Lopen, alleen…

Lid zijn van een atletiekclub, het heeft zijn voordelen. Klopt. Er is altijd volk, er zijn altijd vrienden.

Maar het heeft ook zijn nadelen. Vooral dan als je een trage loper bent. Op donderdag wordt er namelijk de laatste tijd een gezamenlijke duurloop gedaan. Mannen en vrouwen, gezellig allemaal samen in groep, en telkens een ander toereke dat ter plaatste bekeken wordt. En toegegeven, het ziet er ook leuk uit. Iedereen loopt in de groep, sommigen met 2 naast elkaar, wat anderen er tussenin… maar wel samen.

Ik, ik kan daar niet mee mee. De afstand op zich is geen probleem (10 tot 13 kilometer, die kan ik zeker de baas), maar het tempo ligt voor mij veel te hoog. Ik loop maar 7,5 à 8km/u, de anderen lopen aan 10 à 11km/u. En neen, er waren geen andere trage lopers aanwezig. Ik snap overigens dat 10 à 11km/u nog niet eens overdreven snel is, dat dat voor de meesten maar ‘a walk in the park’ is.

Dus ja… vanavond zat er voor mij niets anders op dan mijn duurloopje alleen te doen. Ik kwam de groep 2 keer tegen, en ja… dan steekt het inderdaad. Ze kozen voor een stukje dezelfde route als ik. Tof wel, wat gezelschap onderweg. Alleen duurde dat niet al te lang. Ik kwam hen 2 keer tegen. De tweede keer denk ik dat op nog geen minuut tijd iedereen wel gepasseerd was. En toen werd het weer stil. En liep ik weer alleen.

Ik loop met momenten ook wel graag alleen. Het liep ook best wel lekker vandaag. Zo lekker, dat ik eigenlijk een beetje aan het denken was om 2 volle uren te lopen. Aan mijn tempo zou ik dan ongeveer op 15 kilometer moeten uitkomen. Ik hoopte eigenlijk stilletjes dat bij mijn aankomst aan de atletiekpiste nog wat mensen zich zouden geroepen voelen om met mij nog een halfuurtje te gaan ‘slenteren’ rond de Finse piste. Slenteren voor hen dan, lopen voor mij. Helaas. Na mijn anderhalf uur lopen, stonden enkel nog de spurters op de piste. En dat was toch even een bummer. Iedereen was of al gaan douchen, of naar huis…  Ik heb dan dat laatste halfuur ook maar gelaten voor wat het was. Ik had er plots geen zin meer in. Geen zin om nog eens een halfuur alleen te lopen, terwijl al de rest al gezellig samen in de kantine zat. Terwijl ik dat lopen eigenlijk gewoon voor mezelf zou moeten doen. Maar plots was het gewoon op. Lukte het niet meer.

Het klinkt zieliger dan het is hoor. Maar ik heb er bij momenten wel wat last van. Ik loop nu wel, en ik loop ook een behoorlijk aantal kilometers, maar ik wil er uiteindelijk ook gewoon bij horen. Bij de groep horen. Bij de anderen. En dat lukt maar niet, omdat mijn lichaam gewoon niet gemaakt is om sneller te lopen. Ik kan het de anderen ook niet kwalijk nemen dat zij dat wél kunnen. Ik zou waarschijnlijk ook meelopen met de groep moest ik het kunnen. Ik zou misschien ook niet stilstaan bij die ene persoon die niet aan dat hogere tempo mee kan. Ik weet het niet.
Het helpt dan ook niet dat achteraf iemand mij zegt dat hij zeker zo snel stapt als ik loop. Ja, dat had ik even nodig ja, dergelijke opmerking. Not!

Het heeft waarschijnlijk ook te maken met mijn algemene gemoedstoestand momenteel. Die is niet zo top wegens de omstandigheden, inderdaad. Want meestal heb ik het er gewoon niet lastig mee, dat anderen wel allemaal samen kunnen lopen, en loop ik gewoon mijn rondjes en doe ik mijn ding. Maar momenteel word ik er gewoon een beetje verdrietig van. En een beetje verdrietig zijn, dat mag af en toe ook eens, denk ik dan. Want ja… is er plaats voor mij?

Advertenties

9 gedachten over “Lopen, alleen…

  1. tinyblogt

    Hola, komaan zeg! Je loopt toch? Misschien jammer dat je niet in die groep kunt lopen, maar je moet wel aan jezelf denken en zorgen dat je geen blessures oploopt, of het is helemaal gedaan. Als je jezelf gaat forceren, dat is toch niet de bedoeling? Ik wou maar dat ik anderhalf uur aan een stuk kon lopen, zeg. Mijn tempo ligt tussen de 8 en de 8,5 km/u maar ik kan nog altijd maar maximum 20 minuten aan één stuk lopen. Maar daar ben ik ook al trots op want ik kom van nul.

    Liked by 2 people

    1. Sandra Berichtauteur

      Ja, ik loop, en ik ben ook nog altijd content dat ik loop én dat ik kan lopen, want ik loop graag. Maar soms wringt dat ‘er niet bijhoren’ wat harder dan andere dagen. Komt wel weer goed… dankjewel! 🙂 Enneh… blijven lopen, dat halfuurtje komt toch al dicht in de buurt! 😉

      Liked by 1 persoon

  2. Inge Keersmaekers

    Lieve Sandra, ik herken dat gevoel! Maar hoe knap dat je dat het dan toch nog zo lang volgehouden hebt. Als mijn loopmaatje niet mee kan, mis ik ook alle motivatie en maak ik me er met een klein toertje snel vanaf. Ik ben dan ook wel jaloers op al die snelle lopers die schijnbaar zonder moeite en één drupje zweet veel langer lopen 😦
    Kom op, bij een volgende keer, weet dat je niet alleen bent en ik beloof, dat als ik het moeilijk heb, ik een extra toertje zal doen aan jou denkend!

    Liked by 2 people

    1. Sandra Berichtauteur

      Kwestie van toch aan die langere toer te starten denk ik… dan moet ik wel door, dan kan ik niet meer terug. Een volgende keer ben ik waarschijnlijk inderdaad niet meer alleen. Ik houd het in het achterhoofd! En zeker doen, dat extra toertje! Laat het mij maar weten ook! 🙂

      Like

  3. Hedwig

    he …echt jammer dat het zo voelt. Ik begrijp het wel! Zijn er geen mensen te vinden die ook jouw pace lopen? Je zal toch zeker niet de enige zijn? Bij mijn club zijn er allerlei groepen voor allerlei tempo’s. Als zoiets bij jou niet bestaat kan je misschien zelf zo’n ‘slow and sexy’ groepje oprichten? Maak je anderen dan ook blij mee. Blijf lopen want je doet t goed! Liefs!

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Een kleine club hé… dus we zijn maar met 2 die mijn pace lopen. Als er dan eentje er niet is, dan is het alleen lopen. Waar ik op zich geen probleem mee heb. Alleen had ik nog nooit dat onveiligheidsgevoel gehad, en daar wil ik dus wel vanaf. In ieder geval: blijven lopen is wel het plan, die 26 kilometer in augustus die roepen keihard om overwonnen te worden! 😉

      Liked by 1 persoon

      1. Hedwig

        Goed dat je doorzet! Je kan misschien voorstellen dat de snellere lopers je ophalen (treintje noemen wij dat) zij lopen dan telkens (in hun eigen tempo) een stuk terug om jou op te pikken. Succes!!

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s