Brabant Wallon: Chaumont-Gistoux

Bon, nadat we verstek moesten laten gaan voor de vorige wedstrijd van “den Brabant Wallon“, stonden we zaterdag toch weer in de startblokken. Dit keer was het allemaal te doen in Chaumont-Gistoux.

Dat is nadat ik een lichte paniekaanval had onderdrukt. Want intussen was ik goed 5 dagen aan het Restarten, en werd ik die ochtend wakker met een nogal katerig gevoel. Nu was ik op vrijdagavond wel naar een concert geweest, maar het was én niet laat geweest, én ik had enkel Pepsi Max gedronken (intussen weet ik wel dat dat de boosdoener was 🙂 ). En honger, dat ook. Veel honger. Ik vreesde al een beetje voor mijn 12 kilometer die namiddag. Ik heb ooit nog eens een hongerkloppeke onderweg gekregen, en dan is het lastig lopen. Laat staan leeg starten… dan wordt het helemaal niks. Dat wou ik zaterdag ten allen prijze vermijden, dus toch maar even de coach gecontacteerd.

En zie, met wat tips én een extraatje in de vorm van een sneetje brood meer en een grote kom verse groentensoep, stond ik toch aan de start. Een start in schitterend weer overigens. Een start die ik toch maar verstandig met ‘les marcheurs’ nam, want iets zei mij dat lopen niet zo’n fantastisch idee zou zijn, ondanks de tips. Ken jezelf en je lichaam heet dat dan.

Maar meedoen, dat was wél een geweldig idee. Want wat was het weer een supermooi parcours. Alsof we ergens in het buitenland op vakantie waren. Supermooie vergezichten, mooie velden, prachtige dreven. En ik overdrijf niet neen. Nu… het was wel vermoeiend in dat buitenland,  want voor die vergezichten moet je natuurlijk wel iets over hebben. Iets in de vorm van bergopjes.

En daar was ik wel blij dat ik voor het stappen had gekozen. Want de 2de helling, daar zat er precies pap in mijn benen. Iemand die met mij meestapte zei wel dat hij dan niet met mij wou gaan stappen als ik géén pap in mijn benen had, want dat het stappen nu al aan een behoorlijk hoog tempo was. Mooi compliment. Misschien moet ik toch maar die wandelclub overwegen? Hoewel… ik heb wel een paar stukken gelopen. Gewoon, om een keertje te lopen, en ook omdat de weggeltjes soms ook net te smal waren voor 2 personen. Ik wil ook niet in de weg lopen, dus leek het mij verstandiger om af en toe die smalle stukken én de stukken bergaf te lopen. Bergaf lopen is overigens nog altijd super plezant! Plus… omdat ik toch niet meedeed met de wedstrijd zelf, en dus niet de hele afstand liep, kon ik die paar keer dat ik liep meelopen aan het tempo van de mensen die toen passeerden. Dat is een paar kilometer per uur sneller dan ik normaal loop. Dus ja… nog nooit zo snel gelopen! 🙂 Maar plezant, dat wel! En die goesting om te lopen, die blijft er toch ook wel. Ik loop trouwens met pozen zo snel dat ik bijna het fotokader uitloop! Faut-le-faire, toch? 😉

17311118_10211705504815013_6788192434516973304_o

(c) Laurent Saublens

Het was dus weer ne schone, het was goed weer en ik was in goed gezelschap. Wat moet een mens nog meer hebben eigenlijk?
Eh.. een stuk taart aan de finish misschien? Eerlijk… nu ik geen taart mag eten (ik heb nog nooit taart gegeten na een BW), zag die taart er geweldig lekker uit! Maar goed… dat komt wel weer. Ooit. Net zoals dat lopen. En vermoedelijk, eens ik terug taart zal mogen eten, ga ik er geen goesting in hebben. En zo is het altijd wat. Toch?

DuvelAja, klein detail: je moet op zo’n Brabant Wallon niet snel lopen om te winnen. Ik won met de tombola een Magnum Duvel + 2 glazen. Ze blijft nog efkes goed, die fles. Gelukkig maar, want als ik die nu zou leegdrinken, dan zou ik geDuveld zijn vrees ik. 😀

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s