Muziek als drijfhout

Mjah… en dan loop je zo een beetje met je ziel onder je arm – het waarom maakt overigens niet uit – en is muziek dat stuk drijfhout waar je je aan kan vastklampen. Nu, geloof mij: overdrijven is een vak, dus het klinkt veel dramatischer dan het is. En het zonnetje schijnt, dat ook! Tussen de regenbuien door dan. Allez ja, dat was daarstraks dan, nu is het alweer nacht. Maar toch.. een lijstje met wat muziekjes die mij raken, dat kan toch nooit kwaad? En omdat het al nacht is… start ik maar toepasselijk met The Scene.

  • The Scene – Open. In de versie met Sarah Bettens. Omdat ik dit een beklijvend mooie versie vond. En ook omwille van de tekst..
    en de lucht wordt donker
    en de maan verschijnt
    maar ik word niet dronken
    want er is iets dat harder toeslaat
    en dat maar niet verdwijnt

    En dit ook, uiteraard…
    want er is teveel verlangen
    er is te weinig tijd
  • Eddie Vedder – Society. Uit “Into the wild”. 1 van de weinige films die mij van bij het begin pakte. Geen idee of het de soundtrack was die het deed, of de film zelf. Het boek deed me trouwens niet half wat de film deed. Ik heb het niet eens uitgelezen. Maar de film, die greep me bij mijn nekvel, en liet mij niet meer los. Binnenkort mag ik nog eens gaan genieten van Eddie Vedder. Ik zag hem al solo, en het was memorabel. Ik hoop op hetzelfde, daar op die front row in Antwerpen. 6 weeks, and counting down, wees maar zeker!
    When you want more than you have
    you think you need
    And when you think more than you want
    your thoughts begin to bleed
  • Glenn Hansard ft. Lisa Hannigan – Falling Slowly. Origineel met Markéta Irglová, maar gezien ik het enkel live met Lisa zag, kies ik voor deze versie. Het blijft een breekbaar mooi nummer. Kippenvel. Dat ook. Ik heb ook nog een versie met Eddie Vedder, maar het zou erover zijn. Of misschien toch niet? Nee… het is er niet over.
    Zie maar, hier…  
    Falling slowly,

    eyes that know me
    And I can’t go back
  • Dream Theater – Pull me under.  Bon… het DT-verhaal staat hier al ergens. Tranen bij “The spirit carries on” de eerste keer toen ik Dream Theater live zag. Totaal onverwacht, want ik kende niet zoveel van Dream Theater. Ik ben ze sindsdien wel gaan ontdekken. “The Astonishing”, hun concept-CD, daar ben ik toch wel nogal intensief mee bezig geweest. “The gift of music” is wat mij betreft een mooie samenvatting daarvan. En toch kies ik voor “Pull me under”.  Op gevoel zeg maar….
    Lost in the sky
    Clouds roll by
    and I roll with them
    Arrows fly
    Seas increase
    and then fall again
  • This Mortal Coil – You and your sister. Ik weet het niet. Dit is zo’n liedje wat al kei-lang meegaat. Zo eentje dat blijft. Dat bij mij blijft.
    So let me whisper in your ear
    Don’t you worry they can’t hear
    All I want to do is to spend some time with you
    So I can hold you, hold you
  • Mesh – Nothing ever happens. Mooie cover. Normaal gezien zouden we ook Mesh live gaan kijken maar het is helaas gecancelled. Second best dan maar, joetjoeben.
    Nothing ever happens, nothing happens at all
    The needle returns to the start of the song
    And we all sing along like before
    And we’ll all be lonely tonight and lonely tomorrow
  • Pearl Jam – Unthought known. Ik word hier gewoon nog altijd blij van. Het behoort absoluut tot 1 van mijn favoriete PJ-nummers. Keihard duimen dat EV het solo brengt, binnenkort!
    Dream the dreams of other men
    You’ll be no one’s rival
    Dream the dreams of others then
    You will be no one’s rival
  • Roger Waters – Comfortably Numb. Eh… moet ik het nog zeggen? Mét Eddie Vedder! Oja, de man is alom tegenwoordig! Maar.. wat.een.stem!  Hij mag mij een keer een verhaaltje komen voorlezen. Het mogen ook song-lyrics zijn. Maakt niet uit.  🙂 In ieder geval… de perfecte afsluiter eigenlijk voor zo’n avondje met je ziel onder je arm dwalen. 😉
    Now I’ve got that feeling once again
    I can’t explain, you would not understand
    This is not how I am
    I have become comfortably numb

Enfin, zo’n avondje dus. Mijn oren doen nu eigenlijk wel pijn van de headset die ik al een paar uur op mijn hoofd heb. Hoog tijd om mijn bed te gaan opzoeken, anders ben ik morgenochtend wéér “numb”. Maar of dat comfortably zal zijn, daar durf ik toch sterk aan te twijfelen! 😉

PS: het is een beetje een rommeldebommel-lay-out geworden. Geen idee hoe dat komt. In het editing-gedeelte ziet het er allemaal netjes uit, maar eens ik op ‘publiceer’ druk, is het allemaal om zeep. Ach ja… bij een rommelige avond hoort een rommelige lay-out denk ik dan maar.

Advertenties

4 gedachten over “Muziek als drijfhout

  1. tinyblogt

    Ik ken niet elk nummer, maar met het eerste was ik al verkocht… Zo’n heerlijk nummer met een prachtige tekst van Thé Lau. Wat ik niet ken, ga ik zeker beluisteren, want ik denk dat we een beetje dezelfde smaak hebben.

    Liked by 1 persoon

    1. Sandra Berichtauteur

      Ik kan mij daar helemaal in verliezen, in die teksten van Thé. Ik denk inderdaad ook dat we een beetje dezelfde smaak hebben, van wat ik bij jou al mocht lezen. 🙂 Veel plezier! 🙂

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s