Paasmaandagjogging

Paasmaandag. En of we de jogging in Erps-Kwerps zouden meedoen? Er waren enkele opties:

  • ikweetetniet*
  • geengoesting*
  • dagjerust*
  • ikdoedaniegraagwedstrijdenlopen*
  • ikzalthuisweleentoerekedoen *

* Schrappen wat niet past

Bon… alle excuses ten spijt, ik stond er toch, zo rond een uur of 2 in de namiddag, in Erps-Kwerps. Niet voor de 12, maar wel om nog eens een kortere afstand te lopen. De 6 dus. Normaal gezien ben ik dan gestresseerd als hell. Last van mijn maag en toestanden, nerveus, lastig, ambetant. Echter, vandaag niet. Nope. Ik was geheel tegen mijn eigen doens in rustig. Ik wist waar ik voor stond, en ik wist ook dat ik dat kon. 6 kilometer lopen in een vlakke omgeving… jeps, dat kan ik best wel baas! De tijd deed er niet eens toe. Gewoon, uitlopen en fris toekomen, dat was het plan.

En dat plan, dat lukte. Een vriendin die ik al lange tijd niet meer gezien had en die ook net uit blessure kwam, liep met ons mee. Ons, dat is mijn vaste loopmaatje en mezelf. Maar het liep wel lekker weg zo, al taterend. Ik had al slechtere loopjes, veel slechtere loopjes! Neen… dit was echt superleuk. Het liep gemakkelijk, ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik op de grens zat. Al blijf ik de eerste 3 kilometer prut vinden. Heel raar, maar pas na 3 kilometer lijk ik mijn cadans te vinden, en lijkt het allemaal wat beter te gaan lopen. Pas dan begin ik het lopen ook leuk te vinden. Die eerste 3 kilometer vraag ik mezelf telkens af waar ik toch mee bezig ben. Lopen ja, maar waarom? En waarom doe ik dat? Na die 3 kilometer komt dan wel het antwoord op die vragen. Het is gewoon heerlijk, om te lopen. Om te kunnen lopen. Om te blijven lopen.

ErpsIn ieder geval: de 6 kilometer liepen heerlijk weg. Ja, we hingen aan het staartje, maar was dat erg? Neen, totaal niet! Het is geen schande om aan het staartje te lopen. Zeker niet gezien we de volledige afstand liepen. Ik zag ook mensen tussendoor stappen, om vervolgens weer een sprintje te trekken, om dan weer te moeten stappen. Eerlijk? Ze zijn dan wel voor mij aan de aankomst geraakt, maar ik zou daar persoonlijk geen eer uit halen. Nu deed ik dat wel. Want ik heb 6 mooie kilometers gelopen in goed gezelschap. Overigens, over dat goed gezelschap… op het einde zat er nog een lusje van een paar honderd meter vooraleer richting aankomst te gaan. De vriendin waarvan eerder sprake, liep een paar meter voor ons uit. Dus ik dacht: sprinten, en ik haal haar wel in! Ging zij toch wel niet wachten op ons zeker? Na wat aansporing van mij om mee te sprinten, ging ze er toch mee voor. Maar toch niet helemaal. Jammer, want ik had het toch wel leuk gevonden om zo voor ‘echt’ te winnen. Haar motivatie was dan wel weer mooi, want “zonder ons zou ze niet eens die 6 kilometer uitgelopen hebben.” Echter, niemand heeft die afstand voor haar gelopen, ze heeft het wél helemaal zelf gelopen!

Waar het mij nu eigenlijk om ging, dat was om mijn eigen progressie te zien. Want Garmin kan dan wel zitten roepen dat mijn VO2-max gestegen is, en dat ik bij de hoogste 35% qua leeftijd en geslacht zit, ik wil dat vooral toch ergens bevestigd zien. Bevestigd in keiharde cijfers. Wel… ik heb ze, die keiharde cijfers. En ik vind ze mooi!

Kijk maar eens mee naar mijn eerste 5 kilometer ooit: ik liep toen 5 kilometer op net geen 45 minuten.

eerste 5K

En dan nu, ter vergelijking… mijn 6 (ZES!) kilometertjes van vandaag:

6K vandaag

Zien jullie wat ik zie? Jaahaaa… ik loop op minder tijd méér kilometers. Jammer overigens dat ik geen hartslaggegevens heb van die eerste 5 kilometer, want die zouden vast helemaal in het rood gegaan zijn. Dus ja, ik ben content. Ik ben méér dan content. Er is heel veel progressie. Progressie niet alleen in de zin van “ik loop een beetje rapper dan toens”, maar ook progressie als in “wat is dat plezant, dat lopen”!
Mooi surplusje: ik kan eindelijk in het clubshirt dat eerst te klein was lopen. Want dat past, eindelijk!

Op naar meer, en nog beter zou ik zo denken! 🙂

Advertenties

3 gedachten over “Paasmaandagjogging

  1. Peter De Groof

    Dikke proficiat … Straf gelopen, en inderdaad: héél mooie progressie !! En je hartslag mooi onder controle hé !! De zgn. ideale pasfrequentie (stappen per minuut) wordt altijd als 180 voorgesteld, daar zat je iets onder (167). Zeker bij wedstrijden mag je méér (en kortere) passen nemen, lees je wel eens: “Bij gemiddelde snelheden is 180 optimaal, bij hogere snelheden gaan we eerder naar 200” – http://www.prorun.nl/training/32293/looptechniek-de-magische-180-stappen-of-toch-niet/. Ik las ook al vaak dat méér en kortere passen goed zijn voor blessurepreventie (tegenover al te lange passen). Groetjes, Peter

    Like

    1. Sandra Berichtauteur

      Ja, dank voor de tip over die pasfrequentie. Ik dacht dat ik om een hogere frequentie te krijgen sneller moest lopen, maar eigenlijk moet ik dus meer kortere passen zetten. Ik ga dat eens proberen, txs Peter!

      Liked by 1 persoon

      1. Peter De Groof

        🙂 Is niet gemakkelijk, en ook niet plezant … Vandaag deed ik snellere duurloop, en niet op de pasfrequentie gelet. Veel te laag, natuurlijk (164) ! 🙂

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s