg maar. Dat voel je, dat merk je. Ik was daar net bergop aan het lopen en dacht het stukje verder te stappen. Maar omdat ik zelf zo boos werd, deed ik het niet, en liep ik toch naar boven. Evenwel… erg leuk was het niet.

Op datzelfde rondje, een beetje verder, kwam ik weer 2 jongeren tegen die mij bekeken alsof ik van een andere planeet kwam. “Fuck, toch wéér niet”, was mijn eerste gedachte. Ik voelde eigenlijk de tranen al prikken, want dit was meer dan ik op dat moment kon hebben. Echter, 1 van de jongens stak zijn duimen op, en moedigde mij aan. En dat gaf mij weer moed voor mijn resterende kilometertjes.

Dus ja, ik weet dat niet altijd alles is wat het lijkt. Ik weet ook best wel dat er niets zal gebeuren. Ik ben eigenlijk ook niet van het bange type. Enkele weken terug heeft mijn man mij nog moeten tegenhouden, want toen was ik zinnens om in het donker een rondje rond de vijver te doen. Ik vermoed ook dat ik banger ben voor opmerkingen onderweg, dan dat er effectief iets zou gebeuren. Want ik weet meer dan goed genoeg hoe kwetsend sommige opmerkingen kunnen zijn. En toch is het dat wat in mijn hoofd zat donderdag. Dat veilig aankomen, en dat er eigenlijk niemand was die dat nog checkte, of die eenzame loper die nog onderweg is ook toegekomen is. Maar – ik benadruk – dit is volledig mijn eigen gevoel. En ook dit gaat weer over. Want dat doet het altijd.

Enfin, het is mooi weer. Hoog tijd om wat anders te gaan doen en de muizenissen uit mijn hoofd te verjagen. Even flow, thoughts arrive like butterflies. Het blijft accuraat! 😉

 

Advertenties

2 gedachten over “Onveiligheidsgevoel

  1. pipsesippi

    Waarom zou je geen vooroordelen mogen hebben? Dat houdt een mens alert en bovendien realistisch. Vooroordelen ontstaan niet omdat 2 keuterboeren uit Kuttekoven onafhankelijk van elkaar iets uit hun duim zouden gezogen hebben. Vooroordelen ontstaan door een grootste gemene deler, quasi altijd gebaseerd op feiten. Vooroordelen hebben, ik zou dat zelfs gezond durven noemen.

    Nu ja, ook niet gespeend van vooroordelen, werd hier deze nacht zomaar effe onze voordeur aan gort geslagen. Het zou kunnen dat het the usual suspects zijn (vooroordelen quoi!) die probeerden binnen te breken. Het kan natuurlijk ook dat het onze eigen usual suspect is, die autochtone vijftiger tegen wie we de PV’s wegens stalking, belaging, vandalisme en beschadiging al flink aan het optstapelen zijn. De autochtone vijftiger die een verslagske te zien heeft gekregen van de architect van rechtbank waar hij niet blij mee is. Zou kunnen. De pliessie is er mee bezig. Wij lagen vannacht braaf in ons bed en ons monster lag helaas aan de achterkant. Anders hadden we nog bloed van the usual suspect in kwestie moeten opdweilen ook, nu was het voornamelijk glas.

    En zonder vooroordelen, hier kan je als vrouw niet veilig meer joggen. Een collegaatje van mij heeft dat helaas aan den lijve moeten ondervinden. Maar zo lang het daar nog kan, doe voort, maar gooi die vooroordelen nog maar even niet overboord. Ge kunt ze misschien nog eens hard vandoen hebben.

    Oh ja, ter eliminatie van mijn vooroordelen heb ik alvast ne wifi-camera gekocht, die onze perimeter hier strak in de gaten gaat houden. Hebben ze dat niet voor joggers? Zoiets als een dashcam, maar dan zonder dashboard. Afin, ge verstaat mij wel.

    Liked by 1 persoon

  2. Sandra Berichtauteur

    Bon… je hebt inderdaad wel gelijk. Dat gevoel is er inderdaad niet omdat er nooit iets gebeurd. Shit happens, en die shit kan ook mij overkomen. Volgende keer ik alleen loop, pas ik dus willens nillens dat rondje maar aan. Tegen mijn zin, want ik wil niet plooien, maar ik wil ook niet angstig rondlopen. Je snapt het wel.

    Voordeur aan de gort vind ik anders al wel van een ander kaliber. Hallookes zeg! Maar het verslag is er dus, lees ik zo tussen de regels door? En het is in jullie voordeel blijkbaar? En zou het ook moeten zijn normaal gezien!

    Ja nu… hier ook hoor. Vorig jaar, maar dat is aan de andere kant van de stad, is er een vrouw aangerand geweest; Ik probeer als ik alleen ben toch altijd wel iets drukkere paden te kiezen, maar ik vind die niet zo fijn. Omdat daar heel veel volk zit als het goed weer is. Zei ik al dat ik liever loop als het een beetje druileriger en wat frisser is?

    Hahaha. ja, ne wifi-camera. Dat is er voor fietsers, die zetten dat op hun helm, maar ik zie er mijzelf nog niet mee rondlopen. Ik loop overigens ook zonder GSM ofzo, want al dat gesleur aan al die dingen… liever niet. Maar misschien moet ik er mij toch maar eens een gedacht van maken als ik alleen ga lopen… ik versta jou. As usual! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s